OT-wczesne czytanie

[bazylea1]

w wątkach wspomnieniowych widze że dużo jest tu osób które bardzo wcześnie
zaczęły czytać. jakie macie refleksje na ten temat, czy sądzicie że to było
dla Was korzystne czy wręcz przeciwnie?

[saskiaplus1]

Czemu to miałoby być niekorzystne? No, chyba że masz na myśli narażanie się na
krótkowzroczność, gdy ktoś ze skłonnościami dziedzicznymi od maleńkości psuł
oczy nad książkami ;)
Ja nauczyłam się czytać tak wcześnie, że nie pamiętam kiedy. Pamiętam za to, że
jako pięciolatka zastępowałam panią w przedszkolu przy czytaniu grupie bajek. A
rodzina utrzymuje, że w wieku lat trzech czytałam już płynnie. I dużo. No i
faktycznie, jak tak się zastanowić, to ma to jednak minusy: nie dość że jestem
krótkowidzem, to jeszcze cierpię na drobną nerwicę natręctw objawiającej się
przymusem czytania wszystkiego w przy każdej okazji. Żadnej literce nie
przepuszczę, czy to napisy na kremach w cudzej łazience, czy reklamy na
autobusach... ;)))
Po refleksji nad tematem nie polecam uczyć dzieci czytać zbyt wcześnie.
Najlepiej w ogóle chować przed nimi książki, póki nie dojdą do pełnoletności. A
i wtedy zniechęcać, jeśli się uda. Może następne pokolenie uniknie mojego losu.

[waldemar_batura]

saskiaplus1 napisała:

> Czemu to miałoby być niekorzystne? No, chyba że masz na myśli narażanie się na
> krótkowzroczność, gdy ktoś ze skłonnościami dziedzicznymi od maleńkości psuł
> oczy nad książkami ;)
> Ja nauczyłam się czytać tak wcześnie, że nie pamiętam kiedy. Pamiętam za to, że
> jako pięciolatka zastępowałam panią w przedszkolu przy czytaniu grupie bajek. A
> rodzina utrzymuje, że w wieku lat trzech czytałam już płynnie. I dużo. No i
> faktycznie, jak tak się zastanowić, to ma to jednak minusy: nie dość że jestem
> krótkowidzem, to jeszcze cierpię na drobną nerwicę natręctw objawiającej się
> przymusem czytania wszystkiego w przy każdej okazji. Żadnej literce nie
> przepuszczę, czy to napisy na kremach w cudzej łazience, czy reklamy na
> autobusach... ;)))
> Po refleksji nad tematem nie polecam uczyć dzieci czytać zbyt wcześnie.
> Najlepiej w ogóle chować przed nimi książki, póki nie dojdą do pełnoletności. A
> i wtedy zniechęcać, jeśli się uda. Może następne pokolenie uniknie mojego losu.

Ja w sumie bardzo podobnie - pierwsze książeczki połknąłem mając 3 lata, rok
później już całkiem płynnie czytałem i pisałem - a teraz stwierdzam ze zgrozą,
że jest to najbardziej uparty i najniebezpieczniejszy z moich licznych nałogów.
;-) Jak zapewne i Ty, czuję bliskość przy wspomnieniach Słonimskiego, jak to z
żoną nie mając w hotelu absolutnie nic do czytania musieli przed snem
przynajmniej przeczytać etykiety na zapałkach. Ale z tym chowaniem książek przed
dziećmi to bym się tak nie śpieszył - nawet jeśli uznać taktykę za słuszną,
mogłoby to tylko zachęcić je do zakazanego owocu ;-) (i przynieść bardziej
imponujące rezultaty niż "Cała Polska czyta dzieciom" itp. oficjalne akcje).

