męskie myślenie kutasem i kobiece myślenie macicą

[urquhart]

Zainspirowany wątkiem "to jakieś chore....." o rozczarowaniu wszystkimi facetami erotomanami...
Standardowy model mężczyzny jest tak przez Stwórcę zaprogramowany że myśli kutasem. I seks to najważniejszy dla niego z biologicznych instynków. Nie z jedną to z będzie szukać z inną (jeżeli ma tylko szanse).
Dla standartowego modelu kobiety seks nie jest najważniejszy bo mają silniejszy instynkt, zresztą jak u niemal wszystkich innych stworzeń samic: macierzyństwo. I wieź z partnerem nie ma w jakiejkolwiek konfrontacji szans z tą siłą. Dziecko jest najważniejsze.
Hormonalnie te zjawiska reguluje oczywiście hormon więzi: oksytocyna, dla mężczyzn wydzielany w seksie a u kobiet przy kontakcie z potomstwem i w mniejszej ilości w orgaźmie. Nie ma hormonu, nie odczuwa się długoterminowej więzi. Jedna więź jest silniejsza od innej zależnie od dawki oksytocyny.
Czy ślubne przekonanie, deklaracje że partner partnerka ma być odtąd BEZWARUNKOWO najważniejszą osobą w życiu i wieź się ślubuje, nie brzmią w tym kontekście naiwnie i śmiesznie?

Wola istnienia pod pojęciem "człowiek"

[possessive]

urquhart napisał:

> Standardowy model mężczyzny jest tak przez Stwórcę zaprogramowany
że myśli kuta
> sem. I seks to najważniejszy dla niego z biologicznych instynków.
Nie z jedną t
> o z będzie szukać z inną (jeżeli ma tylko szanse).
> Dla standartowego modelu kobiety seks nie jest najważniejszy bo
mają silniejszy
> instynkt, zresztą jak u niemal wszystkich innych stworzeń samic:
macierzyństwo

Protestuję przeciwko szufladkowani kogokolwiek ze względu na płeć,
wolę Stwórcy czy instynkty biologiczne (!). Sam się wpisujesz w
najbardziej obłudną część judeochrześcijańskiej kutltury(wypisując
te bzdury) - twoje własne słowa. Ja jestem erotomanem (można jeść
moim widelcem i potem dyskretnie pod stołem wytrzeć rękę w
ściereczkę). I macierzyństwo w niczym nie osłabiło mojej seksualnej
obsesji i wypraszam sobie Stwórcę.

"Ktoś mnie obarczył jarzem win
Zaszczepił pierworodny grzech
Długi czas odczuwałem tylko wstyd
Proszę by dobrze zrozumiano mnie
By dobrze zrozumiano mnie

Wypaczona wola,chory cel
Poza moralnością księgi praw
Na moją głowę święty gniew
Proszę by dobrze zrozumiano mnie
By dobrze zrozumiano mnie

Wyczulony na piękno ze wzrokiem w noc
Wyśniłem mój bluźnierczy sen
Że nie czuję wstydu za mój los
Proszę by dobrze zrozumiano mnie
By dobrze zrozumiano mnie

Rodzi się moc
Oto rodzi się moc
Czuję jak rodzi sie moc
Czuję jak rodzi się
Wola istnienia pod pojęciem "Człowiek""

poczytaj sobie.

[krzysztof-lis]

> I macierzyństwo w niczym nie osłabiło mojej seksualnej obsesji i
> wypraszam sobie Stwórcę.

No tak

[possessive]

Słyszałeś o sile sugestii? Polecam Foucault "Historię seksualności".
Jeśli chcesz dyskutować to dawaj tą statystykę. Gdzie masz tą
reprezentatywność? Twoja żona? Może przy tobie i wulkan by
zlodowaciał?

[urquhart]

> Jeśli chcesz dyskutować to dawaj tą statystykę. Gdzie masz tą
> reprezentatywność? Twoja żona? Może przy tobie i wulkan by
> zlodowaciał?

Może :) Żeby odnaleźć odpowiedzi na takie pytania szukaliśmy pomocy specjalistów którzy generalnie nieźle pomogli nam wybrnąć z impasu.

Znalazłem na szybko statystykę w formie manipulującej optymistycznie medialnie relacji, bo to temat niechciany i porusza się go raczej tylko w specjalistycznych pozycjach do których nie mam ochtoy wracać
kobieta.interia.pl/news/libido-w-statystykach,1177288
47% procent kobiet? a nie podali jak to wygląda z punku widzenia ich partnerów? Jak im nie zależy to przecież wszystko subiektywnie jest w porządku.
Poczytaj po prostu wątki o seksie na reprezentatywnych liczebnie forumach emama etata a zobaczysz jaka jesteś wyjątkowa. Szczególnie zaś liczną zmianę nastawienia do kochanego męża o 180 stopni i liczne zachęty do kopnięcia w dupę, puszczenia w skarpetkach.

[bigbadpig]

urquhart napisał:

> Poczytaj po prostu wątki o seksie na reprezentatywnych liczebnie forumach emam
> a etata a zobaczysz jaka jesteś wyjątkowa.

A czy wątki na tych forach zakłada ten sam procent ludzi z problemami, co tych u
których wszystko ok? ["piszę do was bo nie mam problemu z żoną i nie potrzebuję
pomocy"]
Popraw mnie, bo ja rozumiem, że skoro korzystasz z tego argumentu to wg. Ciebie
proporcje sytuacji opisywanych na forum są reprezentatywne dla rzeczywistych
proporcji 'dobrze funkcjonujących par' vs 'par z opisanym problemem'?
Co znaczy "reprezentatywnych liczebnie forach"?
Każdy wątek w którym nie dotyka interesującego nas problemu zliczamy jako parę w
której problem nie występuje i zestawiamy z ilością wątków które problemu dotyczą?
Dopomóż jakąś dobrą metodologią do przeprowadzenia tej obserwacji
potwierdzającej Twoje tezy jak już odsyłasz na fora.

[possessive]

urquhart napisał:

> Może :) Żeby odnaleźć odpowiedzi na takie pytania szukaliśmy
pomocy specjalistó
> w którzy generalnie nieźle pomogli nam wybrnąć z impasu.
>
> Znalazłem na szybko statystykę w formie manipulującej
optymistycznie medialnie
> relacji, bo to temat niechciany i porusza się go raczej tylko w
specjalistyczny
> ch pozycjach do których nie mam ochtoy wracać
> kobieta.interia.pl/news/libido-w-statystykach,1177288
> 47% procent kobiet? a nie podali jak to wygląda z punku widzenia
ich partnerów?
> Jak im nie zależy to przecież wszystko subiektywnie jest w
porządku.
> Poczytaj po prostu wątki o seksie na reprezentatywnych liczebnie
forumach emam
> a etata a zobaczysz jaka jesteś wyjątkowa. Szczególnie zaś liczną
zmianę nastaw
> ienia do kochanego męża o 180 stopni i liczne zachęty do kopnięcia
w dupę, pusz
> czenia w skarpetkach.

