Lesio

[jakasik]

Lesio jest po prostu bosssssski!!!

Dla wielbicieli Lesia....

[asikx]

... kilkanaście metrów za przejazdem śmiertelnie zaskoczony maszynista ujrzał
widok, jakiego nie zdarzyło mu się oglądać jeszcze nigdy w życiu!
Środkiem toru, przed parowozem, pędził człowiek z garbem na plecach, wywijający
na wszystkie strony płonącą i sypiącą iskry pochodnią, nie wykazujący
najmnijeszej chęci zboczenia gdziekolwiek i najwyraźniej w świecie zamierzający
tak pędzić aż do dnia Sądu Ostatecznego! Tego, że ten człowiek wrzeszczał przy
tym przeraźliwie, maszynista już nie słyszał.
Ogarnięty panicznym przerażeniem Lesio leciał torem po podkładach kolejowych,
bijąc wszelkie rekordy na wszystkich dystansach, a za nim grzmiał pociąg, który
oniemiały maszynista za wszelką cenę usiłował zahamować zanim nastąpi
tajemnicza, niepojęta dlań katastrofa!

[asikx]

Przypadek sprawił, że pociąg ten był wyjątkowo długi, do normalnego osobowego
składu doczepiono bowiem kilka wagonów towarowych. W momencie kiedy bliskiemu
apopleksji maszyniście udało się wreszcie zatrzymać, na przejeździe stał trzeci
wagon od końca. (...)
Pociąg jednak stał ciągle, przed parowozem bowiem rozgrywała się scena nie
przewidziana w najśmielszym nawet programie. Uciekający przed pociągiem Lesio
zatrzymał się nieco później niż goniąca go machina i w związku z tym znajdował
się kilkanaście metrów w przodzie. Stał ciężko dysząc z pochodnią w ręku i
czekał, co z tego wyniknie, nie będąc na razie zdolny do myślenia, a tym
bardziej do podejmowania jakichkolwiek decyzji.

[asikx]

Z parowozu wyskoczył niesłychanie zdenerwowany maszynista, a za nim wyskoczył
jego nieopisanie zdumiony pomocnik. Obaj zatrzymali się na chwilę ujrzawszy
stojącego na torze, oświetlonego blaskiem ognia garbatego faceta z doskonale
otępiałym wyrazem twarzy.
„Pewno wariat” – przemknęło przez myśl maszyniście i poczuł nagle nieodpartą
chęć schronienia się w bezpiecznym wnętrzu parowozu. Nie mógł jednakże
kompromitować się przed pomocnikiem, opanowując więc rosnący niepokój postąpił
kilka kroków w kierunku tajemniczego faceta.
- Co tam? – powiedział gniewnie. – O co chodzi?
Lesio poczuł niepokój znacznie większy niż maszynista. Nie mógł oczywiście
odpowiedzieć, że chodzi o napad, a nic innego nie przychodziło mu do głowy,
cofnął się więc na wszelki wypadek o kilka kroków, zachowując poprzednią
odległość. Maszynista znów ruszył w jego kierunku.

[asikx]

- Mów pan , do cholery, co jest? Co się tu dzieje?
Lesio nie udzielając odpowiedzi, znów cofnął się nieco. Maszynista poniechał
zatrzymywania się i wraz z pomocnikiem szedł ku niemu. Lesio wobec tego równie
wytrwale i równomiernie cofał się.
- Może niemowa?... – półgłosem uczynił przypuszczenie pomocnik.
Maszynista uświadomił sobie nagle, że ich jest dwóch, a tamten tylko jeden. A
zaraz pewnie nadleci kierownik pociągu i konduktor... Ruszył w kierunku Lesia
szybciej.
- Mów lebiego, o co ci chodzi? – zawołał, coraz bardziej zły i coraz
mniej zaniepokojony. – Czego mi tu latasz po torach, ty żywy trupie?!

[asikx]

Na Lesiu wypowiedź ta uczyniła wrażenie mało przyjaznej, przyspieszył więc
podążanie do tyłu. Równocześnie chciał jakoś osiągnąć porozumienie z obsługą
pociągu, przyoblekł więc twarz w życzliwy, jego zdaniem, uśmiech.
Życzliwy uśmiech Lesia uczynił z kolei na maszyniście wrażenie głupowatego
grymasu, który go w najwyższym stopniu zirytował. W głębi duszy uczuł, iż nie
powinien pozwalać byle idiocie na drwiny z pracowników Polskich Kolei
Państwowych i z okrzykiem:
- Stój, ty żłobie polowy, w gromnicę szarpany! – ruszył do Lesia biegiem.
Bez chwili namysłu Lesio odwrócił się i wciąż z płonącą nogą od fotela w ręku
rzucił się do ucieczki. Za nim popędziła zażarta pogoń, której awangardę
stanowili maszynista z pomocnikiem, a straż tylną konduktor i kierownik
pociągu. Obaj wyrwani z błogiego snu, w jaki zapadali od stacji do stacji,
dopiero teraz wyszli zobaczyć co się dzieje.

[asikx]

Niewielka, acz dość rozciągnięta grupa pracowników PKP pokonywała przestrzeń,
wpatrzona w sypiącą iskrami czołówkę, aż nagle prowadzący pościg maszynista
zatrzymał się, jakby wrósł w ziemię. Ujrzał coś, co przerosło widoki
poprzednie! Lecącemu przed nim facetowi bezgłośnie odpadł imponujący garb i
potoczył się w mroczne zarośla....

Joanna Chmielewska "Lesio" Wydawnictwa "Alfa", Warszawa 1990

[klarisa]

Zgadzam się Lesio jest BOSKI!!!!!!!!!!!!!