[braineater]

chowanie jest fajne i słuszne, inaczej pewnie Wisłocką bym przeczytał za późno,
a tak w wieku lat 12:)
A 4 lata to chyba całkiem normalny wiek, żeby już samemu czytać?
P:)

[waldemar_batura]

braineater napisał:

> chowanie jest fajne i słuszne, inaczej pewnie Wisłocką bym przeczytał za
późno,
>
> a tak w wieku lat 12:)

Cieszę się, że się zgadzamy. :-)

> A 4 lata to chyba całkiem normalny wiek, żeby już samemu czytać?
> P:)


Nikt tu nie sugerował, że nienormalny, więc jedynym celem tej uwagi, który mi
się nasuwa, jest delikatna sugestia, że sam zacząłeś czytać już w łonie
matki. ;-)

saskia

[mamalgosia]

Mój synek zaczął czytać w wieku 3,5 roku (jeszcze mówić dobrze nie umiał).
Ciekawe, coz niego wyrośnie.
Ja natomiast czytałam chyba w wieku 6 lat, a może nawet 7, natomiast mam o co
Ty: absolutny przymus. Wszystko i wszędzie, dwie minuty nie usiedzę nie czytając

[Gość: i2h2]

Miałam szczęście - w sąsiedztwie mieszkały starsze kuzynki i pożyczały mi
książki, a potem niedaleko była biblioteka dziecięca, w której pani miała
mnóstwo czasu na rozmowy o książkach i późniejsze doradzanie wg upodobań, a nie
wieku.
Ale ja zaczęłam czytać, gdy miałam ok. 4-4,5 roku. Trzylatek składający literki
może mieć więcej trudności z wyborem lektury, szczególnie, że nawet wierszyki
nie zawsze są proste i zrozumiałe tak od razu dla maluchów.

[Gość: xyz]

4 lata. korzystne. jak inaczej mogłabym przetrwać? ;-)
czytać nauczyłam się sama.

[Gość: gaba]

Wcześnie czytanie jest dobre, można szybko czytać Sarię Watersową

[Gość: gaba]

odczep się od tego nicka, pliz

[Gość: gaba]

zle juz ze mną, sama do siebie gadam:)

[Gość: gaba]

zle już ze mną, sama do siebie gadam

[chiara76]

dla mnie zdecydowanie niekorzystne, wcześniej zaczęłam tracić pieniądze na
książki, które chciałam mieć;)

niekorzystne

[formaprzetrwalnikowa]

nauczyłam sie czytać, mając jakies 3,5 roku. i od tej pory nikt juz mi nie
chiał czytac bajek na dobranoc. ba, moi starzy zaczęli sie mną popisywac.
zmarnowane dziecinstwo normalnie. a w dodatku od 6 r.z musiałam noisc okulary,
wiedziałam więcej niz pani w szkole i nikt mnie nie lubił

;-)

[bazylea1]

żarty żartami, ja też czytałam mając 4 lata i pani w zerówce się mną
wysługiwała, ale uważam ze wczesne czytanie ma swoje minusy - zaniedbywanie
innych sfer rozwoju dziecka jak chocby ruch czy kwestie rozwoju społecznego
(zawsze wolałam towarzystwo książek od ludzi, w sumie do dzis tak mam). moj syn
ma niecałe 4 lata i też juz czyta, książek jeszcze nie ale juz zdanie potrafi
przeczytac. ale chłopakowi to chyba mniej grozi bycie molem książkowym i to
jeszcze w dzisiejszych czasach gdy jest dostępnych tyle innych rozrywek...

[chiara76]

hehe ja też od czwartego i też babka w przedszkolu kazała mi czytać dzieciakom.
Wygodne te panie były, co?:)
A że czytać uwielbiałam, więc jako wyzysk tego nie postrzegałam...
wcale nie czuję, że zaniedbałam wtedy inne funkcje:) nie przesadzaj. Znam
takich, co nie czytają , a są gderliwi i nie mają znajomych a znam
fantastycznych czytaczy. To się ma we krwi niezależnie od lubienia książek albo
nie;)

[waldemar_batura]

chiara76 napisała:

> hehe ja też od czwartego i też babka w przedszkolu kazała mi czytać
dzieciakom.
>
> Wygodne te panie były, co?:)
> A że czytać uwielbiałam, więc jako wyzysk tego nie postrzegałam...
> wcale nie czuję, że zaniedbałam wtedy inne funkcje:) nie przesadzaj. Znam
> takich, co nie czytają , a są gderliwi i nie mają znajomych a znam
> fantastycznych czytaczy. To się ma we krwi niezależnie od lubienia książek
albo
>
> nie;)

