kryzys

[clarence1]

Napisałam do Was drogie macochy z prośbą o radę w radzeniu sobie z
moim partnerem. Pisałam wówczas, że nie jestem nawet informowana o
tym kiedy i na ile bedzie on zabierał swoje dziecko, jestem stawiana
przed faktami. Spróbowałam zastosować kilka waszych, moim zdaniem
bardzo dobrych rad, a najbardziej taką o konsekwencji. Niestety
sytuacja nie wygląda na lepszą. Po pierwsze dziecko, które dawniej
było u nas co drugi weekend, ostatnio w każdy weekend - teraz jest
prawie przez cały roboczy tydzień. Ja nadal nie wiem kiedy bedzie,
kiedy zostanie na noc, etc. Przychodzę z pracy i dowiaduję się...
ale też nie zawsze od razu, np. myślę, że go odwiezie do mamy a on w
zamian za to wysyła go do kąpieli. Konsekwentnie proszę o te
informacje bo wiąże się to również z moją możliwością wyjścia z domu
lub z jakimikolwiek planami. I tu zaczyna się nie rozmowa ale
wzajemne pretensje. Bo ja się niby czepiam i właściwie o co mi
chodzi. W końcu idę obrażona do drugiego pokoju a oni realizują się -
grają, oglądają, rozmawiają.
Czuję się jak potwór, bo on jest dla mnie bardzo dobry, kochany.
Oczekuje tylko akceptacji jego relacji z dzieckiem jaka by ona nie
była. A ja oczekuję informacji, której on: Nie chce? Nie pamięta?
Nie potrafi? mi dać. Z tak błahego na pozór powodu ciągle się nie
odzywamy, a ja nie śpię i wegetuję zamiast żyć.

[barbara001]

No to chyba nie jest aż taki kochany.

Mam wrażenie, że Twój M oczekując tylko akceptacji jego relacji z dzieckiem
zakłada, ze masz się nie wtrącać i godzić na wszystko co on sobie względem tego
dziecka postanowi. Poczynając od nie informowania Ciebie kiedy, gdzie i na jak
długo a kończąc zapewne na terminach i miejscu wakacji czy wielkości prezentu
gwiazdkowego dla dziecka.
A że to dziecko jak widać to cały (lub prawie cały )jego świat to ja marnie to
widzę. Widać temat jest dla niego drażliwy skoro nie potrafi mówić o tym tylko
od razu kieruje się na przerzucanie pretensjami. Jeśli facet zakłada nowy dom, z
kobietą, którą kocha to ona jest dla niego tak samo ważna jak dziecko, tak
powinno być w normalnym, rokującym związku. A u Ciebie tak chyba nie jest, niestety.

[konstancja16]

przejrzalam Twoj poprzedni watek i mam wrazenie, ze Twoj NM nie
widzi zadnego problemu. z jego punktu to chyba wyglada tak:
bierzesz faceta z dziecmi czyli bierzesz i faceta i dzieci. i
pewnie sie dziwi, ze sie nie cieszysz, ze mu sie udaje tworzyc taka
fajna rodzinke dla dzieci. i moze nawet ma zal, ze nie chcesz byc
nowa mamusia? przeciez dzieci sie ciesza, ze jedziesz z nimi na
wycieczke, polubily Cie, a Ty nie za bardzo..... chcesz limitow. a
on by chcial dzieci bez limitow, jak najwiecej bo to jego dzieci i
jest caly zachwycony, ze tak dobrze sie u Was czuja, ze siedza
dluzej niz zaplanowane. big happy family, to czego chcial dla
swoich dzieci. tylko nie zauwazyl, ze Ty nie jestes ani happy ani
family w tym wszystkim....

