samotność samej, samotność z kimś...

[myszyna]

Coś jest w tym forum smutnego.
Dwa miesiące temu zostałam porzucona przez faceta, który był dla mnie
marzeniem, rajem, kochankiem, ojcem i wszystkim na świecie. Był dla mnie
cudowny, a ja dla niego najwyraźniej nie. Zdarza się, chociaż jest smutno.
Ale przerażeniem napełnia mnie myśl, że za jakiś czas, gdy już posmakuję
samotności, lęku, tęsknoty i zwykłych, codziennych trudów mogłabym się zgodzić
na takie kłamstwo, w jakim żyje część tu piszących. Na "wspólne" życie bez
miłości, bez zaufania i bez wspólnoty dusz, spraw i życia.
Spać w jednym łóżku z kimś, kto mnie nie chce? Siadać do śniadania z kimś, kto
mnie nie kocha? Wracać z pracy do kogoś, kto żyje w swoim świecie? Udawać, że
to problem w komunikacji, a nie nieodwzajemniona miłość?
Proszę, niech mnie to nie spotka, niech chociaż to mnie nie spotka! Żyć samej
jest i tak ciężko, żyć samej w ciągłym upokorzeniu? Niech to mnie nie spotka!
Bo formalnie, faceta którego kocham jak nikogo na świecie rzuciłam ja. Zanim
on zdążył...

Szukam kobiet, które żyją same i nie czekają tak zachłannie i z taką tęsknotą
i nadzieją, jak ja. Chcę się nauczyć żyć sama...
A po co Wy tak żyjecie? Czy za rok stanę się tak samo zgłodniała uczucia, że
zgodzę się na każdy szajs i kłamstwo?
Bo teraz jestem sama, przeraźliwie samotna, ciągle pytam, co schrzaniłam, ale
jeszcze nie jestem upokorzona. Będę upokorzona?

[wwwybredna]

Nie martw się -skoro nie dałaś się upokorzyć to nie sądzę żeby Ci to
groziło.
Sądzę ,ze za rok będzie lepiej niż teraz - o niebo lepiej.

[myszyna]

Masz rację, prawda? Miej rację!

Teraz masz traumę. Ale poszukaj lepszego faceta.

[business3]

Teraz masz traumę. Ale poszukaj lepszego faceta.

[superprawda]

>Żyć samej jest i tak ciężko,

haha.. a niby dlaczego? Wlasnie jest o wiele lepiej zyc samemu z
powodow ktore wymienilas. Odchodza wszystkie zaklamania i znudzenie
partnerka. odpadaja fochy i klotnie o pilota. ZYc samemu jest o wiele
lepiej, ale wiekszosc spoleczenstwa cierpi na uzalezniene od bycia w
zwiazku.

[superprawda]

>Na "wspólne" życie bez
>miłości, bez zaufania i bez wspólnoty dusz, spraw i życia.

Nie ma czegos takiego. TO sa dyrdymaly. Radze zejsc na ziemie.

[anula36]

To co dla jednych jest upokorzeniem, dla innych szczesliwym zyciem.
Nadmiernie wysrubowane oczekiwania nie sprzyjaja dobrym zwiazkom,jak i poddawanie sie przy pierwszych oznakach kryzysu.
Zyc samemu jest wygodnie i latwo sie do tego przywyczaic, czego Ci nie zycze.

[myszyna]

No właśnie są, a mi było dane ich spróbować. Dali dziecku cukierka i odebrali, a
teraz boję się, że o tym zapomnę albo zgodzę się na mniej - z desperacji. Na tym
forum wiele osób się zgodziło.

[k_sylwia_k]

hmmm... też tak myslałam, też byłam przerażona. Po prawie 7 latach w
związku nagle zdecydowałam, że odważę się być sama bo ten związek to
nie było to.

Na początku strach, obawa, zagubienie, ale z każdym miesiącem
stwierdzałam, ze tak brakuje mi czułości, bliskości, pomocy, ale nie
oszukuję siebie, drugiej osoby.

Teraz mijają dwa lata... bywały związki, znajomości jednak mimo
upływającego czasu, może presji społeczeństwa nie poszłam na
łatwiznę. Nie szukam księcia, nie mam wygórowanych żądań... czekam -
szukam - rozglądająm się z optymizmem. Zrealizowałam wiele rzeczy,
które zawsze były marzeniem. Dopiero teraz czuję, że osiągnęłam
równowagę, że bez zbędnych demonów przeszłości mogę komuś dać siebie.

Podsumowując przydługi post - spokoju, balansu, akceptacji siebie, a
później związku bym szukała.

