Nie kocha?

[amellka32]

Poradzcie mi prosze.
Wyszlam za maz niecale 2 lata temu po okolo 7 miesiecznej znajomosci.Obecnie
jestem w 7 miesiacu ciazy.Poznalismy sie gdy ja dochodzilam do siebie po
nieudanym dlugim zwiazku.BYlo cudownie,maz jest w ogole bardzo dobrym
czlowiekiem,ujal mnie swoja dobrocia i inymi zaletami,inteligencja,poczucie
humoru itd...Wszytsko bylo super,on sie bardzo staral,wciaz zapewnial mnie o
swoich uczuciach,wreszcie poczulam co to znaczy byc w prawdziwym
zwiazku.Oczywiscie od poczatku srednio wierzylam,ze mozna mnie kochac (jestem
DDA-wierzcie mi ze bywam trudna w zwiazkach).BYlo mi super z poczuciem,ze jemu
zalezy bardziej.
Od pewnego czasu mam wrazenie ze cos sie zmienilo.Maz nie okazuje mi tyle
uczuc co kiedys.Owszem,na pytanie,czy mnie kochasz? zapewnia ze
tak,oczywiscie,ale nie pisze mi tego w smsach ani nie mowi tak czesto jak
kiedys,nie caluje sie ze mna od jakiegos czasu (to akurat juz od dawna),po
prostu nie szaleje za mna tak jak na poczatku.
Poza tym na moje obrazanie sie o to,czy jakies sceny placzu-tylko sie
wkurza,nie chce rozmawiac ani sie klocic.Ja,gdy placzac wyrzucam z siebie
swoje jakies frustracje i tesknote za uczuciem,chce tylko zeby mnie przytulil
i powiedzial ze przeciez kocha naprawde.A on wted zamyka sie w sobie...
Nie wiem,ile jest w tym mojej winy (on twierdzi,ze ja sobie roje w glowie
jakies bzdury,ze to wszystko tylko mi sie wydaje) i ze takim zachowaniem
wszystko psuje.Ja jednak nie mam juz sily zeby to wszystko w sobie
tlumic,czesto placze (ostatnio glownie w poduszke).
Boje sie miec dziecko,boje sie ze wszystko jeszcze sie pogorszy gdy sie urodzi.
Na pewno nie ma nikogo na boku,choc obawiam sie,ze moze pewnego dnia zakocha
sie w kims milym, spokojnym,kto nie stwarza 1000 problemow...
Zarzuca mi rowniez,ze wciaz sie go czepiam,owszem,moze nie potrafie byc czula
i mila gdy czuje sie niekochana.
Wiem,ze go kocham,chce z nim byc,ale nie potrafie mu tez w tej chwili tego
okazywac bo czuje sie nieszczesliwa- wciaz mysle obsesyjnie,ze on juz mnie nie
kocha tak naprawde...
byc moze to przez ciaze,te wahania nastrojow itd...Moze faktycznie wszystko
sobie wymyslam (niestety,mam taka tenedencje do stwarzania niepotrzebnych
problemow-wszystko z mojej niepewnosci).
Nie wiem co mam robic,mecze sie barzo,nie potrafie sie tym nie przejmowac.
Poradzcie mi prosze co robic,moze powinnam sie z nim rozstac na jakis czas?I
tak mial do mnie duzo cierpliwosci,moze ja traci po prostu?
A moze sie pomalu odkochuje we mnie?Co mam zrobic?

[zlosnica100]

Iść na terapie dla DDA.

Ja od razu mowie ze bym z tobą nie wytrzymała.I kwestia terapii byłaby warunkiem
trwania związku.

[avide]

Ależ ja Cię lubię Złośnica za te Twoje bezpardonowe wpisy i podejście do
niektórych problemów ;-))))))))
Poważnie.

Patelnią przez głowę, pięścią między oczy, tak bez znaków ostrzegawczych, taka
prawdziwa terapia szokowa :-))))).
Żeby życie jeszcze było takie proste... ech.... ;-)))
Zazdroszczę ludziom takiej łatwości i tego sposobu podejścia do różnych tematów.
To ułatwia wieeeeele spraw w życiu.

Pzdr.
Avide

[miedzianakonefka]

Musi że chłop kocha bo po opisie sądząc to ja bym dawno spier...ał :P A jak
kocha to jest z górki zresztą autorka sama wytyka sobie błędy wiec może nawet
bez terapii by się obeszło tylko popracować nad sobą.

Alleluja i do przodu...

