Pułapka Brokeback Mountain

Swietny Film!!!

[Gość: Piotr]

Chyba najlepszy w ostatnich kilku latach.

Straszliwy dramat homo!! Polecę go dzieciom!!

[rsrh]

Juz pisalem, ze moja corka ten film uwielbia.

[jasiubleep]

[Gość: Maddy]

> Film okaze sie calkowita plajta.
> Kto pojdzie na to ?
Jak narazie zapowiada sie kasowy sukces.
Oczywiście nie pójda na to żadne ograniczone zakute łby.

> Chyba tylko garstka "kowboi" inaczej.
Pisze się kowbojów jeżeli już ma być spolszczone, nieuku.

Wspanialy Film o Sile Natury, Rewelacyjny Triumf!!

[Gość: Gosia]

REWELACJA!!!

[Gość: Jaxc]

To ohydne. A fe.Nawet za darmochę na coś takiego nie pójdę.

[Gość: gej]

A z tobą za darmochę ktoś pójdzie?

[Gość: ino]

film jest naprawde genialny swietnie zrobiony i zagrany... w kazdym razie nie
zgodzil bym sie z autorem powyzszego w wielu bardzo kwestiach.... autor patrzy
na zwiazek pomiedzy bohaterami filmy pod kątem dziwactwa... zboczenia... jak
daleko w nie abrneli etc... ja bym sie nie zgodzil... Dla mnie niesamowitym i
bardzo waznym elementem filmu jest milosc ktora przetrwala cwierc wieku...
chcialbym, wierzyc ze milosc moze przetrwac tyle co przetrwala ich... milosc
Ennisa przetrwala nawet śmierć Jacka... (sorry za spoiler:P) ponadto milosc
zakazana i odrzucona przez konserwatywne spoleczenstwo "dzikiego zachodu" lat
60-80 (pfff jakby coś sie zminilo bo nadal taka jest)... nalezy rownież zwrócic
uwage na również w podejsciu do tej milości u Jacka i Ennisa... wiecej pisac
nie bede... film nalezy obejrzec i samemu przemyslec... w kazdym razie jstem
pelen podziwu za odwage dla tworcow (do tej pory nieliczni odwazyli sie na tak
odwazne kino np. Almodovar) tym bardziej ze jest to kino tzw. "Holywoodzkie"
nastawione raczej na komercyjnosc zysk a nie na glebie, przelamywanie tabu
spoleczenstwa etc... jak juz powiedzialem, jeszcze raz podsumowywując kino na
najwyzszym poziomie.

[Gość: Kretyn]

Widac , ze ty tylko Pasje ogladasz. ....

[Gość: ino]

film jest naprawde genialny swietnie zrobiony i zagrany... w kazdym razie nie
zgodzil bym sie z autorem powyzszego w wielu bardzo kwestiach.... autor patrzy
na zwiazek pomiedzy bohaterami filmy pod kątem dziwactwa... zboczenia... jak
daleko w nie abrneli etc... ja bym sie nie zgodzil... Dla mnie niesamowitym i
bardzo waznym elementem filmu jest milosc ktora przetrwala cwierc wieku...
chcialbym, wierzyc ze milosc moze przetrwac tyle co przetrwala ich... milosc
Ennisa przetrwala nawet śmierć Jacka... (sorry za spoiler:P) ponadto milosc
zakazana i odrzucona przez konserwatywne spoleczenstwo "dzikiego zachodu" lat
60-80 (pfff jakby coś sie zminilo bo nadal taka jest)... nalezy rownież zwrócic
uwage na również w podejsciu do tej milości u Jacka i Ennisa... wiecej pisac
nie bede... film nalezy obejrzec i samemu przemyslec... w kazdym razie jstem
pelen podziwu za odwage dla tworcow (do tej pory nieliczni odwazyli sie na tak
odwazne kino np. Almodovar) tym bardziej ze jest to kino tzw. "Holywoodzkie"
nastawione raczej na komercyjnosc zysk a nie na glebie, przelamywanie tabu
spoleczenstwa etc... jak juz powiedzialem, jeszcze raz podsumowywując kino na
najwyzszym poziomie...

To tak jak moja historia..... poczytajcie sami

[Gość: inny]

