Psychoterapia

[poetkam]

Pytanie? Dobra psychoterapia, czy wręcz przeciwnie - szkodząca?
Ann, Drugikońcu, Lolinko i te osoby, które mogą coś o psychoterapii powiedzieć
: czy jeśli czuję ból, lęk przed rozdrapywaniem przeszłości winnam nadal na
taką terapię chodzić? Terapia od połowy grudnia, regularnie co tydzień. Nie
wiązałam terapii z moim samopoczuciem do wczoraj : wpadłam w dół, lęk, silny
lęk przed śmiercią - zaczęłam prawie pisać testament (co będzie z córką,
kiedy umrę teraz), obawa przed guzem mózgu - prawie nieustanny ból głowy,
przejmowanie się bzdetami - szkoda forum na nie... Uświadomiłam sobie, że nie
chcę iść w piątek do pani psycholog, bo.. nie chcę już wracać do przeszłości -
trudnej przeszłości, widzę wciąż siebie krzywdzoną, samą siebie
krzywdzącą...Po cholerę tam wracać? To boli. Tak boli. Linia życia - tak
nazywa się zaglądanie w moją przyszłość. Czy tak ma boleć? Czy po tym bólu
nastąpi ulga? Chodzić mimo bólu niefizycznego? Rozum mówi - tak. Serce - nie
wytrzymuje, płacze.
Czy chodząc na psychoterapię mieliście takie dylematy?

[lolinka2]

to właśnie dlatego TAAAAAAAK

ostatnio jak wyszłam, mało nie zemdlałam a potem miałam wrażenie jak
po masywnym wyrzygu (sorry za dosadność). A pan-ksiądz tylko zadał
kilka pytań, których nikt wcześniej nie zadał.... i to dopiero
spotkania konsultacyjne są, na kolejnym kontrakt i potem terapia z
prawdziwego zdarzenia... już wietrzę co będzie dalej. Ale uważam tak:
skoro mnie to rusza, to znaczy że efekt jest. Gdybym była
kamiennoobojętna, to pewnie byłoby nie to No i fakt, że terapeuta
się trudnych pytań nie boi (a poprzednia pani ich unikała i w ogóle
celowała jak kulą w płot), świadczy in plus. A moje samopoczucie...
cóż, wybaczcie porównanie, chemioterapia wdrożona w odpowiednim
momencie też rozpieprza pacjenta po to, żeby dalej mógł lepiej zyć...

[dr.zabba]

Moim zdaniem, a wiem, że może być ono odosobnione, jeśli nie chcesz przeszłości
rozdrapywać, nie pozwól na to. Terapia drążąca często nie jest najlepsza dla
czadersów. Bywa też bolesna w depresji.
Z moim doświadczeniem psychoterapeutycznym, nie kontynuowałabym.
Jednakże myślę, że powinnaś z terapeutką porozmawiać o tym, jakie emocje i stany
powodują u Ciebie sesje. Może można zmienić metodę?
P.S. Czy na pewno nie masz depresji?

[skaka_anka]

Dla mnie terapia jest takim dopełnieniem leczenia. Ciągle przechodzę przez etap
godzenia się z chorobą, nabycia umiejętności życia w tle ze zmianami nastroju.
Nie pędzę daleko w przeszłość, bo jeszcze nie czas na to, moja terapeutka
powiedziała, że nie zmusi mnie do retrospekcji, że ja sama poczuję taką
potrzebę. Dlatego pracujemy nad poczuciem winy, asertywnością, apatią, trudnymi
sytuacjami w związku. Nie boję się terapii, widzę, że mi pomaga, choć nie raz po
wyjściu z gabinetu byłam niespokojna. Już ponad 1,5 roku mam za sobą i widzę
efekty.
Nie bój się nic

[xsenia]

Linia życia - tak
> nazywa się zaglądanie w moją przyszłość. Czy tak ma boleć? Czy po tym
bólu
> nastąpi ulga? Chodzić mimo bólu niefizycznego? Rozum mówi - tak.
Serce - nie

NIE

[majagor]

Chociaż psychoterapia bolała, była czasem nieprzyjemna, paskudnie trudna.. nie żałuję tych wszystkich godzin tam spędzonych.. Zarówno na spotkaniach indywidualnych, jak i na grupowych.
Zaglądanie w przeszłość bywa trudne, bywa niemiłe, napawa lękiem, przerażeniem.. ale nie robi się tego od tak. Robi się, by potem było lepiej.

Ja teraz jestem na etapie oczekiwania na terapię. I chociaż wiem, iż będzie paskudnie, że będę płakać, krzyczeć i uciekać - to wiem, iż jest to ważne. Ważne, cenne i mi potrzebne.

Więc na Twoim miejscu nie rezygnowałabym z tego.