delikatna sytuacja, bo Twoj facet jest miedzy mlotem a kowadlem,
miedzy miloscia i zobowiazaniami wobec dzieci i uczuciem do Ciebie i
Waszym zwiazkiem. a to sie w sposob nieunikniony przeplata....
jesli on nie chce zrozumiec Twojego punktu widzenia to czarno
widze. jesli Ty jednak nie czujesz sie szczesliwa w tym ukladzie to
musisz probowac rozmawiac. moze jakas mediacja rodzinna, psycholog
w ostatecznosci? moze z jego punktu widzenia masz fanaberie i nie
chcesz zaakceptowac jego dzieci, ale to Twoje zycie, nie powinnas
pakowac sie w uklad, w ktorym Twoje oczekiwania i potrzeby sa
klasyfikowane jako 'fanaberie'. chyba Wasze wizje wspolnego
mieszkania byly troche inne.... a wyszlo to dopiero w praniu.


jestem w troche podobnej sytuacji, tez mi sie wydaje, ze mamy 'za
duzo' dziecka w naszym zyciu. miewam wyrzuty sumienia (bo przeciez
biedne, niewinne dziecko) ale tez walcze o swoje. tak, pakujac sie
w zwiazek z facetem z dzieckiem wiedzialam ze biore i faceta i
dziecko. ale on, dzieciaty facet, pakujac sie w zwiazek ze stara
panna (bezdzietna) tez zdawal sobie sprawe, ze nie bede druga
mamuska dla jego syna. wiedzial, ze nie przepadam za dziecmi i nie
mam pojecia jak 'to' sie obsluguje. powoli sie ucze, czasem jest
nawet fajnie, a przynajmniej ciekawie. trudne to, na szczescie duzo
rozmawiamy o tym, o przyszlosci, o uczuciach (takze tych
negatywnych, ktore bywaja) i wzajemnych zalach, ktore tez sie
zdarzaja. i szukamy rozwiazan z zalozeniem, ze chcemy ciagnac
razem. ale dobra komunikacja i dotrzymywanie slowa to
podstawa.

[coccolona]

Na Twoim miejscu postawilabym sprawe na ostrzu noza - wyprowadzilabym sie (do
mamy, kolezanki, czy gdzie indziej), zeby dac facetowi do zrozumienia, jak
bardzo obecnosc dzieciaka mnie drazni. I wrocilabym dopiero po wspolnym
ustaleniu regul z partnerem. Bylby to rowniez niezly test na sprawdzenie, ile
tak naprawde dla niego znacze.
Jezeli liczyloby sie dla niego wylacznie dziecko, to uciekalabym od tego typa!

[zielnaa]

> Czuję się jak potwór, bo on jest dla mnie bardzo dobry, kochany.
> Oczekuje tylko akceptacji jego relacji z dzieckiem jaka by ona nie
> była.

mam pytanie: na czym polega to, że on jest dla Ciebie taki dobry i
kochany? I kiedy to ma miejsce, skoro Wasz wspólny czas wyglada tak,
jak opisałaś? On nie wymaga TYLKO akceptacji, ale AŻ akceptacji.
Póki on nie rozumie, jak wiele od Ciebie oczekuje sytuacja będzie
wyglądała tak, jak teraz, niestety. Czy nie uważasz, że powinnaś
wymagać CHOCIAŻ/AŻ szacunku dla siebie?
a.

[kicia031]

Mysle, ze rodzicowi trudno jest zrozumiec fakt, ze przebywanie z
jego dzieckiem moze nie byc dla kogos najwiekszym szczesciem,
radoscia i przyjemnoscia. Z cala pewnoscia ja jako matka nie bylabym
w stanie tego zrozumiec )
Twoj partner traktuje obecnosc jego dziecka u was w domu jako cos
oczywistego, co ja akurat rozumiem, dom rodzica powinien byc zawsze
otwarty dla dziecka. Choc byly tu opisywane takie kuriozalne
przypadki, kiedy to forumowiczka zachorowala na zapalenie pluc i
musiala isc do szpitala, a ojciec odmowil zajecia sie z tym czasie
dzieckiem. Wolalabys miec takiego faceta?

