Strach przed Innym

[Gość: Agnieszka]

Bardzo zachecajacy opis ksiazki.Na pewno ja przeczytam.

Strach przed Innym

[Gość: julcia106]

Czytałam tą książke choć mam 13 lat, jest niesamowita, niepotrafie
tego opisać teraz jestem w trakcie czytania następnej częsci tej
historii, histori Bena (pt." Podróż Bena") obie częsci są świtne,
polecam przeczytać

Strach przed Innym

[Gość: auge91]

To bardzo ważne, że podajmuje się tak ważne, choć spychane na
margines tematy-dylematy, jakimi zainteresowała się pani Lessis.
Zamierzam kupić tę książkę.

[samanta5]

Oczywiście, przeczytaj. Nie ma jak sprawdzić i mieć swoje zdanie na temat. Mnie
ta książka wprawiła w dziwny, poirytowany nastrój z kilku powodów. Temat inności
jest ograny do tego stopnia, że mam już przesyt. Fabuła prosta, bez możliwości
innego postrzegania tematu. Galeria postaci w drugiej części książki i
"budujący" wniosek....wszyscy są źli: bogaci, biedni, wykształceni i ci z nizin
społecznych....wszystkich łączy jedno, zło. Nie chcę takich książek, w których w
człowieku dostrzega się tylko złe cechy i sugeruje, że tylko kaganiec
cywilizacji może zapobiec ich ekspansji. Po przeczytaniu obu części, ciągle się
zastanawiam....dlaczego tak niewielu pisarzy potrafi pisać o dobru w sposób
nieprzesłodzony.... Myślę, że to jest trudniejsze niż pokazywanie ciemnej strony
życia i za to powinien być Nobel. Krytykować jest łatwo, trudniej budować dobre
wzorce.

Strach przed Innym

[samanta5]

Jeszcze coś dodam, chociaż pewnie będzie to wypowiedź bez odzewu. Wątek istnieje
od roku 2005 i nikt się nim nie zainteresował....
Gdy już wyrzuciłam z siebie irytację, to zaczęłam się zastanawiać, co tak
naprawdę ją wywołało. I chyba wiem...bezsilność. Autorka porusza ważny temat,
dzieci w rożny sposób upośledzonych, nie przystających do rzeczywistości.
Dzieci, które nie potrafią prowadzić samodzielnej egzystencji i przez całe życie
potrzebują pomocy dorosłych. Co ma w takim wypadku zrobić rodzic a konkretnie
matka, bo to ona zwykle zostaje z tym problemem sama. Nie wiem, czy jest tutaj
jakieś dobre rozwiązanie i to sprawia, że temat odrzucam. Nie z tchórzostwa, ale
z bezsilności. Nawet jeżeli wiemy, że urodzi się dziecko psychicznie czy
fizycznie upośledzone i mamy czas na dokonanie wyboru, to pozostaje kwestia
etyki, sumienia, z którym to problemem każdy musi poradzić sobie sam.

[Gość: visia]

No tak, bezsilność frustruje, ale jednak musimy czasem uznać, że
jesteśmy bezsilni. Pojawienie się Bena uświadomiło Harriet i
Davidowi, że nie panują nad swoim życiem, jak im się to wcześniej
wydawało, że życia nie można zaplanować, a już na pewno nie
szczęścia. Dla mnie o tym jest książka, chociaż jest tu wiele innych
ukrytych sensów. W końcowej części powieści, gdy Ben zostaje
członkiem gangu nastolatków, Harriet oberwuje z uwagą jego kolegów,
którzy również wydają jej się inni, "z innej planety", osobnikami
innego gatunku, okrutnymi i niezrozumiałymi. Muszę przyznać, że znam
dobrze to uczucie. Kiedy czytam doniesienia prasowe o bezmyślnym
okrucieństwie, czasem myślę tak jak Harriet: oni są inni, innego
gatunku, albo a może to jakieś prymitywne jądro człowieczeństa?
niewygładzone przez cywilizację?
Tak w tej książce nie ma pozytywnego przesłania, ale porusza do
gębi, tak jak porusza zło, barbarzyństwo. Harriet to jakby alterego
czytelnika, który próbuje zmierzyć się z niezrozumiałym. Może to
jest ta pociecha, że czasem tak po prostu jest i nikt nie ponosi tu
winy?

[Gość: atlantis75]

Poruszająca. Powaliła mnie na kolana! Doris Lessing to moje odkrycie
2008 r.

[asiasl]

Istnieje odpowiednik Piatego dziecka w polskiej literaturze: to "Poczwarka"
Terakowskiej. Podobnie poraza - tematyka identyczna.
Asia

[Gość: an.]

Poczwarka? Odpowiednikiem? Wolne żarty..

Nie ten format, zupełnie inna głębia. Poczwarka irytuje, książka jest prosta i
płaska, natomiast w Piątym dziecku choć temat z grubsza ten sam (wątek dot.
upośledzonego dziecka) jednak jest zupełnie inaczej rozpisany, książka jest
wielopłaszczyznowa, zupełnie innej klasy literatura. Nie ma porównania. IMHO
lektura obowiązkowa. Chapeau!