Gdzie jest granica zdrowej niezależności w związku

[avide]

Słuchajcie. Mam poważny problem w swoim związku z wyznaczeniem granicy takiej
zdrowej niezależności a olania partnera w związku

O co chodzi.
Każdy w związku potrzebuje przestrzeni dla siebie. Większość z tym polemizować
nie będzie. Jednak problem się zaczyna w momencie gdy musimy ustalić tą
granicę po przekroczeniu której zaczynamy żyć bardziej jak współlokatorzy lub
nawet kochankowie a nie para czy małżeństwo.

Żona z uporem maniaka próbuje wypełnić mi każdą chwilę swoją osobą. Ja jestem
z kolei na zupełnie innym biegunie.Potrzebuję niejako pewnej dozy wolności.
Mam różne swoje zainteresowania (np. forum ;-), sport, czy czasami zwyczajne
zamknięcie się i poczytanie książki i inne) które nie znajdują w hierarchii
ważności żony uznania. Jedyną nieograniczoną rzeczą na która "dostaję" od niej
nieograniczoną ilość czasu to nauka. A że sporo się uczę bywa, że trochę czasu
to zabiera z dziennego harmonogramu. Ona jest ciągle mną jak to mówi
"nienasycona". Z jednej strony to łechcące, zwłaszcza po tylu latach. Z
drugiej strony bywa strasznie męczące. Do tego stopnia że czasami 1-2 dniowe
wyjazdy są dla mnie jak zbawienie. Co dziwne. Po takim wyjeździe wracam do
domu z ogromną przyjemnością. Potrzebuję po prostu czasami zatęsknić trochę za
związkiem.

Żona jak to kobieta potrzebuje przytulenia, rozmowy i takiego przebywania
razem, ale takiego jak to ona nazywam "totalnego". Czyli że całą uwagę
poświęcam jej. A nie, jedną ręką smyram gdzieś po nodze, odpowiadam na
wszystko tak lub nie słuchając lub czytając coś w tym czasie czy oglądając
;-). No a to czasu zajmuje. Godzina dziennie bynajmniej nie wystarczy ;-)).
Dochodzi do tego że by zaspokoić jej i swoje potrzeby to mi godzin w dobie
zaczyna brakować.

Mam pełne zrozumienie tych potrzeb w końcu ja chce od niej seksu i jedzenia
;-) i ona tez ma czasami zrozumienie dla tych moich potrzeb ;-) ).

Jednak kość niezgody stanowi podział czasu wolnego. Ona chce więcej razem, ja
chce więcej osobno.
Żeby nie było, dziennie staram się przynajmniej te 1,5-2 h poświęcić jej na
jej zasadach ;-). Więcej nie daję rady ;-). Oczywiście to z jej punktu
widzenia to minimum na jakie się godzi.

Stąd moje pytanie. Powiedzcie jak sprawa podziału czasu wygląda w waszych
związkach. Czy ustalaliście na sztywno że np. piątki i poniedziałki od 19 do
22 każde robi to na co ma ochotę i koniec kropka. Czy może jest to zupełnie
płynne.

Do kobiet: Ile wymagacie czasu na takie pełne poświęcenie sobie uwagi. Ile
byście chciały, a ile dostajecie i jak się z tym odnajdujecie ? Chcecie więcej
czy może tak jak jest może być.

Do facetów: Ile czasu poświęcacie na swoje hobby, zainteresowania ale takie,
które was całkowicie pochłaniają. Do tego stopnia, że to jest tak jakby was
nie było. Co sądzą, mówią, o tym wasze żony/dzieczyny/kochanki ;-).

Do wszystkich: Ile czasu bez siebie akceptujecie. Chodzi o stricte czas który
mógłby być poświęcony np. partnerce. O ile potraficie coś takiego kreślić.

Dla mnie mój własny czas jest świętością. Jednak w końcu nie po to się żeniłem
by mieć w du..e to co o tym myśli druga osoba. Nie jestem alfą i omegą, patrzę
na sprawy z mojego własnego punktu widzenia. Żona oczywiście ma własny punkt
widzenia. Pytam się was zatem bo chcę zobaczyć jak funkcjonują inne związki.
Może wyda się wam to banalne, ale będę wdzięczny za poważne potraktowanie tematu.

[balbina11]

Oboje jesteśmy ogromnie niezależni, pracujemy w domu i siłą rzeczy stale ze sobą
przebywamy. Jakoś tak naturalnie wypracowaliśmy wzajemne relacje, mamy czas na
przytulanie, jak i na zajęcie się swoimi sprawami (wspólna kanapa i każdy przy
swoim laptopie). Poza tym, mąż ma swoje pasje (motocykle enduro), które ja całą
sobą popieram ;) Ja się realizuję w kuchni i pisaniu.
Każde z nas ma swoich znajomych, mamy też wspólnych z którymi lubimy się spotykać.
To moje drugie małżeństwo i tym razem trafiłam idealnie.

[tlustaklucha]

Ja p...ę... Nie jesteś moim facetem, mam nadzieję..
Zaraz pójdę do drugiego pokoju zobaczyć, co robisz.. Nieeee, mój to
nie lubi tego forum. Ale brzmi identycznie i myślę, że w moim
związku to jest jeden z unikania seksu przez mojego partnera.

Ja jestem dość zaburzona jeszcze, mimo mojej pracy nad sobą od lat.
Cięzko znoszę, jak partner czego mi odmawia. Jestem taka właśnie
przyklejona do niego i wymagam nieustannej uwagi.
U mnie to niestety niedojrzałość emocjonalna, niezałatwione
problemy, nieumiejętność poradzenia sobie samej z czymkolwiek,
emocje, które mi bokami wyłażą, jak ich komuś zaraz nie opowiem,
nieumiejętnosć panowania nad nimi... Wiele innych.

Uważam, że koniecznie musisz postawić granicę, bo inaczej będziesz
zalany i potwornie sfrustrowany. Trzeba to jednak robić powoli,
żeby partnerka nie przeżyła szoku. Bo będzie go leczyć na Twoim
ramieniu, jeszcze bardziej przyklejona.

Ogólnie całujesz w czółko, czy gdzie chcesz i zamykasz drzwi do
pokoju.
U nas to się nazywa - idź popatrzeć, co robi gołąb :) Bo mam
takiego gołębia na ścianie, który jest na banie :) Trochę dalej od
innych zdjęć wisi...

Ja jestem trochę jak dziecko pod tym względme, mam nadzieję, że
Twoja żona nie i że Wam się uda.

Ile wolnego potrzebujemy?
Jak coś robię, czy Mój robi, to cały dzień nawet. Żadnego
wchodzenia i tulenia.

Pomyśl, że tak naprawdę to żona zyska, jak Ty będziesz wypoczęty i
spełniony, jak będziesz się rozwijał, miał swój czas itd. I potem
spotkania będą lepiej smakowały na pewno!

[zolteoczy]

Ja i klucha to to samo.
Straram się lepiej myśleć o sobie, dlatego zmieniłam nick.
Ale mi się znowu myli teraz :)

[gardenersdog]

Phe, zamienił stryjek siekierkę na kijek...:)
Lubię Twoje posty.

[zolteoczy]

Nie na kijek, tylko chciałam mieć teraz nick snow leopard, bo to
piękne zwierzę! Niestety zajęty, a snow-leoprad 25 mi nie
odpowiada. Śnieżny lampart za długie, więc wybrałam jego oczy.
Choć ogon też mi się podoba - taki gruby i długi, i wywija nim..

[gardenersdog]

To jak w tej historyjce, gdy Mały Książę narysował słonia pożartego przez węża,
ale dorośli, którym pokazywał rysunek, stwierdzali,że to kapelusz...
Może dopisz w sygnaturce, że chodzi o te śnieżno-lamparcie:)

[pollyannadorosla]

a może lamparcie_oko?

faktycznie szkoda tego lamparta, że nie w nicku, po samych oczach trudno go
wytropić :-)

[zolteoczy]

Do lamparta to mi jest jednak niesłychanie daleko.
Myślę, że żółteoczy są w sam raz i dobrze, że się z kotem nijak nie
kojarzą.

[eeela]

> Phe, zamienił stryjek siekierkę na kijek...:)

Eee tam, zolte oczy sa sliczne przeciez!

[aandzia43]

> Eee tam, zolte oczy sa sliczne przeciez!
>

No właśnie! Smoki mają żóte oczy (jak wszystkim wiadomo).

[gardenersdog]

Dobra, już się kajam!
Myślałam, że to chodzi o żółte tłustoklusze, a nie lamparcie, smocze etc:)

[aandzia43]

zolteoczy napisała:

> Ja i klucha to to samo.
> Straram się lepiej myśleć o sobie, dlatego zmieniłam nick.
> Ale mi się znowu myli teraz :)

Wieeeedziaaaałam!
Witaj więc Lamparcie Oko:-)

[zolteoczy]

Hej. Bardzo mi jest miło, że mnie pamiętasz, Andzia. Choć pewnie to
nie jest nic fajnego. Czytam czasem to forum, ale staram się nie
pisać, bo potem strasznie tego żałuję. Wiem, że to tylko forum,
jednak cały czas jakoś nie moge wyrobić w sobie dystansu.
Mam nadzieję, że Ty tu jesteś już tylko pro forma :)
Bardzo lubiłam zawsze, i lubię, czytać Twoje wpisy.
Pozdrawiam.

[aandzia43]

Twoje wpisy pamiętam, choć rzadko się pojawiają, bo są po prostu
bardzo interesujące. A ciekawe postaci się pamięta:-)
Nie do końca jestem tu pro forma. Przez te dwa lata dużo zrobiłam,
parę spraw popchnęłam do przodu. Przede mną zaś tyle, że życia mi
nie starczy. A co do dystansu... myślę, że masz go więcej, niż
ktokolwiek. Z własnego doświadczenia wiem, że wystarczy tylko
nauczyć się przeczekiwać te czarne dziury, gdy znika zupełnie. Jak
radiowe połączenie z internetem;-)
Pozdrawiam:-)

[avide]

O Chryste, współczuję Twojemu facetowi.

Powiem Ci że u mnie było bardzo podobnie długi czas. Ja ten proces wyznaczanie
pewnych granic zacząłem dobre kilka lat temu. Jeszcze przed ślubem. By na
poczatku była tak samo jak u Ciebie. Żona ma bardzo podobny problem. Trąci to
trochę taką kobietą-bluszczem. Koszmarnie męcząca osobowość.

Założyłem ten wątek bo nieustannie w moim związku toczy się cicha walka na tym
polu. Myślę że sporo już "wywalczyłem", nie mniej czasami jak słyszę na jakich
zasadach funkcjonują ludzie w związkach to jestem w szoku. Są tacy co to w domu
trochę bardziej jak w noclegowni bywają. Sa tacy co z kolei z domu się nie ruszają.
Nie znam i się pewnie nie dowiem jaki jest poziom satysfakcji tych ludzi z
takich a nie innych układów. Dlatego pytam tutaj. Anonimowość pozwala napisanie
tego czego by się zazwyczaj w 4 oczy nigdy nie powiedziało.
Po co mi to ? Autorefleksja. Tak dla samego siebie czy aby nie za dużo
wymagam/żądam.

Działa to trochę jak z zarobkami. Idąc ulicami widząc samochody takie, że oczy
ciężko oderwać (mimo iz motoryzację mam w głębokim poważaniu zazwyczaj), widząc
domy jak pałace, widząc ceny mieszkań po 12 000 zł/m2 zastanawiam się skąd
ludzie biorą na to kasę. W takich chwilach wydaje mi się, że zarabiam istne
grosze. Ale później czytam jakiś raport o wynagrodzeniach i okazuje się, że w
każdej grupie do jakiej się zaliczam nie mam powodów do narzekania.