[glamourous]

Mysle, ze u Twojego meza nastapilo naturalne w takiej
sytuacji "zmeczenie materialu". Na poczatku znajomosci - na etapie
zakochania, buzujacych hormonow i motylkow mozna jeszcze w miare
stoicko znosic czyjes fochy, ale po dwoch latach takiej emocjonalnej
hustawki nawet aniol mialby dosc. Zwlaszcza, ze maz ma teraz
swiadomosc ze jestescie zwiazani nierozerwalnie (dziecko). Mysle, ze
on zwyczajnie teskni za swietym spokojem, za domowym odpoczynkiem w
ramionach zony - a Ty fundujesz mu jedynie stres i nerwowke.
Przypuszczam, ze on wyczajnie nie ma juz ochoty nianczyc cie
emocjonalnie, bo malo kto by cos takiego wytrzymal na dluzsza mete.
Na razie chowa w sobie emocje, ale jesli nadal bedziesz ciosala mu
kolki na glowie, przyjdze dzien ze powie Ci "mam dosc".

Bez terapii DDA sie chyba nie obejdzie. Pomysl o tym, bo szkoda
rodziny.

[amellka32]

tak wiem,ze to w zasadzie jedyne wyjscie z tej sytuacji.nie chce go
skrzywdzic,ani tym bardziej dziecka.
tylko co mam zrobic doraznie?wyprowadzic sie?dac mu troche odpoczac od
siebie?nawet nie kloce sie z nim,staram sie nie czepiac,rezultat jest taki ze na
zewnatrz jest spokoj i "zgodne"malzenstwo,a tak naprawde jestesmy daleko od
siebie jak nigdy.
odkad sie poznalismy (juz ponad 2 lata,caly czas prawie jestesmy razem,poza
wyjazdami sluzbowymi).wole jednak teraz pracowac lub robic cokolwiek byle dalej
od niego i by w spokoju moc poplakac...sadze,ze on tez ucieka w prace.nie dziwie
mu sie,ale teraz jestem tak naladowana emocjonalnie,ze czuje,ze nie powinnam
wracac na noc do domu.

[glamourous]

Po co sie zaraz rozstawac, wyprowadzac i robic cyrki - wystarczy
poszukac dobrego psychologa i porozmawiac z nim o terapii - juz sama
taka wizyta powinna uswiadomic Ci pewne sprawy i troche Cie
uspokoic...

Twoj glod milosci i atencji jest typowy dla DDA, ale nie jest
normalny - i to Ty masz problem stale wymagajac emocjonalnego
nianczenia, a nie maz ktory rzekomo "juz nie kocha". Niestety,
zwiazek z biegiem czasu ulega pewnym nieuchronnym transformacjom i
musisz pogodzic sie z mysla, ze nie da sie cale zycie patrzec w
swoja kobiete jak w obrazek odgadujac jej mysli, zachcianki i
potrzeby - bo po pewnym czasie nastepuje naturalne wyhamowanie
poczatkowego hormonalnego i afektywnego nabuzowania. Wspolne zycie
po prostu toczy sie dalej juz bez tych poczatkowych permanentnych
uniesien - i ta zmiana jest tak naturalna jak nastepowanie po sobie
por roku.

Z drugiej strony kobieta w ciazy jak nikt potrzebuje wyjatkowego
uczuciowego bezpieczenstwa, poczucia ze wszystko jest OK oraz ze
partner ja chroni. Twoj maz powinien rozumiec, ze to szczegolny
okres i ze rozne hustawki nastrojow moga kobieta miotac. W
normalnych warunkach mysle ze stac byloby go na wyrozumialosc,
jednak Ty juz chyba wczesniej powaznie nadwyrezylas jego zapasy
cierpliwosci do Ciebie. Oboje jestescie zwyczajnie zmeczeni.
Powinniscie wybrac sie do jakiegos porzadnego psychologa - najlepiej
RAZEM. I to szybko.

[czerwone_francuskie]

trudno jest wciąż dawać i dawać...związek to co prawda nie jest kasa fiskalna,
ale gdzieś te rachunki muszą się zgadzać...Twój mąż po 2 latach jest zmęczony
ciągłym szantażem emocjonalnym, ileż można...teraz potrzeba mu usłyszeć, że jest
wspaniały, że go kochasz...nie bądź emocjonalną pijwką, daj z siebie też choć
trochę uczucia, pokaż, że kochasz, że Ci zależy....

[amellka32]

dzieki za odpowiedzi,to dla mnie wazne ze moglam komus o tym powiedziec...
musze zrobic powazny remont w swoim zwiazku.i to jak najszybciej,zanim urodzi
sie dziecko.
chce jednak,zeby odpoczal ode mnie,zeby pobyl troche sam.mysle ze jest nam
obojgu to potrzebne teraz.
myslicie,ze pewne rzeczy da sie naprawic?a jesli on faktycznie juz sie
odkochal?jesli nie zapomni pewnych rzeczy?