Nie dziekuję, nie będę szukała reprezentatywności na forum. Nie wiem
gdzie w artykule jest podane źródło badań, metodologia gdzie próba
do jakiej zbiorowości?, zakładam że są to badania społeczne. Czyli
badaniami społecznymi chcesz uzasadniać swoje teorie o
uwarunkowaniach biologicznych. Dobre. czyli owa wartość procentowa
wzięła się z odpowiedzi na pytanie o poziom libido? Pytam z jakiej
próby, do jakiego okresu i u diabła dlaczego czujesz się uprawniony
na podstawie braku seksu w małżeństwie w okresie połogu, wysnuwać
wnioski o ogólnych uwarunkowaniach popędu płciowego u kobiet.
Mówisz niby o fizjologii, zachaczasz o socjobiologię i kreacjonizm,
a całość okraszasz pojęciami z psychoanalizy. To bzdura tekst
kompletnie nie trzymający się kupy. Popęd? Wydzielanie hormonów
gonadotropowych wpływa między innymi na poziom libido. U mężczyzn
poziom FSH i LH teoretycznie jest na stałym poziomie, u kobiet
zmienia się w cyklu miesięcznym. Brak powodów by twierdzić że libido
kobiety od strony gotowości biologicznej organizmu jest jakkolwiek
upośledzone w stosunku do mężczyzny.
Ciąża, laktacja i połóg to kwestie na przestrzeni życia marginalne,
kobiety dzisiaj nie rodzą 13rga dzieci. Nie wiem czy zdajesz sobie
sprawę ale po tych wydarzeniach wraca menstruacja i owulacja.
Kobieta po zakończeniu laktacji jest gotowa do współżycia, choć
wiadomo, że większość współżyje już w trakcjie połogu. Nie ma więc
historia macierzyństwa nic do rzeczy jeśli chodzi o poziom libido
bardziej o kwestię percepcji. Seksuologia kliniczna ma pewnie wiele
do powiedzenia w kwestii zaburzeń popędu płciowego lecz trzeba
uczciwie przyznać że kobiety mają do tych zaburzeń więcej powodów.
Żaden światły seksuolog nie potwierdz tezy że mężczyźni myślą
kutasem, a kobiety macicą. Jeśli chodzi o cały arsenał przyczyn
uwarunkowań kulturowych i społecznych możemy tu dyskutować ale te
kwestie ulegają przemianom i może będziemy wkrótce mieli myślące
kutasem kobiety. nie odnoszą się one jednak do twoich generalizacji
i szympansów.
Jeszcze oksytocyna. Tu już dałeś bzdurę. Nie jest tak że wywołuje
jeden określony typ zachowań u kobiety lub u mężczyzny. U kobiety
też może np. wywołać sympatię i większa chęć na seks. To zupełnie
nie ta kategoria, nie można na podstawie hormonów wnioskować o
zachowaniach kobiet i mężczyzn.
"Naturalnie myślę o mężczyznach
Ale teraz muszę jechać do Buenos Aires "

[sagittka]

> Dla standartowego modelu kobiety seks nie jest najważniejszy bo
mają silniejszy instynkt, zresztą jak u niemal wszystkich innych
stworzeń samic: macierzyństwo. I wieź z partnerem nie ma w
jakiejkolwiek konfrontacji szans z tą siłą. Dziecko jest
najważniejsze.

Czyli na naszym forum większość kobiet to jakieś niestandardowe
modele :)

Silny instynkt macierzyński działał na mnie przez kilka lat - tak
mniej więcej od 27 do 32 roku życia. A jakoś przez 17 lat seks i
więź z niego płynąca jest dla mnie priorytetem w moim związku. Stąd
także kilka lat temu zagościłam na tym forum.

wyjątkowość forum

[urquhart]

sagittka napisała:

> Czyli na naszym forum większość kobiet to jakieś niestandardowe
> modele :)

No oczywiście i to jest absolutnie unikalne :)
Większość mężczyzn też jest tu wyjątkowa zauważ, stara się zrozumieć
i wypracować model satysfakcjonującego seksu w długotrwałych związkach naprawiać zamiast po prostu zmienić model na nowszy. Po cóż
innego mieli by tu zaglądać :)
Osobiście nie mam już żadnych problemów z satysfakcjonujący seksem
związku i relacjami ale kosztował to masę pracy ta wyjątkość
podejścia mnie tu przyciąga

[aandzia43]

Najważniejszą osobą, powiadasz? Tak się nie od dziś zastanawiam, nad
tym "najważniejsze" w kontekście wyboru między dzieckiem a mężem.
Nie pierwszy raz panowie na forum kwiczą żałośnie, że nie są
najważniejsi dla swoich kobiet. I dochodzę do wniosku, że nie ma
czegoś takiego, jak "najważniejsze" po całosci. Jeśli mówimy o więzi
miedzy dwojgiem równych sobie dorosłych ludzi, partnerów, więzi
intelektualnej, emocjonalanej (w pewnych rejestrach), to oczywiste,
że taką więź mogę mieć i rozwijac tylko ze swoim facetem. Więź z
dizeckiem jest dla mnie więzią bardziej biologiczną, atawistyczną,
nakierowaną na ochronę potomstwa. Więcej też w tej relacji poczucia
koniecznosci, obowiązku i odpowiedzialności za sprowadzone na ten
świat życie, niż w relacji z mężem. Mąż jest dorosły, silny i
odpowiedzialny za siebie (przynajmniej w założeniu). Dopieszczanie
go, jak dzidziusia byłoby chore i szkodliwe dla niego. Chociaż wielu
niedojrzałych panów ma takie wymagania;-) Z kolei wieź ta wymaga
inwestycji z mojej strony, jakich nei wymaga wieź z dzieckiem.
Gdybym miała zdecydować, kogo bronić w sytuacji zagrożenia,
broniłabym w pierwszej kolejności dziecko. I mam nadzieję, że mąż
postąpiłby tak samo: najpierw dziecko, potem ja. Dziecko sie
wychowuje, wprawadza w życie, uczy wielu rzeczy. To jest
czasochłonne, wymaga ogromnego zaangażowania, nakładu sił fizycznych
i emocji. Daje też zajebistą satysfakcję i rozwija. To jest jedna
płaszczyzna życia. Druga to więź z dorosłym, równym sobie partnerem.
Tez wymaga zaangażowania i pracy, ale głównie nad sobą. I wymagana
wymagania od partnera.

Nie ma czegoś takiego, jak wybór między dzieckiem a mężem. Jesli
ktoś wymaga takiego jednoznacznego wyboru, to zachowuej się, jak
niedojrzały, egoistyczny rodzic pytający dziecko: kogo wolisz,
tatusia czy mamusię.
Ślubne przekonanie, że partner ma być najważniejszym w naszym życiu
dorosłym partnerem jest całkiem niegłupie. Rozwijające, nie powiem.
Jeśli interpretować je jako wymaganie, by parter był bezwarunkowo
najważniejszą osobą, to dla mnie jest głupie.
Mamy kutasy, cipki i macice. I chociaż wpływ mają one na nas
zasadniczy, nie na tym wpływie wszystko się kończy. Zaczyna się, ale
nie kończy.

[uczula]

kilka lat temu myslalam i napisalambym tak samo jak andzia.
> Nie ma czegoś takiego, jak wybór między dzieckiem a mężem.

ale..
ale mam o jedno dziecko wiecej i o jednego partnera tez.
i z wielu uwarnkowan w tej chwili zdalam sobie sprawe, ze faktycznie
istnieje cos takiego jak wybor.
i ze wlasciwym wyborem jest dziecko...ale czy tak do konca?
no wlasnie, nie wiem.
czasem mi sie wydaje, ze nie, bo to partner sprawia ze dziecko
zaistnialo, bez niego slowo "my" nie istnieje.
a ja i dziecko to jeszcze nie "my".


z drugiej strony istnieja przeciez przypadki porzucenia przez matke
dziecka i to w roznym wieku dziecka.
dlatego sklaniam sie ku stwierdzeniu, ze macierzynstwo jest nam dane
ale po to by w pelni zaistnialo potrzebny jest facet.
jezeli w zwiazku wszystko jest oki to i dziecko jest szczesliwe.
czyz nie?
no i tak nam sie rozkwitlo wyjasnienie roli ojca
:)
przez przypadek.