[urquhart]

avide napisał:
> Działa to trochę jak z zarobkami. Idąc ulicami widząc samochody takie, że oczy
> ciężko oderwać (mimo iz motoryzację mam w głębokim poważaniu zazwyczaj), widząc
> domy jak pałace, widząc ceny mieszkań po 12 000 zł/m2 zastanawiam się skąd
> ludzie biorą na to kasę.

W przypadku zarówno satysfakcji ze związków jak i kasy to jeżeli to jest zdobyta uczciwie - kolejne pokolenia na to pracują :)
Bo w jednym jak i w drugim przypadku startujemy z wyniesionym z rodzinnego domu kapitałem który zdecydowanie łatwiej jest pomnażać i kontynuować dobre wzorce niż budować od podstaw.

[felicia.3]

urquhart napisał:

>

>
> W przypadku zarówno satysfakcji ze związków jak i kasy to jeżeli to jest zdobyt
> a uczciwie - kolejne pokolenia na to pracują :)
> Bo w jednym jak i w drugim przypadku startujemy z wyniesionym z rodzinnego domu
> kapitałem który zdecydowanie łatwiej jest pomnażać i kontynuować dobre wzorce
> niż budować od podstaw.

Dokladnie tak.A jesli tej podstawy brak,to powoduje niestety frustracje.Ze
czlowiek musi sam zaczynac od nowa,zeby zbudowac dobrze funkcjonujaca
rodzine.Budowanie tego od podstaw kosztuje niestety wiele wiecej wysilku,niz jak
sie ma podane na tacy i majatek i zasady.

[zolteoczy]

> O Chryste, współczuję Twojemu facetowi.

No ja mu też współczuję. Chciałam odejść parę razy, ale on chce ze
mną być. To, co opisałam, to jest wierzchołek góry lodowej, jeśli o
mnie chcodzi. Niestety nie pomaga wieloletnia terapia i im bardziej
się napinam, żeby być lepsza, tym bardziej jestem spięta, a im
bardziej jestem spięta tym bardziej nie mogę wytrzymać z tego
napięcia i tym bardziej szukam jego pomocy.

Temat nie na to forum, już się zmywam zresztą stąd, bo zawsze będę
się tu czuła gorsza. Czasem próbuję jakoś wyjść do normalnego
świata, jednak za każdym razem się przekonuję się, że nie mam szans.

Odnośnie Twojej żony: Ona ma raczej chyba problem osobowościowy,
niż społeczny, jak napisał Gomory. Bo to bycie dzieckiem to jest
słabo wyodrębniona osobowość, słabe panowanie, brak takiego
kręgosłupa, na którym ona by się mogła oprzeć. Dlatego opiera się
na Tobie. Jeśli Ci na niej zależy, zwróćcie się do psychologa. Może
będzie mógł jej pomóc. Wydaje mi się, z tego, co piszesz, że Twoja
żona ma mniejsze natężenie problemów, więc nie sugeruj się mną, że
mnie się nie udaje. Ja mam zresztą jakieś swoje osiągnięcia w
innych dziedzinach i wielu rzeczy już dzięki terapii nie robię.
Raczej bym się wystrzegała łątwych kilkuzdaniowych podsumowań
zarówno tego, jak i jakiegokolwiek innego problemu.
Zawsze im szerzej na coś spojrzysz, tym lepiej.

Rzadko czytam to forum, więcnie wiem do końca, jakie problemy macie
w związku, ale myślę, że Ty na pewno musisz stawiać granice i
próbować koncentrować żone na Tobie. Bo ona może mało Cię widzi. Im
bardziej będziesz akcentował siebie i swoje potrzeby, tym szybciej
ona Cię zobaczy i, mam nadzieję, zrobi na Ciebie miejsce w swoim
świecie. Może zresztą wcale nie jest potrzebna terapia, bo sami
dacie radę, a może Ty też lubisz to dziecko w niej..
A jak ona jest związana z rodzicami? Czy to też jest/była taka
trochę symbioza? Bo ten problem raczej wynosi się z domu...

Nie wiem, trudno mi coś radzić, bo za mało wiadomo. Ty na pewno
stawiaj granice, godzina dziennie intensywnego kontaktu wystarczy.
Tylko zadbaj, żeby ten kontakt naprawdę był wtedy pełnowartościowy,
a nie tam jakies gadanie do gazety.
Jeśli ona nie będzie sobie dawała z tym rady i, zwłaszcza, jełśi ma
jakieś inne jeszcze problemy, staraj się ją zmotywować do terapii,
bo po prostu będzie jej łatwiej żyć. I Tobie też.

Jak napisałeś, bo tak zrozumiałam, zawsze się znajdą tacy, co mają
gorzej. Na przykład mój facet.
Więc ... nie wiem już co dalej pisać.
Bądź konsekwentny.

[murakami2]

Nie wiem, czy w czymś ci to pomoże, ale w moim związku takiej granicy nigdy nie
wyznaczaliśmy, bo rozumiemy, że czasem człowiek potrzebuje być sam i umiemy
jakoś wyczuć, kiedy to ma być (lepiej niż z diagnozowaniem, kiedy seks mógłby
być, he he). Jestem też przeciwna wyznaczaniu granicy z powodu takiegoż, że
ludzie nie krowy, zmieniają się, czasem tracą chęć niezależności i potrzebują
być przyklejeni, czasem odwrotnie, i nie mówię o kilkugodzinnych zdarzeniach,
ale długotrwałych stanach. No człowiek powinien się starać, obserwować drugiego,
widzieć, kiedy tamten potrzebuje czegoś innego. Taki mój przepis na życie.
Chociaż mam też koleżanki znakomicie poukładane pod tym względem. Poniedziałek -
ona wychodzi. Wtorek - on wychodzi. Środa - razem z dzieckiem. I tak dalej,
świat jasny, sprawiedliwy, partnerski, wszystko działa. Muszę jednak powiedzieć,
że wolę swoje rozważania, bo wymagają ode mnie OBSERWACJI. Człowiek powinien
obserwować partnera, nie zdawać się tylko na zasady.

[gacusia1]

Do kobiet: Ile wymagacie czasu na takie pełne poświęcenie sobie
uwagi. Ile
byście chciały, a ile dostajecie i jak się z tym odnajdujecie ?
Chcecie więcej
czy może tak jak jest może być.
Odp.
1 Niewiele. Cenie sobie wlasne towarzystwo
2.Chcialabym o 99% wiecej uwagi,to znaczy jak o czyms mowie,zeby
sluchal i zapamietal a nie po czasie wmawia mi,ze ja to chyba "Panu"
mowilam a nie jemu.
3.Dostaje ulamek tego czego potrzebuje,czyli mniej wiecej 3min
dziennie.
4.Do dupy ale jak sie nie ma co sie lubi, to sie lubi co sie ma. Po
5 latach idzie przywyknac. Dzieki temu mam czas na forum ,-)

[nikkka5]

Zdecydowanie więcej "wolności" będziesz miał, kiedy dołączy do Was dziecko.
Wtedy zona na pewno swój wolny czas, który chce podzielić obecnie z Tobą będzie
musiała wypełnić na piastowaniu dziecku. Ciesz się teraz tą " wolnością", bo za
jakiś czas zacznie Ci jej bardzo brakować:)

[avide]

Hehe dobre z tą wolnością.

Jakiś czas temu kupiliśmy sobie psa. I wiesz co, nagle poczułem co to znaczy
utrata owej wolności. Rano, choc zaspany trzeba było go wyprowadzić. Po
południu trzeba było zasówać do domu bo trzeba go wyprowdzić. W między czasie
trzeba nie zapomnieć kupić/ugotować jeść bo sam na mieście w razie czego
przecież nie zje. Spontaniczny wypad gdziekolwiek ? Odpada w zasadzie.
Pies długo u nas nie pobył. Poszedł w dobre ręce. Do ludzi którzy mieli dla
niego więcej czasu.

Poczułem co znaczy owa utrata "wolności". Dziś wiem, że drugi raz mogę z niej
świadomie zrezygnować jedynie dla dziecka.
Tak, apropos ;-)...

[glamourous]

nikkka5 napisała:

> Zdecydowanie więcej "wolności" będziesz miał, kiedy dołączy do Was
dziecko.

Hehe, czyli, jak rozumiem, dziecko - babska sprawa? ;-)) Podczas gdy
zona bedzie zajmowala sie dzieckiem, maz bedzie mial wreszcie wiecej
wolnosci i czasu dla siebie ??? ;-))
Dobre, dobre ;-)

(nie wiem, co mialas na mysli, ale tak to wlasnie zabrzmialo ;-)

[nikkka5]

Dziecko zabiera intymność w związku , to oczywiste. Nawet, jeśli obowiązki
rodzicielskie są równo podzielone miedzy zona a mężem, zostaje dużo mniej czasu
i ochoty do bycia dla siebie tylko we dwoje. Jak milo jest w wolnym czasie
wziąć np. książkę do reki i nie dzielić tych chwil z nikim.

[felicia.3]

nikkka5 napisała:

> Dziecko zabiera intymność w związku , to oczywiste.

Czegos rownie "madrego" dawno nie czytalam;)

[poitevin]

> Stąd moje pytanie. Powiedzcie jak sprawa podziału czasu wygląda w
waszych
> związkach. Czy ustalaliście na sztywno że np. piątki i
poniedziałki od 19 do
> 22 każde robi to na co ma ochotę i koniec kropka. Czy może jest to
zupełnie płynne.

Chociaż pewne rzeczy są niejako ustalone z góry, to ilość wspólnie
spędzanego czasu kształtuje się sama. Czasem chcemy więcej, czasem
mniej. Jesteśmy też "ograniczeni" czasem, który należy się dzieciom.
Ze względu na organizację życia domowego i zawodowego zwykle
uprzedzamy się wzajemnie o planowanych wyjściach dzień lub dwa przed.
>
> Do kobiet: Ile wymagacie czasu na takie pełne poświęcenie sobie
uwagi. Ile
> byście chciały, a ile dostajecie i jak się z tym odnajdujecie ?
Chcecie więcej
> czy może tak jak jest może być.

Może być tak jak tak jak jest:)))
W zasadzie pełnego poświęcenia uwagi wymagam tylko w sytuacjach
ekstremalnych typu choroba lub jakieś poważne zawirowania rodzinne.
W normalnym trybie nadmiar uwagi kierowany w moją stronę przez M
lekko by mnie przytłaczał. Ze tak powiem lubię stan dyskretnej
troski - czyli nie trwałej obecności ale pewności, że w razie czego
M będzie mógł z innych zajęć "przełączyć" się na mnie.
>
> Do facetów: Ile czasu poświęcacie na swoje hobby, zainteresowania
ale takie,
> które was całkowicie pochłaniają. Do tego stopnia, że to jest tak
jakby was
> nie było. Co sądzą, mówią, o tym wasze żony/dzieczyny/kochanki ;-)

No cóż, nie przepadam za tym, ale wyjątkwo wypowiem się za M.
Przeciętnie trzy wieczory/popołudnia poświęca na sport. Zdarza mu
się pracować w domu, chociaż akurat tego procederu nie pochwalam,
ale to bardziej ze względu na jego zdrowie psychiczne bo ma zapędy
na pracoholika.
Zwykle co drugi weekend wybywa gdzieś na jeden dzień (narty, basen),
ale często razem z dzieciakami, więc to się bardziej liczy jako mój
wolny czas;)
Raz na jakiś czas zdarzy się browarek z kolegami (mam nadzieję, że
TYLKO z kolegami)
Absolutnie mi nie przeszkadza hobby M, wręcz przeciwnie, cieszy
mnie, że ma jakąś pasję, która jednakowoż nie przeszkadza mu w
pełnieniu obowiązków ojca i męża.
>
> Do wszystkich: Ile czasu bez siebie akceptujecie. Chodzi o stricte
czas który
> mógłby być poświęcony np. partnerce. O ile potraficie coś takiego
kreślić.

Nie umiem tego określić, to się zmienia w zależności od nastroju,
pory roku, dnia cyklu i miliona innych spraw.