A mnie się dopiero po lekturze Waszych postów przypomniało, że taki zaszczyt
też mnie kopał dość regularnie. Ale wtedy byłem raczej zadowolony ze swoich
umiejętności. Które jednak chwilami jeszcze zawodziły - po latach znalazłem
kartkę, na której pokazywałem prawidłową pisownię nazwiska koleżanki
Mączewskiej - mianowice MONDŻEWSKA. ;-)

[chiara76]

mnie starszy znajomy "złapał" na słowie "marznąć", oczywiście przeczytałam to
jak "rz" a nie "r" i "z"...ale fajnie jest tak powspominać;)

[Gość: daria13]

To chyba jednak kwestia temperamentu. Czytałam bardzo wcześnie i książki od
początku zastąpiły mi wiele innych aktywności życiowych. Byłam klasycznym molem
książkowym, niezainteresowanym jakimkolwiek sportem, a przez to mocno
niesprawnym fizycznie (brak tak podstawowych umiejętności jak jazda na rowerze
czy pływanie) i towarzysko. Moja córka zaczęła czytać jeszcze wcześniej niż ja,
ale od początku książki były dla niej tylko jedną z wielu atrakcji. Dziś ma 16
lat, czyta umiarkowanie, ale wystarczająco (ilościowo i jakościowo) a oprócz
tego lubi i robi większość rzeczy, jakie lubią i robią jej rówieśnicy:)I chyba
żadna w tym moja zasługa, bo jedyny przykład, jaki jej dawałam, to ciągłe
zaszywanie się z książką i ciągłe gadanie o książkach. Chyba nie ma prostego
przełożenia. Choć może możnaby się pokusić o tezę, że kto wcześnie zaczyna
czytać, ten zostaje wierny temu nałogowi na zawsze (tak wynikałoby z Waszych
doświadczeń). Ale pewnie też nie w każdym przypadku. Może przeprowadzimy
ankietę?
P:)

[Gość: tutk]

ja tez bym tak pewnie skonczyla, gdyby nie moja kochana Mama ktora regularnie
mnie wypedzala na dwor. Do tego regularne rodzinne uprawianie sportu, wycieczki
rowerowe, wyjazdy na narty, nad wode.
No i na podworku pelnym facetow raczej cicho siedziec sie nie dalo.


Ale musze przyznac, ze moja Mama ma ze mna nietypowe zmartwienia i wyglasza
kwestie zupelnie odmienne od przecietnych kwestii rodzicielskich (zadnego
zapedzania do ksiazek, takoz nigdy do nauki, nigdy ochrzanu za zla ocene, a
zdarzylo mi sie dostac jedynke z premedytacja :)... i jeszcze namawianie do
malowania i noszenia obcasow :D)

[autumna]

Z mojej mamy śmiały się koleżanki w pracy, że kupuje książki dla półrocznego dziecka. No i w tej atmosferze nauczyłam się czytać mając coś koło 4 lat, pamiętam, że w zerówce zasuwałam już płynnie na głos, i to ponoć z właściwą intonacją.
Plus ogromny - potężny zasób słów i zero kłopotów z pisownią.

[peek-a-boo]

Moze nie tak wczesnie, ale dosyc plynnie dosyc szybko no i potem w szkole
kazali mi czytac klasie na głos zamiast zastepstwa organizowac. Mialam więc na
glowie 25 zasmarkanych rówiesników - siedmiolatków i ból gardła. W rezultacie
nabawiłam sie zamiłowania do rozstawiania po kątach i krótkowzroczności ;/

[troubleska]

Zaczęłam czytać mając 3 lata. Efekt? Same korzyści, a przede wszystkim
niezależność. Sama decydowałam co i kiedy sobie czytam, nie oglądając się na
chimeryczne przedszkolanki czy zajętych rodziców. Zresztą dla mnie przyjemność
jest wtedy, kiedy czytam sobie sama. Nie lubię gdy inni czytają głośno, nie
lubiłam też czytać dzieciom w przedszkolu - specjalnie wtedy przyspieszałam, aby
gubiły wątek;-)
Nie dorobiłam się problemów ze wzrokiem, pomimo że czytałam także z latarką pod
kołdrą.