Romantyczną duszę mam, nie wiem czy dobrze to czy źle, taki już jestem. Czasem
mam nieodpartą chęć zatracić się w galopie, pomknąć plażą w stringach ku
zachodzącemu słońcu niesiony uczuciem miłości do Stefana. Przypominam sobie
wspólne szczęśliwe chwile, gdy leżeliśmy zdyszani po uniesieniach miłosnych
obok siebie, mając splecione dłonie. Głaskał mnie po perliście zroszonym potem
czole, będącym wynikiem wysiłku fizycznego. Stefan nigdy mnie nie brzydził,
używa drogich perfum, które mile łechtają me libido. Gdy ma dobry humor, chwyta
gitarę i śpiewa na cały głos (piękny ma). Zna dużo piosenek, które wynieśliśmy
ze Stowarzyszenia Lambda, kiedy to na obozach śpiewaliśmy w męskim kręgu ciepła
i zrozumienia. Świat zdawał się podczas wspólnych biesiad z przyjaciółmi
zaangażowanymi w ruch, piękny i przyjacielski zarazem. Nie ma w nim miejsca na
szowinizm, rasizm, fobie. Nie usłyszycie tam karczemnych awantur, bicia czy
steku wyzwisk tak charakterystycznych dla nieudanych związków hetero. Wszak
jest jeden problem, z którym nie daję sobie rady… Jest on wstydliwy ale co mi
tam. Śmiejcie się, urągajcie - nie zależy mi na tym. Stefan uwielbia być
pieszczony oralnie zaraz po stosunku. I tu pojawia się problem. Jego pała (duża
jest swoją drogą) śmierdzi kupą a mnie to odpycha. Nie powiem, Stefan dobrze
mnie odżywia, piję trunki też niczego sobie, więc jakby stara się mój problem
zminimalizować, lecz czasem jest mi po prostu słabo. Capi… Mięta nie pomaga,
orbit bez cukru też, sam nie wiem… Jestem zrozpaczony bo kocham Stefana, nie
chcę sprawić mu przykrości, pokazać po sobie, że mam niesmak w ustach ale
normalnie mdli mnie. Wysłałem nawet list do Parlamentu Europejskiego z prośbą o
pomoc; odpowiedzi jeszcze nie otrzymałem a sprawa jest nagląca ponieważ Stefan
ma kozaczy temperament seksualny. Nie oczekuję wsparcia, musiałem głośno
powiedzieć co mnie dręczy. Myślę, że czas zerwać maskę obłudy z ryja polskiego
kołtuna, powiedzieć głośno o tym czego tenże nie będzie w stanie wyartykułować
mocno i stanowczo z powodu indolencji umysłowej.

[Gość: gej]

Ha ha ha. Co ty wiesz o seksie analnym? Co ty w ogole wiesz biedaku o seksie?
Twoja historia, w rzeczywistosci, jest zupelnie inna i bardzo mi ciebie zal.
Modl sie, moze to ci pomoze.

[Gość: inny]

Ukształtowało mnie miasto robotnicze Łódź, z jego kominami, brudnymi ulicami,
zatęchłymi kamienicami, przepoconymi, cuchnącymi, i niedomytymi szwaczkami co
rano podążającymi do pracy. Miasto bez przyszłości, smutne, zapomniane przez
Boga i historię. Rodzina moja miała najmniejszy wpływ na to kim teraz jestem.
Marzenia szczenięcych myśli rozpłynęły się w codziennej szarości komunizmu.
Tylko jedno z tych marzeń spełniło się: chciałem być szczęśliwym człowiekiem i
… jestem. Ojciec mój robotnikiem był. Jak mawiał, komunie zawdzięczał
dostatnie życie i awans społeczny. We wiosce co to on się urodził, parobczakiem
był u bogatego chłopa, któren go batem okładał za niegarnięcie się do pracy,
więc w cholerę rzucił tę robote. Teraz widzę, że mój Ojciec naiwny był, gdy
mawiał, ze komuna go z ostępów ciemnoty wyzwoliła. Mama moja prostą kobietą
jest. Rodowitą łodzianką. Z trudem udawało się jej utrzymać dom, wykarmić
swojego synka. Cudem uratowała się z Zagłady. Niemiecki żandarm wyrwał ją z rąk
polskiego szmalcownika, który niósł ją do siedziby gestapo licząc na sowitą
nagrodę w judaszowych srebrnikach wypłaconą. Zaniósł do sióstr klarysek i tak
przetrwała wojnę. Religijną osobą się stała na wskroś. Nie wiem, czy to przez
wychowanie sióstr, czy też tak samo z siebie. Z ojcem wciąż toczyła sprzeczki
na tle religijnym. Ojciec z natury popędliwy był, po za tym z fabryki przynosił
do domu inny światopogląd, a że silniejszy był od mamusi, to nieszczęsna
kobieta z sińcami po ulicy chodziła. Wtedy nie było programów rządowych w walce
z przemocą w rodzinie…, niestety ale tato, muszę przyznać, że zachowywał się
wprost ordynarnie, a i pacnięcie z robotniczej ręki miał nie wąskie. Teraz
wiedziałbym jak pomóc matce, a wtedy patrzyłem bezsilnie, czując się wykluczony
z rodziny. Miałem szczerze dość atmosfery terroru, łez, i modlitwy o poprawę
ojca. Był niereformowalny. A ja tylko chciałem aby mnie przytulił, poszedł do
teatru, przeczytać Świerszczyk, abyśmy razem na bloku rysunkowym kolorowymi
kredkami malowali.

[Gość: inny]

