Geniusz a pierdolniętość

[iwannabesedated]

Natchnęła mnie do rozważań, jak zwykle, wypowiedź czyjaś, że jeśli
pierdolniętość i nieszczęśliwość (vide Gombrowicz) mają przysporzyć dzieł tak
genialnych to tylko sobie takich pierdolniętych i nieszczęśliwych więcej życzyć.
We mnie takie myślenie wywołuje gwałtowny sprzeciw.
Z wielu powodów.
Po pierwsze primo, jest oznaką myślenia jednostka i jej osobiste szczęście
niczym, jeśli skorzysta kupa. To wsadzić mu w dupę kij, niech cierpi, niech
tworzy, a my w swoim ciepełku będziemy się tym napawać. Ohydne.
Po drugie primo, jest typowo polskim myśleniem przydającym wartość
cierpiętnictwu i cierpieniu. Moim zdaniem geniusze tworzyli nie z powodu, lecz
pomimo skorupy cierpiętnictwa= i pierdolniętości. Gdyby nie byli pierdolnięci
ich geniusz myślę dopiero by miał szansę się rozwinąć.
Geniusz nie wynika z pierdolniętości. Pierdolnietość niestety jest częstą
towarzyszką geniuszu, w myśl zasady że im bardziej skomplikowana struktura tym
częściej się pierdoli. Więc - cep - rzadko się pierdoli a jak się spierdoli to
każdy może naprawić. Kompy się pierdolą non stop i naprawić jest trudno a
czasem się nie da.
Trzecie tertio to odmawiam przyznawania rangi geniuszu tylko rzeczom trwałym.
Człowiek, który żyje jak ciepły wiatr, nic nie niszczy, nic nie tworzy, nic po
sobie nie zostawi, lecz wokół wszystko kwitnie, a on szczęśliwie sam płynie
lekko, łatwo i szczęśliwie to jest baj mi prawdziwy geniusz i tego bym życzyła
sobie oraz wszystkim.

[lucja7]

Geniusz i pierdolnietosc nie maja nic z soba wspolnego, oprocz spotkania
przypadkowego.
Jak i cierpietnictwo zreszta.
Znalam geniuszy rubasznych, pierdolnietych albo nie. Z kijem w dupie nie
widzialam ;-)))

[amaroola]

>>Człowiek, który żyje jak ciepły wiatr, nic nie niszczy, nic nie tworzy, nic po
sobie nie zostawi, lecz wokół wszystko kwitnie, a on szczęśliwie sam płynie
lekko, łatwo i szczęśliwie to jest baj mi prawdziwy geniusz ...<<

mow do mnie jeszcze :)))

ale czlowiekowi urodzonemu i wychowanemu w polskim kulcie cierpietnictwa wieki
zabiera, by dac sie owionac wiatru takiemu :))

ale czasami sie udaje ... czasami nawet przed rutyniarskim zazywaniem
prozacu..czy jak sie to teraz nazywa.....

a najgorsze jest to (w kazdym razie bylo tak ze 20 lat temu) ze po prostu nie
wypada/lo nie byc przygnebionym intelektualista..

inteligentny=przygnebiony, zrozpaczony, egzystencjalnie pokopany

szczesliwy, zadowolony z zycia = prostaczek, plycizna intelektualna, ignorant
(bliss) glupi jasiu ..

oj bylo tak bylo, czarne swetry, wzrok desperata.....

czy aby sie to nie zmienia na : hahahaha, co slychac, wszystko w porzadku,
lunch , sukces, wspaniale osiagniecie...Harry Potter ??

nie wiem, nie bylo mnie w ojczyznie lat pare :)

[kan_z_oz]

czy aby sie to nie zmienia na : hahahaha, co slychac, wszystko w porzadku,
lunch , sukces, wspaniale osiagniecie...Harry Potter ??

nie wiem, nie bylo mnie w ojczyznie lat pare :)

ODP: Zmieniło się trochę w Polsce. Pływać jako wiatr próbowałam ale kiepsko mi
szło. Na wstępie okazało się, że mam uczulenie do dymu z papierosów. Kiepskie
samopoczucie u mnie powoduje również agresja przypadkowo napotkana oraz kontakt
z namiarem alkoholu.(w sumie też agrsja, tym razem ogólna po alkoholowa).
W sumie brak spostrzeżeń głębszych, z powodu walki o podtrzymanie funkcji
podstawowych organizmu.

Człowiek żyjący łatwo i szczęśliwie to nic trudnego, o ile klimat na zewnątrz
jest odpowiedni.

Pozdrawiam
Kan

Zycie to nie jebajka..