[glamourous]

W moim zwiazku wyglada to tak : maz jest osoba, ktora ma mnostwo
pasji i zajec (on ma niejako osobowosc napedzana pasjami ;-)W chwili
obecnej prym wioda sport i muzyka. Obie pasje uprawiane BARDZO
czynnie ;-) Wypadaja nam przez to 3 wieczory w tygodniu, staramy sie
wiec spedzac pozostale wieczory razem. Ale to "razem" wyglada tak,
ze nie wisimy na sobie nawzajem, tylko najczesciej kazde z nas robic
cos osobno. Ja najczesciej czytam (mol ksiazkowy), on siedzi w
kompie - lub odwrotnie. Potem spotykamy sie w lozku i wtedy wlasnie
mozemy spedzic taki prawdziwy czas razem na pogaduchach, obejrzec
razem jakis film, poprzytulac sie itp.
Wychodze z zalozenia, ze po X latach zwiazku nie mozna oczekiwac od
partnera takiego totalnego, fuzyjnego przyklejenia, gruchania i
patrzenia sobie non stop w oczy. To nie jest zbyt zdrowe podejscie i
swiadczy o problemach emocjonalnych, o pewnym "niepozbieraniu"
wewnetrznym. Dorosly, dojrzaly czlowiek nie powinien zyc "poprzez"
inna osobe, nie powinien byc przyssany do partnera jak niemowle do
matki - powinien byc samowystarczalny emocjonalnie, co oczywiscie
nie wyklucza potrzeby bliskosci. Stopien natezenia tej potrzeby
bliskosci jest wlasciwy kazdemu z nas. I pod tym wzgledem rowniez
trzeba sie dobrze w zwiazku DOBRAC, jak w kazdej dziedzinie zycia.
Sa osoby oczekujace wiekszych pokladow codziennej fuzji i bliskosci
i sa takie, ktore potrzebuja tego duuuzo mniej. To tak jak z seksem.
Czasami roznice sa niezbyt duze i do pogodzenia, czasami ciezko jest
wypracowac kompromis, bo oboje partnerzy maja zupelnie inne pod tym
wzgledem oczekiwania.

[urquhart]

glamourous napisała:
> Czasami roznice sa niezbyt duze i do pogodzenia, czasami ciezko jest
> wypracowac kompromis, bo oboje partnerzy maja zupelnie inne pod tym
> wzgledem oczekiwania.

Związek symbiotyczny gdzie zaciera się granica psychiczna miedzy ja a drugą osobą to normalna faza rozwojowa relacji matka niemowlę i mozna je te pragnienie tak normalnie zrealizować.

W relacjach dorosłych potrzeba jest autonomia i część wspólna, a nie pochłoniecie drugiego ja.

[glamourous]

urquhart napisał:

> W relacjach dorosłych potrzeba jest autonomia i część wspólna, a nie
pochłoniecie drugiego ja.

Dokladnie. Dlatego IMO fajnym rozwiazaniem jest spedzenie wieczoru "kazde osobno
zajmuje sie soba" a potem spotkanie sie powiedzmy okolo godz. 21 czy 22 w lozku
i spedzenia tego czasu juz razem (rozmowa, seks, wspolne czytanie ksiazek,
ogladanie dobrego filmu) Czyli wieczor podzielony na 2 czesci : najpierw
autonomiczna, a potem wieziotworcza :-) Przy czym kazda para sama sobie ustala
proporcje wedlug wlasnych potrzeb, mozliwosci oraz widzimisie.

[mujer_bonita]

urquhart napisał:
> Związek symbiotyczny gdzie zaciera się granica psychiczna miedzy
ja a drugą oso
> bą to normalna faza rozwojowa relacji matka niemowlę

Czy Ty w ogóle potrafisz dostrzec w kobietach coś więcej niż związek
z dzieckiem?

[urquhart]

mujer_bonita napisała:
> Czy Ty w ogóle potrafisz dostrzec w kobietach coś więcej niż związek
> z dzieckiem?

Oczywiście że potrafię, dlatego zresztą interesuje mnie to a nie inne forum. Uważam ponadto że instynkt seksualny i macierzyński to klucz do naszej podświadomości. Pierwszy mnie fascynuje drugi nie jest mi dany wiec przynajmniej próbuje zrozumieć jego wpływ.
Ty natomiast podobnie jak radykalne feministki w jednym widzisz głownie uprzedmiotawiający czynnik, drugiego istnienie kwestionujesz i wypierasz żądając w nim równouprawnienia z mężczyznami.
Cóż, współczuje takiemu samookreśleniu wojowniczej kobiecości.

[mujer_bonita]

urquhart napisał:
> Pierwszy mnie fascynuje drugi nie jest mi dany wiec przynajmniej
próbuje
> zrozumieć jego wpływ.

Zrozumieć wpływ a widzieć go wszędzie to dwie różne sprawy. To
pierwsze można zaliczyć do otwartości a drugie to tylko paranoja.

> Ty natomiast podobnie jak radykalne feministki w jednym widzisz
głownie uprzedm
> iotawiający czynnik, drugiego istnienie kwestionujesz i wypierasz
żądając w nim
> równouprawnienia z mężczyznami.
> Cóż, współczuje takiemu samookreśleniu wojowniczej kobiecości.

Bzdura. Nigdzie tak nie napisałam a tym bardziej tak nie sądzę.
Piszesz, że chcesz coś 'zrozumieć' a jedyne co robisz to kierujesz
się stereotypami. W zasadzie nawet nie kierujesz ale wszystko
starasz się w nie wepchnąć. Jak fakty nie pasują - tym gorzej dla
faktów ;)

[eudajmonika]

Od zawsze pracujemy zawodowo po 10 a nawet 12 godzin dziennie. Niewiele więc pozostaje tego czasu, który można by potencjalnie spędzić razem. Jednak dla mojego męża nawet to jest powyżej jego potrzeb. Często dochodziło do "próby sił" na tym polu, ponieważ do tej pory miałam ciut większą tę potrzebę bycia razem (na różne sposoby) niż on, lecz nigdy z dobrym skutkiem - zazwyczaj kończyło się jego znikaniem (na imprezach "integracyjnych", w toalecie, w drodze z supermarketu - rodzaj czarnej dziury pochłaniającej czas). To było dość przykre, szczególnie w tych momentach życia, kiedy miałam dużo wolnego czasu. Pewnie dlatego starałam się go mieć jak najmniej, jakoś ten czas tęskny zagospodarować - studiami, kursami, pracą, sportem. Śmieję się czasami, że cała jestem stworzona przez takie substytuty. Gdybym miała wystarczająco tej uwagi, obecności męża, prawdopodobnie nie zrobiłabym połowy tych rzeczy, które zrobiłam radząc sobie jakoś z tym niedosytem. Widać BRAK ma również swoje zalety.

Zaobserwowałam też ostatnio pewną zmianę. To stało się chyba po przeczytaniu wpisu Andzi w wątku "Łóżko". Wtedy właśnie mnie olśniło, że istnieją szczęśliwe małżeństwa niesymbiotyczne, które (to było dopiero odkrycie!) kochają się, a nie śpią w jednym łóżku. Zastanawia mnie, dlaczego wcześniej na to nie wpadłam? Trzeba było takiego forum, aby poczuć się lepiej? Może...

[cyklista6]

Bardzo ciekawie o tym problemie (ile "ja i ty" a ile "my" pisze pani
Milska-Wrzosińska w Bezradniku. Trywiałem będzie stwierdzenie, że każdy ma gdzie
indziej tę granicę i nie ma tutaj żelaznych reguł.

Moje małżeństwo przechodziło przez różne fazy - pierwsza faza pt. "robimy
wszystko razem", druga faza "przecież to nic złego że z kolegami poszliśmy na
piwo", trzecia faza "każde z nas lubi wyjść na miasto ze swoimi znajomymi". W
tej chwili nie mamy dużo czasu dla siebie wieczorami bo mamy dzieci, ale staramy
się wyskoczyć na jakieś zajęcia indywidualne (głównie sportowe aby brzuchy nie
rosły tak szybko). Raczej tutaj nie mamy konfliktów.

Może tylko taki, że ja bym chętnie wypchnął żonę na męski show typu Chippendales
a ona się wstydzi pójść - argumentując, że nie chce iść sama a jej koleżanki się
wstydzą. A ja bym miał nadzieję, że wróci nieco rozgrzana :-)

[gomory]

> Słuchajcie. Mam poważny problem w swoim związku z wyznaczeniem
granicy takiej zdrowej niezależności a olania partnera w związku

Nieczego nie ujmujac Twojej atrakcyjnosci, sprobuj wyjsc moze z
takiego zalozenia: zona ma spoleczne problemy i dlatego sie wokol
Ciebie owija. Robi to z wlasnych pobudek, bycie sama oznacza dla
niej staniecie na przeciwko nieprzyjemnych lekow. Jest jak mala
dziewczynka ktora boi sie zostac bez rodzica. W takiej fazie zabawy
dla doroslych sa raczej nie dla niej.

[eudajmonika]

gomory napisał:

> > Słuchajcie. Mam poważny problem w swoim związku z wyznaczeniem
> granicy takiej zdrowej niezależności a olania partnera w związku
>
> Nieczego nie ujmujac Twojej atrakcyjnosci, sprobuj wyjsc moze z
> takiego zalozenia: zona ma spoleczne problemy i dlatego sie wokol
> Ciebie owija. Robi to z wlasnych pobudek, bycie sama oznacza dla
> niej staniecie na przeciwko nieprzyjemnych lekow. Jest jak mala
> dziewczynka ktora boi sie zostac bez rodzica. W takiej fazie zabawy
> dla doroslych sa raczej nie dla niej.

Dwa zdania warte dwóch tomów rozpraw pt. "Dlaczego...?"
Szacunek!

[prosta-kobieta56]

Nie wiem kiedy ale jakis czas temu zrozumialam ze partner(ka)maz zona nie sa jednascia i kazde potrzebuje troche odosobnienia i prywatnosci.Czasu spedzonego na swoich zajeciach odpoczynku od polowki.To niestety wymagalo wielu lat zanim to zrozumialam.

[glamourous]

eudajmonika napisała:

> Dwa zdania warte dwóch tomów rozpraw pt. "Dlaczego...?"
> Szacunek!

Zgadzam sie. Post Gomorego rowniez powalil mnie swoja zwiezla trafnoscia. Czasem
na forum zdarzaja sie takie fajne, celne syntezy, ze ktos w 2 zdaniach ujmie
cale sedno dlugich rozwazan i kretych dyskusji.
To wlasnie jedna z nich.

[lilyrush]

gomory napisał:

> > Słuchajcie. Mam poważny problem w swoim związku z wyznaczeniem
> granicy takiej zdrowej niezależności a olania partnera w związku
>
> Nieczego nie ujmujac Twojej atrakcyjnosci, sprobuj wyjsc moze z
> takiego zalozenia: zona ma spoleczne problemy i dlatego sie wokol
> Ciebie owija. Robi to z wlasnych pobudek, bycie sama oznacza dla
> niej staniecie na przeciwko nieprzyjemnych lekow. Jest jak mala
> dziewczynka ktora boi sie zostac bez rodzica. W takiej fazie zabawy
> dla doroslych sa raczej nie dla niej.

Właśnie..śledząc Twoją historie Avide od prawie 2 lat zgadzam sie z Gomorym.
ciężko rozmawiać tu o normalnych granicach w zwiazku, bo Twoja żona mało podpada
swoimi zachowaniami pod kategorię 'normalnej, dorosłej kobiety'
Paradoksalnie o tyle dziecko może Wam pomóc, ze może zmusi ją, żeby wreszcie
dorosła. ale jest tez opcja, że raczej zajdzie drugi stan czyli załamanie i
depresja i wtedy będziesz miał już dwoje dzieci.