Pragnąłem miłości, a nie widoku patologicznej rodziny komunistyczno-
klerykalnej. W domu się nie przelewało, raczej biednie było, choć tatko
utrzymywał, że nie jest źle, że za Sanacji było gorzej. Musicie wiedzieć, że
młode pokolenie dotkliwie odczuwało gwałt i ucisk ze strony komunistycznych
siepaczy. Pamiętam opowiadania wieczorne w nędznym pomieszczeniu, przez
komunistów nazywanym „mieszkaniem”. Przy lampie, gdy było ciemno i tylko ćmy
kołatały się do brudnych szyb, a w oddali słychać było szum pracujących na
drugą zmianę maszyn włókienniczych, odbywało się tajne nauczanie. Mamie
zawdzięczam te pierwsze śmiałe kroki antysystemowe. Słuchając z rozdziawioną
buzią słów wykładowców o słusznym gniewie mas studenckich w Marcu 68, o
więzieniu za przekonania, o milicyjnych „ścieżkach zdrowia” (choć doprawdy do
tej pory nie wiem co to miało wspólnego ze sportem i rekreacją), budziłem się
ze snu oszustwa. I zapragnąłem być taki jak owi nieustraszeni wojownicy,
szermierze o wolną Polskę. To zadecydowało, że poszedłem późniejszą swoją
drogą, że każdy zbiorowy gwałt, o którym słyszałem lub który widziałem, lub w
którym brałem udział był jakby gwałtem nade mną samym, i wtedy przysiągłem z
gromadką wiernych innych słuchaczy walczyć ze z tym złem do ostatniego
tchnienia. W latach 80-tych mama zabierała mnie do kościoła. Nie, nie chodzi o
msze, bo na tych bywałem regularnie co niedziela. Dary płynęły chojnie z
Zachodu dla głodującej wówczas Polski, skrępowanej, zduszonej nieludzkim
reżymem komunistycznym. Chciała coś uszczknąć dla rodziny z wypchanych po
brzegi kolorowych tirów. Czego tam nie było. I kiełbasa, masło, herbata, mydło,
kolorowe paciorki, szkiełka takie śliczne, a czasem i papier toaletowy się
trafił. Tylko octu matka nie brała. Mieliśmy w domu pełną szafkę. Niechętnie
dawali bo ja już swoje lata miałem, a i matce ciężko było nosić na rękach 50
kilogramowego chłopczyka. Trochę głupio wyglądało. Mówiła, że dziecko (ja
znaczy) ma zespół jakiegoś dałna, ale ja tam na muzyce się nie znam.

[Gość: inny]

Po wizycie w kościele mieliśmy wspaniałe wyżerki. Kiedyś zabrała mnie na
spotkanie z jakimś znaczącym księdzem, Rzeciwski mu było chyba (mogę się mylić,
to już tyle lat…). Miał w sobie dziwną siłę, płomień w perliście czarnych
oczach. Ten wzrok przeszywał niczym dratwa obuwie. Nikt tak na mnie nie patrzył
do tej pory, było to intrygujące i irytujące zarazem. Gorąc wielki przeszył
mnie od stóp do głowy. I poczułem, pierwszy raz w życiu ukłucie w lewym
mosznie, taki pulsujący nerwowy tik. Stałem zmieszany i zawstydzony. Starałem
się opowiedzieć o tym mamie mej, lecz uśmiechnęła się tylko o rzekła:
głuptasku. A ja stałem się innym człowiekiem. Nie rozumiałem jeszcze przemiany
jak zaszła wtedy we mnie. Zbyt młody byłem żeby dostrzec, że jest w zachowaniu
ludzkim inny wymiar, lepszy, doskonalszy. Wraz z przemianami demokratycznymi,
które niczym tajfun zmiotły ostatnie bastiony totalitaryzmu w Polsce, wraz z
definitywnym upadkiem komuny rozpadła się moja rodzina. Ojciec zaczął pić już
na potęgę. Alkohol tanio kupował bo jak mawiał jeśli straciło państwo 1 bln pln
to niechaj i on skorzysta (w pijackich zwidach mamrotał coś o jakiejś aferze
alkoholowej). Stracił pracę co pogłębiło jego depresję maniakalną. Uciekałem
coraz częściej z domu ciężkiego od wyziewów spirytusu. Udawałem się za potrzebą
duchową do kościoła, w którym pojawił się młody, przystojny pleban. Zapraszał
mnie na seansy filmów, takich o dzieciach, co to bawią się ze starszymi. Urocze
były to filmy, z głębią artystyczną, po części akcji nie rozumiałem ale ów
młodzieniec wszystko mi tłumaczył siedząc obok mnie na sofie. Lubiłem go,
nawiązaliśmy nić sympatii. Zespoliły nas trwałe więzy psychiczne oparte na
szerokiej platformie wzajemnego zrozumienia swoich potrzeb. Mama moja
postanowiła żyć godnie. Zrzucenie kajdan komunizmu sprawiło, że wyjechała za
granicę, jak mówiła do najstarszego kraju na świecie (choć podobno od lat
pięćdziesięciu z górą istnieje).

[Gość: inny]

Takie śmieszne pieniążki mi przysyłała, z gwiazdką pod gwiazdkę, na koniec roku
zawsze. Byłem u niej w tej wiosce na piaskach. Pięknie było. Słońce, wszyscy
razem pracują, uśmiechnięte i szczęśliwe buzie widziałem tam codziennie.
Zastanawiałem się czemu z orzą i sieją na piaskach w tej wiosce z automatami na
plecach. Niebezpiecznie było tam podobno. Obiecała, że mnie ściągnie tam, do
raju tego prawdziwego jak mawiała, jak tylko się ustawi. Na tych tajnych
naukach nauczono mnie patriotyzmu i miłości do Ojczyzny. Papcio stoczył się na
same dno. Za mieszkanie nie płacił i wyrzucono nas na ulicę. Zniknął i od tego
czasu nie widziałem mojego taty. Przygarnął mnie pleban. Z perspektywy lat
sądzę, że tatko nie dorósł do bycia uczestnikiem społeczeństwa obywatelskiego,
za którym tęsknił każdy Polak. Wylądował na śmietniku, czyli tam gdzie jego
ukochany ustrój. Takie są nieubłagane prawa historii. Tego nauczono mnie na
tajnych kompletach. Z plebanem żyliśmy wyjątkowo zgodnie. Często przyjeżdżał do
nas ten ważny ksiądz, co to o nim pisałem wcześniej. Przełożony Ryśka (znaczy
plebana). Był jednym z wykładowców „latających uniwerków”. Pamiętam, że mówił o
wielkich dokonaniach, wręcz czynach bohaterskich, bojowników o ludzką godność,
prawo do pracy, do szanowania bliźniego. Tymi herosami byli Kuroń, Michnik,
bracia Smolarowie, Lityński, Geremek i safanduła Syryjczyk (choć tata mówił, że
to nieprawda, że to żadni herosi, ale dla mnie pozostaną wielkimi autorytetami
moralnymi mojego pokolenia). Ci mi szczególnie utkwili w pamięci ze względu na
polsko brzmiące nazwiska, za odwagę i poświęcenie, za lata więzień, walki o
sprawiedliwą i szczęśliwą przyszłość. No i doczekaliśmy się. Niestety. Rysia
przeniesiono do innej parafii (podobno zwierzchnik maczał tu swe palce, tak
mówił wypłakujący mi się w rękaw Ryszard). Ja też rzęsistą łzą zrosiłem poliki.
Później źli ludzie mówili, że Rysia przyłapano na fotografowaniu małych
chłopców, których widywałem biegających chyżo po plebani. Nie rozumiałem, i
przyznam szczerze nie rozumiem do dziś, co złego w tym było, ale Rysio musiał
odejść. Obiecywał, że jak tylko urządzi się na nowym miejscu to mnie ściągnie
abyśmy razem mogli oglądać filmy owe co to miałem trudności w odbiorze ich
treści. Niestety, oszukał mnie. Pierwsza zadra siedząca głęboko w sercu. Poznał
tam jakiegoś miłego chłopca a o mnie zapomniał. Z nim filmy oglądał zapewne, a
mi pozostawił wspomnienia. Mnie już nie potrzebował.

