Koci wał i inne zwierzęta :)

[berek_76]

2 sztuki kociastych - małe, nakrapiane, chimeryczne cóś płci żeńskiej, imieniem
Irokez oraz 9 kg tłustego czarnego potwora, płci niegdyś męskiej - Mrówek.
Mrówek, kiedy do mnie trafił, ważył 20 deko i był jeszcze ślepy na jedno oko.
Teraz trudno w to uwierzyć , a ja go uważam za swojego pierworodnego syna. Oba
rasowe dachowce

-----------------------
Berek, mama Żaby (11.06.2002) i Dasi (19.03.2005)

[asia.sthm]

czy ja juz mowilam jak bardzo was kocham?
wiem wiem, to z kocim walem nie ma zuuupelnie nic wspolnego

[groha]

Znalazł się dom dla ptaszyska? To super! Ktoś będzie miał sto pociech z
odrobinką utrapienia z guankiem) Nasz kochany szpasio, który trafił do moich
rodziców, jako maciupki żółtodziób i rezydował w domu przez całą jesień i zimę,
odleciał na wolność rok temu, a ostatnie ślady po nim usuwałam jeszcze w
trakcie tegorocznych wiosennych porządków. Przerób miał niesłychany, jak
elektryczna maszynka do mięsa: tu wkładasz, tam wylatuje) A wrona, czy
sroczka (no właśnie, co to było?), trochę od szpaka większa, to i urobek też.
Za to radochy wniesie do domu, ile wlezie, jestem tego pewna. Jeśli nie uda się
jej wypuścić na wolność, rzecz jasna. A może się uda? Moi drodzy, patrzmy teraz
pod nogi (i pod koła! W ubiegłym tygodniu mąż ręcznie usuwał z jezdni gołębia,
młody był i głupi, nie umiał sam wystartować), bo zaczął się okres pierwszych
nieporadnych lotów, nie zawsze kończących się szczęśliwie, a także jeszcze
nielotnych pisklaków ze zniszczonych gniazd itp., więc spotkanie małego
żółtodzioba, potrzebującego naszej pomocy jest bardzo prawdopodobne. A co nam
szkodzi uratować ptaszka? Taki sam dobry uczynek, jak inne. I przyjemny, bo
ptaszki są fajne Jakby co, nasz azyl czeka i żadnej grypy się nie boi.
Doktor, nomen omen, Wróblewski, to mądry człowiek i durnym psychozom nie ulega.
Jako ciekawostkę powiem, że z wykształcenia jest specjalistą od...
językoznawstwa, a ornitologiem z potrzeby serca i z zamiłowania. Daj nam Boże
więcej takich ludzi. I takich, jak Marzenka też Której przesyłam całuski!
P.S. Asiu, mów nam tak, mów, któż nie lubi być kochany...)

[anmanika]

Moja mama odhodowała w roku ubiegłym pliszkę. Trafiła do azylu w zoo, bo za
bardzo przywiązała się do człowieka, tam ja przeprogramowali) i wypuścili na
wolność.

[bumbecki]

oczywiście, że to była wrona nie wiedzieć czemu nazwałam ją sroczką ... móże
dlatego że dla mnie drób zawsze drobiem zostaje bezimiennym ...
Wrona trafiła pod Warszawę, do domku z ogrodem, do Pani Weterynarz co
niejedenego nielota w lota zmieniła ))

[g0p0s]

> dla mnie drób zawsze drobiem zostaje bezimiennym ...
A nie dzieli się na jadalny i niejadalny?

[bumbecki]

tak też się dzeli... chociaż ten podział to raczej kurczak (ewentualnei kura na
rosół) i cała reszta...

[anmanika]

Przypomniała się mi jedna historia. Będąc na spacerze na naszej wsi
mazurskiej , witałam się z przejeżdżającym zaprzyjaźnionym lokalnym wetem. Na
tylnym siedzieniu miał pojemniki, więc zapytałam co tam wiezie. Rosołki -
odpowiedział wet pokazując pojemnik z małymi, piszczącymi żółtymi kulkami.

