Kuzynki

[svetomir]

Co sądzicie o powieści Pilipiuka "Kuzynki". Według mnie, to najlepsza jego
książka jak dotąd, choć jest w niej sporo drobnych błędów. Czyta się
świetnie, akcja jest konsekwentna, mogliby z tego nawet film zrobić.

[Gość: REDSKULL]

BEZNADZIEJNA KSIĄŻKA-TRZY SUPER PANIENKI(NIEŚMIERTELNA,WAMPIRZYCA I INFORMATYK)
BRAK ŁADU I SKŁADU-PISANA W CZASIE TERAŻNIEJSZYM-ZGROZA!IDEOLOGIA GIRL POWER!
KOMUDA JKO KRÓL POLSKI-CHORE UROJENIA
OGÓLNIE BEZNADZIEJA-WEDROWYCZ JUŻ SIĘ ZBROI!

[Gość: alamar]

"KUZYNKI" to najlepsza rzecz jaką napisał AP. Wędrowycz był już nudny, a
ponadto przeszkadzły mi potwrne błędy w składzie książek, błędach
ortograficznych i gramatycznych nie wspominając. Natomiast KUZYNKI to kawał
dobrze napisanej prozy rozrywkowej. Co do ideologii, no to indywidualny odbiór
każdego czytelnika. To samo można powiedziec o Wrześniu Pacyńskiego, Imperium
Solarnum Kołodziejczaka czy prozie RAZa. Ideologiczne wtręty czytam, ale
traktyje jako osobistą wypowiedź pisarza - ma do tego prawo. Jeżeli nie
przeszkadzają w odbiorze całośći to jest OK. W przypadku Kuzynek nie
przeszkadzały. Do dzieła Panie Pilipiuk, kiedy następny tom Kuzynek? I skończyć
z JW.

[jolajola1]

Doskonale się bawiłam, czytając tę książkę.
Kilka wątków, początkowych, było juz drukowane w SF, bałam sie , że książka
będzie zbiorem opowiadań - a tu sie okazało, że zostało ładnie to
poplątane/pomieszane. Czytając, nie czyje sie opowiadań, tylko powieść.

pytanko

[rubeus]

jolu - czy czytalas "czarny ocean" dukaja ?
kupilem sobie to niedawno, ale na razie czytam co innego ...

[svetomir]

A mnie się motyw piszarzy-Sarmatów z królem Komuda na czele bnardzo podobał, ot
dowcipne nawiązanie dop Rzeczypospolitej Babińskiej, co w przypadku lubelskiego
pisarza jes jak najbardziej na miejscu

[Gość: ayana]

"Kuzynki" bardzo mi się podobały, JW zaczyna sie robić nudny, a tu bohaterki
ostre, akcja żywa... Parę błędów merytorycznych można wybaczyć, nie wszyscy się
orientują w mikrobiologii, więc to bardzo nie przeszkadza. Natomiast wtręty
ideologiczne wnerwiają mnie strasznie.

[Gość: redskull]

co wy wiecie o literaturze .....

[Gość: REDSKULL]

BUDOWA OPOWIADANIA LEKKO ROZWINIETEGO-TO CO PISZE PAN PILIPIUK TO MOZNA
PRZECZYTAC W KAZDYCH WIADOMOSCIACH!A FASCYNACJA 16-LETNIA BLOND WAMPIRZYCA?JAK
JEST SENS TEJ KSIAZKI?

[svetomir]

Gość portalu: REDSKULL napisał(a):
Po pierwsze: czemu krzyczysz?

> BUDOWA OPOWIADANIA LEKKO ROZWINIETEGO-
Ja dostrzegam w tej książce wszystkie cechy powieści (wielowatkowość,
konstrukcja sporej ilości bohaterów, odpowiednia objętość) a nie opowiadania,
żadna miara nie mogę sie zgodzić z twierdzeniem o opowiadaniu
>TO CO PISZE PAN PILIPIUK TO MOZNA
> PRZECZYTAC W KAZDYCH WIADOMOSCIACH!
Czyżby? Nawet jeśli odrzućic fantastyke, to opowieści o ludziach innych niz
wszyscy pojawiaja się raczej w "Sprawie dla reportera niz w w iadomościach".