[chris-joe]

...a same klopoty. Bol, rozterki, cierpienie, niepewnosc, chorobska, porwane
przyjaznie, pocharatane milosci, szkola, robota, piniondze, samotnosc. A na
deser zgon jak w banku. To tak z grubsza i generycznie. W jednostkowe przypadki
w butach sie trynil nie bede.
O czlowieku "wokol [ktorego] wszystko kwitnie, a on szczesliwie sam plynie
lekko, latwo i szczesliwie" rabi Joshua Heschel nie powiedzialby "prawdziwy
geniusz", lecz: "idiota". A ja za nim.

Nie wyjemy naokraglo, bo sie z bolem oswajamy, bo uciekamy w koscioly, seks,
wodke, polityke, kariery, mundiale, wyposazanie domow, mycie garnkow i gry
komputerowe. Potosmy stworzyli cala ta cywilizacje, by nie wyc nieustannie.

Dlatego wspol-czuje z czlowiekiem, ktory ma odwage i uczciwosc stanac oko w oko
ze swoja, kurwa mac, egzystencja. I zawyc odwaznie niekiedy.
Jesli zas zawyje wierszem, powiescia, rzezba, czy sonata- to juz tylko mu
zazdroscic nalezy.
Wspol-plakac i wspolczuc trzeba z tymi z odwaznych, co niemi.

Nie marudź

[swiatlo]

Pomyśl sobie że Wszechświat jest tylko małym wymiarkiem w nieskończonym fraktalu
innych wszechświatów, że nasz świat istniał od 16 miliardów lat po to aby za
jakiś tam znowu czas się rozmyć w czarnej nicości, że proporcje naszego Układu
Słoneczego do Wszechświata są jak proporcje protonu do Układu Słonecznego, że w
tej koszmarnej nieskończoności czasu i przestrzeni żyjesz na wysepce która jest
pomyłką i wynikiem jakiegoś nieprawdopodobnego zbiegu okoliczności, że na tej
wysepce wśród tej wrogiej obojętności nieskończonego kosmosu dostałeś swoje
malutkie okienko istnienia które w skali globalnej nie ma żadnego znaczenia, co
więcej cała ludzkość w skali globalnej nie ma znaczenia, nasza Ziemia nie ma w
skali globalnej znaczenia, a być i nasz cały Wszechświat nie ma zupełnie
znaczenia w globalnym kosmicznym fraktalu.
Co więcej twoje istnienie jest wynikiem nieprawdopobnego zbiegu chwili że twoja
matka i ojciec w danym momencie zachcieli, potem twój plemnik wygrał
nieprawdopodobną bitwę z milionami innych. Co więcej, te same kryteria tyczą sie
twojego ojca i matki, ich przodków, przodków ich przodków, i tak wstecz poprzez
małpy, myszy, ryby i bakterie, nuklearne reakcje we wnętrzu gwiazd, aż do
początku naszego fraktalu, aż do równie nieprawdopodobnych efektów kwantowych we
wszystkich zaprzeszłych fraktalach.

Czyli twoje istnienie jest wynikiem prawdopodobieństwa o wartości tak małej, że
nawet nie ma takiej liczby która by to mogła opisać.
Wyobraź więc sobie że istnieć jest zilliony trylionów razy mniej prawdopodobne
niż wygrać w totolotka miliard razy pod rząd.

I w tym wszystkim nagle dostałeś to okienko. Nieprawdopodobny dar na który
zupełnie nie zasłużyłeś.
Czyli ciesz się i nie marudź. Otwórz to okienko najszerzej jak możesz i chłoń to
twoje maleńkie istnienie.
Drugi raz takiego daru już nie dostaniesz...

[chris-joe]

Chlone, chlone.
Zwlaszcza, ze z pewnoscia w sposob bardzo prosty opisywalna przez matematyke
nastapi moje zderzenie czolowe.
Troche tak, jakbys wygral jackpot w loterii niemozliwej do wygrania, a daliby ci
tylko oranzade w proszku.

[blues28]

No, Swiatlo, znowu pojechales po bandzie!
Wlasnie mialam napisac, ze kiedys tam, w minionym swiecie, obracalam sie w
srodowisku artystów. Gdanskich poetow, malarzy, bardow... Geniuszy? No, nie
wiem... ale artystow tak. I ze teraz, z perspektywy wspomnien, odleglosci,
dystansu widze twarze pelne bolesnych rozterek, wewnetrzych rozdarc, glebokich
dylematow, beznadziejnosci zycia i nie moge trafic na okruchy zwyklego,
ludzkiego szczescia. Mialam dywagowac czy tworzyc mozna tylko w bolu, i czy
zwykle, spokojne zycie jest zbyt pospolite, niegodne artysty? Tylko dlaczego
tamte wiersze i piosenki byly takie piekne?