[groha]

To zgoła inna historia o drobiu, dla równowagi z tymi rosołkami
W ubiegłym roku, kocica Nitka przyniosła do ogrodu pisklę. Dziwne dosyć: całe
czarne, ze śmiesznym czubkiem na głowie i z nogami czerwonymi, jak ugotowane
raczki. Chyba sama nie była pewna, czy to jadalne, czy wręcz przeciwnie, bo
wypuściła toto z pyszczka i tylko się przyglądała. A ono udawało trupka, od
czasu do czasu rozpaczliwie rodzierając dziób, dzięki czemu w końcu zwróciło
naszą uwagę. Kocica dostała potężny opiernicz za nieuzasadnione uleganie
pierwotnym łowieckim instynktom, a pisklę powędrowało do domu, w celach
reanimacyjnych. Wkrótce się okazało, że jest całe, nigdzie nie draśnięte, tylko
potwornie przerażone. No i zostało rozpoznane, jako kurczak. Dziwny, bo dziwny,
ale jednak. Pituliło i cipciało tak kurczakowato, że nie było żadnych
wątpliwości. Natychmiast ruszyły zwiady po okolicy, celem znalezienia
właściciela, które jednak na nic się nie zdały - nikt w promieniu 3 km się do
niego nie przyznał. Więc został do odchowania. Gwoli ścisłości - w kuchni u
mojej bratowej, którą sobie samo wybrało na mamuśkę. Łaziło za nią, albo
jeździło na jej stopie, jak na bagażniku, spało w rękawie, gdy siedziała nad
książkami, cały czas z nią gadało i w ogóle - pieszczoch był z niego
niesamowity. No i niestety, dekorowało mieszkanie w sposób zupełnie
niekontrolowany... Dobrze, że takie małe, to ilościowo nie były to jakieś
potworne pokłady, ale zawsze. Kłopotliwe i niezbyt higieniczne. Więc po
tygodniu kurczaczek powędrował na wieś, tam, gdzie jego miejsce, czyli na
prawdziwe podwórko. No i wyrósł z niego szalenie ozdobny i przystojny kogucik,
który natychmiast zdobył mir i uznanie wśród stadka kurek, nawiasem mówiąc -
dwa razy większych od niego, bowiem on jest miniaturka. Ale harem ma taki, że
ho, ho, koguty gigianty mogą mu pozazdrościć. No i dzięki tej swojej koguciej
piękności, ma zapewnione dożywocie u ludzi, bowiem właścicielka orzekła, że o
żadnym rosole mowy być nie może, chyba, że po jej trupie. Cóż, tak to już w
życiu bywa, że jedni mają fart, inni nie. A szczególnie dla tych pięknych i
wybijających się z tłumu, bywa jakby trochę łaskawszy. Jak widać, sprawdza się
to nawet wśród drobiu

[felis2]

Historia nieco przeciwna.
Dawno, dawno temu, u mojej babci na wsi, z iluś tam jaj wylęgło się tylko jedno
kurczątko. Nie wiem czy kwoka była macochą, czy moze od razu podłożyli jej nowe
jaja do wysiadywania, w każdym bądź razie kurczątku potrzebna była matka
zastępcza. Została nią kotka, dysponująca wtedy własnymi dwoma kociakami. Całe
towarzystwo sypiało na babcinej pierzynie, cała trójka smarkaczy była równo
przez kocią mamę wylizywana. Dyskryminacja była. Wredny kurczak, zwany Kaczką
Dziwaczką (to co, że kurczak, miałam 3 lata) dziobał przybraną mamę. I
upierdliwie łaził za nią krok w krok, uniemożliwiając gdakaniem skuteczne polowanie.
Ciąg dalszy nie jest mi znany. Prawdopodobnie Kaczka Dziwaczka dorosła i
zależnie od płci została włączona do stada albo zjedzona.