[felicia.3]

A ja mysle,ze Avide to tez duzo ma z dzieciaka.Lubie go.Fajnie pisze,ale bez
przesady z tym forumowaniem. i netowym lajfem.Tez by mogl sie bardziej zajac
zyciem REALNYM,i swoja zona wlasnie;)

[avide]

;-)))))))))))))))
Rozbawiłaś mnie felicia. Poważnie.
Powiedz mi na jakiej podstawie osądzasz ile czasu poświęcam żonie ?
Jakbyś się dokładnie przyjrzała dacie moich wpisów zauważyłabyś iż większość z
nich ma godzinę między 8 a 16÷16.30. Jak myślisz gdzie wtedy jestem i gdzie
wtedy jest moja żona ?

Powiedz mi, skąd wiesz ile czasu i jak poświęcam go żonie że uważasz że
powinienem się w końcu nią zająć bo zaniedbuję swoje obowiązki ?

A nie przyszło Ci do głowy że być może całe moje życie poza pracą i spaniem
spędzam z żoną i może chwilami mam tego dość i dlatego postanowiłem się
dowiedzieć jak to jest w innych związkach ? Jak żyja inni ? Bo z jednej strony
może to normalne, że tak jest (wtedy może zwyczajnie nie nadaję się do życia w
związku ?) a może jednak istnieje pewien przesadyzm wynikający choćby z tego co
zauważyła Lily czy Gomory ? Bo ja nie twierdzę że go nie ma. Powiem więcej, wg
mnie jest, tylko nie wiem co z tym zrobić bo jesteś tylko inżynierem a nie
jakimś psychoterapeutą bez względu a to co się komuś wydaje.

Będę wdzięczny za udzielenie odpowiedzi na pytanie zadane w temacie a nie
dokonywanie psychoanalizy oraz struktury czasu jaki poświęcam rodzinie, bo
zwyczajnie nie masz o tym zielonego pojęcia.

Masz natomiast głęboką wiedzę jak radzicie sobie z mężem w sprawie tolerowania
własnych autonomii i to mnie interesuje.

[kasitza]

przylacze sie do wszystkich tych osob, ktore wypowiedzialy sie, w
sensie, ze oklejanie sie wokol partnera jest niezdrowe. I nie bede
do tego juz wiecej dodawac opisowo, bo wiele osob, juz bardzo
trafnie skomentowalo to zjawisko, na przyklad tlumaczac, ze jest to
wynik lekow i niedojrzelosci malzonki do doroslego zycia. Z calym
szacunkiem.

Dodam jeszcze jedna pare obserwacji z wlasnego malzenstwa. Po
pierwsze, to wyznaczanie wlasnych granic i spedzanie czasu
oddzielnie jest w malzenstwie procesem. Co wczoraj pasowalo
partnerom, dzis juz moze nie pasowac. I dlatego nie ma moim zdaniem
czegos takiego jak stale reguly. No i chyba nikogo nie powinno
dziwic, ze na poczatku malzenstwa spedza sie caly czas ze soba a
potem powolutku szuka pewnych autonomii.

U mnie w zwiazku to szukanie autonomii czesto doprowadza do awantur
i dyskusji zasadniczych. Ciekawy jest jednak fakt, ze to ja
przewaznie walcze o swoja niezaleznosc (naprawde nie chodzi o jakies
wielkie rzeczy, moj maz naprawde czasem ma niewytlumaczalne
zagrania) a tymczasem jestem rownoczesnie ta osoba w zwiazku, ktora
bardzo sie frustruje oddaleniem meza. I wynika z tego wlasnie
jeszcze jeden moj wniosek, ze jest wiele form niezaleznisci = wiele
form zaleznosci, co sie rowna wielu formom bliskosci i oddalenia.
Jedna niezaleznosc jest taka w stylu miec wlasnych znajomych i
wlasne hobby i walczyc o to, by moc te rzeczy realizowac(o co
musialam sie niezle wyklocac przez ostatnie dwa lata). Druga sprawa
to poczucie u mnie braku bliskosci, poniewaz iwem, ze jak sie rano w
niedziele wryje mezowi na jego polowe lozka, to boje sie, ze w
kazdej chwili moze mu sie popsuc humor bo to "jego polowa" i on
wtedy walczy o przestrzen terytorialna dla siebie, gdy ja tymczasem
chce sie przytulic.

Jak to pisze, to stwierdzam ze moj maz nie jest calkiem normalny...

[vapi70]

Witaj, avide postaram sie Tobie odpowiedziec na twoje pytanie z
wlasnego zycia,jestesmy razem juz bardzo dlugo,glosno twierdze ze za
dlugo,i patrzac w nasz przeslosc nie powinismy byc razem ze wzgledu
na calkowita odmiennosc charakterow, ale to juz inny temat. W naszym
zwiazku zawsze mielismy granice prywatnosci. Ja osobiscie nie
wyobrazam sobie zycia pod dyktando drugiej osoby nawet najbardziej
kochanej i uwielbianej, musialam i mam swoj wlasny swiat , albo
wlasne zycie,i dlatego umialam zrozumiec potrzeby mojego
partnera.Dla mnie malzenstwo to zwiazek partenerski,akceptujemy
siebie nawzajem, jednym slowem nie probujemy zmienic parnera dla
swoich potrzeb, ani ograniczac wolnosci w jakikolwiek sposob.
Wiadomo ze sa obowiazki, ale nie trwaja one 24h.
Jak juz wspomnialam kazde z nas mialo swoj maly swiat i tak: dom
nasz wspolny i wszystko z nim zwiazane, wspolni znajomi i rodzina
oraz jego znajomi i moi znajomi, jego hobby i moje,dwa telewizory,
dwa komputery,sumujac swoj wlasny kawalek podlogi do ktorego wstep
jest troszke ograniczony dla partnera. Co do czas? jesli mamy ochote
spedzamy go razem , jesli nie mamy ochoty to znikamy do swoich zajec
i swoich przyjemnosci,ja uwielbiam spotykac sie ze znajomymi i robie
to zawsze kiedy mam czas i ochote, moj partner tez i po takich
spotkaniach uwielbiamy oboje usiasc i pogadac.Wieczorami w domu dosc
czesto zdarza sie ze pracuje przy komputerze,nie zdarzylo mi sie
zeby moj partner zwracal mi glowe,wtedy on znajduje sobie jakies
zajecie, jednym slowem w kazdej dziedzinie zycia nie wchodzimy sobie
w droge, ale sa rzeczy ktore robimy razem hmmm pomijam seks bo
wiadomo ze tak jest, ale lubimy razem robic duze zakupy,generalne
porzadki w domu, cos planowac np wakacje,niestety wiecej rzczy
robimy oddzielnie, ja uprawiam sport sama, maz tez.
Moglabym tak duzo wymieniac rzeczy ktore robimy oddzielnie, to tylko
namiastka naszego zycia, pozdrawiam

Avide:)

[felicia.3]

Mam nadzieje,ze cie tylko rozbawilam,a nie urazilam.Nawet przez mysl mi nie
przeszlo,zeby oceniac Twoje zycie.Zasugerowalam sie tylko tym,co napisales,ze
zona czuje sie zaniedbywana,bo nie spedzasz z nia tyle czasu ile chce.I ja ja
rozumiem doskonale.Ja tez nie lubie,kiedy mojego meza nie ma.Nie jest to fajne
uczucie.Na szczescie maz zazwyczaj jest i nigdzie sam nie wychodzi.Czasem,bardzo
rzadko i to raczej tez nie,ze chce tylko tak wypada.Niewiele wiec moge Ci
doradzic.Tyle tu madrych wypowiedzi.Moze to tez kwestia nastawienia i sposobu
wyrazenia,ale przeciez spedzanie wspolnie czasu ma byc przyjemnoscia,a nie
poswieceniem sie i obowiazkiem.Nam bycie razem ciagle te przyjemnosc sprawia i
nie mamy potrzeby spedzania czasu osobno.Poza pojsciem do pracy i innymi
wyjsciami koniecznymi.Gdy dopada nas monotonia praca-dom zazwyczaj staramy sie
wymyslic cos dla odmiany.Ale zawsze razem.Tyle ode mnie.Niewiele pewnie Ci
pomoglam,a jesli czyms urazilam to przepraszam:)

[zakletawmarmur]

Nie wiem ile sobie dokładnie czasu sobie poświęcamy. Jest to
zupełnie płynne, mniej niż 1-2h/dzień (poza weekendem i świętami).
Dla mnie idealnym rozwiązaniem byłoby mieć dwa domy połączone za
sobą mostem... Możemy być z sobą kiedy chcemy ale mamy też dokąd
uciec gdy chcemy odpocząć.

Czasami irytuje mnie jego obecność, to że krąży bez celu gdzieś koło
mnie, niszczy ciszę oglądaniem jakiegoś główna w tv, wybija mnie ze
skupienia pytając się o banalne sprawy typu "gdzie jest cukier".
Czasami zdarza mi się iść na spacer, tylko dlatego że chce od niego
odpocząć. Gdy ochłonę wracam do domu i jestem znowu dla niego dobra.
Czasem to on wychodzi bo już na tyle mnie zna, żeby takie sprawy
rozumieć.

Lubię oczywiście spędzać z nim czas. Doceniam te chwile gdy razem
wypijamy butelkę wina gadając o wszystkim, gdy po raz n-ty ogrywam
go w scrabble lub komentuje głośno oglądany wspólnie filmu a on
udaje że mnie ucisza... A w weekend podczas niedzielnego spaceru
trzy godziny wykłócamy się o jakiś szczegół budowy statku
kosmicznego... albo godzinami słuchamy razem muzyki, rozmawiając "z
czym nam się ten utwór kojarzy".

Czasem tylko chciałabym, żebyśmy mieli więcej wspólnych
zainteresowań, jakieś wspólne hobby. Tu się jednak mijamy...

Jeśli chodzi o moje wątpliwości w sprawach "niezależności" to są
trochę innej materii...
Czy fakt, że idę sama obalić litra z kumplem lub kumplami jest ok.?
Czy fakt, że mamy oddzielne finanse jest ok.?

[loppe]

Przez pierwsze 16 miesięcy małżeństwa spędziliśmy większość dni (i
nocy) osobno, co pozwoliło utrwalić wysokie standardy niezależności
i szczodre kwoty czasu własnego. Żona jakiś czas temu powiedziała
nawet że najlepiej żebyśmy mieszkali w osobnych mieszkaniach. Bardzo
się kochamy.

[aandzia43]

Nie potrzebuję, by partner poświęcał mi dużo czasu. Potrzebuję
intensywności w momencie, gdy przebywamy ze sobą. To może być nawet
wspólne oglądanie filmu, gotowanie obiadu, spacer po lesie, rozmowa
o jakiś bzdurach, głaskanie kota, czy jazda na rowerze. Brzmi
dziwnie, nie wiem, czy wiesz, o co mi chodzi. Można oglądać film
siedząc obok siebie na jednej kanapie i... oglądać film siędząc obok
siebie na jednej kanapie. Chodzi o stan ducha w momencie wspólnego
wykonywania jakiejś czynności lub wykonywania dwóch różnych
czynności w swojej obecności.

Jestem, jakby to ująć, antysymbiotyczna, co oznacza, że w praktyce
nei osiągnęłam dojrzałości w kwestii zdrowej bliskości. Można
powiedzieć, że jestem symbiotyczna inaczej;-) Niewiele trzeba, bym
doznawała duszności i uczucia oblepiania, na próby zbliżenia się do
mnie, które uważam za zbyt gwałtowne. Wpadam wtedy w panikę i często
kończy się to ucieczką (wewnętrzną oczywiście;-) Z drugiej strony
zdarzały mi się w zyciu sytuacje, gdy to ja byłam stroną ewidentnie
przylepiającą się. Kompletny brak równowagi i złotego środka, z
przechyłem w stronę trzymania dystansu. W związku z wyżej
wymienionymi "własnościami" wzięłam sobie faceta towarzyskeigo i
pozornie ciepłego, a naprawdę unikającego bliskości nie mniej niż
ja. O jesssuuuu, różnie bywało! Ale ostatnio uczymy się, uczymy,
uczymy i jest coraz lepiej. Mieszkamy oddzielnie, razem spędzamy
weekendy i urlopy, czasem widujemy się w ciągu tygodnia. Jakościowo
jest lepiej, niż keidykolwiek. Nawet to banalne siedzenie obok
siebie raz w tgodniu na kanapie ma zupełnie inny wymiar, niż keidyś.
Jakżesz dziwnymi drogami ludzie chadzają, by osiągnąć szczęście i
harmonię.