[Gość: inny]

Ruszyłem z rozdartym sercem do Warszawy, do miasta nadziei, miasta awansów,
miasta tolerancyjnego (tak wtedy sądziłem). Zmusiła mnie do tego hołota, która
wyzywała mnie od „ciot”, od „pedałów”, „obercw..i”. Te miasto przez swoją
nietolerancję skazane jest na niebyt kulturowy. Któż nie zna tych sławnych
antysemickich ekscesów, które wstrząsają miastem Łodzią, te akcje zamalowywania
ohydnych bohomazów polskiego kołtuna wzywającego do pogromów. Nie, tam żyć nie
mogłem. Duszna atmosfera wykluczenia kulturowo-obyczajowego zmusiła mnie do
emigracji duchowej, za którą podążyło ciało. Przeszłość oddzieliłem grubą
kreską. Zaczynałem nowy etap w życiu. Wierzyłem, że nowe postępowe życie tylko
w Warszawie będzie można realizować. Na początku było ciężko. Pieniążki od mamy
szybko skończyły się, bo życie nawet na centralniaku dużo kosztuje.
Przymierałem głodem, często nic ciepłego w ustach (poza … dajmy lepiej temu
spokój) nie miałem od rana do wieczora. Przez dwa tygodnie zdesperowany
szukałem szczęścia w każdej obojętnej na mój wynędzniały widok ludzkiej twarzy.
I wtedy stał się cud. Z czarnego, ślicznego samochodu z alufelgami wysiadł On.
Stefan. Nieludzko przystojny, w takim trzyczęściowym garniturze od Armaniego, a
apaszką pod szyją, ze złotym sygnetem na lekko owłosionych dłoniach. Słowem
klasa. Zlitował się na mój widok i zabrał mnie na swoje apartamenta. Tu
przekonałem się, że można żyć jak człowiek, godnie po prostu. Na początku nie
było między nami kolorowo. Sprzątałem, prałem, gotowałem potrawy co to mnie
mama nauczyła we wiosce w tym państwie koło Syrii. Oswajaliśmy się ze sobą, tak
sądzę. Nie zaiskrzyło od razu, ale „co nagle to po diable” jak mawiają. Związek
musiał dojrzeć. I stało się to owego dnia.

[Gość: inny]