[san1]

amelka ja wiem co to żyć z dda i rozumiem twojego męża ,ja wytrzymałem 16 lat
/sam nie wiem jak/ ciągłe dawanie i zgadywanie jest bardzo ciężkie ,a tak
naprawdę nie wiedziałem co jest grane .Pozdrawia, wiem jedno jeżeli chcecie być
razem to bez terapii sie nie obejdzie

do san

[amellka32]

to opowiedz cos wiecej o swoi dlugoletnim zwiazku,jak to wygladalo i jak sie
skonczylo.ku przestrodze:(

[minka-minka.32]

Amelko, sama jesteś kowalem swojego losu. Psycholog jest Ci bardzo potrzebny bo
jesteś wręcz okrutnie emocjonalna. Rozumiem, że masz huśtawki nastrojów, hormony
buzują bo ciąża. Ale bądź dorosła, weź odpowiedzialność za swoje czyny i
zachowanie. Nie dręcz męża pytaniami tylko zaakceptuj obecną sytuację i postaraj
się dawać, dawać i jeszcze raz dawać siebie swoją miłość, dobroć,
zainteresowanie jego sprawami etc. Jeśli masz coś palnąć ugryź się w język.
Mężowi daj odpocząć emocjonalnie ale się nie odsuwaj bądź przy nim, niech on
czuje, że TOBIE na NIM zależy. On musi wiedzieć, że jesteś pewna Waszego
związku, że może Ci zaufać, że jesteś jego partnerką w życiu a nie rozchwianą
emocjonalnie dziewczynką, która sama nie wie czego chce.

[amellka32]

Minko,masz absolutna racje...
dobrze,ze w ogole napisalam na tym forum.
odkrylam w nim wrecz skarbnice zyciowej wiedzy.zeby jeszcze tylko umiec
wyciagnac wnioski i zastosowac rady praktyce.
co do mojej sytuacji to zamierzam probowac.kiedys myslalam,ze wystarczy
tylko,zeby ktos mnie kochal a reszta przyjdzie sama.szkoda,ze zapomnialam,ze ja
musze tez z siebie dawac,nie bac sie okazywania uczuc,pracowac nad soba i nad
zwiazkiem.nie chce stracic mego meza.obsesyjnie sie boje
porzucenia,samotnosci.mam nadzieje ze nie jest jeszcze za pozno.

[amellka32]

no i nie wiem co dalej,probuje,ale mi nie wychodzi:(frustruje mnie,ze maz nie
okazuje mi uczuc,staram sie naprawde dac mu spokoj,ale w glebi meczy mnie to
bardzo.dzis efekt byl taki,ze rozplakalam sie gdy zwrocil mi uwage o jakies
glupstwo.dopowiedzialam sobie w myslach cala reszte- gdyby mnie kochal
przytulilby mnie i byloby po sprawie.tymczasem on pojechal cos zalatwic,a ja
poprosilam go by pobyl dluzej poza domem.on nie chce sie ze mna klocic,ja tez
nie,ale jakos musimy w koncu porozmawiac...nie wiem co robic,chyba naprawde
powinnismy sie rozstac na tydzien lub chociaz kilka dni...

[kajda28]

amelka ja powtórzę co wcześniej było napisane, terapia DDA, albo nawet tylko
zwykły psycholog- b. często już po pierwszych spotkaniach widać rezultaty,
będziesz spokojniejsza, bardziej pewna siebie.
Pozdrawiam.:)))

[szklany_klosz]

amellko, podpisuję się pod tymi radami, których udzielono Ci powyżej. I jeszcze
jedno, nie oczekuj cudów jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki, daj sobie i
mężowi trochę czasu.Nie da się się wszystkiego zmienić z dnia na dzień. Nie
załamuj się tym, że wczoraj udzielone rady nie sprawdziły sie dzień później.
Terapia i wychodzenie z kryzysu to proces. Trzymaj się ciepło!

[amellka32]

dzieki za odpowiedzi i slowa otuchy.
myslicie,ze nie jest za pozno?a jesli pewnych rzeczy nie da sie cofnac?nie mozna
nikogo zmusic do milosci.gdy nie ma uczuc,nie pomoze nawet najlepsza
psychoterpia czy psycholog...
chyba,ze jeszcze ma te uczucia w stosunku do mnie,wtedy zrobie wszystko zeby sie
udalo.tylko w tej swojej chorej wyobrazni,trudno mi uwierzyc,ze jeszcze mnie
kocha...

[trzydziestoletnia]

Błędna koło - ty nie chcesz okazyac uczyc, bo nie potrafisz, kiedy on nie okazuje - on nie okazuje, bo nastapilo "zmeczenie materialu" albo wyczerpala mu sie bateryjka do okazywania uczuć. Nadskakiwał, starał się, a tu wciąż "1000 problemów", płacze i frustracje. Dodatkowo twoj stan może mieć ogromny wpływ na huśtawkę nastrojów, skłonność do płaczu i ogólne rozchwianie hormonalne.

[amellka32]

dokladnie tak jest-bledne kolo,dzis juz tak ryczalam,ze chyba bardziej sie nie
dalo...ze mna faktycznie jest cos mocno nie tak.
piszecie,ze psychoterapia pomoze,ale blagam,niech to tez napisze ktos kto mial
takie doswiadczenia!
poza tym,powiedzcie mi,jak Wy dajecie sobie rade z zaakceptowaniem tego,ze
uczucie powszednieje?czy w ogole powszednieje w waszych zwiazkach?