Mój przydługi wywód był po to, by na koniec powiedzieć, ze nie w
ilości, tylko w jakości pies pogrzebany. A jakość jest w nas. Albo
jej nie ma.

[felicia.3]

fajnie to ujelas aandzia43:)to bycie razem rozumiem podobnie.Maz sobie sport
oglada,ja np na forum,ale to jest ciagle razem.Siedzimy obok siebie.Rozmawiamy
jak mamy ochote.Jest ciagly kontakt.Nikt sie nie poswieca,choc rozumiem tez
Avide,ze ma potrzebe wyjscia gdzies,zrobienia czegos innego,niz przyslowiowe
wspolne siedzenie na kanapie.Kazdy zwiazek jest inny i ciagle sie
zmienia.Najtrudniej chyba sie dogadac,ale trzeba probowac.I co moim zdaniem
najwazniejsze i najtrudniejsze to czasem odpuscic i pomyslec,co czuje druga
strona.Empatia sie to nazywa;)

[zolteoczy]

No, z tym unikaniem bliskości to jest duży problem. I właśnie
najgorsze jest to, że tego napierwszy rzut oka wcale nie widać.
Wydaje się, że człowiek chętnie z nami przebywa, nawet coś mówi
czasem, a tak naprawdę jest nieprzerwanie w swoim świecie i
prawdziwy kontakt albo nie istnieje albo istnieje bardzo rzadko.
Gdyby nie to, że jestem osobowością symbiotyczną i dla mnie chyba
żaden kontakt nie będący symbiozą byłby niepełny, podejrzewałambym
to u siebie w związku. Może zresztą jedno nie wyklucza drugiego. Bo
mój mężczyzna jest taki właśnie zawieszony wpół kontaktu... To
strasznie prowokuje do lepienia się, bo cały czas ma się poczucie,
że brak tego ostatniego kroku do bliskości..
Mam nawet taką teorię, że osoby mające trudności z wejściem w
kontakt mogą się wiązać z takimi symbiotycznymi, bo te ostatnie
dbają o kontakt za obie strony.. Niby to przeszkadza, a jednak jest
się dalej z taką przylepą i pewnie czerpie się z tego jakieś
korzyści.
Albo może te unikające bliskości osoby unikają jej z powodu jakiejś
zbytniej lepkości ze strony np. któregoś z rodziców w dzieciństwie,
ale jednocześnie dążą do tej bliskości, jaką zapamiętali, bo
inaczej nie umieją się odnaleźć.
Tak sobie tylko rozważam.

[zolteoczy]

A ja mam, ąndzia, nawet podobnie do Ciebie, tylko pewnie bardziej
drastycznie to u mnie wygląda/wyglądało. Bo na początku, jak
wchodziłam w ten związek, wktórym teraz jestem, a to jest mój
pierwszy tak naprawdę, bo wcześniej tylko jakieś alkoholowo-
narkomańskie układy, to przeżywałam potwornie ambiwalentne uczucia
do partnera. Było tak, że bardzo chciałam z nim być, a potem nagle
nie mogłam znieść jego obecności, kończyłam związek, kazałam mu się
wyprowadzać.. Żyłam potem parę dni w nienawiści do niego, po czym
się uspokajałam, wyciszałam, przestawałam bać i byliśmy razem znowu.
Strasznie dużo się ten mój partner ode mnie wycierpiał. Może
właśnie dzięki swojej zdolności do wycofania i zawieszenia wytrwał
ze mną. Teraz się zmieniłam i już się tak nie zachowuję, ale co
władowałam niego negatywnych emocji, to jego.
To jest taka mieszanina lęku przed samotnością i lęku przed
wchłonięciem. Ty chyba łagodniej to przeżywasz, ale coś z tego
chyba znalazłam w Twoim poście, tak mi się wydawało. To mnie
sprowokowało do napisania tego.
Ciekawe, jak jest u Avide z potrzebą bliskości...

[zolteoczy]

Andzia, przepraszam, zamiast shift wcisnęłam alt przy Twoim
imieniu. Wygląda żenująco, przepraszam.

[aandzia43]

>To jest taka mieszanina lęku przed samotnością i lęku przed
>wchłonięciem. Ty chyba łagodniej to przeżywasz, ale coś z tego
>chyba znalazłam w Twoim poście, tak mi się wydawało.

Właśnie tak.


Ądzia brzmi ciekawie. Prawie jak Ędward Ącki;-)))

[eudajmonika]

Żółte Oczy, też mam takie podejrzenia, że "że osoby mające trudności z wejściem w
kontakt mogą się wiązać z takimi symbiotycznymi, bo te ostatnie
dbają o kontakt za obie strony.. Niby to przeszkadza, a jednak jest
się dalej z taką przylepą i pewnie czerpie się z tego jakieś
korzyści."

Jak się zastanowić, to znacznie ciekawszym pytaniem niż "Dlaczego on taki jest?"
jest pytanie "Dlaczego wybrałam sobie takiego właśnie faceta?". Pozornie
ciepłego, ale z rezerwą, dawkującego swoją obecność i seks wycyzelowaną miarą,
inwestującego raczej w życie wewnętrzne niż w spektakularne gesty. I coraz
częściej dochodzę do wniosku, że pewnie dlatego, że jakoś podskórnie chyba
czułam, że gdyby próbował być bardziej obecny w moim życiu - z dobrze rokującej
kandydatki na bluszcz stałabym się duszącą jemiołą; gdyby odpowiadał na
wszystkie moje zaczepki erotyczne, pewnie większość życia spędziłabym w łóżku, a
nasz związek być może wyglądałby jak z związek Mimi z Gorzkich Godów; gdyby nie
skupiał się na swoim wewnętrznym świecie, pewnie już dawno przestałby mnie
intrygować.
Może trochę pachnie słodkimi cytrynami, ale coraz bardzie składa się w spójną
całość.

[meg758]

Trzy refleksje.
Niedawno przeczytałam książkę, która może pomóc pozbyć się poczucia winy wywołanego potrzebą bycia samym niezależnie od tego, gdzie człowiek sytuuje siebie na kontinuum introwertyzm-ekstrawertyzm. "Introwertyzm to zaleta" autorstwa Marti Olsen Laney. W każdym razie mnie pomogła:)

Przypomina mi się pewna wypowiedź Jacka Santorskiego- ludzie mający tendencję do zlewania się z partnerem mają problemy z osiąganiem orgazmu. Ciężko podniecić się kimś jeśli się tej osoby nawet nie widzi wyraźnie z pozycji przyklejonej do ramienia. I nie wiadomo, gdzie kończę się "ja", a zaczyna ta druga osoba.

Perel opisuje przypadek pary, która "zdusiła erotykę nadmierną tkliwością." Też spędzali ze sobą dużo czasu, ona zrezygnowała ze swoich przyjaciół i hobby. Ciągle się przytulali i "niziali."

Czy to twoja żona ma jakieś hobby, zajęcia które realizuje bez ciebie i przyjaciół/przyjaciółki, których nie dzieli z tobą?
Jeśli nie ma, to warto zadać sobie pytanie: dlaczego nie?
Pozdrawiam

[jutro_bedzie_futro]

Witajcie, dorzucę 3 grosze z własnego podwórka :-) Związek dość
świeży więc jesteśmy na etapie ustalania wielu spraw. U nas granice
niezależności wymusza fakt, że nie mieszkamy razem. To nam pomaga
zachować odrębność i swoje własne światy, oboje mamy sporo
zainteresowań i obowiązków. Z jego strony są stałe zakusy by
anektować i wypełnić cały mój czas wolny, przed czym ja się bywa
bronię bo mam go malutko (praca i studia). Ja z kolei mam chyba
tendencje do zawłaszczania cielesnego - tj. jak się już zobaczymy,
to potrafię się przyklejać. I chyba wolałabym tak po 2 godziny co
drugi dzień, ale intensywnie niż tak jak mamy teraz czyli więcej
czasu razem, ale trochę taki jakby rozwodniony :-)

[sagittka]

> Temat nie na to forum, już się zmywam zresztą stąd, bo zawsze będę
się tu czuła gorsza. Czasem próbuję jakoś wyjść do normalnego
świata, jednak za każdym razem się przekonuję się, że nie mam szans.


tłustaklucho vel zolteoczy - PISZ!

Piszesz o ważnych, ciekawych sprawach i robisz to w ładnym stylu.
Szczerze zachęcam cię do aktywności na tym forum (i myślę, że mogę
to zrobić w imieniu wszystkich stałych i zasiedziałych bywalców).

[zolteoczy]

Dziękuję bardzo, bardzo mi było miło to przeczytać i nie
spodziewałam się.
Niestety dopadł mnie właśnie zespół odstawienny po odstawieniu
cipramilu (SRRI). Czułam się już dobrze, lek biorę ok. 7 lat i
zdecydowałam odstawić. Odstwiałam powoli, 1/2 tabletki na tydzień
(brałam dwie), na ostaniej połówce byłam miesiąc. Zaczęłam
potrzebować mniej snu, ale nie wiązałam tego z lekiem.
Tydzień temu odstawiłam tę ostatnią połówkę i zaczęła się jazda:
zero snu, zero senności, nieprawdopodobne pobudzenie, napady
gorąca, agresja, drżączka słowem koszmar. Dzisiaj doszedł dół.
Jestem chwilowo w rozsypce, więc na razie chyba pisać nie będę.
Dzisiaj wzięłam tę połówkę i chyba na razie będę brać wobec w/w
objawów. Niestety przeciwdepresanty uzależniają jak wszystko inne.

Zrobiłam straszny offtop, ale chciałam tylko podziękować za
zaproszenie, powiedzieć, że mi bardzo, bardzo miło, no i
usprawiedliwić swoje ewentualne milczenie.

Tamten post napisałam, bo zrobiło mi się przykro, że Avide
współczuje mojemu partnerowi i jakoś potem nie mogłam dojsć z tym
do ładu. Ale to pewnie nie post, tylko wycofywanie leku tak na mnie
zadziałało. Dobija mnie to, że się staram nad sobą pracować, a tak
jakbym stała w miejscu.

Dzięki Sagittko i Andziu!
Jak się odnowię lekowo, wracam.

[avide]

Cóż, wygląda na to że ci co mieli się już w temacie wypowiedzieć zrobili to.
Dziękuję wszystkie za posty odnoszące się do pytań w temacie.

Był to dla mnie dość trudny wątek. Nosiłem się z zamiarem napisania go przez
dobry ..... rok.

Wątek ten był bardziej potrzebny mi samemu a nie mojemu związkowi czy mojej
żonie jak sugerowali co niektórzy.
Z racji mojej pokręconej przeszłości mam jak chyba każdy jakieś swoje trupy w
szafie.
Od 15-go roku życia wychowuje mnie praktycznie ulica. W związku z tym brak mi
pewnych wzorców, które się wynosi z domu. Urquhart w odpowiedzi na jeden z moich
postów w tym wątku świetnie to ujął:

"Bo w jednym jak i w drugim przypadku startujemy z wyniesionym z rodzinnego domu
kapitałem który zdecydowanie łatwiej jest pomnażać i kontynuować dobre wzorce
niż budować od podstaw."