Przy praniu. Stałem w kaloszach przy pralce (cieknie z niej) a Stefan wziął
mnie siłą od tyłu. Opierałem się, walczyłem, lecz wszystko na nic. Zwierzęca
siła wyszła zwycięsko w konfrontacji z romantycznym usposobieniem moim. Nie
sądziłem, że nasz związek będzie oparty na przemocy i konfrontacji. Pragnę
rodziny, zrozumienia.... Kogoś kto przytuli mnie w chwilach słabości i nie
opuści w potrzebie. Stefan jest bydlęco przystojny, inteligentny jest nad wyraz
oraz trendy jak mówi o sobie. Ja na centralnym niewiele z życia miałem, za piwo
i pojarać oddawałem swoje ciało byle lumpom. Stefan to co innego. Klasa. Sznyt.
Gdzie mi do niego, maklera, z moim podstawowym wykształceniem. Można rzec, że
wygrałem los na loterii żyjąc ze Stefanem. Ma tylko jedną słabość – seks oralno-
genitalny. Tylko to mu teraz w głowie. Nie znam dnia ani godziny, jestem
zestresowany. No i odbyt boli czasem mnie wielce. Nie pomagają kremy, lizanie
wstępne słoneczka – ból pozostaje bo musicie wiedzieć, że Stefan ma pałę
nieludzką. W usta mi się nie mieści a pupa trzeszczy w trakcie aktu miłosnego.
Przełamaliśmy pierwsze lody. Zyskaliśmy w sobie partnerów, przyjaciół na dobre
i złe. Możemy sobie ufać, wspierać się, czuć się potrzebni. Otaczają nas ludzie
pełni zrozumienia, ciepła, ludzie nad wyraz kulturalni. Systematycznie zaczął
wprowadzać mnie w swój świat ludzi kulturalnych, inteligentnych i majętnych.
Stefan od lat obraca się w kręgu establishmentu polskiego. Jak go poznałem
należał do Unii Demokratycznej, potem naturalnym procesem przeszedł do Unii
Wolności (wszyscy koledzy jego tam byli więc i on poszedł) a teraz należy do
takiej partii z Internetu. Zakładał coś co się nazywa fundacją. Miała ona
wspierać jak mówił przemiany demokratyczne we kraju, uderzać we korupcję,
walczyć z czarną nietolerancją (to mnie strasznie ucieszyło, że są takie ważne
instytucje dla nas) w ciemnogrodzie polskim. W herbie fundacji jest jakiś
monarcha, na tyle ważny jak mawia Stefan, który okazał się być godzien
patronować działalności zacnej instytucji. Mówił też, że to na cześć jakiegoś
ważnego Węgra, ich „guru” (chyba dobrze cytuję, mogę się mylić) co to ma
poglądy „światowe”, uniwersalne w swej treści. Nazwiska nie pomnę, ale musi być
ważny bo Stefan wypieków dostaje jak mówi na jego temat. Tylko jak wymienia
nazwisko wielkiego polskiego patrioty-reformatora (znowu zapomniałem, muszę
zacząć brać magnez, tak mi radzi Stefan) gospodarczego, tego co to polska
ciemnogrodzka ma za grabarza polskiej gospodarki (słowem idioci) równie mocno
się podnieca. Mówi, że stanowią jedną wielką rodzinę „głosicieli dobrej
nowiny”, są jak klan apostołów dźwigających na swych barkach miłość do Ojczyzny.

[Gość: inny]

Nie za bardzo orientowałem się wtedy w tych labiryntach politycznych, ale
życzyłem im wszystkiego najlepszego. Przecież mój Stefan w nich wierzył więc i
ja poczułem w sobie tę moc niezbędną do przeprowadzenia zmian.
Stefan jest dobry dla mnie, dostrzegał we mnie coś więcej niż obiekt seksualnej
rozpusty. Postanowił dźwignąć mnie cywilizacyjnie i kulturowo, rozszerzyć tzw.
horyzonty aby nie były zawężone do prac domowych, którymi obarczał mnie nad
wyraz uciążliwie. Na jesieni, jakieś 10 lat temu, zabrał mnie na przyjęcie,
koktajl party. Kazał przyozdobić mi się ładnie, abym mógł zaprezentować się
godnie i nie przynieść mu sromoty. Z nieukrywaną nieśmiałością udałem się wraz
ze swoim Adonisem (tak pieszczotliwie nazywam Stefana) do kręgu jego znajomych.
Cóż to byli za ludzie, jakiż splendor i prestiż opasał mnie, słowem same tuzy
świata polityki, biznesu i mediów. Przykazał mi (znaczy się Stefan) abym
zachowywał się rozważnie, oczy miał zawsze spuszczone na dół gdy będzie on
rozmawiał z jakimś „interlokutorem”, wypowiadać się lakonicznie, mało znaczy
się. Wstydził się wtedy jeszcze mnie bardzo. Ale to się zmieniło jak za
dotknięciem czarodziejskiej różyczki… a sprawdzą był ON… idol mych
młodzieńczych lat… bojownik o lepszą Polskę. Zamurowało mnie gdy złożono nam
propozycję wspólnej zabawy. Doznałem nieopisanej rozkoszy spędzenia wspólnej
nocy z Jackiem. Poruszał się troszkę topornie jak Minotaur, był tam niby
diament w wywrotce żużlu, świecił blaskiem i roztaczał aureolę dobra i
tolerancji. Bardzo byliśmy zaskoczeni tym gdy to on sam wyłonił na z kłębiącego
się wokół niego tłumu i zaproponował nam kolację ze śniadaniem w hotelu. Oh, co
to była za noc... Minotaur, tak go będę nazywał, był prawdziwym demonem seksu,
mówił, że ludzie, którzy go znają "bliżej" mówią o nim krajzega. Wyjaśnił nam,
że przydomek ten wywodzi się z czasów Czerwonego Harcerstwa, gdy był w stanie
przerżnąć wszystko: i panią matematyczkę, i pana od wf-u, a i kolegę z klasy
zajechał czasem w pupę. Nie ukrywał, że organizował w tym czasie
tzw. „bachanalia” gdzie zabawę łączono z nauką. Ze śmiechem na pięknych ustach
opisywał nam jaką frajdę potrafi przynieść widok odfruwającej kury nabitej na
niemałego minotaurowego ptaka. Nie dziwiliśmy się, że młodzież bardzo szanowała
Go. Były są ku temu jak widać powody. Tak więc po krótkiej konwersacji
przystąpiliśmy do uprawiania pettingu. Mimo wieku dłonie Minotaura była nader
sprawne. Nie chciałbym się wdawać w szczegóły ze względu na pamięć - powiem
tylko tyle: oral w wykonaniu tego Tytana był boski, a pupę miał wąską niczym
dziewica. Tak oto zapamiętałem Minotaura. Chciałbym aby wszyscy zapamiętali go
jako człowieka, który chciał wszystkim przynosić radość. Od tego czasu coś we
mnie pękło, coś się zmieniło. Postanowiłem pracować nad sobą by nie czuć się
więcej wykluczonym. Chciałem rozumieć o czym rozmawiają tamci ludzie, co niesie
ich uśmiech, gdzie błądzą myślami, jakie mają zainteresowania, w końcu nie
chciałem więcej przynosić wstydu Stefanowi.