>A FASCYNACJA 16-LETNIA BLOND WAMPIRZYCA?
Gdzie widzisz tę fascynację? To nawet nie jest główna bohaterka.

>JAK
> JEST SENS TEJ KSIAZKI?
Wieloraki, jak mniemam. Po pierwsze rozrywkowy, po drugie popularyzujacy
sarmatyzm i alchemię

[Gość: Redskull]

1.JEZELI DLA SVETOMIRA CECHY POWIESC TO ILOŚĆ BOHATERÓW I OBJĘTOŚĆ A TAKŻE
WIELOWĄTKOWOŚĆ TO POLECAM KSIĄŻKĘ TELEFONICZNĄ-DUŻA OBSADA, OBJĘTOŚĆ I REKLAMY
FIRM TWORZĄ NOWE WĄTKI.
2.JEŻELI PAN SVETOMIR NIE UWAŻA ZA FASCYNACJE OPIS SZESNASTKI(WIEKOWEJ),KTÓRA
JEST INTELIGENTNIEJSZA OD KADR I UCZNIÓW WSZYSTKICH SZKÓŁ KRAKOWA,SILNIEJSZA OD
BANDY ZŁYCH DRESIARZY I WPROWADZAJĄCA STRACH W CAŁYCH DZIELNICACH I DO TEGO
KOCHAJĄCA KONIE....BEZ PRZESADY... (OCZYWIŚCIE WSPANIAŁE KSZTAŁTY)
3.NIE WIEM CZEGO PAN SVETOMIR SIĘ DOWIEDZIAŁ O ALCHEMII Z TEJ KSIĄŻKI I CZY
WYKORZYSTA TO W ŻYCIU ALE BARDZIEJ POLECAM CHEMIĘ PANA PAZDRO...

[svetomir]

Ja sie więcej o alchemii dowiedziałem z pism samego Sędziwoja.
ale ktos, kto nic o niej nie wie, moze się nieco dowiedzieć z "Kuzynek"
W odróznieniu od KT "Kuzynki" maja też fabułe. Ale fabułe ma też opowiadanie, a
w moim poprzednim poscie chodziło o udowodnienie, że "Kuzynki" nie sa
przerośniętym opowiadaniem, lecz poprawnie zbudowana powieścią.
Co do cech przypisywanych JE Monice x. Stiepankovic, to są to to cechy
zazwyczaj w literaturze fantasy przypisywane wampirom, e.g. Regis u Sapka.
Widzę, że mój interlokutor zepia się, zeby sie czepiać.

[rubeus]

jak dostane zwrot podadtku to sobie zakupie...

[vampi73]

Dopiero kiedy napisałam posta. Stwierdziłam, że wątek istnieje, więc wklejam
posta także tutaj.

Mam problem taki - przeczytałam "Kuzynki" i powiem szczerze, że nie bardzo
jestem zachwycona, chciałabym przeczytać coś jeszcze, żeby wyrobić sobie
konkretną opinię, ale nie bardzo wiem co. Proszę o jakąś radę - może
opowiadania, może szanowyny Autor lepiej się czuje w krótkich formach, może
jakaś inna powieść. Bardzo proszę o instrukcję. Z góry dziękuję.

[svetomir]

Czarownik Iwanow

[Gość: Dilvish]

Przeczytajcie sobie recenzję „Kuzynek” w ostatnim Przekroju. Hihihi. Jak będę
miał czas to zeskanuje i tu wrzucę.

Partactwo - recenzja Kuzynek z gazety

[Gość: Dilvish]

Wrzucam recenzję „Kuzynek” z ostatniego „Przekroju”. Ubawiłem się setnie to
czytając. Przyznaje się że też nie jestem miłośnikiem talentu pana Pilipiuka.
Najbardziej mnie bawi to że już trzy razy wpadłem na niego w Empiku (na
Marszałkowskiej) jak stał przed półką z polską fantastyką i podziwiał swoje
książki (powaga!). Może przychodzi tam patrzeć jak się sprzedają?