[aandzia43]

Chodziło mi o to, że nie ma czegoś takiego, jak "najważniejszy"
człowiek w życiu. Wszystko zależy od sytuacji, momentu podejmowania
decyzji i okoliczności. Od rzeczywistego (na tyle, na ile możemy to
ocenić) dobra osób zainteresowanych. Ponieważ za dziecko ponosimy
pełną opowiedzialność i ta odopwiedzialność siedzi nam na sumieniu,
i długo zdane jest ono całkowicie tylko na nas, dorosłych,
obowiązuje nas myślenie w pierwszej kolejności o jego
bezpieczeństwie, warunkach do rozwoju, poczuciu bezpieczeństwa itd.
Potem możemy myśleć o całej reszcie. Dziecko to obowiązek. I w tym
ujęciu jest ono najważniejsze. Ale próby zrobienia z dziecka
partnera i jedynej bliskiej emocjonalnie osoby w życiu są chore. Bo
tu już najważniejszy być powinien drugi dorosły człowiek.

tu tez sie nie zgodze

[uczula]

z toba andzia
aandzia43 napisała:
Dziecko to obowiązek. I w tym
> ujęciu jest ono najważniejsze.

gdybym tak myslala, to bym juz poszla sie ciac :)
nigdy nigdy nie myslalam o tym jako o obowiazku.
podtekstem wszystkich dzialan przy dziecku jest uczucie jakie do
niego zywie.
czerpie z tego radosc a nie obowiazek i powinnosci.
z drugiej strony dzieck partnerem byc nie moze - nie jest mi
rownorzedne.
a to jest podstawa partnerstwa.
Dziecko jest zalezne ode mnie - co tez przeczy partnerstwu.
ale zdarza sie ze jest najwazniejsze. tak czasem tez bywa :D

[aandzia43]

> nigdy nigdy nie myslalam o tym jako o obowiazku.
> podtekstem wszystkich dzialan przy dziecku jest uczucie jakie do
> niego zywie.

Oczywiście, ze ja też kocham moje dziecko z całą mocą mojej krwistej
i gwałtownej natury:-) To był skrót myslowy. Chodziło mi o to, że
więcej pewnego rodzaju (ochrona, czuwanie nad rozwojem itd.)
obowiązków mamy wobec istoty bezbronnej i słabej, którą jeszcze w
dodatku powołaliśmy na ten swiat nie pytając jej o zdanie.

[sagittka]

> gdybym tak myslala, to bym juz poszla sie ciac :)
> nigdy nigdy nie myslalam o tym jako o obowiazku.
> podtekstem wszystkich dzialan przy dziecku jest uczucie jakie do
> niego zywie.
> czerpie z tego radosc a nie obowiazek i powinnosci.


Podtekstem wszystkich działań jest uczucie???
Jesteś świętą kobietą. Nie spotkałam jeszcze takiej w realu.

Gdybym uwierzyła w twoje górnolotne zapewnienia, to sama bym się
poszła ciąć, bo ja mimo starań bycia dobrą matką dla moich córek,
wiele rzeczy robię z poczucia obowiązku.

Owszem posiadanie dzieci było moim świadomym wyborem (i to okupionym
wielkimi wyrzeczeniami, leczeniem, rezygnacją z kariery, itd.), ale
już wiele powinności związanych z ich wychowywaniem jest
konsekwencją tego wyboru i koniecznością. I nie ma to związku z
miłością, raczej z poczuciem odpowiedzialności.

PS.
Bardzo proszę o nieskładanie mi wyrazów współczucia.

[krzysztof-lis]

> Chodziło mi o to, że nie ma czegoś takiego, jak "najważniejszy"
> człowiek w życiu.

Jak nie jak tak? Najważniejszy w moim życiu jestem JA. U Ciebie jest inaczej?

To znaczy nie pytam, czy w Twoim życiu najważniejszy jestem ja

[aandzia43]

> Moja hierarchia jest prosta: JA, potem żona, potem dziecko. Bo
rodzinę tworzymy
> (w dłuższej perspektywie) ja i żona

[claudel6]

no dobrze Krzysztofie, ale co powiesz na taki biologiczny fakt, że dzieci ma się
na zawsze - są częścią nas - a żonę/męża/ partnera - nie wiadomo na ile.
ludzie w dzisiejszych czasach bardzo rzadko są ze sobą na całe życie. więc siłą
rzeczy to nie jest to samo - więź z dzieckiem a więź z partnerem.

[laflover]

claudel6 napisała:

> no dobrze Krzysztofie, ale co powiesz na taki biologiczny fakt, że dzieci ma si
> ę
> na zawsze - są częścią nas - a żonę/męża/ partnera - nie wiadomo na ile.

A ja powiem np. że g. prawda ;)
Znam przypadki kiedy dzieci przestały "mieć" rodziców (albo odwrotnie) natomiast
małżonkowie byli "ciągle razem". Biologia po pewnym czasie nie ma już nic do rzeczy.

[mujer_bonita]

Wyjątek czyni regułę? Więzy krwi są silniejsze niż przysięga małżeńska - 1/3 małżeństw się rozpada (formalnie bo 'martwych małżeństw' nikt nie liczy).

[krzysztof-lis]

Ale "rozpada" się też tak z 95% związków rodziców z dziećmi

[aandzia43]

krzysztof-lis napisał:

> Ale "rozpada" się też tak z 95% związków rodziców z dziećmi

[krzysztof-lis]

> To nei jest rozpad związku. To jest przejście w nową fazę. Więzi
> nie zanikają. Niektóre rodzaje więzi między dorosłymi dziećmi a
> rodzicami słabną, wytwarzają się za to nowe. Generalnie
> intensywność się zmniejsza, to fakt.

Tak samo w nową fazę przechodzi związek dwojga ludzi, którzy rozstają się w
pokoju i pozostają przyjaciółmi.

Nowe więzi wcale nie muszą się wytworzyć

[aandzia43]

> Tak samo w nową fazę przechodzi związek dwojga ludzi, którzy
rozstają się w
> pokoju i pozostają przyjaciółmi.
>

Nie, to nie to samo.


> Nowe więzi wcale nie muszą się wytworzyć

[kag73]

"Moja hierarchia jest prosta: JA, potem żona, potem dziecko. Bo
rodzinę tworzymy
(w dłuższej perspektywie) ja i żona

[kag73]

A tak do tematu, matka jestem z wyboru i chetnie, ale seks nadal
bardzo mnie kreci i nigdy nie chcialam byc tylko matka.
Poza tym czasy sie zmieniaja, kiedys nie zajmowano sie kobieca
seksualnoscia, jeszcze nasze babcie znaja czasy, ze "jak chlop
chcial, to trzeba bylo dac", no, nie uwazal, osemka dzieci.
Dziekuje, ktora kobieta by sie do seksu palila. I pewnie najczesciej
jeszce oprocz dzieci niewiele z tego miala, no jakby nie bylo
zaspokojonego faceta.
Teraz kobiety najczesciej wiedza czego i jak chca, seks to
przyjemnosc a nie tylko obowiazek. I jak widac, czesto nawet na tym
forum, to mit, ze mezczyzni zawsze chca i moga.
Zreszta ilez tego macierzynstwa, jak ktos ma dwojke dzieci to juz
sporo.

[krzysztof-lis]

> I owszem gdyby ktos zmusil mnie do wyboru: maz czy dziecko,
> wybralabym dziecko, bo pierwsze jestem z nie odpowiedzialna, po
> drugie faceta moge znalezc na kazdym rogu, z dzieckiem to juz
> trudniej.