[juzia214]

Amelko miła czy czekasz az ktos Ci powie:tak stara ale z Twojego męża wał.?
no to się raczej nie doczekasz.
facet jest nor-mal-ny.
i zachowuje się jak każdy facet,który czuje,ze zrobił wszystko i juz więcej
zrobić nie moze.
a Ty jestes w ciązy i zachowujesz się dziwacznie-to tez jest nor-mal-ne.
to te pokopane hormony tak działają.
pamietaj o tym,ze jeśli czegos od faceta chcesz to musisz mu to powiedzieć.
nie pomyslec.powiedziec.
terapia czyli grupa pomaga.bardzo.i grup DDA jest sporo.
a tak doraznie radziłabym Ci poszukać sobie kogos do poplakania w rękaw,jakiegos
forum dla mam,albo kobiet w ciązy,albo jakieś psiapsiółki.
żeby ten Twój mąż nieszczęsny zobaczył,ze Ty nie tylko ryczysz ale tez się
usmiechasz.
acha i w związu jest to normalne ,ze od czasu do pory trzeba sobie przypomniec
czemu własnie ta osobę sobie wybrałam/łem na partnera zyciowego.
i to,ze nie tylko zyciem uczuciowym człowiek zyje,ale ma tez problemy np.w
robocie i nie ma ochoty domyslać sie co ta druga osoba akurat czuje (smutek) tez
jest normalne. :D ;)

[archiwalda]

Kobieto opamietaj się!!!

TAK W KAZDYM ZWIĄZKU UCZUCIE POWSZEDNIEJE!!!!!
WSZYSTKO CO MASZ W ZYCIU NA STAŁE POWSZEDNIEJE!!!!

twój mąz jest święty, że to wszystko znosi, a ty dziękuj Bogu, że
ciagle jest koło ciebie, a nie wymyślaj rozstania dwa miesiące pzred
porodem. A poza tym zastanów sie dobrze zanim powiesz to
sakramentalne musimy od siebie odpocząć. Możesz byc niemile
zaskoczona jak skwapliwie na to przystanie i będziesz jeszcze
bardziej nieszczęśliwa tym razem na temat jak on mógł się zgodzic na
rozstanie i zostawic mnie samą w ciązy przed porodem. jak nie kijem
go to pała

[victta]

Amelko,jesli nie pojdziesz zaraz na psychoterapie,Twoj maz cie zostawi.Masz to
jak w banku.Wtedy popelnisz samobojstwo lub wpadniesz w jakis destrukcyjny nalog
lub zawleczesz sie na psychoterapie.Wiec moze isc juz teraz poki nie jest za
pozno .I nie dla meza-DLA SIEBIE!

[krissdevalnor100]

Żaden facet nie będzie przez 40 lat zaglądal w oczki, SMSował o
swoim gorącym uczuciu i śpiewał serenad. Nawet jesli przez pierwszy
rok, przed, uwaga, ślubem i ciąża, zapewniał, że tak będzie.
Przejdź sie na terapię, bo rozpaczliwa potrzeba uczucia, którą ja
akurat świetnie rozumiem, wykończy Ciebie i Twoje małzeństwo (trudno
przewidzieć kolejność) i z pewnością zahaczy o dziecko. Absolutne
minimum to samodzielna praca u podstaw po oczytaniu się literatury.
Ale to trudniejsze niż dobra sesja terapeutyczna.

I weź pod uwagę, że ten dobry, starający się się i ciepły mąż moze
sam mieć niezłe deficyty i głębszą traumę. A to ciepło i zalewanie
uczuciuem to sposób na ukrywanie i walkę z własnymi problemami. Ja
się na takie coś naciełam. Kilka lat podgrzewania moich bólów
egzystencjonalnych później musiałam odpracować:)))). Minus- od
cholery pracy nad związkiem po obu stronach. Plus- jak oboje są
podobnie rąbnięci to się w gruncie rzeczy rozumieją jak mało kto.
Jeśli tak jest u was to nie przegap.

Acha: dziecko już macie, więc na banie się nie jest dobry moment;)

[amellka32]

jakby nie bylo macie racje
Joziu,fora dla mam sa fajne,ale wiesz w zakresie- hm,czy pora juz szykowac i
prac ubranka dla dzidzi,jaki kupic wozek i inne pierdoly,bardzo zreszta
przydatne,ale na tym koniec.
tak naprawde musze sama w swojej chorej glowie przemyslec to wszystko,o czym
rowniez piszecie
co do meza,to jak juz wspominalam,chyba mu sie wyczerpala "maszynka do
swirkania" o uczuciach˙.ale swietnie odgadlas Krissdevalnor,ze tez musi miec
problemy emocjonalne,bo tak doskonale nad nimi niby panuje ze mozna dostac
pier...czasem
i masz racje,myslalam glupia,ze bedzie tak zawsze mowil i pisal i zapewnial o
uczuciach.i rozmawiam z moimi znacznie starszymi kolezankami,ktore probuja mi
uswiadomic jak wyglada udane malzenstwo po 20 latach bycia razem.i probuje to
zaakceptowac jako naturalna kolej rzeczy.kiepsko mi to idzie.