[Gość: inny]

Pragnąłem by choć cząstka tej wiedzy, którą posiadali owi bogowie, ba junacy
mądrości z Fundacji stała się także moim udziałem. Ale od czego zacząć, gdzie
udać się po radę, tak aby Stefana zaskoczyć, żeby docenił mój wysiłek? Stanąłem
przed trudnym zadaniem. Z początku wydawało się to niemożliwe. Ja prosty
chłopak z Łodzi doszedłem do czegoś. Zarywałem wieczory, mimo licznych
obowiązków domowych i uczuciowych dopiąłem swego. Ktoś powie – nie sztuka
pracować zwieraczem, ale będzie to osąd z góry niesprawiedliwy, krzywdzący
nawet. Poszedłem po poradę do pana Minotaura. Od tamtego wieczora byliśmy sobie
bliscy, mogłem w każdym bądź razie bez obawy zwrócić się o poradę do Niego. Nie
zawiodłem się, mimo iż każdy kontakt z Nim przyprawiał mnie o gęsią skórkę. Pan
Monotaur dysponował księgozbiorem równie potężnym jak przyrodzenie. Na początek
dał mi do przeczytania dzieło genialne bez dwóch zdań PRL dla początkujących.
Oszołomiło mnie, zdruzgotało wewnętrznie, ukazało nieznany mi świat przemocy i
niesprawiedliwości, terroru i bohaterstwa nielicznych, wybranych. Potem
przyszły inne lektury, równie ważkie i decydujące o moim potencjale
intelektualnym: Stary Testament, komentarze Majmonidesa (On zachwalał, choć ja
nie bardzo zrozumiałem, gdy podzieliłem się tą przykrą wiadomością, pokiwał
tylko litościwie głową i smutno rzekł: ty tylko w połowie jesteś nasz...),
Baruch Spinoza, filozofa Feldmana, wielkie dzieła ekonomisty Samuelsona,
biografię Trockiego, ABC komunizmu Bucharina, Szolema Alejchema Tewje Mleczarz,
Icchak Kacenelson - Pieśń o zamordowanym żydowskim narodzie, Podróż Beniamina
Trzeciego autorstwa Mendele Mojcher Sforami, Wstęp do socjologii Goldmana,
Matematyka - poradnik encyklopedyczny, autorstwa Bronsztajna. Po jakimś czasie
postanowiłem być samodzielny w doborze lektury. Minotaur dał mi grunt, mogłem
poszukiwać twórczo. Z duchową wzniosłością czytałem notatki Hłaski o państwie,
w którym można bieliznę suszyć cały rok (przecież tam byłem, widziałem to na
własne oczy…), wzruszałem się czytając Osiecką, przecierałem oczy ze zdumienia
analizując stronice pełne prawdy Sąsiadów Grossa, łkałem i biłem się w piersi
wchodząc w zamordowany świat Sztetli, który obrazowo przedstawiła Anna Bikont w
swym arcydziele dokumentu My z Jedwabnego.

[Gość: inny]

Dostrzegłem, że zło jest w nas samych, opętanych ludzkimi słabościami.
Literatura owa pozwoliła mi otworzyć oczy, do tej pory zamknięte, przykryte
bielmem ciemnoty i zabobonu tak charakterystycznego dla społeczeństwa i
państwa, w którym przyszło mi niestety żyć. Stało się dla mnie jasne, że
poglądy mojego zapijaczonego polskiego ojca na państwo, na społeczeństwo, na
rzeczywistość, winny znaleźć się tam gdzie ich miejsce – na śmietniku. Żałosny
był mój ojciec gdy w pijackiej malignie opowiadał o Polsce, o ułanach, jakiejś
spuściźnie narodowej, tradycji, patriotyzmie, uczciwości (oczywiście na opak
przez niego pojmowanej), słowiańskich korzeniach. Nie dorósł do nowych czasów,
a i te stare były nie dla niego. Nie czytał wiele tak jak ja, w zasadzie nic
nie czytał bo pracował ale to go nie usprawiedliwia. Lektura tych wielkich
dzieł ukazała mi całą małość świata mojego ojca, nikczemność i podłość,
szmalcownictwo i swąd palonych ciał po stodołach, chochole tańce pijanego
polskiego kołtuna przy kainowym krzyku mordowanych pobratymców mojej matki. To
nie był mój świat, nie chciałem być z drzewa Kainowego co mordował swojego
brata lub go ograbiał bez cienia litości. Powróciłem myślami do lat
dzieciństwa, do ukochanej rodzicielki mojej, która to wyjechała do nowego
państwa. Na wspomnienie tej wspólnoty, kolektywnej pracy na polach, z początku
twardych i opornych (te arabusy wszystko wyjałowili, nie było gospodarza…) lecz
wkrótce dających obfity plon, uśmiechniętych twarzy, głęboko mądrych czarnych
oczu ludzi, którzy oddawali się tam uczciwej pracy, ogarniała mnie nostalgia za
utraconą tożsamością. Może nawet nie utraconą, co brutalnie wydartą mi przez
komunę co to niszczyła wszystko. Byłem wściekły za podeptaną moją tożsamość, za
lata życia bez światła. Tak, zdecydowanie matka była tą jaśniejszą stroną
mojej „rodziny”. Pogląd mój na zagadnienie polskiego skołtunionego
antysemityzmu jest moralnie czysty, jakkolwiek nie pozbawiony specyficznego
wglądu w istotę tego kloacznego zagadnienia.