A to dziwne

[aandzia43]

> A skoro mówimy o samolotach

[krzysztof-lis]

> A tak poza tym, to nie sądzisz, że świadome powoływanie na świat
> człowieka i nie stawianie jego bezpieczeństwa i warunków do
> przyzwoitego rozwoju (i tylko tego, nie czepiać się za
> nadopiekuńczość) na pierwszym miejscu jest lekko nie fair?

Masz rację. I chodzi tylko o to, by kobieta nie przeginała w kierunku tego
bezpieczeństwa i przyzwoitego rozwoju, na zasadzie "siedzę w domu z dzieckiem
cały dzień, nie odstępuję go na krok, czasu na zrobienie niczego poza tym nie
mam, a tym bardziej czasu dla partnera".

[arronia]

> Z tej przyczyny, że jak nie założysz maski sobie i zasłabniesz, to i
> dziecku (czy innej osobie będącej pod opieką) potem też nie
> założysz. Żadnej ideologii bym się tu nie doszukiwała.

Ja też nie. Jeśli spadnie poziom tlenu, po kilu sekundach bez maski się traci
przytomność. Za to odzyskuje się ją szybko, jeśli się maskę z tlenem nałoży.
Tylko musi ją mieć kto założyć. Dlatego opiekun zakłada sobie maskę najpierw,
ewentualna utrata przytomności przez podopiecznego jest mniej groźna w skutkach
(1 osoba traci przytomność i odzyskuje) niż utrata przytomności przez opiekuna
(2 osoby tracą przytomność i nie odzyskują). Żadnej ideologii.

[kag73]

"A to dziwne

[aandzia43]

> "Jak sie zle wybierze partnera takie sa potem skutki..."
> Coz za naiwnosc. A o tym, ze ludzie sie zmieniaja, czasem z biegem
> lat od siebie oddalaja, w zyciu roznie bywa, juz kiedys slyszales?
> W wiekszosci przypadkow ludzie sa pewni, ze to tej/ta jedyna,
> dlatego sie z soba wiaza. A co przyniesie zycie jest wielka
zagadka
> i stuprocentowej recepy na szczescie nie ma.

Krzysztof młody i zarozumiały. Jak miałam 25 lat to chyba też taka
byłam:-)

[krzysztof-lis]

> Krzysztof młody i zarozumiały. Jak miałam 25 lat to chyba też taka
> byłam:-)

Nie przypuszczam, by miało mi to z czasem minąć.

[aandzia43]

krzysztof-lis napisał:

> > Krzysztof młody i zarozumiały. Jak miałam 25 lat to chyba też
taka
> > byłam:-)
>
> Nie przypuszczam, by miało mi to z czasem minąć.

Bo co? Bo niby mnie nie minęło?;-D

[krzysztof-lis]

> Bo co? Bo niby mnie nie minęło?;-D

No napisałaś, że Tobie minęło.

Mnie chyba nie minie

[krzysztof-lis]

> Bo Ty jestes samcem, plodzenie nic Cie nie kosztuje, przyjemna
> robota i nawet sie nie kurzy. Gdybys musial przez ponad 9 m-cy
> nosic w brzuchu, potem cierpiec, wstawac, karmic, to bys wiedzial
> co latwiej.

Pisząc "łatwiej" nie miałem, broń boże, na myśli trudności wiążących się z samą
czynnością

[kag73]

"Pisząc "łatwiej" nie miałem, broń boże, na myśli trudności
wiążących się z samą
czynnością

[sagittka]

> Pisząc "łatwiej" nie miałem, broń boże, na myśli trudności
wiążących się z samą
> czynnością

[krzysztof-lis]

> W tym kontekście, spłodzenie dziecka powinno być konsekwencją
> znalezienia odpowiedniego partnera. Nie sztuka zrobić sobie dziecko
> z byle kim. Prokreacja z odpowiednim partnerem daje większe szanse
> także dla dziecka na optymalny rozwój, nawet gdy partnerzy się
> rozstaną.

Jeśli stracisz dziecko, łatwo jest spłodzić kolejne z tym samym partnerem

[sagittka]

tak, właśnie o tym pisałam, że partner jest bazą do posiadania
dziecka

[claudel6]

a ja, aandzia, choć bezdzietna, uważam, ze jest. ta hierarchia. są osoby w życiu
(właściwie osoba), za które oddałabym życie bez ułamka sekundy wahania, i te,
które kocham, ale...nie. nie wiem, czy bym potrafiła oddać życie (być może tak,
ale tyle o sobie wiem, ile mnie sprawdzono).
zostałam wychowana w poczuciu, że dla mojej mamy ja - i później również moja
młodsza siostra - jesteśmy najważniejsze. to nie przeszkodziło jej spędzić 28
lat szczęśliwych lat z jej mężem i nie wygląda na to, by to był koniec.
jeśli kiedykolwiek będę miała dziecko, to chcę by się czuło, tak jak ja się
czułam dzięki mojej mamie.

i - jako że jestem bezdzietna - jedyną osobą, za którą byłabym gotowa oddać
życie - jest moja siostra. a nie mój partner czy hipotetyczny mąż.
to oczywiście siła genów. ale nie odczuwam tego jako obowiązku w żadnej mierze.
ewolucja załatwiła to za mnie - odczuwam do niej miłość taką, która potrafi
zagłuszyć moją wolę życia.

[zakletawmarmur]

Dobrze napisane... Też tak to właśnie widzę.

Dodam jeszcze tylko od siebie jedną rzecz... Zastanawiam się czy
problem nie leży w tym przypadku w mężczyznach, którzy chcą
rywalizować z dzieckiem o uczucia kobiety. Mnie to przypomina
sytuacje z dzieciństwa, gdy z bratem testowaliśmy mamę "kogo
bardziej kocha". Mój facet czasami stawia dziecko przede mną...
Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby to w ogóle rozważać w
kwestii "ważności". Jego miłość do mnie objawia sie między innymi
tym, że ma kochać nasze dziecko.

kwestia ważności

[urquhart]

zakletawmarmur napisała:
> Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby to w ogóle rozważać w
> kwestii "ważności".

Zwróciłaś kiedyś uwagę jak nienawidzą teściowych i jakie mają poczucie krzywdy młode mężatki którym mężowie dają wyraźnie odczuć że są dla nich mniej ważne od własnej mamusi?
Sama miłość do rodziców, dzieci jest naturalna i jednym z elementów związku ale kwestia ich "ważności" ma olbrzymie znaczenie

[zakletawmarmur]

Czyli generalnie nie przeszkadza wam fakt, że dla kobiety dziecko
jest najważniejsze tylko, gdy za często jest najważniejsze, tak?

IMO wszystko jest kwestią konkretnej sytuacji. Teraz dziecko jest w
przedszkolu i szczerze to nie myśle o nim prawie wcale. Już częściej
myślę o moim facecie i naszym związku.
Wiem jednak, że gdybym miała wybierać (jak z opowieści mojej babci z
czasów IIWŚ) to bez zawahania wybrałabym dziecko. To samo w
sytuacji: Kogo ratować z płonącego autobusu- obce dziecko czy
utytułowanego naukowca, który może się jeszcze ludzkości przydać,
też wybrałabym dziecko...
Może to wynika z faktu, że jestem kobietą, może dlatego, że dzieci
budzą w człowieku taką naturalną potrzebę zaopiekowania się:-) Nie
tylko "nasze". Pewien znajomy mojej mamy mawia "dzieci to taka
podpucha cywilizacji. Tak je natura stworzyła, żeby budziły
pozytywne uczucia". Szczenięta, źrebaczki, prosiaczki, pisklaczki,
kocięta... Czy nie budzą takiej naturalnej potrzeby przytulenia,
pogłaskania, nakarmienia? Czy na ich widok nie rozmiękają nawet
najwięksi twardziele?