No, ale po Twoim wpisie doszlam do wniosku, ze wszelkie rozwazania o szczesciu
to glodne kawaki, wszak nasz byt jest zbiegiem okolicznosci (zbiegiem plemnika
i jajeczka), a wiec sluchac sie obywatela Kanta, ktory twierdzil, ze ze dazenie
do szczescia i przyjemnosci, wlasnego badz cudzego, jest bezcelowe, poniewaz
prawie na pewno nie uda sie go osiagnac.
;))

apropos terroru przypadku, genów, jajek z..

[iwannabesedated]

...plemnikami i innych blasfobii. Cycat.

O nierówności ludzi

To nie prawda, że jesteśmy mięso,
Które przez chwilę gada, rusza się, pożąda.

Mylne są plaże z mrowiem obnażonych ciał
I tłumy na ruchomych schodach metra.

Na szczęście nie wiemy, kim jest ten człowiek obok.
Może być bohaterem świętym, geniuszem.

Ponieważ równość ludzi jest urojeniem
I kłamią tablice statystyk,

Na mojej własnej potrzebie uwielbienia
Opieram przekonanie o co dzień odnawianej hierarchii.

Stąpam po ziemi chroniącej wybrane popioły,
Choć nie będą trwać dłużej niż popioły innych.

Przyznaję się do wdzięczności i podziwu,
Ponieważ brak powodu, żeby wstydzić się szlachetnych uczuć.

Obym okazał się godnym wysokiej kompanii,
I szedł z nim, niosąc połę królewskiego płaszcza.

m.milosz (no a kto :)

Geniusz a pierdolniętość

[kan_z_oz]

Od pewnego czasu nie wchodzę w meandry i zawiłości egzystencji ludzkiej.
Intelektualnie więc jestem chyba na poziomie zerowym - oczywiście z pewnego
punktu widzenia. Za to w sposób widoczny i oczywisty poprawiło mi się
samopoczucie.
Ktoś gdzieś powiedział, że można mieć rację lub spokój oraz intelektualną ucztę
lub duchowe olśnienie - jak przystało na abnegata intelektualnego - nie wiem,
kto oraz gdzie to powiedział.
Sama w każdym razie nie wymyśliłam.
Tak więc udaje mi się już od pewnego okresu czasu płynąć spokojnie i rytmicznie.
Nie nudzę się też tym - chociaż miałam początkowo poważne obawy, że w jakimś
sensie zamieniam się w 'warzywo'.
Na zewnątrz - może i tak to wygląda. Wewnątrz za to jest coraz ciekawiej; tak
więc, nie nudzę - sporadycznie, nie tęsknię, nie mam większych rozterek życiowo-
duchowych, zerwane przyjaźnie mnie nie martwią, odchodzący i przychodzący
ludzie są lub nie.
Zupełnie też nie odczuwam chęci aby z kimś wyć do księżyca - chociaż nie
przeszkadza mi wtórowanie w celu towarzyskim wyłącznie. Jedność dusz jednakże
ogranicza się tylko do tego, że mogę sympatyzować i czuć ból wyjącego ale sama
odczuwam spokój.

Jest oczywiste, że mogę wchodzić i wychodzić z tego stanu tyle razy ile w ciągu
dnia do kuchni. Coraz częściej jednak jest mi wygodniej z tym spokojem. W
związku z tym potrzeba mównienia również zanika - ba, odczuwam tak samo bez
słów.
No i żeby coś napisać na Forum - naprawdę muszę się mobilizować. I coraz mniej,
bo mi się nie chce lub nie potrzebuję.

Pozdrawiam
Kan

[asia.sthm]

Wybornie napisane Kanie. Czy juz ci mowilam jak pieknie umiesz formulowac to
czego ja nie umiem ?

> Jest oczywiste, że mogę wchodzić i wychodzić z tego stanu tyle razy ile w
> ciągu dnia do kuchni.

Uznaje to okreslenie jako genialne !

Wieki podziw, masz buzke za to.

[jan.kran]

Ja tez Kanie pelna podziwu i w zgodzie z Toba:))
Cos bym napisala ale musze isc do kuchni:)))
Kran

[jutka1]

We wczorajszej lekturze do poduszki, czyli "The dream of Scipio" Iaiana Pearsa
stalo jako ten byk napisane:
"The world needs only a few geniuses; civilization is maintained and extended by
those lesser souls who corral the men of greatness, tie them down with
explanations and footnotes and annotated editions, explain what they meant when
they didn't know themselves, show their true place in the awesome progression of
mankind."
O pierdolnietosci na razie nic nie bylo.
Jesli sie pojawi, to zacytuje. :-)))