[felis2]

Odkopuję z okazji ostatnich perypetii zwierzęcych.
Pies został Florkiem, chociaż Junior usiłuje nam wcisnąć Torina. Psu jest to obojętne, jednakowo na żadne nie reaguje i jak się do niego mów to jednakowo się cieszy, niezależnie od imienia Bardzo wygodny pies, u nas mieszka, a stołuje się chyba u sąsiada.

Z okazji zderzenia dwóch ciężarówek i gigantycznego korka zrezygnowałam dziś z dojazdu do pracy. Od produkcji ciasta oderwał mnie zaprzyjaźniony robotnik.
- Prezent ci przyszedł
Kurczę, co oni wymyślili? Wyglądam za taras, a tam siedzi skulona kupka szarobrązowego futra. Kuna. Z przetrąconą łapką. Małż odział się w robocze rękawice i dzielnie zwierzątko złapał. Wpakowaliśmy do kociej klatki i czeka na wywóz do schroniska dla dzikich zwierząt. Myśleliśmy, że może jutro, z Katowic do Mikołowa już niedaleko, ale jakoś marnie wygląda, tak że zrobi się wycieczkę ekstra.

Przy belce pod dachem mazurki miały gniazdo. Zarazy potrafią siedzieć na ścianie jak dzięcioł, ogonem się podpierając. A że na belce są druty antyptasie i siedzieć się na niej nie da, to trzymały się łapkami tych drutów i tak sobie wisiały, coś jak żeglarze wywieszeni przy halsach za burtę.

Ktoś tu narzekał na brak pszczół. Jak to brak? Pchają się wszędzie. Mam wyprowadzony na taras przewód kominowy, ze niby kiedyś się tam podepnie grill. Żeby było wiadomo gdzie to jest, to jest tam taka mała dziurka w tynku. No i siedzimy sobie na tarasie, a tu coś bzyczy. Patrzymy co, bo szerszenie też tu latają, a tu pszczółki, obładowane pyłkiem, pakują się do dziurki. Wygryzły tę siatkę, czy co, ale jakoś się tam wpychały. Jeszcze nie wiem jak je wyprosić.
Ja bardzo proszę, żadnych słoni!

[ewa9717]

Jak nie patrzeć, pozwoliłaś mi odżyć po śledziowych lodach

Jak pies z kotem...

[felis2]

... chciał się bawić.

Pańcia w końcu wyłączyła tę okropną kosiarkę i zajęła się zwierzyńcem. Do brzuszkanego Florka czym prędzej dołączył Czesio. Czesio jako jedyny spoufala się z psem, noski, baranki, ocieranie pyszczkiem, a nawet zaczął pozwalać na delikatne liźnięcie. To dla psa oznacza, że Czesio to kumpel.
- Chodź się bawić! - zawołał Czesia Florek
- ????
- No chodź, będzie fajnie!
Florek kłaniał się i zapraszał, a Czesio patrzył jak na głupiego i na wszelki wypadek stroszył ogon. Chyba również na wszelki wypadek postanowił oddalić się na z góry upatrzone pozycje. Na swoje nieszczęście zrobił to nieco zbyt przyśpieszonym krokiem.
- Nareszcie! - ucieszył się Florek. - Berek?
Czesio przyśpieszył.
- Super! Ja gonię! - wrzasnął Florek i ruszył za coraz szybciej oddalającym się Czesiem. Pańcia oczywiście nie nadążała.
- No coś ty? - rozległo się zza domu. - Wyłaź, w berka bawi się inaczej. Jak chcesz to możesz ty gonić, ale wyjdź spod tego samochodu...
Ruszyłam na pomoc.
- On mnie goni - poskarżył się Czesio.
- To pies, chce się bawić w berka, psy tak lubią. Nie chciał cię zeżreć.
- Nie życzę sobie - obraził się Czesio.
Minęło trochę czasu, Czesio się udobruchał i znów zwierzaki przyszły na głaskanie.
- Gonimy się! - zerwał się nagle Florek.
Zabawa była krótka, Czesio opracował już strategię.
- Ale ja tam nie umiem wejść - zamarudził Florek pod drzewem.
- Wiem - prychnął Czesio.
- Czesiek kantuje - pożalił się Florek, wystawiając brzuch do głaskania.
- Niech on mnie nie goni - zażądał Czesio, dla którego brzuszkanie Florka działa jak magnes.
- Dogadajcie się jakoś - poprosiłam dość beznadziejnie. - W końcu, Czesiu, też się czasem chcesz bawić w berka, a dziewczyny wtedy na ciebie syczą. Tak miałbyś kumpla. I razem moglibyście przeganiać obcych.