Co w sytuacji, gdy facet przyjmuje rolę konkurenta a nie ojca? Czy
kobieta naturalnie nie zaczyna wchodzić w rolę nadopiekuńczej
mamusi, która nie dość, że musi dziecko przed tyloma rzeczami bronić
to jeszcze przed własnym ojcem...

[aandzia43]

> Co w sytuacji, gdy facet przyjmuje rolę konkurenta a nie ojca? Czy
> kobieta naturalnie nie zaczyna wchodzić w rolę nadopiekuńczej
> mamusi, która nie dość, że musi dziecko przed tyloma rzeczami
bronić
> to jeszcze przed własnym ojcem...
>

Zaklęta, tak się to właśnie odbywa. A w rolę konkurenta męzczyzna
wchodzi wcale nei w ramach odzewu na odrącenie go po narodzinach
potomka. Wchodzi, bo jest tak, a nie inaczej ukształtowany grubo
przed poznaniem swojej kobiety. I do tego wcale nie przez
nadpopiekuńczą matkę. Przyczyny braku więzi z żoną po pojawieniu się
dziecka na świecie i więzi z własnym dzieckiem są różne. Kobiece
hormonalne opętanie dzieckeim to tylko jedna z przyczyn. I
niekoniecznie najczęstsza.

emocjonalnie ważniejszy niż związek

[urquhart]

aandzia43 napisała:

> Najważniejszą osobą, powiadasz? Tak się nie od dziś zastanawiam,
nad
> tym "najważniejsze" w kontekście wyboru między dzieckiem a mężem.
> Nie pierwszy raz panowie na forum kwiczą żałośnie, że nie są
> najważniejsi dla swoich kobiet.

Odpowiem Ci o co mi chodzi słowami Milskiej:

Bliskość jest zagrożona, jeśli jedno z partnerów włączy się w układ,
który stanie się emocjonalnie ważniejszy niż związek. Konkurencyjną
wobec małżeństwa podgrupę żona lub mąż może stworzyć z dzieckiem
(zarówno niemowlęciem, jak nastolatkiem), ale też ze swoją rodziną,
pracą lub choćby kolegami z boiska. Wtedy druga osoba czuje się
zmarginalizowana, wykluczona ze świata partnera, a w końcu obca i
zbędna.
"Jak skutecznie zatruć związek? Jak rozbić małżeństwo?" Zofia Milska
-Wrzosińska

[aandzia43]

> Bliskość jest zagrożona, jeśli jedno z partnerów włączy się w
układ,
> który stanie się emocjonalnie ważniejszy niż związek.
Konkurencyjną
> wobec małżeństwa podgrupę żona lub mąż może stworzyć z dzieckiem
> (zarówno niemowlęciem, jak nastolatkiem), ale też ze swoją
rodziną,
> pracą lub choćby kolegami z boiska. Wtedy druga osoba czuje się
> zmarginalizowana, wykluczona ze świata partnera, a w końcu obca i
> zbędna.


Ładnie napisała Milska:-) Nie można się nie zgodzić.

Ale podrążę trochę, bo bym sobą nie była;-) Ta bliskość może stać
się bliskością zagrożoną, bo może okazać się bliskością
niewystarczającą pierwszemu z partnerów. I to wcale nie dlatego, że
dziecko, praca, rodzice nagle zastępują coś. Przyczyną może być
niemożność przejścia tego drugiego partnera do następnej fazy
związku, wynikająca z jakichś jego felerów rozwojowych. Facet może
być kompletnie niedojrzały do odnalezienia się (emocjonalnie) w roli
ojca i najnormalniejsza żona nie jest go w stanie uzdrowić. Co by
nie zrobiła, będzie źle. Zadowolić jest go w stanie tylko
traktowanie go jak najważniejsze w domu dziecko. Normalną kobietę
taki układ odstręcza. Mąż zaczyna się jej jawić jako ktoś, z kim
utrzymywanie więzi jest czymś obciążającym, niewystarczającym i
niesatysfakcjonującym i cofającym w rozwoju. Po próbach dogadania
się zrywa wieź. Przyczyną nie jest dziecko i jej "nadmierna" miłość
do niego, tylko niechęć do tkwienia w chorym, obciążającym ją
układzie i poczucie obowiązku wobec dziecka. Podtrzymywanie tej
więzi byłoby uwstecznianiem się w rozwoju. Że niby widziały gały co
brały? Tyle wiemy o innych, na ile się sprawdzą w różnych
sytuacjach;-)
Przykładów takiej bliskości zagrożonej, bo zagrażającej
temu "normalniejszemu" partnerowi, można by znaleźć dużo. I nie
wszystkie przykłady dotyczą tych "niedobrych" facetów;-) Czasem
nawalającą stroną jest kobieta.

[jaknietytokto]

Wreszcie ktoś nie bał się tego napisać!
W tym całym pieprzeniu o wybranku chodzi, jak wiadomo, o bachory a nie o żadną miłość - "Normalne, zdrowe wychowanie dzieci powinno uczyć je zarówno czerpać, jak i wnosić". Dziecko (geny) ponad wszystko! Macice to wiedzą!
To kobietom - wbrew powszechnym stereotypom - chodzi o seks i reprodukcję, kiedy ględzą o miłości, a mężczyznom o miłość, kiedy pieprzą o seksie (miłość jest ważna dla kobiety - podobnie jak cnota - dopóki nie umości się na jajach w gnieździe i nie znajdzie frajera, który na nią robi; później może zacząć szukać "wyzwolenia" z kochankami).

Drogi Panie ;)

[mujer_bonita]

W kłamaniu na temat naszych intencji jesteśmy sobie idealnie równi. Jeszcze nie spotkałam mężczyzny, który określiłby wprost, że chce się z kobietą tylko przespać. Zawsze odbywa się to w oprawie ględzenia o 'pokrewieństwie dusz', 'najwspanialszej kobiecie na ziemi', 'zniewalającym uśmiechu', 'samotności' etc. A wszystko to ulatnia się po zaliczeniu panienki.

[krzysztof-lis]

> W kłamaniu na temat naszych intencji jesteśmy sobie idealnie
> równi. Jeszcze nie spotkałam mężczyzny, który określiłby wprost,
> że chce się z kobietą tylko prze spać.

No to już spotkałaś

[laflover]

mujer_bonita napisała:

> anialszej kobiecie na ziemi', 'zniewalającym uśmiechu', 'samotności' etc. A wsz
> ystko to ulatnia się po zaliczeniu panienki.

Ale nie oznacza to w każdym przypadku złej woli ;D

[mujer_bonita]

laflover napisał:
> Ale nie oznacza to w każdym przypadku złej woli ;D

A w przypadku kobiet oznacza? Mimo wszystko sądzę, że więcej facetów 'bajeruje' świadomie dla seksu niż kobiet świadomie usidla faceta tylko dla dziecka.

[kompresor666]

mujer_bonita napisała:

> Jeszcze nie spotkałam mężczyzny, który określiłby wprost, że chce
> się z kobietą tylko przespać. Zawsze odbywa się to w oprawie
> ględzenia o 'pokrewieństwie dusz', 'najwspanialszej kobiecie na
> ziemi', 'zniewalającym uśmiechu', 'samotności' etc. A wszystko to
> ulatnia się po zaliczeniu panienki.