Partactwo
Wytarte klisze, pogarda dla historii i dobre samopoczucie, czyli jak pisarz
Pilipiuk lekceważy swego czytelnika.

Niespełna 30-letni dziś Andrzej Pilipiuk i w ciągu niecałych dwóch lat
rozbłysnął jako gwiazda polskiej fantastyki rozrywkowej, stając się jednym z
najpoczytniejszych rodzimych autorów. Ma w dorobku trzy tomy opowiadań o
Jakubie Wędrowyczu, dwie nominacje do najważniejszej, środowiskowej nagrody
imienia Zajdla, a teraz zdobył trzecią nominację za opowiadanie "Kuzynki"
drukowane w zeszłym roku w miesięczniku "Science Fiction". "Kuzynki" w
poszerzonej wersji ukazały się niedawno jako pełnowymiarowa powieść i
nieżyjący od 18 lat społeczny wizjoner Janusz Zajdel powinien się chyba
przewrócić z okazji tej nominacji w grobie. O ile w pełnym koszarowego dowcipu
cyklu o Wędrowyczu Pilipiuk niewątpliwie wykreował oryginalnego bohatera -
wiejskiego egzorcystę bimbrownika, o tyle "Kuzynki" okazują się zlepkiem
wyeksploatowanych pomysłów skrzętnie pozbieranych ze śmietnika przez ich
autora i osadzonych na siłę we współczesnych polskich realiach. Tak jakby
Pilipiuk zapomniał, że film "Nieśmiertelny" (ten z Christopherem Lambertem)
parę osób jeszcze pamięta. I jakby oczywiste było, że alchemicy wytwarzają
tylko kamień filozoficzny i zapewniającą nieśmiertelność tynkturę. A skoro już
alchemik, to koniecznie Sędziwój, którego muszą odnaleźć tytułowe kuzynki,
żeby przedłużyć sobie życie.
Żeby przynajmniej Pilipiuk szanował szczegóły historyczne, którymi z taką
lubością ubarwia swe powieścidło... Ale nie –same szkolne błędy: u niego kapo
w obozie to wcale nie funkcyjny więzień, lecz umundurowany hitlerowiec (!), z
czułością opisywany rewolwer Nagan wynaleźli dlań Francuzi (a nie Belgowie),
zaś przywoływana autentyczna przełożona żeńskiej pensji określana jest jako
młoda kobieta, choć gdy się sprawdzi, gdzie trzeba, to okaże się, że w
rzeczywistości dźwigała wówczas już piąty krzyżyk (cóż za kurtuazja!). Nie da
się zweryfikować jedynie scena, gdzie sympatycznej wampirzycy uczeń alchemika
wypala oczy i obcina palce, a te oczywiście zaraz jej odrastają. Andrzej
Pilipiuk w biogramie przedstawia się jako "z zamiłowania niezależny historyk".
O, na pewno niezależny na pewno nie uczci wy rzemieślnik, nie mistrz, nie
czeladnik, lecz partacz niegodny cechoweqo certyfikatu.

[michpio]

Gość portalu: Dilvish napisał(a):

> Wrzucam recenzję „Kuzynek” z ostatniego „Przekroju”.

Chwali się.

> Niespełna 30-letni dziś Andrzej Pilipiuk i w ciągu niecałych dwóch lat
> rozbłysnął jako gwiazda polskiej fantastyki rozrywkowej, stając się jednym z
> najpoczytniejszych rodzimych autorów. Ma w dorobku trzy tomy opowiadań o
> Jakubie Wędrowyczu, dwie nominacje do najważniejszej, środowiskowej nagrody
> imienia Zajdla, a teraz zdobył trzecią nominację za opowiadanie "Kuzynki"
> drukowane w zeszłym roku w miesięczniku "Science Fiction". "Kuzynki" w
> poszerzonej wersji ukazały się niedawno jako pełnowymiarowa powieść i
> nieżyjący od 18 lat społeczny wizjoner Janusz Zajdel powinien się chyba
> przewrócić z okazji tej nominacji w grobie.