[Gość: inny]

I dlatego bardzo niechętnie wypowiadam się na ten temat, wręcz enigmatycznie
rzekłbym. Od dawna zdaje mi się, że moja pozycja w „narodzie” polskim jest
mętna. Chciałbym domagać się gromko Statusu Polaka pochodzenia żydowskiego, a
nie Żyda polskiego wytykanego palcami rąk, które trzymały żagwie wzniecające
pożary pogromów. Polaka takiego wszelako, który chciałby bardzo być Żydem dla
prostackich antysemitów, i który zawsze wulgarnym antysemitom w twarz mówi "ja
jestem Żydem", by w końcu stać się autorytetem dla myślących podobnie jak ja,
dla ludzi wyzwolonych z okopów katolickiego zabobonu. To jest taki szczególny
rodzaj Polaka-liberała. Nie mam kompleksów i wyrzutów sumienia w nazywaniu po
imieniu prymitywnego zjawiska antysemityzmu w Polsce. Właśnie dlatego, że
jestem Polakiem, który myśli i czuje jak miliony braci rodaków, ale który nie
boi się nazywać rzeczy po imieniu. To jest moja nieskrywana duma narodowa, to
jest moja tożsamość z najstarszą kulturą na świecie. Pragnąłbym działać
szerokim frontem na odcinku kultury, oddziałowywać na nią, dobrego tym samym na
miliony współbraci Polaków. Jeżeli cokolwiek dobrego uda mi się zrobić w
obrębie cywilizacji tego rolniczego jeszcze bądź co bądź kraju to właśnie w
obrębie kultury polskiej chciałbym się realizować. Jestem przekonany, że jest
to moją misją. Leżąc często w objęciach Stefana, głaszcząc go po sobolach na
piersi, niejednokrotnie mam poczucie, wybaczcie drodzy czytelnicy egocentryzm,
że moi dziadowie wszyscy zginęli w Holocauście. Zostałem sam. Przed podpaleniem
stodół żaden z pijanych oprawców nie pytał, kim oni są, czy Niemcami, Żydami,
czy może braćmi Ukraińcami. To za nich postanowiono, że są Żydami i za to muszą
zginąć. Dlatego moim obowiązkiem jest wykrzyczeć kołtunerii polskiej: "jestem
Żydem, piechurem Morza Czerwonego!!". Dlatego, że inaczej czułbym się jak
pijaczek polski co to mocz oddaje na groby pomordowanych przez komunistycznych
oprawców. Nie chciałem być taki. Zacząłem szukać przyczyn tej nieprawdopodobnej
nienawiści, niespotykanej w innych krajach i innych narodach do Żydów.

Odpowiedż i pytanie

[Gość: primo_indywiduum]

Długie to było, lecz czytałam z uwagą. Myślę, że pozycje literatury z gatunku
tych autobiograficznych, a obejmujące również takie zagadnienia powinny być
bardziej dostępne, choć cenzura wydawców ogranicza wolność słowa spychając ja
do Internetu.
Zahaczył pan o wiele wątków wylewając jak rozumiem wszystko, co chodzi mu po
głowie. Przestawny w zdaniu szyk fajny jest, gdy czasami tylko melodii służy.
Na dłuższą metę bywa jednak męczący!
Skoro już pan znalazł swoje powołanie jak zapatruje się na formę jego
realizacji? Duża wrażliwość tudzież romantyzm otwiera drzwi sztuce (w
przeróżnej oczywiście formie)
Czy "WY”, (że tak to ujmę by nie urazić nikogo) macie jakieś forum internetowe?
Jako "element zbuntowanej młodzieży" interesuję się tym, co ogół nie zawsze
pochwala stąd chęć by dowiedzieć się więcej. Choć nie od razu za dużo.
mój mail to [e-mail]

SZMIRA, do tego teczowa!

[Gość: ktokolwiek]

kolejny dowod na to, ze stopa bezrobocia...

[Gość: ja]

...jest sztucznie zawyzona - skoro ktos ma czas na rozpisywanie sie w tylu
postach...













.

Dostrzegam walory artystyczne oraz pogłębioną

[Gość: znawca]

analizę polskiego braku tolerancji. Brawo, gdyby było więcej tak odważnych
pisarzy ludzie byliby bardziej otwarci

[Gość: ino]

ahhh doczytalem do konca i jednak sie zgadzamy z autorem w wielu kwestiach :)
ale porownywanie do Tristana i Izoldy w moich odczuciach nie. ale moze po
pewnych przemysleniach dojde ze moze i tak :P

[Gość: emix]

Jak mozna napisac tyle belkotliwych slow na temat dwoch pedalow? totalny belkot pozbawiony sensu! po co w to mieszac milosc? zeby obrazac normalnych ludzi?

cioty lubią jak na nich się patrzy

[Gość: zatroskany]

a ja lubie gdy mnie z troska sluchasz...pajacu

[Gość: judasz]

slyszysz jak wolaja cie anioly ciemnosci? jestes moj

i najlepiej nie komentuje a jak już to tylko dobrz

[Gość: zatroskany]

[Gość: miki]

Widzialam film. Odniosl niesamowity sukces w Wielkiej Brytanii. Wszystko zalezy
od szerokatnosci umyslu 'katoliku'.

[Gość: ziebra]

dawno nie czytałam tak homofobicznej recenzji!!! "zboczenie", "nienormalność",
"nienaturalność" - co to za kategorie?