Ja rozumiem, ze cie cos takiego moze irytowac. Ale sprobuj spojrzec
na to z innej strony: zastajac macocha, musisz liczyc sie z tym, ze
zostaniesz macocha calodobowa - rozne moga byc powody. I co wtedy
zrobisz, wypiszesz sie z ukladu? Oczywiscie, masz do tego prawo, ale
chodzi mi o to, ze takie pytania beda sie pojawiac. Czy obecnosc
jego syba ci przeszkadza az tak bardzo? Bo atedy chyba po prostu nie
ma sensu w to brnac, bo zadne z waszej trojki nie zazna szczescia w
tym ukladzie.

[kicia031]

> wiesz, kicia, nawet DLA MNIE ustawiczne przebywanie z MOIM
dzieckiem
> nie jest największym szczęściem i przyjemnością. Byłabym co
najmniej
> mocno zszokowana, gdyby stanowiło radochę dla kogoś obcego. Chyba
> jestem toksyczna...


No ustawiczne to nie - ale przeciez wiekszosc z nas pracuje, ma tez
inne obowiazki, generalnie ja mam poczucie ze spedzam ze swoimi
dziecmi raczej za malo czasu niz za duzo. Co nie znaczy, ze czasami
nie mam ochoty ich gdzies sprzedac. generalnie jednak uwazam, ze
jesli rodzic nie czerpie frajdy z przebywania z dziecmi, to moze
decyzja o rodzicielstwie byla jednak jakims tam bledem.

> I tak jak napisałam - nie rokuje to najlepiej, wg mnie ta
> nieumiejętność dogadania się świadczy o braku dojrzałości do
> związku. Nie bez powodu poprzednie związki "cudownie dobrych"
> facetów się rozpadły. Pewnie też mieli problem z partnerstwem,
choć
> zapewne w innych aspektach życia.

Nie moge sie bardziej zgodzic - przerabiam to na wlasnej skorze -
zle co z tego? Rozstac sie? Pracowac nad zwiazkiem? trudna decyzja,
i kazdy wybor wlasciwie nie jest tym optymalnym.

> Dziewczyna zdecydowała się na bycie z facetem. Z FACETEM, a nie
jego
> dziećmi. Podejmując decyzję brała pod uwagę okoliczności - tzn. że
> dzieci mieszkają z matką. Teraz ten układ ulega zmianie - bez jej
> zgody, bez brania jej pod uwagę jako uczestnika.

Ale taki uklad zawsze moze sie zmienic na calodobowy, jesli ktos sie
z tym nie liczy, to nie powinien w to wchodzic.

[clarence1]

Tak właśnie się czuję, jak piąte koło u wozu. Z samym dzieckiem
dogaduję się bez problemu. Rozmawiamy, żartujemy, czasami robimy coś
razem.
Ale oni razem stanowią odrębny świat, do którego mam wrażenie, że
niechętnie wpuszczają kogokolwiek. No chyba, że całkiem im się
podporządkuje, a nie ma na to za wielu chętnych.
Dawniej, gdy ich spotkania były rzadsze, sytuacja była do
zaakceptowania. Teraz czuję się zbędna.

[ajmj]

clarence1 napisała:

> Tak właśnie się czuję, jak piąte koło u wozu. Z samym dzieckiem
> dogaduję się bez problemu. Rozmawiamy, żartujemy, czasami robimy
coś
> razem.
> Ale oni razem stanowią odrębny świat, do którego mam wrażenie, że
> niechętnie wpuszczają kogokolwiek. No chyba, że całkiem im się
> podporządkuje, a nie ma na to za wielu chętnych.
> Dawniej, gdy ich spotkania były rzadsze, sytuacja była do
> zaakceptowania. Teraz czuję się zbędna.

I tu jest pies pogrzebany. Nie chodzi Ci o sam fakt istnienia
dziecka i związana z tym odpowiedzialnośc i obowiązki, ale to, ze
czujesz sie niepotrzebna i lekceważona. Czułabym sie identycznie. W
normalnym związku dziecko nie jest i nie powinno być na pierwszym
miejscu. Miejsce jesli juz to równorzedne. Moim zdaniem też w
normalnym związku to najpierw ustalenia sprawy z mężem/zoną, potem
powiadamia się o decyzji dzieci -nie odwrotnie. Ustalenia z
maloletniem dzieckiem i partner czy zona/mąz ma sie dostosowywac.
Paranoja.