Pani chyba żartuje? W życiu nie wpadłbym na pomysł opowiadania takich bredni
tylko w celu zamoczenia. Ale może zbyt prostolinijny jestem :)

[zakletawmarmur]

> Pani chyba żartuje? W życiu nie wpadłbym na pomysł opowiadania
takich bredni
> tylko w celu zamoczenia. Ale może zbyt prostolinijny jestem :)

A ja wiele razy byłam podrywana "na romantyka" przez kompletnie nie
romantycznych facetów... Porażka... Facet nawet nie specjalnie
słucha tego, co się do niego mówi. Wciska kobietom swoje stałe
romantyczne teksty, czasami dłuższe opowiadanka. Gdy jednak mu się
trochę przyglądasz w zwykłych życiowych sytuacjach, gdy poznajesz
jego podejście do tych spraw niezwiązanych z miłością to bańka
romantyzmu pryska... Okazuje się zwykłym cwaniakiem, którego uczucia
innych ludzi specjalnie nie interesują. Nie wynika to z jego złej
woli, jest po prostu tak bardzo ograniczony pod względem odczuwania.

Zawsze bardzo ostrożnie podchodziłam do "romantyków". Nie lubie, gdy
facet w ten sposób zaczyna mnie podrywać. Zauważyłam, że ci naprawdę
uczuciowi goście tak nie robią. Często z pozoru wydają się twardzi,
niedostępni uczuciowo... Dopiero, gdy pojawi się ta nić porozumienia
stopniowo rozmiękają. Wcale nie muszą mówić przy tym słowa:-) Cali
emanują wtedy taką niesamowitą aurą...

Zdecydowanie wolałabym "konkretny" podryw niż na bzdety o "jedności
dusz" przed pójściem do łóżka... Z takich tekstów to mogłabym już
książkę napisać:-)

[kompresor666]

zakletawmarmur napisała:

> Zawsze bardzo ostrożnie podchodziłam do "romantyków". Nie lubie,
> gdy facet w ten sposób zaczyna mnie podrywać. Zauważyłam, że ci
> naprawdę uczuciowi goście tak nie robią. Często z pozoru wydają
> się twardzi, niedostępni uczuciowo... Dopiero, gdy pojawi się ta
> nić porozumienia stopniowo rozmiękają. Wcale nie muszą mówić przy > tym
słowa:-) Cali emanują wtedy taką niesamowitą aurą...

myślę że masz sporo racji. Pierdolenie oklepanych frazesów musi być straszne. Ze
też kobiety się na to łapią... Albo z braku laku wchodzą w ten układ?

> Zdecydowanie wolałabym "konkretny" podryw niż na bzdety o
> "jedności dusz" przed pójściem do łóżka... Z takich tekstów to
> mogłabym już książkę napisać:-)

jesteś kobietą z jajem i próba wyrwania Cię na 'zniewalający uśmiech' musi
skończyć się sromotną porażką.

[bi_chetny]

najgorsze jest udawanie kogoś innego. ja mam duszę romantyka, choć niestety
teraz trochę zcyniczałą [tak się to odmienia? :)], ale nigdy nie zdarzyło mi się
tego rodzaju podrywanie. jeśli mówiłem coś takiego, to najczęściej już w jakimś
momencie znajomości, kiedy ta więź pojawiała się, kiedy ją czułem.

[zakletawmarmur]

To nie jest nawet udawanie... Oni właśnie tacy są:-)

Pół biedy, jeśli można taki tekst potraktować z przymrużeniem oka. W
sumie poczucie humoru to u faceta ważna cecha.

Kiedyś zaraz po przedstawieniu się koleś zapodał mi tekst:

"My się już znamy (oczywiście kompletnie gościa nie potrafiła sobie
przypomnieć ale wtedy to był standard)... No nie mów, że mnie nie
pamiętasz... 13 października około 20 mijaliśmy się tu i tu.
Wymieniliśmy się wtedy takim znaczącym spojrzeniem. Ja pamiętam to
do tej pory. Nie mów, że nie zwróciłaś na mnie uwagi bo Ci w to nie
uwierzę."

Poderwać mnie nie poderwał, nawet nie pamiętam jak wyglądał ale
tekst tak mnie rozbawił, że pamiętała go do tej pory:-)

[bi_chetny]

to coś w stylu: podobasz mi się maleńka, tylko tego nie spier...l :D

[kag73]

Jaknietytokoto, co za bzdury wypisujesz.
Pewnie Cie jakas kobieta kiedys zranila i do teraz sie nie
otrzasnoles.

[aandzia43]

> To kobietom - wbrew powszechnym stereotypom - chodzi o seks i
reprodukcję, kied
> y ględzą o miłości, a mężczyznom o miłość, kiedy pieprzą o seksie

eeee...mężczyznom chodzi o miłość gdy pieprzą o seksie? Doprawdy,
interesujące, interesujące... Jak sobie tirowcy ucinają pogaduchy
o "pannach jagodziankach", co je często na swych szlakach dogłębnie
poznają, to zapewne mamy traktować te buraczane dyskuśki jak dialogi
o poszukiwaniu miłości? Hehehehehehe...mało mi laptop z brzucha nie
spadł;-D

zaangażowanie intymność namiętność czyli...

[urquhart]

aandzia43 napisała:
> eeee...mężczyznom chodzi o miłość gdy pieprzą o seksie? Doprawdy,
> interesujące, interesujące... Jak sobie tirowcy ucinają pogaduchy
> o "pannach jagodziankach", co je często na swych szlakach dogłębnie
> poznają, to zapewne mamy traktować te buraczane dyskuśki jak
dialogi
> o poszukiwaniu miłości? Hehehehehehe...mało mi laptop z brzucha nie
> spadł;-D

Andzia jak możesz patrzeć na stereotyp mężczyny przez pryzmat klienta
prostytutek Czy to nie jawna mizoandria?
Klienci prostytutek o ile pamiętam to ledwie 10-20% dorosłych
mężczyzn (zależy od województwa). Pogadajmy o zachowaniach
statystycznej większości populacji wierzącej niby w miłość.
Parokrotnie czytałem statystyki że o ile w badaniach młodych dla
bezdzietnych mężatek partner jest osobą najważniejszą potem dzieci
rodzice, u o tyle badanych mężatek z dziećmi kolejność się zmienia i
dzieci są już najważniejsze u miażdżącej większości. U mężczyzn zmian
nie stwierdzono w badaniach, nieliczna część deklarująca że dzieci,
rodzice (matka!) są ważniejsi jest podobna przed posiadaniem dzieci
jak i będąc już ojcami.
To niby oczywiście biologia ale ważniejsza inna więź implikuje brak
czasu, chęci, ochoty na seks, deficyt uczuć dla parnera. A miłość to
przecież zaangażowanie intymność namiętność. Nie jest jakiś stały
stan duszy mimo ślubowań, przecież zarówno po prostu nie podsycany,
albo zraniony zdradą wygasa!

[aandzia43]

> Andzia jak możesz patrzeć na stereotyp mężczyny przez pryzmat
klienta
> prostytutek Czy to nie jawna mizoandria?

Oj no coś ty? ;-)To była tylko odpowiedź na post niejakiego
Jaknietytokto. Dokładnie w tym klimacie. Pieprzenie o seksie, to
pieprzenie o seksie i już. Dobrze wiemy, że ludzie, a faceci
szczególnie, świetnie potrafią oddzielić seks o miłości. Więc jak
ktoś pieprzy o seksie, to po prostu pieprzy o seksie i nie
doszukujmy się drugiego dna.

[kag73]

Ale na dluzsza mete chca milosci z seksem a nie tylko seksu, z czego
sami nie zdaja sobie sprawy. Chca byc przez kogos koachani, inaczej
latwiej i czasem taniej byloby zaplacic prostytutce. To nie o to w
tym chodzi, za proste by to bylo.