"Kuzynki" nie były jedynym opowiadaniem drukowanym w SF. Obok niego pojawiła
się "Księżniczka", która potem również weszła w skład książki. Sam Pilipiuk
właśnie przygotowuje oddzielną książkę poświęconą młodej wampirzycy. A co od
ocen czy Zajdel się przewraca czy nie - zmilczę dyplomatycznie.

> O ile w pełnym koszarowego dowcipu
> cyklu o Wędrowyczu Pilipiuk niewątpliwie wykreował oryginalnego bohatera -
> wiejskiego egzorcystę bimbrownika, o tyle "Kuzynki" okazują się zlepkiem
> wyeksploatowanych pomysłów skrzętnie pozbieranych ze śmietnika przez ich
> autora i osadzonych na siłę we współczesnych polskich realiach.

Jednak ludzie kochają owe "śmieci". Książka była jedną z najlepiej
sprzedawanych zaraz po wydaniu. Ale widocznie redaktor z "Przekroju" za dzieła
uważa tylko tomiki poezji wydawane w kilkuset egzemplarzach.

> Tak jakby
> Pilipiuk zapomniał, że film "Nieśmiertelny" (ten z Christopherem Lambertem)
> parę osób jeszcze pamięta. I jakby oczywiste było, że alchemicy wytwarzają
> tylko kamień filozoficzny i zapewniającą nieśmiertelność tynkturę. A skoro
już
> alchemik, to koniecznie Sędziwój, którego muszą odnaleźć tytułowe kuzynki,
> żeby przedłużyć sobie życie.

Związków nie widzę wcale. Zresztą gdybym miał się czepiać to, "Highlander" był
kręcony w 1986 (druga część w 1991, a trzecia w 1994) - wątek nieśmiertelności
w fantasy był wtedy już tak wyeksploatowany, że naprawdę niewiele oryginalnego
można było do niego dorzucić.
Zastanawiam się także, czy czasem autor recenzji w ogóle czytał całą książkę?
Kuzynki nie szukają Sędziwoja by przedłużyć sobie życie, ale po to by
Stanisława mogła żyć w ogóle. Księżniczka nie potrzebuje tynktury, gdyż jest
nieśmiertelna ex deffinitio, a Katarzyna jakoś nie przejawia ku temu wielkiej
ochoty.

> Żeby przynajmniej Pilipiuk szanował szczegóły historyczne, którymi z taką
> lubością ubarwia swe powieścidło... Ale nie –same szkolne błędy: u niego
> kapo
> w obozie to wcale nie funkcyjny więzień, lecz umundurowany hitlerowiec (!)

Nie mam książki przy sobie, ale tego kapo nie potrafię skojarzyć w ogóle.


> z czułością opisywany rewolwer Nagan wynaleźli dlań Francuzi (a nie
Belgowie),
> zaś przywoływana autentyczna przełożona żeńskiej pensji określana jest jako
> młoda kobieta, choć gdy się sprawdzi, gdzie trzeba, to okaże się, że w
> rzeczywistości dźwigała wówczas już piąty krzyżyk (cóż za kurtuazja!). Nie
da
> się zweryfikować jedynie scena, gdzie sympatycznej wampirzycy uczeń
alchemika
> wypala oczy i obcina palce, a te oczywiście zaraz jej odrastają.

Nie polemizuję z tym fragmentem, gdyż nie posiadam obecnie przy sobie tekstu.
Pamiętam jednak doskonale, że palce naszej księżniczce nie odrastają.
Regeneruje się u niej oko i skóra na twarzy, a palce nie.

> Andrzej
> Pilipiuk w biogramie przedstawia się jako "z zamiłowania niezależny
historyk".
> O, na pewno niezależny na pewno nie uczci wy rzemieślnik, nie mistrz, nie
> czeladnik, lecz partacz niegodny cechoweqo certyfikatu.
>

Nie wiem kim jest autor z wykształcenia (bo dziennikarzem się bywa), ale
Pilipiuk jest archeologiem. Do tego pewnie dał do poczytania rękopis paru
ludziom z branży (choćby wspomnianemu Komudzie). Dlatego też z podważaniem
prawdziwości wartości historycznej książki byłbym bardzo ostrożny.