[sunrise2006]

schemat moja droga kogoś z syndromem DDA. ja już rozwaliłam swoje
jdno małzeństwo, teraz jestem w innym związku, też nierz rozwalam,
mimo że się już staramni pracuję nad sobą. Ale tu mam mniej oporów,
bo ten facet nie jest tak fajny jak poprzedni. Ale tamtego już nie
zawróce :(
jak będziesz chciała pogadać pisz na maila. i naprawdę idź na
terpaię, wszyscy ci dobrze radza, ja ci mogę powiedzieć, ze u mnie
dużo zmieniła.

[amellka32]

Sunrise,powiedz mi jak dlugo trwala ta terapia?bylas wtedy w zwiazku?jak u
Ciebie wygladalo malzenstwo,ktore sie rozpadlo?mozesz cos wiecej opowiedziec please

[juzia214]

>>Sunrise,powiedz mi jak dlugo trwala ta terapia?bylas wtedy w zwiazku?jak u
Ciebie wygladalo malzenstwo,ktore sie rozpadlo?mozesz cos wiecej opowiedziec
please<<
Mała czy Ty uwazasz ,że ktos Ci da gotowa recepte na wyzdrowienie,ze ktos za
Ciebie przezyje to co Ty masz przezyc, przemyslec,przegryżć?
przeciez wiesz ,ze tak sie nie da.

[amellka32]

oczywiscie,ze nie.chce przykladow,ze jest to MOZLIWE,chce w to wierzyc

[zlosnica100]

Maz nie jest po to by wypełnić deficyt uczuć z dzieciństwa.
Ty nakładasz na niego olbrzymie brzemię.

A co ty mu dajesz?

Dajesz tolerancje, zrozumienie, kochasz go za to jaki jest?

Czy chcesz by był ci matka, ojcem, kochankiem, mężem i opiekunem?
Tak sie nie da.On nie jest wash and go.
On tez ma potrzeby jak kazdy.Zwiazal sie z kobieta, dorosla osoba, a nie
plączącym dzieckiem.
Uważam ze cię kocha./Inaczej dawno spakowałby manatki/.

Pytasz czy kocha..no tak, ale czy Ty kochasz jego czy tylko go potrzebujesz by
potwierdził ze jest ktoś dla kogo jesteś warta miłości...

Jesli kochasz idz na terapie, nie za miesiac, tydzien idz zaraz, zadzwoń jutro i
sie umów i mu o tym powiedz.

Powiedz ze go kochasz i chcesz pomoc wam obojgu, a wkrótce trojgu.

[gaapa]

umowilam sie na pierwsza wizyte na pojutrze.
dzieki za posty tak w ogole
nie ma obok mnie nikogo,kto uswiadomilby mi,ze to wszystko moja wina.potrafie
swietnie udawac przed znajomymi,w pracy.pewnie wielu osobom byloby trudno
uwierzyc jaka potrafie byc naprawde,w napadach zlosci czy histerii.
mam nadzieje ze do porodu zdaze czegokolwiek sie nauczyc.

[hradok]

Kobieta bardzo potrzebuje potwierdzenia, że mąż ją kocha. Tylko czy słowa to
wszystko. czasem wystarczy spojrzenie. Nie jesteśmy codziennie na wakacjach,
często trzeba rozwiązywać różne problemy, wykonywać różne zadania. Mamy przecież
obowiązek utrzymać rodzinę..i czasem ucieka nam uwadze, że nasze najbliższe
osoby czekają na ciągłe potwierdzanie tego, że ich kochamy. góral by ci tak
powiedział " nie przybieraj sobie dziewcze do głowy".

[amellka32]

wlasnie rozmawialam z mezem.on naprawde jest ze mna nieszczesliwy:( wszystko mi
dokladnie powiedzial,jak sie zachowuje itd...mimo wszystko wierzylam,ze nie jest
ze mna az tak zle.ale jest.
ide jutro do psychologa.boje sie tylko,ze moze on po prostu bedzie chcial
odejsc,albo ze pewnych rzeczy nie da sie juz odwrocic.jestem cholernie zdolowana:(

[juzia214]

NARESZCIE!
byc moze teraz nie bedzie idealnie,gładko,ba bedzie zupelnie inaczej czasem
strasznie(ratunku cos trzeba zmienic!).
trzymam mooocno kciuki za powodzenie.
mądra,madra dziewczynka. ;)

[szklany_klosz]

Teraz może być już tylko lepiej. Powoli, małymi kroczkami, ale do przodu :-).