I właśnie pewnych wzorców, które powinienem wynieść z domu rodzinnego mi
zwyczajnie brak. Mam tego świadomość, dlatego obserwuję ludzi i buduję od zera
to co powinienem "odziedziczyć".

Całe życie niezależność była podstawową częścią mnie. Robiłem co chciałem i
kiedy chciałem. Dlatego w starciu z małżeństwem, żoną, kiedy trzeba wziąć pod
uwagę co myśli druga strona, czasami nie zawsze wiem czy granica, którą ustalam
i z mojego punktu widzenia jest oczywistością, nie jest pewną patologią wynikłą
z takiego a nie innego wychowania/przeszłości. Dlatego właśnie potrzebowałem
dowiedzieć się jak inni funkcjonują. Poczytałem sobie, wyciągnąłem wnioski. Za
to jestem wam wdzięczny.

Pozdrawiam.
Avide

PS. Gomory, w ocenie drugiej połówki mojego związku trafiłeś w 10-kę. Nie mniej
nie zmienia to faktu, że jeżeli ja sam nie ustalę obiektywnie zdrowych zasad ona
sama ich nie jest w stanie ustalić. Właśnie ze względu na swoje trupy w szafie
jakie chowa (DDA). Dlatego wyjście z takich czy innych założeń jakie sugerujesz,
choć trafne, trochę mija się z celem.

[aandzia43]

Półtora roku temu, okrężną drogą starałam się powiedzieć ci mniej
więcej to, co Gomory dzisiaj. Między innymi w tym poscie.

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15128&w=65379556&a=65443272
Ale może od początku się mylę, może twoja żona nie jest małą
dziewczynką zdolną tylko do platonicznej miłości do męża-tatusia.
Może myli się też Gomory. W każdym razie cieszę się, że od pewnego
czasu już wiesz, że wasze problemy łóżkowe nie są problemami tylko
łóżkowymi i w samym łóżku się nie rozwiążą. Że kopać trzeba głębiej
i całkiem daleko od łóżka;-)
Życzę ci dużo siły:-)

[lilyrush]

Może trochę off topic, ale jak czytam Twoje posty Avide, to sobie myślę, ze ja
cie bardzo podziwiam za pracowitość i za to, ze nie przeraża Cię ilość problemów
w Twoim zwiazku tylko mozolnie próbujesz je rozwiązać. Musisz ta Twoją żonę
bardzo kochać

[urquhart]

avide napisał:
> sama ich nie jest w stanie ustalić. Właśnie ze względu na swoje trupy w szafie
> jakie chowa (DDA). Dlatego wyjście z takich czy innych założeń jakie sugerujesz

No tak, ale skoro mówimy o dziewczynie z DDA to podręcznikowy problem głodu bliskości i przy okazji nieumiejętności połączenia bliskości i seksu. Blokady seksualnej do osoby która staje się bliska. Znowu czy nie trzeba zacząć od ujawnienia i uświadomienia sobie i jej tego i przeniesienia z podświadomości do świadomości? Z tego co pamiętam to podstawa terapii DDA?
Zresztą czy to temat nie godny odzielnego całkiem wątku?

[glamourous]

urquhart napisał:

> No tak, ale skoro mówimy o dziewczynie z DDA to podręcznikowy problem głodu
bliskości i przy okazji nieumiejętności połączenia bliskości i seksu. Blokady
seksualnej do osoby która staje się bliska.


Dokladnie to samo tez mowie Avide. Terapia DDA dla zony przede wszystkim!!!!

[urquhart]

Avide, zwróć uwagę na ten artykuł z Charakterów - pisany jakby w na zamówienie twojego wątku:
Kochankowie i wrogowie
Ona ciągle walczy, by poświęcał jej więcej czasu i był bliżej niej i jej problemów. On nie zgadza się na zbyt silne więzi, chce autonomii. Kłócą się i... nieświadomie potrzebują siebie. Dlaczego nie mogąc żyć ze sobą, nie chcą żyć bez siebie?
www.charaktery.eu/razem/593/Kochankowie-i-wrogowie/PS
Zwróciłeś uwagę jak na forum dda dziewczyny piszą o swoich problemach z seksem?
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=25314&w=70563974&v=2&s=0
______________________________
urquart - znachor teoretyk

[avide]

Dzięki za ten link. Poczytałem.
Od jakiegoś czasu w ogóle zacząłem śledzić tamte forum. Zadziwiające jak Ci
wszyscy ludzie są podobnie do siebie "sformatowani".

Choć problem DDA istnieje to jednak nie jest to klasyczny przypadek. Albo
inaczej, żona była klasycznym przypadkiem ale przez lata docierania się wiele
demonów przeszłości (zupełnie nieświadomie z mojej strony) udało się przegnoić.
to co mnie zastanawia to fakt że byliśmy oboje u samego Starowicza i facet
wiedział dokładnie o sytuacji i mówił, że ona nie ma wiele wspólnego z łóżkiem.
Ja z kolei jak czytam, obserwuję i porównuję wyraźnie widzę jak na dłoni
wszystkie problemy DDA i jestem prawie pewien że ma to wpływ na stan psychiki. A
skoro tak, to wiadomo że i na sferę intymną bo wszak seks rodzi się w głowie a
nie w lędźwiach.

Brak wyluzowania podczas seksu. Ewentualny luz jedynie ze wspomagaczami. Bardzo
długie postrzeganie seksu jako czegoś brudnego, czegoś dla faceta. Czegoś co się
daje a nie co się bierze. Brak własnych fantazji, pragnień. Nastawienie na
potrzeby drugiego człowieka i zero własnych wymagań. Takie całkowite oddanie.
Oraz wiele wiele innych.

Jak sobie poczytałem link, to w zasadzie z tego co obserwuję mógłbym jedynie
fajeczki stawiać przy kolejnych symptomach opisywanych przez tamtejsze
forumowiczki. Wiele z nich udało się przegonić sporo cięgle siedzie gdzieś tam
głęboko w jej umyśle.
Przerypane. ;-((

Niestety to się wszystko układa w jedną całość. Już nawet nie chodzi o sam seks.
Tylko o całokształt.
Pytanie: Co dalej z tym fantem zrobić ?

[mujer_bonita]

avide napisał:
> Niestety to się wszystko układa w jedną całość. Już nawet nie
chodzi o sam seks
> Tylko o całokształt.
> Pytanie: Co dalej z tym fantem zrobić ?

Nie śledzę Twojej hitorii od początku. Żona przecodziła jakąś
terapię dla DDA? Zaparła się, że nie pójdzie?

Bo mi z opisu jasno wynika, że to co się dało to udało Ci się
naprawić ale więcej sam zrobić nie możesz.

[avide]

Terapia. Tak. Tylko nie wiem komu bardziej by sie przydała. Żonie czy mi ;-)).
Nie wiem, póki co nie mam siły na terapie. Poza tym nie wiem gdzie, ile to
kosztuje itp. A nie chce trafić w ręce jakiegoś szrlatana.
Poza tym, parami ? osobno ? DDA ? czy może jakaś małżeńska ?
Muszę jeszcze nad tym pomyśleć.

[anais_nin666]

O, ja też DDA. Ale z całkiem innej bajki... Z bajki, w kt. sama sobie zaczęłam
pomagać... Hm... Bliskości jak chleba, ale ... trochę na moich zasadach:( Nie
potrzebuję się wklejać, tulić non stop. Ale gdy czuję potrzebę bliskości musi
ona być rzeczywiście duża;) Żadnego udawania;) Ma być mój i tylko mój, bez
zerkania kątem oka w tv. Ale takich chwil (tulenia, zajmowania się sobą) nie ma
w ciągu dnia zbyt wiele. Praca. Zajęcia domowe (wspólnie).
Cenię swoje towarzystwo. Cenię odrębność. Nie odnajduję się w związku, w którym
ja to odbicie mego męża. Ja to ja. On to on. Do tego się dojrzewa. Do tego też
trzeba samoakceptacji. I polubienia siebie. Ale przede wszystkim zrozumienia, że
szczęście w związku to nie jest bycie cieniem kogoś, a wspólne życie ramię w
ramię. Życie ramię w ramię to dla mnie życie gdzie jest przestrzeń. Gdzie jest
czym oddychać.

[meg758]

No właśnie mnie też zastanawia wytrwałość Avide w podtrzymywaniu związku z
osobą, która ma naprawdę poważne problemy i nie bardzo daje mu szczęście. Czy to
miłość/pracowitość? A może jakieś poczucie winy lub/iobowiązku wobec niej? A
może Avide pięknie wpasował się w rolę, w której ona chce go widzieć, tj.
ojca/opiekuna/sponsora? I jak tu rzucić swoje dziecko? Przecież biedne zginie w
tym okrutnym świecie. Jak takiej biednej istotce postawić jakieś
ultimatum,wymagać czegokolwiek? Po prostu się nie da. Tylko ostatni drań porzuca
swoje dzieci na pastwę losu, prawda?

[avide]

Tutaj akurat się całkowicie mylisz.
Ja chcę mieć u swojego boku kobietę z krwi i kości a nie kogoś kim się będę mógł
zaopiekować czy sponsorować. Gdyby tak było jak piszesz nie zawracał bym wam
głowy tylko doskonale się wpasował w scenariusz bo przyznaję, że warunki do tego
miałem świetne.
Sorry, mnie to nie bawi.

[avide]

Meg a odpowiadając jeszcze na Twoje pytanie czemu tak mam, czemu walczę do końca.
To przez naturę perfekcjonisty oraz ponad 15lat uprawiania półwyczynowo sportu.

Natura perfekcjonisty (obciążenie genetyczne po ojcu ;D) powoduje że jak się za coś zabieram to chce to zrobić od początku do końca dobrze. W przeciwnym razie wolę nie robić wcale. Nienawidzę jakichkolwiek prowizorek. I dlatego jak się za coś zabiorę to zazwyczaj na maxa.

Sport zaś nauczył mnie, że raz się przegrywa a raz wygrywa, ale nie wolno się poddawać dopóki istnieje jeszcze choć cień szansy na wygraną.

Widziałaś mecz w piłkę ręczną Polska-Norwegia teraz na mistrzostwach świata ? Żona mówiła przez ostatnie 5 minut, że już nie mamy szans czym wybitni mnie doprowadzała do furii ;-). Wygraliśmy 1 bramką po czymś co spokojnie można nazwać sportowym cudem. Nasi wygrali dlatego, że wierzyli do końca i byli bardziej zdeterminowani.

Tego właśnie uczy sport. Ta cecha później funkcjonuje również w życiu codziennym. Jest w człowieku zaszczepiona. Przynajmniej ja tak mam.

[meg758]

Witaj ponownie.
W moim odczuciu zareagowałeś dosyć ostro na mój post, bo rzeczywiście był
cokolwiek zjadliwy, ale nie z chęci dokopania ci. Wiem z własnego doświadczenia,
że żeby wyjść ze starych, utartych sposobów i myślenia i zobaczyć coś więcej niż
zazwyczaj czasami trzeba dosyć po łbie. Albo włożyć kij w mrowisko. Bywa
bolesne, ale czasami gra warta jest świeczki. Pozwoliłam sobie na małą prowokację.
Mam za sobą wieloletni związek przylepkowy(że tak to ujmę) :) i takie refleksje
mi się nasunęły na podstawie tegoż, jak jest w twoim przypadku widzieć nie mogę.
Co do perfekcjonizmu, myślę, że warto, żebyś dla samego siebie zastanowił się,
gdzie jest ta granica, kiedy rezygnujesz i przestajesz walczyć. I czy w ogóle
istnieje taka granica, a jeśli nie, czy i dlaczego ci to odpowiada. Tak dla
samego siebie.
Tak na koniec, po latach pracy z ludźmi i nad sobą, wiem,że często jest tak, że
silna reakcja na dany bodziec oznacza, że coś jest na rzeczy i warto bardziej
podrążyć temat. Ale może po prostu miałeś zły dzień.
Tak czy inaczej
Pozdrawiam

[avide]

Powiem Ci że aż przeczytałem oba moje posty powyżej sprawdzając czy aby nerwowśc
faktycznie zbytnia się nie wkradła.
Po wstępnych ogledzinach postów stawiradzam co następuje: agresji nie
stwiedzono, nerwowości w postach brak. ;-)).
Bynajmniej ciśnienia mi Twój post nie podniósł, a ową zjadliwość chyba w
rozpędzie czytania zwyczajnie przegapiłem. Także luzik. ;-)

Co do perfekcjonizmu to przyznaję że bywa u mnie problem z odpuszczaniem sobie.
Jak się zawezmę nad czymś to czasami nie ma zmiłuj. Zazwyczaj to zaleta, potrafi
się jednak przerodzić w ogromną wadę. Łóżko jest tutaj świetnym przykładem.
Dlatego przechodzę obecnie kurs asertywnego odpuszczania sobie i olewania ;-).
Świat się przecież nie zawali jak zluzuję raz czy drugi ;-).

