A co

[braineater]

www.ha.art.pl/?view=tekst&aid=24&ov=teksty
Państwo powiedzą na taka wizję literatury?

Pozdrowienia:)

[ada08]

braineater napisał:

> Państwo powiedzą na taka wizję literatury?
>

Mnie się podoba :-) Może niekoniecznie te ćwiczenia fizyczne :-),
ale czytelniczką interaktywną byłam zawsze, od dzieciństwa
bazgrałam po książkach swoje uwagi na ich temat :-)
a.

[braineater]

A opcja 'ksiązka która znika w trakcie czytania'?
Bo dla mnie ten patent jest chyba najciekawszy - wymaga największego skupienia
i naprawdę wymusza uważne czytanie.
Pozdrowienia:)

[cecyl]

I tak nic nie przebije interaktywności Solaris. I manii czytania zbója Gębona.

[agrafek]

Najbardziej interaktywną książką z jaką się spotkałem, była ok. 120 stronicowa
praca na temat wróżdy u Słowian, wydana na początku XX wieku. Profesor, który
był jej właścicielem, nanosił własne uwagi do tekstu szarym ołówkiem. Po jego
śmierci książka trafiła do innego profesora, który komentował tak treść
książki, jak i uwagi swego poprzednika ołówkiem czerwonym. Najnowsze uwagi
pochodzą z lat pięćdziesiątych, kiedy książkę sprezentowano bibliotece. Ktoś,
niestety nie wiem kto (poprzednich komentatorów zidentyfikowałem:)) pisał na
niebiesko.
pozdrawiam

[Gość: daria13]

A czy Cortazara z jego Grą w klasy i otwartymi zakończeniami Opowiadań też
można zaliczyć do autorów piszących prozę interaktywną? Bo jeśli tak, to ja
jestem za.
Mam tylko wątpliwości czy te eksperymenty nie są "sztuką dla sztuki" i czy za
tym wszystkim idzie rzeczywista warość tych dzieł;)
Znikająca książka, hmmm.
Pozdrowienia:)

[nienietoperz]

Wizja taka moze byc, chociaz argumenty za tym, ze to lit(b)eratura jest
wyjatkowo interaktywna, mnie nie przekonuja - w zasadzie kazda
rzezbe/obraz/instalacje mozesz ogladac z lewa/prawa/bliska/dala.
Z przedstawienia mozesz wyjsc i wrocic za godzine. W zasadzie wiec wszystko
sprowadza sie do niezbyt odkrywczego stwierdzenia, ze kulturosztuka =
tworca+odbiorca. Czy tez cos zgubilem?
Pozdrowienia,
Wasz nntpz

[Gość: braineater]

Of korsa, mozna to skwitować stwierdzeniem, że sztuka = odbiorca + twórca, ale
to chyba by było za proste. Jak najbardziej dotyczy to tekstów klasycznych i
większości "literatury gatunkow", że podkradnę dookreslenie filmoznawcze,
natomiast dzieła te w pewnym stopniu ustanawiają dominantę twórcy nad odbiorcą.
W dziełach liberackich chodzi o to, a przynajmniej takie mam wrażenie, o
kompletne zniesienie tej różnicy, uczynienie z odbiorcy równoprawnego partnera,
z prawem do ingerencji i modyfikacji textu. Oczywiście, nikt nam nie broni, o
czym pisał agrafek, robic marginalnych dopisków przy "Zbrodni i karze", czy
czytać ksiązki od końca, choc to troszke niewygodne, lecz wpływu na sam przekaz
czy kształt textu, to już nie mamy praktycznie żadnego. Inaczej w liber - patrz
chciażby wymieniony w artykule "poemat rzeźbiarski", gdzie tylko i wyłacznie od
czyelnika zależy skąd zacznie go zwiedzać i w jakiej kolejności. To jest o wiel
większa wolnośc, niż "Gra w klasy", która mimo całej avangardowości i tak
ogranicza czytelnika do zaproponowanych przez autora dwóch sposobów.
Link do dalszej lektury oraz problem nowy - czy liberatura, to jeszce ksiązka?
www.mik.krakow.pl/liberatura/1_idea.html
Gwoli ścisłości cały wątek zaistniał dlatego, że lecę właśnie przez Produkt
Polski by Sławomir Shuty TM i szukam kluczy do tej ksiązki(?), do tego textu.

Pozdrowienia:)

[ada08]

Gość portalu: braineater napisał(a):


>
> W dziełach liberackich chodzi o to, a przynajmniej takie mam wrażenie, o
> kompletne zniesienie tej różnicy, uczynienie z odbiorcy równoprawnego
partnera,
>
> z prawem do ingerencji i modyfikacji textu.

No jednak w podanych przykładach nie do końca, a w zasadzie to prawie
wcale, ma czytelnik prwawo do ingerencji i modyfikacji tekstu (textu ;-))

Przykłady z pierwszego, podanego przez Ciebie linka.

Przykład 1:
czytelnik istotnie może ingerować w tekst Shandy i Szymborskiej, coś
w "okienku" narysować, napisać; bardzo łagodny i przyjazny sposób
interaktywności

Przykład 2:
to jak czytanie tradycyjnie wydanej ksiązki, którą się czyta od początku
albo od końca albo od środka, na chybił-trafił; ale przecież czytelnik
nie może zmienić tekstu napisanego przez autora

Przykład 3:
podobnie jak w przykł2 czytelnik niczego nie może zmienić, poemat jest
wykuty na słupach, ani słowa nie może czytelnik dodać ani usunąć, może
tylko wędrować przypadkowo między słupami i odczytywać tekst, nie ma
możliwości ingerowania; czyli jak jakby czytał kilkutomową książkę

Przykład 4:
tutaj czytelnik też nie ma nic do gadania! musi obchodzić
się z książką ściśle według instrukcji podanej przez autora (wyjąć,
przeczytać, odłożyć na miejsce)

Przykład 5:
no, tu już przekompinował autor z tą numeracją :-) Borges w "Księdze piasku"
lepiej wykompinował, moim zdaniem :-)

Przykład 6:
to jest prawdziwy, według mnie, przykład interaktywności :-)
przeczytasz - tekst zniknie, nie przeczytasz - tekst przetrwa, dużo
zatem zależy od ciebie, byt tej ksiązki zależy od ciebie, szanowny czytelniku!

Może ja nie rozumiem interaktywności. Chyba na pewno nie rozumiem :-)
Ale podobają mi się te zwariowane pomysły jednak :-) I te linki, które
podałeś, Braineater, dzięki Ci za nie :-) Nawet nie wiedziałam, że
istnieje liBeratura, ja taka bardziej tradycyjna jestem czytelniczo :-)
a.

[braineater]

A bardzo ładnie to rozgryzłaś, musze pomyslec nad jakimis argumentami na
kontry, więc nie dziś:)
Za to w nagrode link kolejny: www.grammatron.com/index2.html

Tym razem hypertext, moim zdaniem najlepszy z istniejących - spróbuj ugryźć
taką wersję dzieła literackiego:)
Pozdrowienia:)