[myszyna]

To wcale nie jest przydługi post, bo chciałabym Cię zapytać o WSZYSTKO. Skąd w
Tobie optymizm? Ja się teraz czuję jak zamotana w watę, nie dociera do mnie, że
dobre się skończyło, za to dociera do mnie, że ludzie są popieprzeni, a ex nie
był taki. Dla mnie ten związek to było to. Brakuje mi czułości, bo ją miałam i
nie musiałam się bez niej obywać. Miałam wszystko, co dobre i straciłam z dnia
na dzień. I czuję się nic nie warta. I widzę, że coś jest nie tak w tym, jak
myślę. W moim sposobie myślenia. Ja też chcę równowagi, a nie mam!

Dzięki. Pocieszysz mnie jeszcze? Nie zostanę desperatką?

[superprawda]

Jestes po prostu uzalezniona, i masz faze odstawienia.
Przejdzie, wytrzymaj.

[songo3000]

Ależ są, są... tyle że, jak zwykle, dla wybrańców. A proste trutnie z fabryki puszek uniwersalnych mogą co najwyżej 'zejść na ziemię' i złorzeczyć, hehe

[myszyna]

Nie. Nie czuję tego. W nosie mam opinię społeczeństwa. Nie jestem i nie byłam
uzależniona. Byłam kochana, a teraz już nie jestem i źle mi z tym. Jesteś cyniczna?
Pilota mogę oddać na zawsze, oglądałam walkę bokserską kogośtam, uważam, że to
pierdoła bez znaczenia, wszystko mi jedno, co oglądam. Ja naprawdę lubiłam się
dopasowywać. I wszystko to straciłam, nie mam do kogo dopasować oddechu.

Kłócę się z Tobą, bo jest mi źle i ciężko i niedobrze, ale jesteś dobra, że do
mnie napisałaś. Dzięki. Nie bierz sobie do serca fochów porzuconej baby, dobrze?
Proszę...

[possessive]

Ale nikt nie powiedział, że wszystkie problemy co się tu pojawiają
to desperacja i lęk przed samotnością. Ja tak nie odebrałam tego
forum:).
A zaufanie, wspólnota dusz, wspólne sprawy i życie - tego nie
dostaje się na tacy. To nie kwestia miłości od pierwszego wejrzenia,
czy dopasowania tylko tego na co się zapracuje. W każdym razie to
nie jest tak, że ktoś kogoś poznał, przespał się parę razy i nagle
jest zaufanie, wspólnota dusz i sielanka. Akurat te rzeczy to wynik
długotrwałej więzi i starań. Tak jak w długoletnich przyjaźniach.
Jak ktoś zasłużył na zaufanie - to ma zaufanie, jak ktoś zwraca
uwagę na uczucia innych i jest zdolny do empatii - to jest
porozumienie, a wspólne sprawy, cóż to już kwestia zdolności do
współpracy.

[myszyna]

I wszystko to straciłam.

[to.niemozliwe]

> Coś jest w tym forum smutnego.

Wręcz przeciwnie - jest w tym forum pozytywna chęć zmierzenia sie z
problemem i dociekanie jego istoty, a także wariantów skutecznego
rozwiązania. Zupełnie inaczej to oceniam, to Ty jesteś smutna z
powodów, które opisałaś i tak postrzegasz tę tematykę.

[lilyrush]

Kombinacja zapobiegająca desperacji i rzucaniu sie na byle co- przyjaciele +
wibrator. No chyba ze masz szczęście posiadać przyjaciela, z którym od czasu do
czasie zafundujesz sobie fajny seks i oboje będziecie dokładnie wiedzieli na
czym to polega.
Masz prawo pytać co schrzaniłas i pytaj- to pewnie może na przyszłość. Ja już
wiem co ja schrzaniłam- właśnie z eksem poszłam na byle co, bo nie chciałam być
sama. I skończyło sie rozwodem.
Upokorzona? Tu sie nie wypowiadam, bo ja zrobiłam błąd i ja sama podjęłam
decyzję o wyjściu z niego. Upokorzenia u siebie nie widzę. Ale widzę tez z
czasem, że szanse na normalny dobry związek mam bardzo nikłe. Bo wiek i sytuacja
robią swoje, a na kolejne byle co sie nie zgodzę. Wiem jaki byłby finał. A na to
zwyczajnie juz nie mam ochoty, zmęczona jestem. I dziecku juz wystarczająco
zrobiłam wodę z mózgu

[bi_chetny]

miłość w związku to nie sielanka, tylko wspólne pokonywanie przeszkód. czasem
jest lepiej, czasem gorzej, w różnych aspektach związku. oczekiwanie życia w
bajce jest najgorszym rozwiązaniem.

[myszyna]

A ja miałam nie byle co, tylko coś cudownego, a jak się dowiedziałam, że nie,
nie ja, nie tak, nie taka, to sama się poczułam, jak byle co. Nie mam dziecka.
Zazdroszczę Ci, że masz.

[lilyrush]

myszyna napisała:

Nie mam dziecka.
> Zazdroszczę Ci, że masz.

Tu akurat trafiłaś kulą w płot. zdecydowanie przy jakimkolwiek rozstaniu lepiej
jest nie mieć dziecka. A jeszcze jak sie jest kobieta to już w ogóle

[urquhart]

> myszyna napisała:
> Nie mam dziecka.
> > Zazdroszczę Ci, że masz.