[meg758]

Byłam kiedyś bardzo zawziętą osobą. Potrafiłam latami walić głową w jakąś ścianę, nie chcąc przyjąć do wiadomości faktu, że to nic nie daje. Z czasem nauczyłam się hamować swoje zafiksowanie. Teraz umiem się zatrzymać, rozejrzeć wokoło i zadać sobie pytania typu: czy jest jakiś inny sposób na pokonanie, obejście tej ściany? A może jest tu jakaś szpara, którą przeoczyłam, itd :) Jeśli nic nie skutkuje, zaczynam się zastanawiać czy warto dalej walić w tę ścianę czy może poszukać innej.

Myślę, że magicznym słowem jest tutaj "warto." Być może jest tak, że pomimo swoich problemów (w moim przypadku DDA to poważny czynnik odstraszający)twoja żona jest warta tego by tak długo i wytrwale o nią walczyć. My jej nie znamy, ty tak.
Pozdrawiam

[zolteoczy]

No ja, jak przeczytałam o tej ulicy, to też mi się trochę punkt
widzenia zmienił...
Bo sama też przez tą ulicę przeszłam i trochę wiem, jak jest.
Uciekłam na ulicę przed moją zaborczą matką, pełna ideałów, nie
mając pojęcia, jak to naprawdę wygląda. I cóż, u mnie to
doświadczenie skończyło się uzależnieniem i zwątpieniem w ludzi na
jakieś 10 lat. Potem urwałam kontakty ze wszystkimi, z nikim już
nie chciałam sie spotykać. Poznawałam jakichś innych ludzi, ale
nikomu już nie byłam w stanie uwierzyć.
Nie wiem, jak to u Ciebie było, Avide, bo może mężczyznom na ulicy
nieco łatwiej, ale ja się nauczyłam, że nie warto ufać nikomu. Nie
warto nic nikomu dawać, bo zaraz się będzie wykorzystanym. Jesteś
wart tylko tyle, ile można Ci zabrać/wyrwać/ukraść. Nawet jeśłi ni
dochodzi do ekstremów, to prawda ulicy jest taka, że ludzie
przychodzą i odchodzą, nic nie trwa, ine ma żadnej bliskości,
ciepła. Jeden dzień ktos jest i wydaje Ci się, że jest Twoim
największym przyjacielem, drugiego dnia znika. Ja miałam z tego
powodu takie potworne poczucie oszukania i szybko się nauczyłam, że
w nic nie warto inwestować.
Myślę, że może Twoja żona daje Ci jednak dużo ciepła i stałości,
których szukałeś, choć może jest też poczucie duszenia, bo nie jest
się do tego przyzwyczajonym.
Myślę też, że nieprzypadkowo jesteś z DDA, bo ludzie wiążą się też
swoimi problemami i swoim doświadczeniem. Dogadałbyś się po tej
szkol ulicy z doskonale poukładaną kobietą z dobrego domu? Bardzo
wątpię. O czym byście gadali? Więc masz kobietę, która też ciągnie
za sobą jakąś przeszłość, podobnie jak Ty, i to Was łączy.
Ja nie wierzę w romantyczną, altruistyczną miłość. Każdy związek to
jest wsólnota interesów i ludzie wiążą się ze sobą, bo czerpią z
tego jakieś profity, choć czasem na pozór wygląda to tak, jakby się
męczyli.
Moze za bardzo patrzę przez pryzmat swojego własnego związku, nie
wiem. Wiem, że wszyscy moi problemowi i z przeszłościa znajomi
związali się z podobnymi osobami.
Tylko niestety poszukiwanie takiej bratniej duszy też jest
brzemienne w skutki, które trzeba potem unieść. Jeśli szukam osoby,
z którą się dogadam, która mnie zrozumie, z podobnym bagażem
doświadczeń, to pewnie ta osoba też będzie niełatwa, właśnie z
powodu swoich przejść, które uczyniły ją dla mnie bliską.
Trudno mi jest zaakcptować problemy mojego partnera, ale mmuszę
przyznać, że właśnie trochę dla tych problemów go wybrałam. Bo nie
mogłabym być z jakimś poukładanym szefem korporacji, który właśnie
parł przez życie jak przecinak. No więc teraz niosę brzemię
problemów swojego partnera, tak samo, jak on niesie moje problemy.
Bo mamy bardzo podobną przeszłość, mijaliśmy się na tej ulicy, mamy
wspólnych znajomych, choć poznaliśmy się na randakch internetowych.
Cóż, swój swego zawsze znajdzie, nawet jakby go miał spod ziemi
wykopać. Raczej pokiereszowany pokiereszowanego, bo problemy mamy
nie identyczne.
Nie wiem, czy u Ciebie jest podobnie, ale może warto się
zastanowić.

[glamourous]

zolteoczy napisała:

>Dogadałbyś się po tej
>szkol ulicy z doskonale poukładaną kobietą z dobrego domu? Bardzo
>wątpię. O czym byście gadali?

Masz watpliwosci co do tego ze Avide mialby O CZYM z gadac z innymi kobietami
niz jego zona??? Tak wyjatkowo wygadany facet jak on???? No, daj spokoj ;-)))
IMO to, czy ludzie maja ze soba o czym gadac, to nie kwestia symbolicznego
wychowania sie na jednej ulicy czy podobnego CV. To kwestia podobnych gustow,
szeroko pojetej kultury, ciekawosci swiata, oczytania, dopasowania
intelektualnego, seksualnego, socjalnego itp.
Wspolne tematy w zwiazku to nie tylko "tak, tak, oboje jestesmy pokiereszowani i
pokrzywdzeni przez los". Partnerskie dopasowanie to rowniez cala gama innych
podobienstw i plaszczyzn porozumienia.

[zolteoczy]

No nie wiem, nie wiem...
Pisząc "o czym byście gadali" miałam na myśli nie to, że nie maja
innych tematów, niż własna przeszłość, tylko o takim wewnętrznym
dogadaniu się i zrozumieniu. Tu wygadanie nie ma żadnego znaczenia.
To prawda, że płaszczyzny porozumienia mogą być różne, niemniej
jedne są, że tak powiem, bardziej od innych nośne.
Trudno mi to wytłumaczyć, ale pewne przeżycia kształtują ludzi w
bardzo specyficzny sposób i potem trudno jest się od tego uwolnić i
szuka się ludzi podobnych.
Ja zresztą nie wiem, jak jest u Avide, tak tylko przecież
spekuluję. Opieram się przy tym na swoich doświadczeniach i na
doświadczeniach znajomych. Wydaje mi się, że ludzie się łączą, bo
mają podobne spojrzenie na życie, bo się rozumieją. A to podobne
spojrzenie na życie, zrozumienie innej osoby bierze się z podobnego
ukształtowania.
Jasne, że można też rozumieć kogoś kompletnie innego, ale twierdzę,
że wtedy nie będzie takiej bliskości.
Dajmy na to, że spotykam inteligentnego, odpowiadającego mi w
łózku, ciekawego świata, dobrze prosperującego bankowca, który
miałby idealne dzieciństwo, szedłby od szkółki do szkółki, bez
żadnych zbędnych kolizji, prostą drogą do celu... Dajmy nawet na
to, że oboje mamy wspólne zainteresowania i dużą dozę
wyrozumiałości dla drugiej osoby. Podobne poglądy polityczne ;)
Ja bym zawsze czuła dystans.
Pomijając to, że tacy ludzie po prostu nie są dla mnie atrakcyjni.
I nie dlatego, że im w życiu łatwo szło, tylko dlatego, że nie mają
takiego specyficznego rysu.
Wydaje mi się, że nie jestem wyjątkiem, bo z moich znajomych NIKT
nie związał się z osobą bardzo odbiegającą od środowiska.
Ja przez pewnien czas próbowałam, bo właśnie chciałam być inna i
nie dać się zdeteminować przez jakąś "byłość", ale to były totalne
porażki.

[zolteoczy]

Hm, tak sobie pomyślałam, że może są tu jacyś bankwocy i może
poczuli się urażenie tym, co napisałam w poprzednim poście.
Jeśli tak, to pomyślcie, czy chcielibyście się związać z byłą
narkomanka/alkoholiczką/anorektyczka/bulimiczką (niepotrzebne
skreślić, ale może tez wszystko razem występować), która w wieku 34
lat dopiero układa sobie życie? Raczej wątpliwa atrackja chyba.
Może nawet niepotrzebne są te uzależnienia, może wystarczy po
prostu trochę ulicy, trochę kompletnie innego charakteru, trochę
kompletnie innej osobowości, trochę więcej swobody, trochę więcej
szaleństwa, trochę innego stosunku do pieniądza, kariery, sukcesu i
już mamy dwa światy które się nigdy nie zejdą. Nie w jednym związku
w każdym razie.

A, Glamour, że nie zrozumiałaś, o czym piszę, to też jest bardzo
dobre świadectwo tych dwóch światów, co się do końca dogadać nie
mogą :)

[glamourous]

Mozliwe, mozliwe... Nie neguje, ze wlasnie TAK to moze dzialac u ludzi "z
przezyciami" i nieciekawym dziecinstwem. Byc moze rzeczywiscie podswiadomie
dobieraja sobie takie swoje "odpowiedniki" na partnerow i przyjaciol.

JEDNOCZESNIE mam pewne watpliwosci czy jest to aby absolutna regula. Znam taki
przypadek bardzo osobiscie - moja dobra kolezanka, pelnoobjawowe DDA,
wychowywana w naprawde BARDZO patologicznej rodzinie. Odkad sie z niej wyrwala,
spedzila cale swoje zycie na uciekaniu od przeszlosci, szukaniu normalnosci i
budowaniu swojego zycia na zasadzie kontrastu w stosunku do tego co przezyla w
dziecinstwie. Wybierala sobie ZAWSZE facetow z tzw. dobrych domow, wlasnie TYLKO
TACY ja pociagali. Bogiem a prawda, chyba bardziej pociagaly ja wlasnie te domy
i te ich cieple, bezproblemowe rodziny (z obojgiem kochanych rodzicow,
niedzielnym obiadkiem i popoludniowa wspolna herbatka) niz sami ci faceci ;-)
Przynajmniej takie mialam wrazenie. Przyjaciol tez zawsze dobierala sobie wedlug
tego klucza, tak jakby tesknila za taka bezproblemowoscia i lgnela do
wszystkiego co jest kontrastem dla jej nieciekawego dziecinstwa i problemow.
Tak, ze moze byc naprawde roznie. DDA niejedno ma oblicze - ludzie roznia sie
miedzy soba - kazdy ma inna wrazliwosc, wiec i sposob radzenia sobie z demonami
przeszlosci nie zawsze musi byc ten sam...

