Dialogi w beletrystyce

[Gość: Staszek]

Od jakiegoś czasu zastanawia mnie w książkach, w dialogach, taka
drobna językowa rzecz. Otóż w niektórych pozycjach stawiamy kropkę,
w innych nie. W jednych rozpoczynamy zdanie? z dużej litery, w
innych nie.
Jak to z tym jest?

Przykład.

No coś ty - zaśmiał się Kowalski.
Ale:
No coś ty. - zaśmiał się Kowalski.

No coś ty? - zaśmiał się Kowalski.
No coś ty? - Zaśmiał się Kowalski.

Kto rozwikła tę rzecz?

Pozdrawiam:)

Przepraszam za powtórkę, zacięło się coś. Nt

[Gość: Staszek]

[bdx65]

Też to zauważyłam; panuje we współczesnej powieści zupełna dowolność
zapisu dialogu;
w klasycznej powieści (XIX w. do ok. 1970r.) zawsze, każda wypowiedź
bohatera była oddzielana myślnikiem i napisana od nowej linii;
teraz spotykam często zapis rozmowy "jedną kwestię za drugą",
oddzieloną tylko myślnikiem.
Nie wiem, czy o to Ci chodzi, ale tak to widzę, a czyta się taki
zapis dużo trudniej.

[yanga]

Podany przez Ciebie przykład w ogóle jest niepoprawny. Bo nie można
się zaśmiać słowami. Ewentualnie można tę sytuację zapisać tak:
Kowalski się zaśmiał.
- No coś ty?
Albo:
- No coś ty? - zdziwił się Kowalski.
W tym przypadku "zdziwił" piszemy małą literą, ale:
- No coś ty? - Na twarzy Kowalskiego odmalowało się zdziwienie.

[pisam]

bardzo mi się spodobało twoje wytłumaczenie dotyczące powyżej wspomnianych
spraw. Czy pomagasz także innych dokonując korekty ich prób? Ewentualna sprawa
to okres początku przyszłego roku.

[yanga]

Doraźnie mogę coś niecoś podpowiedzieć, bo przez wiele lat
redagowałam książki. Teraz jednak jesteśmy po tej samej stronie
okienka ;-) Jeśli chcesz, możemy pogadać na priva.

[Gość: Staszek]

Jednak w większości przypadków po zdaniach zakończonych znakiem
interpunkcyjnym jest mała litera (NO coś ty? - na twarzy Kowalskiego
odmalowało się zdziwienie.). Na przykład patrz tu:
univ.gda.pl/~literat/mundurk/0005.htm

[Gość: Staszek]

Na przykład:

"- Co się stało z Mosakowskim? - wypytywali na wszystkie strony
malcy. - Dlaczego Mosakowski do szkoły nie wraca?

Nikt nie umiał na to odpowiedzieć.

Dopiero w połowie karnawału rzecz się wyjaśniła.

Ten sam profesor Luceński, przyszedłszy na lekcję w dobrym humorze i
zabrawszy się do czytania listy, przy nazwisku Mosakowskiego
zatrzymał się, głową pokiwał... Klasa uszy nastawiła.

- Ach, Mosakowski!... - westchnął profesor. - Nie zobaczymy więcej
Mosakowskiego! Już po Mosakowskim... Parole!

- Co się z nim stało, panie pro...sorze? - zapytało kilku śmielszych
nie mogąc zapanować nad ciekawością i niepokojem.

[yanga]

Jednak upieram się, że w przykładzie z Kowalskim zdanie "Na
twarzy..." powinno zaczynać się od wielkiej litery. Przy cytacie
ze "Wspomnień niebieskiego mundurka" wszystko jest poprawnie.
Dlaczego? Musiałabym napisać całą rozprawkę. W skrócie wygląda to
tak: jeśli znak przed kreską dałoby się (umownie) zastąpić
przecinkiem, wtedy piszemy dalszy ciąg małą literą.
- Ach, Mosakowski, westchnął profesor.
Bo "westchnął profesor" nie funkcjonuje jako samodzielne zdanie.
Samodzielne zdanie brzmiałoby: "Profesor westchnął". I wtedy
pisalibyśmy je od wielkiej litery.

[Gość: Staszek]

Rozumiem.
Tylko jak wyglądałyby wówczas "Wspomnienia..."...;). Co bardziej
dociekliwy czytelnik, sadzę, uznałby to raczej za niechlujstwo:).

[yanga]

Bardziej dociekliwy czytelnik powinien poszukać wyjaśnienia w
odpowiednich podręcznikach. Ja tych zasad nie wymyśliłam, tylko
długo mnie ich uczono. A "Wspomnienia niebieskiego mundurka" cieszą
już -naste pokolenie czytelników i jakoś im to rzekome niechlujstwo
nie przeszkadza.

[Gość: Staszek]

Yanga,

właśnie podałem Ci przykład "Wspomnień niebieskiego mundurka" (który
nb. obchodził kilka lat temu swoje setne urodziny, w formie
książkowej, wiesz?:)) jako nie-niechlujstwo, jako jego zaprzeczenie.
Tam, jak widzisz choćby w przytoczonym fragmencie, jest, że tak
powiem, unifikacja tej rzeczy.

[Gość: Staszek]

Bardziej spostrzegawczy jednak odczytałby to jako niechlujstwo.
Spójrz jeszcze raz na "Wspomnienia...", które są klarowne w tym
elemencie: univ.gda.pl/~literat/mundurk/index.htm

[Gość: Staszek]

Nie bardziej dociekliwy, a bardziej spostrzegawczy, powinno
było "stać".
"Lalka" - to samo, co we "Wspomnieniach...":
univ.gda.pl/~literat/lalka/0002.htm
i z innego źródła, "Mały Książę" (Szweykowski):
www.odaha.com/littleprince.php?f=MalyKsiaze

Yanga,...

[Gość: Staszek]

... podaj, proszę, jakiś przykład/jakies przykłady z opracowanej już
literatury z Internetu, link:).
Żdu s nietierpienijem:).

[yanga]

Przykro mi, nie mam czasu ryć po internecie. Nadal podtrzymuję, to,
co napisałam, ale nie zamierzam wdawać się w spory. Są chyba jakieś
podręczniki na ten temat?

[Gość: Staszek]

Nie - spory:).
Ale są, jak się okazuje w praktyce dwie "szkoły".

Twoja jest lesza.

[Gość: Staszek]

Nie uprawiasz donkiszoterii:).

[Gość: Becik]

Myślę, że zaśmiał się można tutaj zastosować; w końcu doposzczalna
jest w literaturze pewna dowolność określeń. Poza tym zdziwił się
nie określa tego, czy był wesoły, czy smutny (Kowalski). Zaśmiał się
a zdziwił to zupełnie różne rzeczy. Można zdziwić się mając ponurą
minę, a można na wesoło.

[ewa9717]

Owszem, istnieją nawet i podręczniki. Mówicie o zapisie tzw. mowy
niezależnej. Bez kropki (znaki zapytania i wykrzyknienia owszem) i
małą literą wszędzie tam , gdzie jest jakiś czasownik odnoszący się
do czynności mówienia ( niekoniecznie tę czynność dosłownie
nazywający).

[Gość: Staszek]

Otóż to.
I wielokropek.

[ewa9717]

Otóż to. Mosz recht :-)))

A co to, po ślunksu?:)

[Gość: Staszek]

www.google.pl/search?hl=pl&q=Mosz+recht&btnG=Szukaj+w+Google&lr=lang_pl

Po ślunsku, przepraszam. bt

[Gość: Staszek]