[ignatz]

Spokojnie, Przekrój pod nowym dowództwm nie raz dał dowody że do poprzedniego
pisma ma się nijak. Ostre, mocno zsubiektywizowane teksty, argumenty ad
personam, populizm, sianie paniki - czego się nie zrobi żeby sprzedać aprę
egzemplarzy więcej. Oj panie Najsztub, szkoda, szkoda...

[Gość: taki jeden]

michpio napisał:

...a ja nie zdzierżyłem i się dopisuję...

> > O ile w pełnym koszarowego dowcipu
> > cyklu o Wędrowyczu Pilipiuk niewątpliwie wykreował
oryginalnego bohatera -
> > wiejskiego egzorcystę bimbrownika, o tyle "Kuzynki"
okazują się zlepkiem
> > wyeksploatowanych pomysłów skrzętnie pozbieranych ze
śmietnika przez ich
> > autora i osadzonych na siłę we współczesnych polskich
realiach.
>
> Jednak ludzie kochają owe "śmieci". Książka była jedną
z najlepiej
> sprzedawanych zaraz po wydaniu. Ale widocznie redaktor
z "Przekroju" za dzieła
> uważa tylko tomiki poezji wydawane w kilkuset
egzemplarzach.

No, to teraz moje zdanie - g...no jest BOSKIE - BILIONY
MUCH NIE MOGĄ SIĘ MYLIĆ!!!!!!!!!!!!!
Liczba sprzedanych egzemplarzy NIGDY nie była
wyznacznikiem jakości dzieła literackiego, i całe,
kurczaki, szczęście, bo Noble by dostawały tylko autorki
Harlequinów.

> Kuzynki nie szukają Sędziwoja by przedłużyć sobie
życie, ale po to by
> Stanisława mogła żyć w ogóle. Księżniczka nie
potrzebuje tynktury, gdyż jest
> nieśmiertelna ex deffinitio, a Katarzyna jakoś nie
przejawia ku temu wielkiej
> ochoty.

To znaczy, że życie jest czymś innym od przedłużenia
życia? To,że Katarzyna (jeszcze) nie przejawia ochoty do
przedłużenia sobie życia, może się zmienić w sto
pięćdziesiątym tomie sagi, kiedy się okaże, że kolejną
kuzynką jest np. Pan Samochodzik. A co, cykle trzeba
łączyć, liczba konsumentów się zwiększy. Aha -
"definitio" jest przez jedno "f".

> > Żeby przynajmniej Pilipiuk szanował szczegóły
historyczne, którymi z taką
> > lubością ubarwia swe powieścidło... Ale nie –same
szkolne błędy: u n
> iego
> > kapo
> > w obozie to wcale nie funkcyjny więzień, lecz
umundurowany hitlerowiec (!)
>
> Nie mam książki przy sobie, ale tego kapo nie potrafię
skojarzyć w ogóle.

Hej ho, jak mi wesoło...


> > z czułością opisywany rewolwer Nagan wynaleźli dlań
Francuzi (a nie
> Belgowie),

zresztą Pilipiuk oczywiście (przynajmniej w wersji
"Księżniczki" drukowanej w SF) sieknął bykiem zmyślając
kaliber naganta (jakie 9 mm? Skąd? Komu? Za co?).