Czy to będzie początek pięknej przyjaźni?

[ewa9717]

Tak! Czasami szorstkiej, ale bardzo męskiej

[papuga_ara]

Jakie to ładne!!!!
Pozdrów proszę Obu od Cioci papugi!!!!
I co, i co, i co zrobili?..... Czesio się wziął i przemógł, czy Florek wziął i wymyślił nową zabawę?

[yvi1]

Dlugo mnie tu bardzo nie bylo.Lat i zmarszczek przybylo no i domownikow tez.
Na stanie : 2 myszki pustynne,1 kot i pies.
U nas to wyglada troche inaczej.
- Chodz tu,chodz tu,no szybko !
- Nie chceeeee mi sie.
- Chodz,wyszly myszy!
- E taaaaaam,spac bede
- No chodz,poatrz jak Toffie biega,to takie fajne !
- Kot,ty mnie zostaw w spokoju,patrz sie na te myszy ,drap sobie two slupek albo gon pileczke ....
Na scene wkracza ukochana pancia vel sluzaca .
- O,halo Toffie !
- Toffie,hafa ,hafa,hafa .Myszki wyszly ? Gdzie,gdzie ????
Pies staje na tylnych lapakach obok kota,ktory wpatrzony jest w akwarium.Kot go paca lapa po glowie.- Ty ,frajer przeciez od godziny ci mowie ,ze program z myszami leci.
,,
Pozatym liza sie po lbach i lepkach,gonia jak wariaty.Czesto 7 - letni pies ma dosyc rocznego kocura.
Acha i naturalnie zgodnie mnie obydwa sledza w wc.
Maz i dziec ich nie interesuja .
Pozdrawiam wszystkich serdecznie

[felis2]

papuga_ara napisała:

> czy Florek wziął i wymyślił nową zabawę?
Florek wziął i zaprosił kolegę/koleżankę. Mam nadzieję, że to nie na stałe, wcale nie chcę mieć schroniska

[felis2]

coś naknociłam z obrazkiem

[papuga_ara]

Nie wierzę!!! Rzeczywiście, Florki dwa! A jakie ładne! A Florek to z prawej czy z lewej? No zażyłość bije z tego obrazka, rzekłabym wręcz, że przyjaźń...! No i uderzające podobieństwo, przynajmniej w postaci "zwinięci w kłębki"

[felis2]

Florek z prawej. Rozwinięci się różnią, kumpel jest mniejszy, grubszy i bardziej brązowy.
Rozwinięty Florek wygląda tak:

[ewa9717]

Z której strony nie spojrzeć: przystojniak! I z pycha mu dobrze patrzy

[papuga_ara]

Piękny jest Florek! Miło poznać!