[urquhart]

Z biologicznego punktu widzenia człowiek nie ma mechanizmów
charakteryzujących gatunki monogamiczne. Oczywiście że musimy
powściągać swoją biologię żeby tworzyć satysfakcjonujący zwiazek
monogamiczny i jak pisze possesive to czyni nas świadomymi istotami
ludzkimi. Z tym że o ile że mężczyźni powinni kontrolować myślenie
kutasem by inna kobieta na jakiś ten moment w życiu nie była
ważniejsza od żony bo oczywista oczywistość, to że kobieta powinna
powściągnąć biologiczny imperatyw że mężczyzna staje się na jakiś
czas nieważny już oczywiste nie jest a powszechnie tłumaczenie się
"brakiem ochoty" na seks w tym czasie zabiera oksytocynę jedyny
biologiczny wspomagacz poczucia więzi. Oczywiście że to z czasem mija
jak i mężczyznom zauroczenie innymi kobietami ale jak po związku
związku i unikalnym poczuciu miłości i bycia kochanym może nie być
już śladu.

Dla związku ważne jest, że ma pierwszeństwo przed byciem rodzicami,
bowiem bycie rodzicami jest kontynuacją związku. Jeśli jakaś para ma
trudności i prosi mnie o radę, wtedy często pytam: "Co ma dla was
pierwszeństwo: bycie rodzicami, czy bycie parą?". Albowiem jeśli para
ma dzieci, często bycie rodzicami zabiera całą energię i dla pary
niewiele wówczas pozostaje. Miłość rodziców do dzieci karmi się
miłością pary, jest jej kontynuacją. Jeśli więc relacja pary znów
może zająć pierwsze miejsce, wtedy udaje się też lepiej bycie
rodzicami. A przede wszystkim: dzieci, które widzą, że ich rodzice
się kochają, czują się bardzo szczęśliwe. Bert Hellinger "Miłość
szczęśliwa"

[bi_chetny]

przecież nie chodzi o to, że chcemy, żeby kobiety stawiały nas na pierwszym
miejscu przed dzieckiem. Chodzi o emocjonalność, która znika wobec męża w
przypadku pojawienia się dziecka i facet schodzi na plan dalszy. I, o ile trwa
to krótko, jesteśmy w stanie się z tym pogodzić [w końcu to też nasze ukochane
dziecko], o tyle uciekanie z małżeńskiego łóżka w celu spania z 8 letnim
dzieckiem jest stawianiem właśnie relacji z dzieckiem nad relacją z mężem, która
jest ogromnie istotna. O relacji seksualnej, która jest zastępowana relacją
macierzyńską.

[zakletawmarmur]

Tak się zastanawiam jak to do jest z tym "myśleniem macicą". Czego
chce moja macica? Rodzić dzieci ale i przeżyć. Przecież setki
tysięcy lat temu mężczyzna pełnił ważną rolę w życiu kobiety i jej
dzieci. Bardzo często oznaczało to dla niej "być albo nie być"...
Bardzo nie opłacalną taktyką musiało być więc odtrącanie tego samca
i wręcz wypychanie go w ramiona innych kobiet...

Pamiętam, że po porodzie czułam bardzo dużą potrzebę bliskości z
moim mężczyzną. Oksytocyna nie ukierunkowała moich uczuć jedynie w
stronę dziecka... Emocje były jak na początku związku... Nie
ukrywam, że na początku dziecko faktycznie było najważniejsze (w
sensie czasowo-finansowym dostosowywaliśmy się do niego) i
rozpieszczaliśmy je do granic możliwości. Dla niego to było zresztą
coś oczywistego. Myśle, że ta oksytocyna jeszcze nas przy sobie
trzyma ale powoli jej zapasy się wykańczają:-)

Z drugiej strony seks wtedy mieliśmy zajebisty, chyba lepszy niż
kiedykolwiek. Jego ochota na mnie wcale nie zmalała, choć obiektywne
rzecz biorąc wyglądałam wtedy najgorzej. Bzykaliśmy się, gdy tylko
była okazja, bez większych ceregieli, jak para napalonych
nastolatków:-) Teraz wyglądam o niebo lepiej a seksu jest dużo mniej.

Może kobiety, tracą ochotę na seks, bo ich mężczyźni po urodzeniu
dziecka zmieniają się w rozżalonych synalków. Pojawiają się
nagle "oczekiwania", wyrzuty, że dziecku poświęca za dużo czasu...
Może takie zachowanie nie jest sexy? Kobieta zaczyna widzieć w tym
mężczyźnie synka (w dodatku nie jej), który chce od piersi odsunąć
jej własne dziecko. Jej zachowanie zaostrza jego pretensje, jego
pretensje potęgują jej zachowanie...

[urquhart]

zakletawmarmur napisała:
> Może kobiety, tracą ochotę na seks, bo ich mężczyźni po urodzeniu
> dziecka zmieniają się w rozżalonych synalków. Pojawiają się
> nagle "oczekiwania", wyrzuty, że dziecku poświęca za dużo czasu...
> Może takie zachowanie nie jest sexy? Kobieta zaczyna widzieć w tym
> mężczyźnie synka (w dodatku nie jej), który chce od piersi odsunąć
> jej własne dziecko. Jej zachowanie zaostrza jego pretensje, jego
> pretensje potęgują jej zachowanie...

Na pewno jest spora rosnąca grupa mężczyzn o urzekającej osobowości Piotrusia
Pana dla których ojcostwo, i związana z tym odpowiedzialność jest katastrofą,
ale to można łatwo wcześniej przewidzieć i sprawdzić (nadopiekuńcza matka) i o
tym rozpisuje się co drugi miesięcznik.

Ale ogólne każda "prawdziwa miłość" (także macierzyńska!) psychicznie domaga się
WYŁĄCZNOŚCI, i to dla tego kobiecie trudno kochać emocjonalne dalej partnera tak
samo choćbyśmy rozumowo bardzo tego chciała w konkurencji z dzieckiem, a
mężczyźnie przełknąć nagle emocjonalne oddalenie.(Rozdział:Kiedy troje zagraża
dwojgu Inteligencja Erotyczna)

Z drugiej strony czy dobrze pojmujesz role ojca, bo nie skupiamy się nad opieką
nad nowonarodzonym niemowlęciem? Rolą ojca inna niż matki właśnie konstruktywne
rozbijanie symbiotycznej więzi z matką która w nadmiarze i utrzymywana za długo
powoduje szkody w rozwoju osobowości i autonomii dziecka (najczęściej piotruś
pan chłopcy, a borderline dziewczęta). Nauka dziecka samodzielności, autonomii i
niezależności.
Ale jeśli kobieta zbyt wysoko ceni sobie tą więź z dzieckiem i pozwala jej
poluzować, a relacje z partnerem odtrąca, facet nie ma szans wypełnić swojej
roli i wycofuje się, albo w apatię albo do innego zwiazku. W patriarchacie nie
mogła sobie na to pozwolić, teraz może.
Społecznie i tak zawsze on będzie winny bo niedojrzały a jedynie ona dobrą
matką, no może trochę za dobrą :)

[zakletawmarmur]

> Ale ogólne każda "prawdziwa miłość" (także macierzyńska!)
psychicznie domaga si
> ę
> WYŁĄCZNOŚCI,

Nie zapominaj, że ojcowie też dzieci kochają:-) Czy ta miłość też
domaga się wyłączności?

> Z drugiej strony czy dobrze pojmujesz role ojca, bo nie skupiamy
się nad opieką
> nad nowonarodzonym niemowlęciem? Rolą ojca inna niż matki właśnie
konstruktywne
> rozbijanie symbiotycznej więzi z matką która w nadmiarze i
utrzymywana za długo
> powoduje szkody w rozwoju osobowości i autonomii dziecka
(najczęściej piotruś
> pan chłopcy, a borderline dziewczęta). Nauka dziecka
samodzielności, autonomii
> i
> niezależności.