To moim zdaniem takie patologiczne podmiotowe oczekiwanie od dziecka zaspokojenia potrzeby bycia kochanym.

[myszyna]

a tam patologiczne. Instynkt, wiesz? jak u chomika. Jak najbardziej naturalny.
No cóż, nie mówię, że zrealizuję, ale zazdrościć chyba mogę, OK?

[anula36]

chomik by sie nie zastanawial;)

[piorex12]

Wole byc samotnikiem niz byc samotnym w zwiazku

[myszyna]

Tak, to rozumiem. Ale to nie przeszkadza mi się bać. Nie pomaga mi się nie bać.
Boję się. Jestem smutna i samotna. I wiem, o co Ci chodzi, i nawet mnie
pociesza, że ktoś jeszcze myśli tak jak ja, ale, ku(...)wa, jak źle i smutno! A
dopiero co było tak dobrze...

[isobelsantapip]

Oj, myszyna, wiem co czujesz. Sama straciłam coś takiego, pół roku mija, niby
już nie wyje i nie myśle, ale czasem wszystko wraca. Zwłaszcza zimą i wróci
latem. Podobno nie zrobiłam NIC, podobno jestem WYMARZONA, a jednak...i w sumie
cieszę się, że facet był szczery. Oszczędził mi bycia oszukiwaną, chcąc
oszczędzić sobie wysiłku kłamania. Za to go cenie. Wspomnienia trzymam i sama
też jakos sie trzymam. I nie rzuce się na byle co, bo właśnie nie chce zostać
niewolnicą nieudanego związku...i ON mi to uświadomil. Szkoda tylko, że
przyjaciele w takich chwilach, Ci szcześliwi i w związkach, i z dziećmi i fajną
pracą(moze piszę tragedię, nie wiem)troche zapominają;/a wtedy jest
najcięzej..inwestuj w trwałe przyjaźnie, a nie w czarne mysli i związki na siłe.
Pozdrawiam.

[efi-efi]

Wszystko przemija. Rozpacz , którą teraz odczuwasz też się kiedyś skończy. Po
prostu daj sobie czas i pozwól tym uczuciom płynąć i przebrzmieć. Po jakimś
czasie nabierzesz dystansu do tego co Cię spotkało.
Wtedy polecam Ci medytację. To jest naprawdę świetny sposób na uporządkowanie
sobie emocji jakie nami targają, przyjrzeniu się im jakby z boku i wyciszeniu.

[marlena_mill]

jesteś na detoksie, dlatego tak boli, to tak jakby cię odstawili od
np alkoholu, brakuje co go, cierpisz i chcesz się napić za wszelką
cenę...
to trzeba przejść i wyzwolić się od uzależnienia bycia z kimś
(często z kimkolwiek.
Gdy już nauczysz się być sama ze soba, gdy już odkryjesz swoją
wartość i to że jesteś dla siebie najważniejsza , najcenniejsza i
lubisz po prostu być sama ze sobą i nie potrzebujesz przeglądac się
w oczach facetów, to znaczy że jesteś gotowa na nowy związek.

Jeżeli rzucisz się w ramiona nowegp pana na takim etapie, jak teraz
to jest to z góry skazane na porażkę !

to przykre,ale i prawdziwe, że dopiero gdy jesteśmy sami odkrywamy
to, jak bardzo uzależniamy się uczuciowo i emocjonalnie od innych
ludzi. I dlatego często pozostajemy w związkach, które bolą, ranią,
w których jesteśm bardziej samotni i odrzucenia niż wtedy gdy
jesteśmy sami.
Ja bardzo cenię sobie stan w jakim obecnie się znajduję, ciesze się
że to wytrzymałam, że przeszłam przez ten odwyk, bo dopiero teraz
znam swoja prawdziwą wartośći czuję się zahartowana

Zobaczysz gdy to przejdziesz, poczujesz się jak nowo narodzony
wolny, piękny, kolorowy ptak !!!!

[rubra]

Przepraszam, ze pójde trochę na skróty i przesyłam tylko link, ale natrafiłam na
ten artykuł i jest w nim większość rzeczy, które mogłabym odpisać na Twój post:
interia360.pl/moim-zdaniem/artykul/szczescie-ktore-tak-strasznie-przeszkadza-innym,30620
..a od siebie dodam tyle, że na przeżycie swego żalu i smutku po stracie, trzeba
dać sobie czas i nie próbować się za szybko pocieszać, tylko ze spokojem to
przeżyć.
No i jeszcze to, co kiedyś gdzieś przeczytałam: że "aby nauczyć się żyć z drugim
człowiekiem, trzeba najpierw nauczyć się żyć z samym sobą"
- może to jest Twój czas!
Korzystaj (w dobrym tego słowa znaczeniu) i inwestuj w siebie!

Pozdrawiam:)
"Singielka"