[amellka32]

jestem po pierwszej wizycie u psychologa.jak na razie moze przez chwile mialam
lepszy nastroj i wiare ze bedzie ok.
ja jednak wciaz widze,ze jemu juz tak nie zalezy.nie umiem przerwac tego
blednego kola.jak na dzien dzisiejszy oczywiscie.nie umiem mu nie zarzucac,ze
pisze za malo albo ze nie mowi o uczuciach.wszystko jest do dupy...

[amellka32]

to znow ja.bylam juz na 2 wizytach u psychologa,niby sie staram,ale wciaz
wszystko sie pieprzy...
moj maz jest juz chyba uprzedzony do mnie na tyle,ze prawie wszytko co mowie
interpretuje jako czepianie sie..ja nakrecam sie i panikuje jeszcze bardziej,z
dnia na dzien jest coraz gorzej,glownie ze mna.
teraz juz sam nie wie,czy tak naprawde mu zalezy,zreszta nie dziwie mu
sie,doprowadzilam go sama do tego.
nie sadzilam,ze to takie trudne...
tak w ogole to co dzien czytam,to co napisaliscie w moim watku...w jakis sposob
powstrzymuje mnie to przed dokonywaniem kolejnych glupstw...

[witold71]

No to teraz być może potrzebujecie terapii oboje ( może go namówisz
na taką dla pary przed pojawieniem się dziecka ? to zawsze coś ).
Pytałaś wcześniej o czas - licz się z tym, że to będzie jak
cukrzyca : konieczność spotkań z psychoterapeutą do końca życia (
aby utrzymać równowagę ). Ponadto - przy dziecku oboje musicie tyrać
równo - dziecko wyczuje wszelkie negatywne nastroje, i efektem może
być ciężkie ADHD ). Gdybyś nie była w ciąży zaproponowałbym lekką
gandzię cobyście się pośmiali I W KOŃCU WYLUZOWALI !!!
I jeszcze jedno - jeśli facet poczuje się w potrzasku (
niezrównoważona żona + dziecko = BEZNADZIEJA DO KOŃCA ŻYCIA )
zacznie pić bardziej, niż normalnie a z tego mogą być tylko kolejne
poważne problemy ( na razie jak rozumiem gosć jest raczej bierny )
TY MUSISZ SIĘ STARAĆ I BIORĄC DZIECKO JAKO PRETEKST MUSISZ JAKOŚ GO
PRZEKONAĆ, ABY ON STARAŁ SIĘ RAZEM Z TOBĄ.

[amellka32]

to znowu ja,niestety:(
wciaz jest bardzo zle,weekend byl przeokropny.myslalam ze jakos peklo w nim
cos,te wszystkie emocje puscily,ale nie...mimo,ze od soboty wieczor go juz nie
bylo w domu i ze mial sobie wszytsko przemyslec stoi to nadal w martwym
punkcie.wyznalam mu jak bardzo go kocham i jak bardzo mi zalezy na naszym
zwiazku,ale on jest juz tak zamkniety w sobie,tak mam wrazenie nieszczesliwy,ze
tylko mnie od siebie "odtraca"...
a ja oczywiscie wciaz sie nakrecam i nie moge sie uspokoic...
nie wiem czy nie zakonczymy tego zwiazku po prostu...on tego wyraznie
chce,przynajmniej na dzien dzisiejszy twierdzi ze nie chce ze mna byc tak jak
jest teraz.
i co dalej?znow ide do psychologa,ale nie wiem czy to ma sens,skoro on juz nie
chce byc ze mna:(

[krissdevalnor100]

Amelka, nie popadnij w drugą skrajność i nie czołgaj sie teraz za
nim wśród łkań. Niech wie, ze go kochasz, niech widzi, że sie
starasz. Ale Ty musisz znaleźć jakiś zrównowazony punkt (mam na
myśli stan psychiczny) i tego punktu się trzymać. Inaczej to
wszystko będzie wyglądało jak miotanie się histeryczki. Facet, sam
mając deficyty, NIEKONIECZNIE zatrzyma się w rozsądnym punkcie ze
swoim "odbieraniem" tego, czego mu, jak rozumiem przez dłuższy czas
nie dawałaś (znów w sensie emocjonalnym). Ludzkim odruchem (i moze i
uzasadnionym) jest "odebranie sobie" i "odbicie" na partnerze tego,
czego mi nie zapewniał przez długi czas. Partner który czuje sie
skrzywdzony (a Twój rozumiem właśnie sie czuje) będzie chciał poczuc
sie lepiej i wydrenować z drugiej strony uczucia których tak mu było
brak. Jesteś osobą, która z "regulacja przepływu uczuć" ma
drastyczne problemy, więc widzę Cię (moze się mylę oczywiscie) jako
super-kandydata na wydrenowanie całkowite, skoro już masz te wyrzutu
sumienia. a, przepraszam za bezpośredni wtręt, DDA mają sporą
tendencję do wpychania partnerów na pozycję wampirów emocjonalnych,
samym sobie robiąc krzywdę.