[minerwamcg]

Fajny psiuk, nie za duży, nie za mały, w sam raz. Historię ma piękną

[felis2]

Cholerny kumpel Florka jest koleżanką. Tudzież mamusią, bo coś tak sąsiad przebąkiwał. To dlaczego one się wprowadzają do mnie, ja się pytam?! Jeszcze jednego Florka ostatecznie mogłam przygarnąć, ale dodatkowa suka to już gruba przesada. Wypasiona jest, to czemu do siebie nie wraca?! I co z tego, że ogólnie grzeczna i przymilna, jak bydlę wredne uważa, że można gonić koty?! I jeszcze Florka do złego namawia! Jak był sam to grzecznie Czesia zapraszał do zabawy, a z tą głupią suką gonią. Wyganiana zaraza udaje, że nie rozumie i wraca okrężną drogą, a biedne koty boją się wyjść na własny taras i do własnego ogrodu

[embepe]

Felis, Ty musisz mieć w swojej posiadłości jakiś magnes, który przyciąga ten cały zwierzyniec!
Dzięki za cudne relacje i obrazki!
Powodzenia z całą tą fauną!

[papuga_ara]

O raju, trzymamy kciuki, żeby nie miał rodzeństwa......

[ewa9717]

Myślałam, myślałam i nic nie wymyśliłam. Florek nadal jest duszą towarzystwa?

[felis2]

Stan aktualny: na tarasie urzędują dwa psy, w domu cztery koty. Suka twierdzi, że jest najgrzeczniejszym psem świata. Koty boją się wychodzić. Sugestie, żeby spuściły po prostu psom potworny łomot są ignorowane. Nie wiem co dalej.
Chciałam zrobić suni zdjęcie, ale wyjście do psów wywołuje u obu natychmiastową eksplozję szczęścia. Przestają kręcić się, podskakiwać i merdać jak są głaskane, ale jak są oba głaskane to ja nie mam wolnej ręki. Sunia jest przeraźliwie grzeczna, przymilna i kochana. Możliwe, że to faktycznie mamusia Florka, psy są trochę do siebie podobne z wyglądu i mocno z zachowania.
Żal mi suni, że straciła swój dom. Bo ona musiała mieć dobry dom i dobrego człowieka, ale coś się musiało stać. Żal mi kotów, że straciły swój bezpieczny teren. Zwariować można.
Co tym kundlom do łbów strzeliło, żeby wprowadzać się akurat do nas? Nie mogły poszukać sobie jakichś psiarzy?

[papuga_ara]

Jesteście najkochańszymi Kociarzami na świecie, tylko co na to koty? Są na sali jacyś zwierzęcy behawioryści? Jak się opanowuje takie ustalanie dominacji w stadzie? Inaczej - czy da się z tego zrobić stado?

[asia.sthm]

Uwielbiam to czytac i z zapartym tchem sledzie rozwoj. Felis, czapke z glowy i klaniam sie w pas.

[ewa9717]

Przykład Damy pokazuje, że się da A Pana Czesia, niewątpliwie kota, wkurzają nie Wronka I Szopek (niewątpliwie psy), lecz dwa małe kocie tymczaski
wwwtrembil.blox.pl/html

[damakier1]

Oczywiście, że się da!
Ale nie ukrywam, że trzeba trochę czasu.

[asia.sthm]

Oo, Dama ma racje, bo ma!

Damo, kocham twojego bloga i wszystkich ktorzy w nim wystepuja.
Mowili tu, ze lubisz pochwaly - wszystkie pochwaly swiata ci sie naleza, plaw sie poki tymczasek znow sie nie obesra.... latwiej ogarnac wiedzac ze innym to sie podoba. Buziaki.

[damakier1]

Bardzo dziękuję. Pochwały rzeczywiście kocham nad życie. A jeszcze bardziej komentarze na blogu. Jakbyś się kiedyś odezwała, byłabym przeszczęśliwa.

[asia.sthm]

> Jakbyś się kiedyś odezwała, byłabym przeszczęśliwa.

Gotowe! Tym sposobem uszczesliwiamy sie nawzajem.

[papuga_ara]

Felis, dzięki za domknięcie historii.
A Lala najwyraźniej woli u Was. Jak tak czytam, co piszesz, to też bym wolała u Was.....

