estella83
23.11.06, 13:14
Mam dość dziwny problem. Cztery miesiące temy urodziłam śliczną córeczkę,
poza którą świata nie widzę. I tu jest właśnie problem. Nie chodzi o to, że
tak bardzo kocham moje dziecko. Jestem kilka miesięcy po ślubie. Jak łatwo
obliczyć byłam wtedy już w ciąży. Zawsze chciałam bardzo mieć dziecko. Często
nawet wyobrażałam sobie, że wychowuję je bez faceta. Odkąd pamiętam czułam
wstręt do seksu. Bałam się dotyku. Mój mąż był moim pierwszym partnerem.
Kiedy tylko rozpoczęliśmy współżycie zaraz zaszłam w ciążę. Teraz wiem, że
podswiadomie do tego doprowadziłam. Byłam pewna, że on mnie zostawi, ale
powiedział, że kocha. Poprosił o rękę. Ja wydawało mi się, że też go kocham.
Wierzyłam, że po ślubie mój wstręt do seksu minie. Jednak nawet teraz seks
kojarzy mi się tylko z "robieniem dzieci". Na początku po ślubie mąż zachęcał
mnie łagodnie do współżycia, namawiał. Ja nie chciałam. Tłumaczyłam mu
strachem o dziecko. Wydawało mi się, że zrozumiał. Cały czas powtarzał mi, że
w ciąży wyglądam apetycznie i go rozpalam. Powtarzał, ze kocha. Przed samym
porodem popadłam w paranoję. W ogóle nie chciałam , żeby sie do mnie zbliżał.
Zaczęłam spać w innym pokoju. Po porodzie kiedy wróciłam do domu było jeszcze
gorzej. Dziecko stało się dla mnie wymówką, parawanem. Doszło do tego, że
kiedy mąż się zbliża to ja w panice się odsuwam. Zaczęłam sobie wmawiać, że
zawsze tak chciałam. Że facet jest potrzebny kobiecie tylko do dziecka.
Ostatnio w nocy kiedy się przebudziłam poczułam męża przytulonego do mnie.
Chciałam go wygonić, ale spał. Był zmęczony i przyszedł do mnie. Nadal śpimy
w oddzielnych pokojach. Na początku czułam strach przed jego bliskością, ale
potem czułam sie miło...Jednak rano i tak zrobiłam mu awanturę. Wczoraj
powiedział, że koniec z tym i będzie spał z żoną. Dodam, że w sumie od dnia
ślubu nie spaliśmy ze sobą. Strasznie się pokłóciliśmy. Wieczorem tak jak
zapowiedział zjawił się u mnie w pokoju i przytulił mnie mocno. Nie miałam
siły sie wyrwać. Powiedział, że dla niego jestem najpiękniejszą mama na
świecie i nawet nie wiem jak długo czekał. Zobaczyłam, że jest gotowy. Trochę
się przestraszyłam. Zaczął mnie całować. Wyrywałam się. Zaczęłam płakać.
Powiedziałam, żeby wyszedł. On, że nic z tego. Uciekłam do łazienki. Ale jak
wróciłam leżał już w łóżku. Prawie nagi...Jak on wyglądał. Poczułam chęć
do..Ale zaraz uczucie obrzydzenia wróciło. Oczywiście zmusił mnie, abyśmy
spali przytuleni. Ja ryczałam całą noc, a on tylko mnie całował i mówił, ze
on nie chce mi zrobić krzywdy. Że wie, że mam problem i mi pomoże. Usnęłam .
Rano obudziłam się w dziwnym nastroju. na stole miałam zrobione śniadanko i
liścik, że wieczorem jak mój mąż wróci to czeka nas pierwsza "lekcja" z
oswajania mnie z naszymi ciałami. Poczułam miły dreszczyk wiadomo gdzie. I
jak go nie kochać?To naprawdę wspaniały facet. Ja na niego nie zasługuję.
Może ułożyć sobie życie z kimś normalnym. Dla mnie nie ma ratunku. Dzis widzę
wszystko w czarnych barwach. Chyba odejde od niego. Dla jego dobra. Po co mu
żona lodowiec? Juz nic nie wiem...Nie bedzie lepiej...Nigdy. Zamknięte
koło..