Spokojnie. Spokojnie, spokojnie, spokojnie. Wszystko wymaga CZASU.
Nie rób nerwowych ruchów. Co ma być to będzie. Mężowi też musisz dać
czas. NIE PANIKUJ. Myśl, gdzie ten środek i jego się trzymaj.

[amellka32]

dzieki Krissdevalnor.wiem ze musze wziac sie w garsc.cholernie to
trudne...strasznie bym chciala nabrac dystansu do calej tej sytuacji i sie nie
przejmowac tym w tej chwili.ale nie moge.zreszta,niegdy go nie widzialam w takim
stanie,widac ze jest bardzo nieszczesliwy.powiedzial mi tez,ze nie czuje zebym
go kochala,ze jestem z nim bo nie potrafie byc sama...to fakt,panicznie boje sie
zostac sama,ten lek przed porzuceniem tkwi we mnie juz od dziecinstwa chyba.
postaram sie na to wszystko spojrzec z boku,na te moje zalosne histerie i
zebranie o uczucie..zachowuje sie zalosnie po prostu,co zreszta wywoluje
przeciwny efekt do zamierzonego.
ale musze dac sobie rade.jeszcze raz dzieki

[amellka32]

dodam jeszcze,ze maz pochodzi z rozbitej rodziny,niewatpliwie ma deficyty
uczuc.sam tez przyznaje,ze to nie byla w tym wszystkim moja wina,ale tez i jego
(ja to oczywiscie interpretuje,ze uczucie sie ulotnilo tak latwo,jak latwo mu
przyszlo zakochac sie we mnie).przeciez tak czasem jest,gdy czlowiek sie
odkochuje,wszystko zaczyna ci w nim przeszkadzac.po prostu...nie ma uczucia-nie
ma nic,zadnych staran,zadnych czulych gestow.moze po prostu obie sprawy nalozyly
sie na siebie i tyle.nie mozna sprawic zeby ktos nas pokochal.niestety.

[amellka32]

no coz...i wszystko jasne.scenariusz,ktorego nigdy po nim bym sie nie
spodziewala- ma kogos od kilku miesiecy,romans w pracy.
i co Wy na to?
nie wiem jak dalej zyc,caly swiat mi sie zawalil

[sunrise2006]

o rany!!!!!!! ae skąd wiesz????? to potwierdzone???

[krissdevalnor100]

To zmienia postać rzeczy.
Nie rezygnuj z terapeuty!!!
Trzymam mocno za Ciebie kciuki.

[amellka32]

powiedzial mi.i co teraz?:(

[niezapominajka333]

I teraz przynajmniej wiesz, że jego ochłodzenie jest efektem
romansu, a nie twojej zachłanności na okazywanie uczuć.

Kombinował jak łysy koń pod górę, żeby utrzymać cię w
nieświadomości, więc co się stało, że ci powiedział?

[krissdevalnor100]

On jej teraz powie/da do zrozumienia/powie że nie ale z nawału
zarzutów wyniknie jasno odwrotne przesłanie,że:
to wszystko jej wina, bo była TAKA. Albo juz powiedział, mozemy
robić zakłady;)

Amelko, ochłoń. Narazie tylko to i nic wiecej.
Za kila dni zastanowisz się, co tak naprawdę TY o tym myslisz. Bywa
różnie. Czasem ludzie idą na wojnę, czasem się pakuja i bez słowa
znikają, czasem wypruwają flaki żeby odzyskać małżonka, czasem
jeszcze coś. Z każdej opcji mozna być zadowolonym, byle wybrać to,
czego nam tak naprawdę potrzeba. Da się to zrobic.

[szklany_klosz]

Amellko, mądrze Ci tu poradzono. Nie zapomnij o terapii. Teraz możesz w
dwójnasób jej potrzebować. Sprawy miedzy Tobą a mężem jakoś się ułożą, czy się
rozstaniecie, czy zostaniecie ze sobą, a wasze dziecko będzie potrzebować
miłości i już teraz liczy na nią ze strony obojga rodziców. Nie podejmuj
pochopnych decyzji. Musisz rozmawiać z mężem. Tak poważnych rozstrzygnięć, jak
te, które są przed Wami, nie da się podjąć w jeden wieczór. Trzymam za Ciebie
kciuki.