[braktalentu]

Myślę, że kicia ma dużo racji (a ja nie często zgadzam się z kicią-
. Facet ma z dzieckiem normalny, zdrowy układ. Taki jak tata
powinien mieć. Z drugiej strony partnerka ojca, to nie nowa mama i
tu określenie "nowa rodzinka" może wprowadzać w błąd. Oczywiście
biorąc faceta z odzysku należało wziąć również pod uwagę fakt
Jego "dzieciowatości", ale jak rozumiem nie tu leży pies pogrzebany.
Problem dotyczy głównie przepływu informacji. "Zdziś będzie u nas
cały tydzień" - dzięki temy możesz sobie zaplanować kosmetyczkę,
fryzjera i ploty, bo nie masz ochoty spędzać tygodnia ze
Zdzisiem. "Zdziś nocuje u mamy" - wiesz, że warto wyciągnąć bardzo
małe majtki-))).
Ja bym się upierała jednak, przy staranniejszym planowaniu pobytów
malucha. Nie chodzi tu kalendarz wizyt na najbliższy rok, ale
informacja z trzydniowym wyprzedzeniem byłaby jak najbardziej na
miejscu. I o ile wyprowadzkę do mamy uważam za lekką przesadę, to
namówiłabym chłopa na zaplanowanie tygodnia w niedzielę i
nalegałabym na jego konsekwentne realizowanie. Przy czym, jeżeli
przez cały tydzień zaplanowany jest "Zdziś", to ja planuję kilka
godzin poza domem, a odbijam to sobie tydzień później, pamiętająć,
że nie potrzebuję towarzystwa mężczyzny tak bardzo jak syn
towarzystwa ojca, więc rozliczenie "godzina za godzinę" nie jest
priorytetem.
Ale długie zdanie na koniec mi wyszło-

[kicia031]

Decyzję podejmuje się na bazie "tu i teraz", a
> nie hipotetycznego rozwoju sytuacji, szczególnie jeśli ten rozwój
ma
> znikome prawdopodobieństwo zaistnienia. Do czego niby mają
prowadzić
> dywagacje na temat tego, że kiedyś "może" trzeba się będzie zająć
> jego dziećmi, matką, babcią, że sam może zachorować i stać się
> ciężarem itd, itp - na tej zasadzie, to generalnie należałoby
unikać
> wszelkich związków, bo zawsze coś się może wydarzyć.

Te wszystkie rzeczy, ktore wymieniasz, sa jak najbardziej
prawdopodobne, niektore wrecz pewne (zajecie sie starszymi
rodzicami, dla przykladu). Wchodzac w powazny zwiazek, czy
malzenstwo mamy obowiazek sie z tym liczyc, jakto sobie wyobrazasz -
cos sie dziej, to zegnaj gienia, swiat sie zmienia?

Nie musi sie wydarzac nic tragicznego, by zostac macocha calodobowa -
dziecko moze po prostu chciec zamieszkac z ojcem, albo decyzja taka
moze wynikac ze zobowiazan matki, mozliwosci edukacyjnych itp. I co,
wtedy mowie swojemu partnerowi: sorry, stary, godzilam sie na
twojego syna 2 razy w tygodniu, na codzien to ja wysiadam, skladam
papiery rozwodowe?

W moim domu rodzinnym bylo jasne, ze bierze sie partnera ze
wszystkimi zobowiazaniemi (choc moi rodzice bardzo sie nameczyli
zajmujac obiema babciami, ktore ciezko i dlugo chorowaly), ale
zawsze sie wspierali. I takie wartosci mi tez wpoili.

Co nie zmienia faktu, ze komunikacja w zwiazku Clarence szwankuje.

[chalsia]

ja się zgadzam z Kicią, że decydując się na taki związek już na
starcie trzeba brać pod uwagę opcję potencjalną bycia całodobówką.
To podobne jest do wejścia w związek z osobą, która ma jakąś chorobę
chroniczna np. cukrzyca, nadćiśnienie itp - decydujemy się wtedy
również na to, że będziemy z ta osoba gdyby jej się pogorszyło, a
nie, że się rozstaniemy jak ten ktoś będzie wymagał dużej dozy
opieki i pomocy.