> > zaś przywoływana autentyczna przełożona żeńskiej
pensji określana jest jak
> o
>
> młoda kobieta, choć gdy się sprawdzi, gdzie trzeba, to
okaże się, że w
> > rzeczywistości dźwigała wówczas już piąty krzyżyk
(cóż za kurtuazja!). Nie
>
> da
> > się zweryfikować jedynie scena, gdzie sympatycznej
wampirzycy uczeń
> alchemika
> > wypala oczy i obcina palce, a te oczywiście zaraz jej
odrastają.
>
> Nie polemizuję z tym fragmentem, gdyż nie posiadam
obecnie przy sobie tekstu.
> Pamiętam jednak doskonale, że palce naszej księżniczce
nie odrastają.
> Regeneruje się u niej oko i skóra na twarzy, a palce nie.
>
> > Andrzej
> > Pilipiuk w biogramie przedstawia się jako "z
zamiłowania niezależny
> historyk".
> > O, na pewno niezależny na pewno nie uczci wy
rzemieślnik, nie mistrz, nie
> > czeladnik, lecz partacz niegodny cechoweqo certyfikatu.
> >
> Nie wiem kim jest autor z wykształcenia (bo
dziennikarzem się bywa), ale
> Pilipiuk jest archeologiem. Do tego pewnie dał do
poczytania rękopis paru
> ludziom z branży (choćby wspomnianemu Komudzie).
Dlatego też z podważaniem
> prawdziwości wartości historycznej książki byłbym
bardzo ostrożny.

Archeolog, przepraszam, to nie historyk? Czyli kto,
antygrabarz? Mam tylko nadzieję, że nie jest (jak swego
czasu Inglot) nauczycielem, bo z "Księżniczki" chociażby,
tak, jak z "inquisitora" pana I., widać, iż a) nienawidzi
uczniów, b) nienawidzi nauczycieli, c) program nauczania
też mu się nie podoba. Biedny facet...
A Komuda jest ekspertem od XVII-XVIII w., ery nieco jakby
wcześniejszej od tej, w której Pilipiuk porusza się
swobodniej. Przy czym "swobodniej" bynajmniej nie znaczy
tu "pewniej". Kto czytał rzyg pt. 2586 ten wie, o czym
mówię, a jak nie, to już służę wyjaśnieniem: jest wiek
XIX i polski lekarz, warszawiak bodajże, a na pewno
kształcony w Petersburgu, przyjeżdża do Bergen pracować w
leprozorium. Póki co, wszystko się zgadza. Ale sprawę
kładzie taki mały detal - ów Polak w Bergen marznie.
Miałem wątpliwą przyjemność spędzić w Norwegii dwa lata i
powiem jedno - ktoś, kto przeżył zimę w Petersburgu,
chodziłby w styczniu po Bergen w krótkich rękawach.
Temperatury spadają tam do co najwyżej -15 Celsjuszy. Jak
się już wysyła bohatera za granicę, przydałoby się to i
owo o tej zagranicy wiedzieć... (a temperatury w tym
mieście są takie same, od kiedy Golfsztrom płynie tak,
jak płynie).
I tyle.

[Gość: Dilvish]

Po IP wnoszę, że kolega Taki Jeden jest z Gdyni. Czyżby kolega był zrzeszony w
klubie o szumnej nazwie GKF? Tak czy nie, never mind, ciszy mnie że są osoby
które podchodzą do „tfurczości” pisarzy takich jak szanowny Pan Pilipiuk, czy
Pan Inglot, z pewnym dystansem. Przynajmniej nie jestem osamotniony.
Jestem zdania, że wymienieni pisarze pod płaszczykiem pisania tak
zwanej „fantastyki rozrywkowej” dryfują w kierunku maxymalnej grafomanii. Choć
o dziełach Inglota trudno mi się wypowiadać bo twórca to mało płodny, choć w
gębie mocny, co wiedzą bywalcy konwentów. Natomiast Pan Pilipiuk postacią jest
sympatyczną, typ misiowatego mądrali, który dla odmiany produkuje tekst z
prędkością karabinu maszynowego. Niestety sterty produkowanej przez niego
literatury to jak dla mnie po prostu „pulp fiction”, a nie fantastyka.
Pozdrawiam wszystkich.

Odpowiedź Dilvishowi i innym zainteresowanym

[Gość: taki jeden]

taki jeden jest internautą peregrynacyjnym (tj. korzysta
z Sieci kiedy i gdzie bogi dadzą - darowanej stałce nie
zagląda się w zęby). Niezrzeszony w żadnych
fantastycznych klubach, bo to szkodzi na wątrobę, a na
przeszczepy mnie nie stać. Za dużo wypuszczam na książki.