Psia historia

[felis2]

Siedzę sobie w ogrodzie, wydłubuję chwasty z kwiatków, a tu z domu telefon słychać. A tam, nie chciało mi się ruszyć, kocha to zadzwoni jeszcze raz. Ale wytrwale dzwonił, więc w końcu po niego poszłam. Sąsiadka. No, taka trochę odleglejsza, ale jak na wiejskie odległości pół kilometra czy kilometr to wciąż sąsiadka.
- Cześć, była u mnie A. i mówiła, że się do was przybłąkały dwa psy.
- Zgadza się.
- Takie kundle, podobne do siebie, suka trochę mniejsza od psa?
- Zgadza się.
- To chyba nasze, bo nam zginęły.
- Ale pies jest prawie od miesiąca! A suka już prawie tydzień! I zaraz po tym jak pies przyszedł, to jakiś facet przyjechał i go zabrał, ale pies wrócił
- No, zgadza się, to mój mąż był. Pies to syn od Lali, daliśmy go do ludzi, ale nam oddali. Chcielibyście go może zatrzymać?

Odprowadziłam pieski i wysłuchałam historii.
Lala jest typowym wiejskim kundelkiem. Podwórkowym, na ogół nie uwiązywanym, ma swoją budę, ale lubi się włóczyć. Z włóczęg przynosi sobie prezenty w postaci dzieci. Urocza jest, więc dzieci bez problemu znajdują domy. W zeszłym roku zrobiła gwiazdkowy prezent i urodziła szczeniaczki tuż przed Bożym Narodzeniem. Jednego pieska zaklepali sobie pewni ludzie. Wzięli go w lutym. A jakoś dwa miesiące później oddali... Chyba miał być prezentem, ale obdarowany nie był zachwycony. Człowieki Lali też nie były zachwycone, ale jak usłyszeli, że piesek trafi do schroniska, to go wzięli z powrotem. I tak Lala zaczęła się włóczyć w towarzystwie synka. Więc oboje zostali uwiązani. Lala się obraziła i nie rozmawiała z ludźmi, a synek się urwał (odgryzł?) i przyszedł mieszkać do nas. Lalę w końcu spuścili, dobra mamusia znalazła synka (okolice znane, zdaje się że po sąsiedzku mieszka tatuś) i też się wprowadziła.
Zostawiłam Lalę w jej domu, Florka dostałam niejako oficjalnie, do kompletu z psem dostałam budę, z którą go oddali niedoszli właściciele. Przynajmniej wiem, gdzie oddawać Lalę. Bardzo przydatna wiedza, bo rano na tarasie miałam znów dwa psy.
Sugerowano mi wyganianie, "Jak się na nią krzyknie, to ona pójdzie", ale chyba nie jesteśmy w tej roli przekonujący.

Nadal nie rozumiem psów, dlaczego Florek postanowił się do nas wprowadzić i dlaczego Lala do niego dołączyła.
Nie rozumiem też ludzi, ani dużych, którzy nie szukali zaginionych sierściuchów, ani tym bardziej młodszego pokolenia. Junior miał w szkole powiedzieć, że się pies przybłąkał i popytać dzieciaków, czy takiego nie kojarzą - i nie popytał. Jego kolega jeszcze lepszy, psy mu poginęły i też nic nie mówił. Ojciec też niezły, owszem, mógł nie kojarzyć, że zabrał psa sprzed domu kumpla syna, ale co, nie powiedział gdzie go znalazł? Przecież małolaty się odwiedzają, wiedzą, gdzie mieszkają.

Mówiłam, nie znam się ani na psach, ani na ludziach.

[ewa9717]

Ale psy się na was poznały
Jak nie patrzeć, zawszeć jakiś hepyendzik

[franula]

Cudowna historia. I w sumie happy end?

A ludzie są różni to prawda.... ja czasem nie próbuję nawet zrozumieć