[amellka32]

dlugo sie wahal,czy mi to powiedziec.duzo go to kosztowalo wszystkol,ale w koncu
zdobyl sie na odwage i mi powiedzial.ze to wszystko jego wina i ze on to
spieprzyl,nie szukal winy we mnie,no moze w tym ze kiedy sie to zaczelo bylo
miedzy nami zle.przeplakalismy prawie cala noc,wzielam wolne i probuje dojsc do
siebie.jego poprosilam zeby na razie sie gdzies wyniosl,chociaz na troche.pewnie
rozwod bedzie najprostszym wyjsciem.kocham go,on pewnie mnie tez w jakis sposob...
ale nie wiem czy bedziemy umieli zyc razem,ja ze swiadomoscia ze on mnie
zdradzil,a on bo to wszystko zaszlo tak daleko...
boje sie ze wykoncze sie psychicznie

[tanahoe]

Przeżyjesz tyle Ci powiem.
Wiem, że w tej chwili jest źle.
Myśl o sobie. Ja też tak robię. Nie zaglądałam tu już dawno a jak byłam tu
ostatnio to też tak biadoliłam mimo, że nigdy nie złapałam go za rękę z
kochanką. A teraz we mnie się wszystko zmieniło. To moje życie i żyję dla
siebie. Mimo, że jesteśmy małżeństwem to stałam się asertywna i przynajmniej mi
jest tak lepiej. Nie szukaj winy w sobie bo to nie Ty jesteś winna. Może się
pogodzicie a może nie tego nikt nie przewidzi.Jedno o czym możesz w tej chwili
myśleć to o zabezpieczeniu finansowym siebie i dziecka. Jeśli rozwód to z
orzeczeniem o jego winie. Wiem, że to strasznie brzmi:( Czas leczy rany to
slogan ale bardzo prawdziwy.

[sunrise2006]

Amelko ja oststanio rzadko wchodzę do netu, bo mam kupę pracy. Ale
wiedz, że trzymam za ciebie ciuki!!! żebyś się z tego podniosła.
Wiesz, sama wiem- jestem DDA, jak trudno jest takim ludziom komuś
zaufać, nasycyć si tym, co nam daje. Ale zdrada to dla takiego
człowieka tak ogromny cios - bo to wątłe zaufanie które tak
pieczołowicie DDA próbują budować znowu zostało obalone i co od
nowa?? Nie wiem, jaką decyzję podejmiesz. Ale wiedz jedno - ta
decyzja jest twoja, nie twojego męża. On już zrobił to na co miał
pomysł jak mieliście kryzys. Teraz karty w Twoim ręku. Wiesz są rżne
osoby, ja bym zdrady wybaczyć nie umiała, jestem zbyt wątła
psychicznie na takie rzeczy. Ale ile osób, tyle rozwiązań. Mogę ci
powiedzieć jedno, mimo że może nie powinnam - ale jest to tylko moja
ocena sytuacji zupełnie subiektywna, ten twój facet to wcale e nie
jest dobry facet, żeby zdradzić swoją kobiete, która jest w ciąży.
To jest największe ch....stwo. Przepraszam za słowo. Ja jestem w
szoku. Zrobił to teraz w takiej sytuacji, czy będzxiesz mu w stanie
zaufać. Oj, no wiele jest pytań na które musisz sobie teraz
odpowiedzieć. Pisz tu na forum, wiesz,.. to pomaga... ja też
wielokrotnie to wykorzystywałam

[amellka32]

na razie sie rozstalismy,nie dalo sie wytrzymac obok siebie...
staram sie zrozumiec to wszystko,nie jest latwo.boli,mam wiele zalu do
niego.jednoczesnie wciaz go ocham.nie wiem czy bede umiala z nim byc.na razie
cchemy sobie to wszystko przemyslec.na spokojnie.
a potem trzeba bedzie jakos sprobowac sobie to wszystko poukladac...

[fabiolalast]

może stało się tak jak pisałaś wyżej... czyli nie wytrzymał presji i
poszukał "spokoju"?

mam dla ciebie trzy wiadomosci

[rarely]

wszystkie zle
pierwsza bez terapi nie utrzymasz małżenstwa albo je utzrzymasz ale bedzie to
meczarnia

druga
terapia jest takim momentem ze w zwiazku moze byc jescze gorzej niz przed ale
daje niewielka szanse

ze po jakims czasie bedzie lepiej i tego nalezy sie trzymac

jezeli nie przeleczysz sie z DDA to jest duza szansa ze twoje dzieci przejma
twoje toksyczne zachowania i beda tak samo cierpialy jak ty
wiazaly sie z dziwnymi czesto uzależnionymi ludźmi

i łancuszek bedzie trwał

[bibe08]

możeby tak terapię grupową DDA

[zola]

jeju jakbym siebie widziala...
ja tez nie jestem latwa
jestesmy razem ponad 7 lat
ponad dwa trwa malzenstwo, synek ma 1,5...
i bylo ok
choc on twierdzi ze do roku dusi w sobie to ze go odrzucam i nie
jest dla mnie atrakcyjny i nie ma na seks czasu
a wczesniej przeszedl ze mna pieklo bo go meczylam o jego byle
trwalo to tez rok
wytrzymal nie zniechecil sie
bylo ok
i znowu przeze mnie bach
i tez sie boje najgorszego
jest moim pierwszym i nie chce innego
kurcze musze pracowac
powodzenia

[zola]

bardzo mi cie zal
zycze ci jak najlepiej
sama mam problem
i chce lepszego zakonczenia
trzym sie