[clarence1]

chyba zostałam przez część z Was źle zrozumiana. Nie uchylam się od
opowiedzialności, od opieki. Ja tylko nie zgadam się na miejsce na
drugim planie. Często rozmawiałam z moim partnerem o tym, że być
może kiedyś jego dziecko zamieszka razem z nami i nigdy nie miałam
nic przeciwko temu. Teraz jednak, gdy już PRAWIE u nas mieszka
obawiam się, że zostałabym skazana na wieczną walkę o swoją pozycję.
Zleży mi tylko na tym żeby była to pozycja równoznaczna.
Myślę, że to zupełnie co innego opiekować się kimś niż być
zepchniętym przez tę osobę na marginalną pozycję.
Kilku rzeczy związanych z troszczeniem się o dziecko mojego partnera
zaprzestałam, np gotowania obiadów. Bardzo lubię gotować i robię to
dobrze ale dziecko mojego faceta za każdym razem wybrzydzało, że mu
nie smakuje, że mama, tata, babcia robią to lepiej. Więc teraz
LEPIEJ GOTUJE TATA. Chyba obaj nie są z takiego obrotu sytuacji do
końca zadowoleni, bo gdy raz na jakiś czas, gdy jest młody coś
ugotuję, to nagle stało się to bardzo dobre.
Opiekując się kimś potrzebujemy jakiegoś rodzaju satysfakcji
chociażby przed samym sobą, że robimy coś co nas w naszych własnych
oczach nobilituje. Gdy tak się nie dzieje czujemy się wykorzystywani.

Dziękuję Wam wszystkim, Wasze wypowiedzi są dla mnie bardzo cenne.
Czytam je i myśle sobie, że teraz nie jestem sama z moimi myślami i
że znalazłam osoby które takie problemy doskonale rozumieją.
Życze Wam wszystkim Wesołych Świąt!

[kicia031]

Teraz rozumiem o co ci chodzilo - rzeczywiscie zrozumialam, ze ciazy
i to, ze dziecko jest u was tak czesto, ze nie macie czasu na nic
innego. Ale to, ze jest dziecko - obojetnie, czy wspolne, czy
jednego z partnerow, nie powinno oznaczac, ze ignorujemy partnera,
czy dajemy mu odczuc ze nie jest wazny.

To jest destrukcyjne dla kazdego zwiazku!

[ajmj]

Kiciu wreszcie po tylu postachWesołych Świat

[kicia031]

> Kiciu wreszcie po tylu postachWesołych Świat


Nadal uwazam, ze to, co napisalam jest relewantne do tej sytuacji -
bo Clarence jest de facto rodzajem nieoficjanej macochy calodobowej
z dzieckiem bywajacym u Exi.

Pierwszy post dotyczyl braku informacji o tym, ze dziecko zostaje -
ja tez bym sie w takiej sytuacji nie poczuwala do jakiegos
specjalnego informowania partnera o tym.

Natomiast kiedy dochodzi do rywalizacji o czas i uczucia, to juz
sytuacja jest niezdrowa. Niestety, zdarza sie tak, ze jak dasz
palec, to zjedza ci cala reke. Ale to problem ogolnoludzki, nie
tylko macoszy.

[elakuz]

Dziewczyny
mam wrazenie czytajac np. Kicie czy Chalsie, ze ich zdaniem Khaldum
powinna sie przystosowac do tej sytuacji, bo "wiedzialy galy, co
braly" Moim zdaniem tez wiazac sie z partnerem z przeszlosccia
nalezy zalozyc, ze musi poswiecic czas i pieniadze dzieciom z
poprzedniego zwiazku a nawet bedzie musial zajac sie uch opieka
ale....czy mezczyzna nie powinien o to zapytac drugiej zony,
porozmawiac o tym?. Nie wierze, ze gdyby maz Khaldum przedstawil jej
swoje racje i nowy plan ich zycia, nie zgodzilaby sie. Problem moim
zdaniem tkwi w tym, ze maz Khaldum nie liczy sie z jej zdaniem, z
jej czasem... z nia. Khaldum ma prawo sie buntowac, nie jest meblem
w domu, z ktorego korzysta on i jego dziecko. Facet nie rozumie, ze
ma nowa rodzine, ktora powinna byc dla niego rownie wazna, jak
ta "stara", bo malo jest kobiet, ktore zgodza sie na taki uklad.
Pozdrawiam i zycze wesolych swiat wszystkim macoszkom
Marta