Co do Andrzeja Pilipiuka, facet mój kredyt zaufania
wyczerpał błyskawicznie. Larry Niven regularnie
aktualizuje "rozszerzony dekalog pisarzy SF i fantasy", w
którym jedno z przykazań brzmi "Nie wstydź się niczego,
co ci wydrukowali" (w domyśle: przeczytaj i pomyśl, nim
do druku coś oddasz...). Pod tym względem Pilipiuk,
niczym inne sławy pokroju KaTeeLa czy Piotra Wiktora
Lecha, jest niestety upośledzony.

Inglot jest ciężko zapracowany :) sekretarzowaniem w
"SFinksie" (niedługo chłopaki dojdą do zupełnie
absurdalnych oznaczeń numerów: może "Sierpień 03 - Maj
04"?), toteż faktycznie z pisaniem ostatnio u niego
kiepskawo. Może to i lepiej, po "Inquisitorze" sądząc...
Choć akurat Inglot nigdy nie upadł tak nisko, jak co
poniektórzy. Ostatnio wygląda na to, że kluczem do
sukcesu na rynku SF&F jest stempel z wrocławskim
zameldowaniem w dowodzie - warunek konieczny i
wystarczający. Antyredaktor Szmidt + grupa silnego
zaparcia Ziemiański, Drzewiński, Kochański, Dębski...
Litości! Najbardziej żal mi jest lasów, które są wycinane
na kolejne numery miesięcznika licealnych prób
literackich "Science Fiction" (Wrocław to w ogóle fajne
miejsce dla piszących licealistów, bo poeci mają "Odrę").

POzdrowienia dla wszystkich (prawie)

PS. A "pulp fiction" w formie kanonicznej to coś o dobre
sześć pięter nad maksymalnym pułapem Pilipiuka.
Opowiadania Dashiella Hammetta są tu dobrym przykładem.

[Gość: Qbuś]

Aż miło do czasu do czasu poczytać post nie przepełniony żółcią i pełen
argumentów ^_^

Dwa obozy

[svetomir]

Widze, ze kształtuje sie nowy podział wśród polskich miłośników fantastyki: na
zwolenników i przeciwnikow miesiecznika "Science Fiction".
Ja osobiście zaliczam sie do zwolenników,a i P.W. Lecha lubiłem.
A "SF" to bardzo dobre ipotrzebne pismo. Gdzieś musza publik,owac młodzi
twórcy. A niektórzy (np. Świdzieniewski, czy Rafła Dębski pisza bardzo ciekawie.
Dwa sprostowania:
1. Lechowi na drugie jest Witold, a nie Wiktor
2. Redakcja "SF" jest w katowicach, nie we Wrocławiu

[Gość: taki jeden]

Naprawdę nie jestem zaprzysięgłym wrogiem Szmidtowej "SF"
- chciałbym tylko, żeby pan redaktor (niezależnie od
tego, gdzie ma redakcję, to jednak wrocławianin) zamiast
szukać po szufladach wypełniaczy typu "Mały" (kiedy on to
pisał? W liceum, na świeżo po "Głowie Kasandry"?) zaczął
np. poprawiać koszmarki językowe, jakich w tym pisemku pełno.

NF też ma na koncie grzechy przeciwko czytelnikom - taka
"Jenny i Dawca Śmierci" to mój ulubiony przykład, a poza
tym to właśnie oni swego czasu raczyli nas P.W. Lechem
(do tego Szmidt jednak się nie zniżył). Obie redakcje
promują swojaków, ale SF powoli przeobraża się w katalog
wysyłkowy "Żółtych Papierów"...

I to by było na tyle. Aha - chętnym, by zapoznać się z
NAPRAWDĘ solidnie robionym pismem fantastycznym, polecam
semi-fanzin z Wielkiej Brytanii "The 3rd Alternative".
Nic znad Wisły i Odry się nawet nie umywa... I to dopiero
jest przykre.

Na razie...

[Gość: digan]

Oto mail z fifkowej listy dyskusyjnej:

"Witam!