[Gość: Piter]

Niech wszyscy „normalni”, wyznawcy jedynie słusznej wiary, słuchacze i
miłośnicy radia Maryja i inni podobni im pajace, warczą, plują, wypisują
brednie w internecie, wołają o pomstę do nieba itd. to i tak nic nie zmieni.
Film jest wspaniały i obroni się sam, zresztą już broni się świetnie, na całym
świecie odniósł ogromny sukces. Zobaczymy ile Oscarów zdobędzie. Naprawdę na
nic jest Wasze toczenie piany, nikt nikogo nie zmusza do oglądania tego filmu.

[Gość: polon]

Napewno film zrobi klape,szczegolnie jak Ty nie pojdziesz...Niektorzy ludzie do
niektorych filmow po prostu nie dorosli!

[...]

[Gość: gej]

Post niedostępny ze względu na naruszenie prawa lub regulaminu.

Z chęcią obejrze te film...

[sonia34]

mimo, że jestem hetero.

plajta?? Chyba tylko w Katolickiej Polsce??

[tadeusz_ja]

i rabinackim izraelu. To straszne

[Gość: mongoł]

..Chinach i Zimbabwe. Czy w Watykanie jest kino?

[jasiubleep]

Nie mam na mysli tych pajacow w sukienkach..

8 Oscarow? - czemu nie?

[goodboyq]

To wspanialy film ukazujacy uczucie. Krytyczne i stronnicze, homofobiczne
podejscie autora z Polski mnie wcale nie dziwi...

[Gość: R.C.]

Bylem dzis w kinie na tym i banda moherowych bereciar ojca dyrektora obrzucila
mnie pomidorami :( tragiczne wyjscie do kina :)hehe

[Gość: Juhas]

Wybieram się na ten film z owieczką. Też stanowimy miłosna parę. W dodatku nasza
miłość obywa się bez słów. Czy o na też ktoś nakręci film, np. "Pułapka Tatra
Mountain".

prymitywne..

[Gość: awerbaki]

Nie śmiej się ale wszystko zmierza do tego że

[slayer_fan]

i takie filmy kiedyś powstaną :)

[Gość: per]

'A my kim jesteśmy na tym seansie? Czy tylko obserwatorami szczególnego
przypadku ludzkiego zboczenia?'- panu Tadziowi temat homoseksualizmu kojarzy
sie z dyskursem ameryk psychologow lat 60. od tego czasu wiele zaszlo, ale
widac nie w zascianku

[Gość: magda t.]

katolik sie znalazł od 7 boleści....

Brokeback Mountain

[matylda26]

piekny film

Film piękny, recenzja zbyt natchniona

[Gość: didi]

Film pierwsza klasa.

Po prostu zazdrosc mezczyzn hetero

[Gość: astygmatyk]

Ten film wzbudza taka nienawisc u mezczyzn hetero w polsce, to dwaj glowni
aktorzy zbyt dobrze wygladaja i laski beda na nich leciec. Ktory polski spaslak
z silowni, ktory leci na sterydach, ma wiszacy brzuch, bicepsy jak tluste
balerony i gruby kark moze konkurowac z fajnie zdefiniowanymi, przystojnymi
facetami?

[Gość: Karolina]

Jak laska może lecieć na na pedała? Przecież pociąga go drugi facet - i to jest
wstrętne dla dziewczyn. Taki gość bezproduktywnie się marnuje!!!

A kazdy pedal ma 'pedal' wypisane na czole?

[jasiubleep]

Skad wiesz od razu, ze pan lubi chlopcow?

[caballero_andante]

Hmm, aktorzy grający główne role bynajmniej homoseksualistami nie są. Aha, i
uważam, że są całkiem pociągający.

Ta recenzja jest ..do dupy. Komu przyszlo do..

[jasiubleep]

.. glowy, ze ten film jest smutny. Ostatecznie ma bardzo optymistyczne
zakonczenie.

[Gość: Go]

całkowicie zgadzam się z powyzszą recenzją.Film jest cięzki,ale bardzo
dobry.Bardzo mnie poruszył.Do oglądania dla myślących i wymagających widzów!

Chce się tylko pluć i rzygać na to.

[Gość: A]

Normalny odruch normalnego człowieka.
Zepsucie Zachodu nie zna granic.

[Gość: awerbaki]

Gość portalu: A napisał(a):

> Normalny odruch normalnego człowieka.
> Zepsucie Zachodu nie zna granic.

odpowiemy na nie naszą środkowo - europejską moralnością płytkiej religijności
zaprawionej bezmyslnym powtarzaniem formułek, które w świetle szeroko pojetego
humanizmu, brzmią jak stek bzdur i tautologii..:P

[Gość: Arturo.]

No i widać, co z tym krajem zrobił kościół i komuna. Po prostu ciemnota. Nie
dziwię się, że każdy uzdolniony i wyjatkowy człowiek ucieka z Polski. Niedługo
zostaną tu tylko LPR z tysiacami dzieci za pieniądze Rządu i Samoobrona w
gumiakach w Teatrze Wielkim.

[Gość: Elzbieta z Kanady]

Dla ciekawosci. Film zostal nakrecony w Kanadzie, prowincji Alberta. Prawdziwi
kowboje wyruszyli do Nowego Jorku aby promowac ta piekna prowincje,
wykozystujac popularnosc tego filmu. Pozdrowienia z Alberty dla was wszystkich,
Elzbieta