IMO ojciec powinien aktywnie uczestniczyć w życiu dziecka od
urodzenia. Ojciec dostarcza już wtedy dziecku innych bodźców np.
dotykowych. Jest silniejszy, mniej delikatny a za razem pewniejszy.
Zgadzam się, że powinien uczyć dziecko samodzielności w większym
zakresie niż matka.

Z tego co czytam w tym wątku, mam przed oczami obraz rodziny, gdzie
biedny ojciec nie potrafi konkretnie przeciwstawić się kobiecie,
tylko chodzi i marudzi. Jeśli nawet zdradzi to będzie srał w porty,
czy żona się nie dowie, bo wtedy będzie skończony...
Sorki, ale facet powinien mieć jaja i przynajmniej czasami z nich
korzystać. Jeśli permanentnie zachowuje się jak zazdrosny,
wymagający dzieciak to nie ma co liczyć na seks. Kto więc tu
powinien się pierwszy zmienić?

> Społecznie i tak zawsze on będzie winny bo niedojrzały a jedynie
ona dobrą
> matką, no może trochę za dobrą :)

A kto tworzy normy społeczne jak nie on? Jeśli jakieś normy uważam
za złe to nie przejmuje się nimi. Konformizm= brak jaj.

[bi_chetny]

Rolą ojca jest dawanie samodzielności, wyrwanie spod skrzydeł matki.

Rolą męża jest określenie podwójnej roli kobiety w rodzinie, zarówno matki jak i
żony/kochanki.

Rolą żony jest utrzymywanie więzi emocjonalno-seksualnej z mężem, znalezienie
czasu również dla niego.

W przypadku niedojrzałości psychicznej faceta oczywiste jest, że będzie patrzył
na to inaczej. Ale nie zawsze spotyka to tych Piotrusiów Panów, jak mówicie.

[aandzia43]

> W przypadku niedojrzałości psychicznej faceta oczywiste jest, że
będzie patrzył
> na to inaczej. Ale nie zawsze spotyka to tych Piotrusiów Panów,
jak mówicie.
>

Oczywiście, że nie zawsze spotyka to Piotusiów. Tak jak nie zawsze
powodem braku więzi między małżonkami, czy nie nawiązania kontaktu
między ojcem a dzieckiem, jest modliszkowatość żony.

[zakletawmarmur]

> na to inaczej. Ale nie zawsze spotyka to tych Piotrusiów Panów,
jak mówicie

Nie chodzi mi o kompleks Piotrusia Pana... Takich gości jest pewnie
mało. Chodzi mi o taką zwykłą życiową dupowatość. Nieumiejętność
wyartykułowania swoich myśli a nawet lęk przed gniewem żony...
Założę się, że w pewnym momencie wybucha, robi scenę, wymusza,
szantażuje ale bez większych efektów... Później dalej bawi się w
pokornego synalka.
To nie są cechy podniecające kobietę.

[aandzia43]

> Ale jeśli kobieta zbyt wysoko ceni sobie tą więź z dzieckiem i
pozwala jej
> poluzować, a relacje z partnerem odtrąca, facet nie ma szans
wypełnić swojej
> roli i wycofuje się, albo w apatię albo do innego zwiazku. W
patriarchacie nie
> mogła sobie na to pozwolić, teraz może.
> Społecznie i tak zawsze on będzie winny bo niedojrzały a jedynie
ona dobrą
> matką, no może trochę za dobrą :)
>

W patriarchacie nie mogła sobie pozwolic na nieposłuszeństwo, to
fakt. Co do więzi zaś, to wcale niekoniecznie obyczajowość wymagała
od niej jakiejś więzi z mężem. NADOPIEKUŃCZA MATKA SYNA TO WYTWÓR
PATRIARCHATU. Brak elementarnego szacunku dla młodej żony, jako
nowego członka rodziny, dramatyczne przywiązanie matki do dorosłego
syna, jako jedynego zabezpieczenia i sensu życia, brak szacunku do
kobiet w ogóle, ciągły nadzór wielopokoleniowej rodziny, nei
sprzyjają nawiazaniu głębszej więzi miedzy małzonkami. Kiedy młoda
żona rodzi syna, to ona z kolei obdarowuje całymi swoimi zasobami
energetycznymi to swoje zabezpieczenie na starosć i powód do dumy
(jedyny). Mąż nie wymaga od niej zazwyczaj niczego, poza dupą,
rodzeniem potomków i ciężka robotą. To kwilące w jej ramionach
maleństwo z kutasikiem, to cała jej tożsamość i perspektywa godnego
zycia. Że niby to dalego od nas? A włoska mamma? A poza tym nawet
jeśli daleko, to na większej częsci naszej planety. Facetowska
potrzeba kontrolowania i trzymania pod butem swoich samic sama
ukręciła bat na ich ewentualne, przez niektórych przejawiane
potrzeby "więzi".

90 proc

[urquhart]

Dla tych co ciągle twierdzą że to zjawisko marginalne "bo oni mieli inaczej" Może dlatego że wcześniej ich małżeństwo nie było idealne i
nie było poczucia straty , a może to te nieliczne 10%... :)

Dzieci niszczą małżeństwo

Narodziny pierwszego dziecka poważnie zaburzają małżeńską sielankę.
Do takich wniosków doszli amerykańscy z uniwersytetu w Denver, którzy
przez 6 lat badali 218 par małżeńskich.

Jak się okazało, aż 90 proc. z nich przeżyło poważne trudności, gdy
na świecie pojawił się potomek. Paradoksalnie największy wstrząs
przeżywały małżeństwa, które wcześniej były niemal idealne: nie
kłóciły się, miały podobne poglądy i dzieliły zainteresowania. Dla
nich nowy członek rodziny oznaczał gigantyczną zmiane w życiu.

Naukowcy odkryli również, że na większy stres narażeni byli ci
partnerzy, którzy mieszkali razem przed ślubem. Negatywne skutki
powiększenia rodziny odczuli również partnerzy, którym dziecko
urodziło się zaraz po ślubie i ci mniej zamożni.

Naukowcy tłumaczą to tak: pojawienie się dziecka to ogromne wyzwanie
i nowe doświadczenie dla obojga małżonków. Mężczyzna musi się
pogodzić z tym, że już nie jest na pierwszym planie, bo żona swój
czas i energię koncentruje na malcu. Żona z kolei musi się
przystosować do tego, że spędza całe dnie w czterech ścianach domu,
podczas gdy jej partner wychodzi do pracy, spotyka się z ludźmi, a
czasem nawet idzie z kolegami na piwo.

To wszystko powoduje, że małżonkowie częściej kłócą się, a nawet
zaczynają kwestionować sens swego związku.

Według naukowców to nowe zjawisko. Częściowo wynika z tego, że młodzi
rodzice nie są wspierani, jak bywało dawniej, przez starszych
członków rodziny.

Naukowcy jednak pocieszają - związek, który przetrwał pierwszy rok z
dzieckiem, staje się potem lepszy i trwalszy.

www.livescience.com/culture/090408-kids-marriage.html

[aandzia43]

> Dzieci niszczą małżeństwo

Brzmi pompatycznie jak: przyswojenie umiejętności czytania i pisania niszczy
dzieciństwo. Dzieciństwo trwa dalej wzbogacone o to, co niesie ze sobą lektura.
Małżeństwo trwa dalej, tylko na wyższym szczeblu drabiny. No chyba, ze się
spadnie z drabiny podczas tego wdrapywania się na nią.

> Narodziny pierwszego dziecka poważnie zaburzają małżeńską >sielankę.

To brzmi lepiej.

> Naukowcy jednak pocieszają - związek, który przetrwał pierwszy rok z
> dzieckiem, staje się potem lepszy i trwalszy.

A to już całkiem dobrze:-)