[zolteoczy]

Nie no, na pewno nie jest to absolutna reguła. Zwłaszcza po tym, co
napisałaś :). Ja po prostu nikogo takiego nie znam, dlatego może
tak napisałam, że wyglądało, że to jakaś reguła. Twojej koleżance
trzeba przede wszystkim pogratulować, że się wyrwała z bagna i nie
wpadła w nowe, jak to często u DDA jest. Mam tylko nadzieję, że coś
ją więcej łączy z tymi facetami oprócz tego, że bardzo chciałaby
nie powtórzyć swojej przeszłości. Może to jest zresztą tylko taki
jej pierwszy krok i potem może ten kontrast nie będzie
najważniejszy. Na razie musi przede wszystkim chronić siebie i to
właśnie robi. Pogratulować, naprawdę.
Nic nie jest regułą, na szczęście, na szczęście :)

To nam tu daje dużo nadziei nie tylko w tym temacie :)

[jane.bond]

Mogłabym się podpisać pod tym co napisała Żółteoczy.Zawsze szukamy pokrewnych
dusz,niekoniecznie w celu delektowania się podobnym nieszczęściem.
W jednym z ważniejszych moich związków było tak,jak u koleżanki Glamourous -
facet z 'normalnej' rodziny,wszyscy,łącznie z dziadkiem staruszeczkiem,kochający
i niepatologiczni.I często się zastanawiałam jak to jest mozliwe,że oni mnie
lubią,akceptują i szanują,i dobrze mi wśród nich.A tu rodzinne trupy wyszły z
czasem.
WSZYSCY najbliżsi mi ludzie mają swoje upiory.Niekoniecznie DDA,czasami
gorsze,ale nie znam nikogo z t.zw. zdrowej rodziny.
Przypadek?

A co do meritum i pytania Avide:nie wymagam od mojego mężczyzny ściśle
okreslonego czasu przeznaczonego tylko dla mnie.Ma odpowiedzialną,stresującą
pracę i czasami bywa tak,że myślami jest zupełnie gdzie indziej i ja to
rozumiem.a nawet się cieszę,bo też potrzebuję chwili tylko dla siebie.Do tego
dochodzi jego ukochane pływanie i squash - ok.
Mieszkamy oddzielnie,prawie wszystkie weekendy spędzamy razem - u niego lub u
mnie,co wcale nie znaczy że 100% czasu poświęcamy sobie.On ma swoje potrzeby,ja
swoje.Wiem że rano lubi z godzinę posiedzieć przy kompie i woli mieć wtedy ciszę
i spokój oraz puste mieszkanie :)więc ja wykształciłam w sobie w tym czasie
odruch...spania:D
On z kolei nie ma żalu kiedy ja potrzebuję samotności,a potrzebuję często.
Więc jeśli pytasz o ilość czasu przeznaczonego dla tej drugiej osoby to wychodzi
jakoś tak pół na pół.
Myślę tak jak większość tutaj - że Twoja żona potrzebuje pomocy specjalisty,bo
Twoja miłość to za mało.

[aandzia43]

> WSZYSCY najbliżsi mi ludzie mają swoje upiory.Niekoniecznie DDA,czasami
> gorsze,ale nie znam nikogo z t.zw. zdrowej rodziny.
> Przypadek?

Oczywiście, ze nei przypadek:-) Dodam jeszcze, jako ciekawostkę, że jak się
nieco wyterapiowałam, to straciłam kupę znajomych. Czasem w dramatyczny i
niemiły sposób. Ale naistotniejsze jest to, że naprostowałam i ułożyłam sobie
stosunki z najbliższymi mi ludźmi. I dałam nowe szanse ma zdrowsze jutro mojemu
dziecku. To jest sukces wart utraty sympatii tego czy owego. Kiedy skarżyłam się
mojemu psychorowi* na samotnośc i poczucie wyalienowania, powiedział, że teraz
latam wyżej, a tam jest mało ptaków. Za to są piękniejsze:-)
Dla porządku: nie były to kwestie ściśle związane z DDA.

*psychor - określenie ze "Strachu przed pięcdizesiątką" Eriki Yong. Polecam:-)

[aandzia43]

No tak, wydało się: wszyscy jesteśmy Chrystusami;-)

[zyg_zyg_zyg]

Mnie też blisko do Śnieżnej Lamparcicy vel Żółtychoczu. To nie jest
ani kwestia istnienia czy braku wspólnych tematów, ani nawet
lubienia czy nielubienia, ale "czucia" drugiej osoby. Ja mam tak, że
wyczuwam ludzi, którzy podobnie do mnie dostali po uszach od życia.
Często bez słowa, często po pierwszym spotkaniu. W mig łapię, o co
im chodzi, widzę i rozumiem półgesty i półsłówka, przewiduję
reakcje. Jestem "u siebie".

Tutaj na forum są i takie osoby, do których mi blisko, i takie,
których rozumienie świata i ludzi jest dla mnie zupełnie obce,
których poglądy odbijają się ode mnie jak piłeczka kauczukowa od
ściany. I mogę się założyć, że nie bez znaczenia jest bagaż
doświadczeń jednych i drugich. Potrzebuję wokół siebie różnych
ludzi - i podobnych do mnie, i całkiem różnych. Ale zdecydowanie
bliżej mi do tych, którzy tak jak ja na własnej dupie weryfikowali
różne życiowe teorie :-)

[aandzia43]

> JEDNOCZESNIE mam pewne watpliwosci czy jest to aby absolutna regula. Znam taki
> przypadek bardzo osobiscie - moja dobra kolezanka, pelnoobjawowe DDA,
> wychowywana w naprawde BARDZO patologicznej rodzinie. Odkad sie z niej wyrwala,
> spedzila cale swoje zycie na uciekaniu od przeszlosci, szukaniu normalnosci i
> budowaniu swojego zycia na zasadzie kontrastu w stosunku do tego co przezyla w
> dziecinstwie. Wybierala sobie ZAWSZE facetow z tzw. dobrych domow, wlasnie TYLK
> O

Że lgnęła i tęskniła to mnie szczególnie nie dziwi. Pytanie: co tak naprawdę
znajdowała? I przy czym w końcu zostawała, po tych poszukiwaniach i tym
przytulaniu się do ciepłych domów i ludzi. Jeśli uporała się w ten czy w inny
sposób ze swoimi demonami, to pewnie zostało jej w rękach coś konkretnego,
dobrego i trwałego. I nie dawała się nabierac na plewy. Jeśli nie miała
załatwionych spraw z przeszłości, to pewnie okazywało się, że nabierała się na
atrapy. Atrapy rodzin, ludzi i tego ciepła. Nie wykluczam, że były to bardzo
udane atrapy;-) Takie trudne do rozszyfrowania.
Ale takie opadanie zasłon ma miejsce zazwyczaj około trzydziestki. Wtedy
dowiadujemy się, co tak naprawdę mamy w ręku. I co siedzi pod fasadą sytuacji,
które wydawały nam się całkiem OK.

Smiac mi chce, jak sobie przypomnę swoje zadęcie i zarozumiałosc sprzed
parunastu lat. "Ja mam inny dom, inne małżeństwo, niż moi przodkowie, ja jestem
inna". I takie tam bzdety. Im bardziej się nadymałam, tym mniej rzeczywistości
widziałam. Przebudzenia są nie tylko przykre. Są tak cholernie zaskakujące, że
aż śmieszene. Wyłażą rzeczy, wydawałoby się wcześniej, wręcz nieprawdopodobne.

[bi_chetny]

zolteoczy: ja i moja żona jesteśmy trochę takim związkiem - ona DDA, z różnymi
traumami, do tej pory się borykająca. ja - z zupełnie normalnej rodziny,
wychowany jak trzeba. mimo to umieliśmy stworzyć związek, który niejedną burzę
już przetrwał. i mamy o czym rozmawiać, od lat.

[cimka1]

Według mnie granica pomiędzy niezależnością a zależnością może być bardzo
cienka, szczególnie że większość z nas ma własny bagaż doświadczeń, często nie
najlepszy.. Polecam artykuł o toksycznych związkach
www.wyspa-kobiet.pl/sekrety_szczescia/zwiazki/80.html

[avide]

Złoteoczy, nie no, z tą ulicą to nie tak jak myślisz.
Pisząc o "ulicy" miałem na myśli źródło skąd czerpałem wzorce od mniej więcej 1 klasy szkoły średniej. Z domu jak Ty uciekać nie musiałem bo ... to moi rodzice uciekli z domu ;-). Matula do pracy jakieś 2000 km a staruszek do kochanki (później żony) jakieś 150 km. Spotykaliśmy się praktycznie z okazji większych świąt. Na co dzień cóż... sam nawet na swoje wywiadówki chodziłem ;-) bo nie bardzo było komu ;-).

Wzorce jakie są wśród 15-latków wszyscy wiemy. Powiem tylko, że był to czas kiedy trawy do palenia, alkoholu i różnego rodzaju imprez nie brakowało w moim życiu.

Co do Twojej tezy iż nieprzypadkowo jestem z DDA. Cóż, wtedy nie miałem pojęcia, że coś takiego istnieje. Poznałem ją, spodobała mi się (i dalej podoba, z roku na rok co raz bardziej), mieliśmy i mamy o czym gadać i bynamniej wspólna przeszłość to nie jest. Jak poznałem żonę, była prymuską w klasie, poukładana grzeczna dziewczyna, z dwojgiem kochających się rodziców. Modelowa rodzina.
Do statusu "laski z wyższych sfer" (tak ją postrzegałem bardzo długo zanim zaczęliśmy być parą) brakowało jej tylko trochę więcej kasy na koncie ojca.
To ja byłem ten z rozbitej rodziny, ten "gorszy", ona ta z dobrego domu. To że jej "dobry" dom był tylko atrapą zdałem sobie sprawę zupełnie niedawno. Dokładnie tak jak napisała Aandzia. Takie rzeczy wychodzą koło 30-stki.

Ja nie klasyfikuję ludzi dopóki z nimi nie pogadam. Przez to w jakim w młodości towarzystwie się obracałem miałem do czynienia z pełną przekrojówką. Byli i ci z dobrych domów, którzy okazywali się nic niewartymi frajerami jak i potencjalny margines społeczny, który żył wg jakichś własnych zasad i człowiek zawsze mógł na takiego liczyć, miał z nim o czym pogadać. Ważne co masz w głowie, a nie gdzie pracujesz czy jak się ubierasz.

[felicia.3]

Avide;) prosze..... Cie napisz ksiazke:) Styl masz swietny i przekonujacy (w
sensie literackim rzecz jasna):)

[bi_chetny]

avide: zastanawia mnie tylko ta historia z psem... zastanówcie się dobrze nad
dzieckiem, jego nie oddacie :)

[kaachna1]

Kiedy przeczytałam twój wątek to od razu nasunęła mi się myśl,że jesteś
klasycznym przykładem faceta z Marsa,a twoja żona kobietą z Wenus według Johna
Graya,myślę,że w twoim przypadku bardzo by pomogło przeczytanie tej książki
przez Twoją żonę,aby zrozumiała,że aby się do niej zbliżyć musisz się od niej
oddalić,że potrzebujesz samotności co nie oznacza,że się od niej oddalasz bo ona
pewnie tak to odbiera dlatego wtedy kiedy ty chcesz być sam ona jeszcze bardziej
szuka kontaktu z Tobą,nie spotkałam zbyt wielu zwolenników tej książki,ale mi
ona bardzo pomogła zrozumieć różnicę między płciami,szczególnie polecam
rozdział;Mężczyźni zaszywają się w swoich jaskiniach oraz Mężczyźni są jak sprężynki
W moim związku zdecydowanie się poprawiło kiedy zrozumiałam i zaakceptowałam te
odmienności czego i Tobie życzę:)

[kati1973]

NO patrz, a ja mam tak, ale odwrotnie, to mój mi ma problem z wolnym
czasem dla mnie, glownie z forum ;)
Ale moze to dlatego, ze mamy po...ne znaki, ja strzelec(mezczyzna),
on panna:P


justkati.blox.pl/html
zapraszam na forum:
problemy w małżeństwie