"Miłość to triumf wyobraźni nad inteligencja"

[elakuz]

Clarence przepraszam ze nazwanie cie Khaldum. Czytalam jej post i
pomylilam imie ale nie sprawe
Tak to jest, jak sie pisze bez wypicia kawy.

[jayin]

...mi bardziej odpowiadana politycznie frakcja Burzy
trochę bardziej skrajna niż tylko "widziałaś, co brałaś, ale trzeba o tym rozmawiać".

"(...) Decyzję podejmuje się na bazie "tu i teraz", a nie hipotetycznego rozwoju sytuacji, szczególnie jeśli ten rozwój ma
znikome prawdopodobieństwo zaistnienia. Do czego niby mają prowadzić
dywagacje na temat tego, że kiedyś "może" trzeba się będzie zająć
jego dziećmi, matką, babcią, że sam może zachorować i stać się
ciężarem itd, itp - na tej zasadzie, to generalnie należałoby unikać
wszelkich związków, bo zawsze coś się może wydarzyć."

amen.

[braktalentu]

Tu i teraz to ludzie pobierają się z młodymi, atrakcyjnymi i
zdrowymi partnerami. I przysięgają przed ołtarzem, że się nie
opuszczą aż do śmierci. Nie do czasu aż przestaną się kochać, do
czasu aż babcia Krysia nie zachoruje i nie zwali się nam na głowę i
również nie do czasu aż Twoje dzieci z nami nie zamieszkają.
Związek to poważne zobowiązanie. Związek z dzieciatym partnerem to
jeszcze poważniejsze zobowiązanie, bo wymaga jeszcze większej
elastyczności i poważniejszych kompromisów. Osoby, które decydują
się na bycie razem, na podstawie "tu i teraz" i nie biorą pod uwagę
tego, że trzeba się będzie zająć teściową, babcią, dziećmi,
schorowanym partnerem faktynie powinny unikać wszelkich związków.
Przy tak lekkim podejściu do zobowiązań jakie niesie ze sobą ZWIĄZEK
najlpiej uprzedać partnera, że jest się z nim tylko póki jest
dobrze, a potem to się zobaczy. To pomoże uniknąć rozczarowań
drugiej strony, a przecież takie "bycie sobie razem" też może dać
sporo szczęśćia. Co kto lubi.
Postawa życiowa, która pozwala mi założyć, że w chwili próby
zachowam się nieelegancko,lub jak to się teraz modnie nazywa wykażę
się "zdrowym egoizmem" jest dla mnie rodzajem tchórzostwa. A Balladę
o trzęsących się portkach zna każdy.

[coccolona]

Chalsia nie jest macocha, wiec nie powinna w niektorych sprawach w ogole glosu
zabierac, bo bladego pojecia nawet nie ma.

[braktalentu]

Coccolona nie jest meteorologiem, więc o pogodzie nie ma bladego
pojęcia i nie powinna wogóle się na ten temat wypowiadać. Coccolona
nie jest również matką. Czy wogóle ma blade pojęcia o dzieciach
jakichkolwiek - pasierbach na ten przykład?

[kicia031]

Jest wiele powodow dla ktorych warto kopnac chlopa w dupe. Ale opcji
calodobowego macochowania albo opieki nad rodzicami, rodzenstwem,
czy co tam sobie Frania zyczy do takich powodow nie zaliczam.

U nas taka opcja byla rozwazana na powaznie, wiec tak, moge
powiedziec, ze jestem na to gotowa. To czesc ukladu miedzy nami.