Poniższe cytaty pochądzą z Kuzynek naszego kochanego Andrzeja. Książka
zupełnie przeciętna - znacznie lepsze były same opowiadania. Ale nie
przedłużam i co lepsze cytaty wynotowuję, jak mniemam - ku uciesze gawedzi.

"Zwyczajny poniedziałkowy wieczór w mieszkanku przy Plantach. Stanisława
czyta sobie książkę. Dostała ją od kuzynki, ponoć to coś fajnego. Z
pierwszych stron wydedukować można, że dzieło opowiada o przygodach
egzorcysty - alkoholika. Tak, polska literatura zdecydowanie zeszła na
psy... Ciekawe, swoją drogą, kto to napisał? Grafoman nieprzeciętny. Na
wewnętrznej stronie okładki umieszczono fotografię autora. Paskudna gęba,
zarośnięty jak artysta, nóż się sam w kieszeni otwiera..."
s. 154

"[Alchemik] Przeglądając polskie gazety czuje wzbierającą złość. Zdrada,
afery, korupcja... Krajem rządzi największa możliwa hołota. Nigdy dotąd nie
było tak źle. Najgrubszy dziennik, pełen ogłoszeń, wziął do ręki pierwszy i
ostatni raz w życiu. Kto to, do diabła, wydaje? I dla kogo? Czy jest aż tylu
zdrajców ojczyzny, by opłacało się utrzymywanie tego tytułu na rynku?
Rzucił gazetę z obrzydzeniem do kosza i odruchowo umył ręce."
s. 230

"Katarzyna uruchomiła kartę telewizyjną w komputerze. Wiadomości jak co
dzień, zdrajcy ojczyzny znowu uchwalili szereg ustaw utrudniających ludziom
życie. Sprzedawczyki z rządu popchnęli swój nieszczęsny kraj kawałek głębiej
w ramiona Unii. Korupcja, malwersacja, złodziejstwo, afery, przestępczość,
aż rzygać się chce..."
s. 263

"Stojący obok Wielki Grafoman w haftowanej, ukraińskiej koszuli nic jeszcez
nie wyciągnął, ale wyraz jego oczu nie wróży nic dobrego. Facet z sanepidu
nie wie, że to prawdziwy wariat, potrafiący napisać książkę w dwanaście
dni."
s. 271

Pozdrawiam

Bert"

Przytoczył

digan.

temperatury

[l33]

No coz nie wiem jak jest w Bergen, ale z tymi temperaturami i marznieciem to
dziwna sprawa. Teraz jestem w miescie, gdzie temperatury rzadko spadaja ponizej
zera a jesli nawet to niewiele. Gdybym nie widziala to bym w zyciu nie
uwierzyla, ale spotkalam tutaj parke z Syberii, ktora autentycznie tu marzla.
Nie mam pojecia na czym ten fenomen polega - na wilgotnosci, ubiorze, wiatrze.
Zreszta ja czesto tez chodze grubiej ubrana niz miejscowi, choc teoretycznie
powinnam byc lepiej przystosowana do zimna. Ale moze masz racje i w Bergen ten
fenomen nie ma miejsca i faktycznie Pilipuk zasugerowal sie opinia, ze w
Norwegii musi byc zimno. Trzeba by sie tam przejechac i pomieszkac;-))
Pozdr. L.

> ...jest wiek
> XIX i polski lekarz, warszawiak bodajże, a na pewno
> kształcony w Petersburgu, przyjeżdża do Bergen pracować w
> leprozorium. Póki co, wszystko się zgadza. Ale sprawę
> kładzie taki mały detal - ów Polak w Bergen marznie.
> Miałem wątpliwą przyjemność spędzić w Norwegii dwa lata i
> powiem jedno - ktoś, kto przeżył zimę w Petersburgu,
> chodziłby w styczniu po Bergen w krótkich rękawach.
> Temperatury spadają tam do co najwyżej -15 Celsjuszy. Jak
> się już wysyła bohatera za granicę, przydałoby się to i
> owo o tej zagranicy wiedzieć... (a temperatury w tym
> mieście są takie same, od kiedy Golfsztrom płynie tak,
> jak płynie).