[dr.zabba]

Myślę, że to może być tak: jeśli problemem jest sam chad, czyli aktualnie
depresja (mania? - chyba niewielu odczuwa wówczas potrzebę terapii)to terapia
analityczna nie jest wskazana i nie będzie nawet pomocna. Ale jeśli trzeba
leczyć to, co siedzi jakby "pod" chadem, osobowość, na podłożu której rozwija
się choroba, to rozdrapywanie przeszłości i ból z tym związany mogą być
korzystne. Jeden warunek (moim zdaniem): pacjent musi być przynajmniej trochę
wyrównany. Znaczy stabilny.

[36.a]

psychoanaliza, tylko i wyłącznie.
lacanowska. też wyłącznie.
niech zyje Francja!
powtórzę, ok?

poczucie uczestniczenia w misterium, tworzenie siebie i na pewno nie jest dla każdego, nie jestem wolnomularzem (nie umiem się nie śmiać), ale jest elitarna. wymaga inteligencji. konieczne jest kojarzenie, ale krzyk eureka! daje wolność. ogromnie zmusza do myślenia. kilka lat żmudnej pracy. na granicy pracy literackiej - sic. a ja kocham słowa, ale nie puste, mając pełną świadomość bycia grafo-maniakiem. wywraca życie do góry nogami. daje oddech.
zwykła psychoterapia jest miłą pogadanką o życiu, autopsja.

[lolinka2]

to ja poproszę o wyjaśnienie dla ludzi spoza elit
bo nie zrozumiałam
zobaczyłam nieskoordynowany słowotok
przykro mi, nie jestem grafomanem (i pewnie dlatego mam problemy ze
zrozumieniem)

[poetkam]

lolinka2 napisała:

> to ja poproszę o wyjaśnienie dla ludzi spoza elit
> bo nie zrozumiałam
> zobaczyłam nieskoordynowany słowotok
> przykro mi, nie jestem grafomanem (i pewnie dlatego mam problemy
ze
> zrozumieniem)


O raju... Może przejdźcie na priva z tym dogryzaniem? Urozmaicacie
co prawda forum... ale : ranicie jedna drugą. Ja czuję niesmak
czytając Wasze inteligentne dogryzanie wzajemne.

[lolinka2]

ale ja NAPRAWDĘ nie zrozumiałam, o co chodzi ze psychoanalizą lancana i
dlatego poproszę o wyjaśnienia z pierwszej ręki
i naprawdę nie jestem grafomanem, być może dlatego nie rozumiem cudzego
słowotoku.

[awanturka]

Ja też nie zrozumiałam. Nawet tego czy 36.a jest za czy przeciw psychoanalizie. I czy to co pisze pisze na poważnie czy ironicznie. Nic nie rozumiem. Ani trochę.

Tępa jestem

Nikomu nie dogryzam.
proszę tylko o wyjasnienie.

once again

[36.a]

psychoanaliza, tylko i wyłącznie.
lacanowska, nie lancanowska [pean]

* poczucie uczestniczenia w misterium [tak, długo nie potrafiłam o tym mówić]

* tworzenie siebie i na pewno nie jest dla każdego [ta psychoanaliza]
* nie jestem wolnomularzem (nie umiem się nie śmiać), ale jest elitarna [bo jest i nie chodzi o to, że kosztowna; moja nie była]

* wymaga inteligencji [przeczytane, albo usłyszane na seminarium, wiele osób psychoanalizy nie pojmie, bardzi wiele od razu rezygnuje, wymaga silnej determinacji i nie pisze o tu zgromadzonych] konieczne jest kojarzenie, ale krzyk eureka! daje wolność.

* ogromnie zmusza do myślenia.

* kilka lat żmudnej pracy [czasem ma się serdecznie dość; drugikońcu, to chyba Ty pisałaś, że się przychodzi i milczy - ano, było tak]

* na granicy pracy literackiej - sic [lacanizm najbardziej bazuje na slowie, przejęzyczeniu, metonimiach etc., byłam zafascynowana metodą] a ja kocham słowa, ale nie puste, mając pełną świadomość bycia grafo-maniakiem [świadomość bycia amatorem jest piękna]

* wywraca życie do góry nogami [hihi, ludzie sie rozwodza np.]

* daje oddech.

Zwykła psychoterapia jest miłą pogadanką o życiu, autopsja [analiza vs. terapia na korzysc tej pierwszej]

[chin_chilla]

Ja terapię mam z przerwami - czasem są takie okresy kiedy nie chodzę. teraz jest
taki, kiedy uczęszczam 2 razy w miesiącu.
Czasem spotkania są trudne, ale sama sobie to tak ustaliłam - z niektórymi
rzeczami trzeba się rozprawić, a psycholog jest osoba, której mogę powiedzieć
wszystko bez ogródek. Jeśli nie chce grzebać w przeszłości to nieraz rozmawiam o
rzeczach które dzieją się teraz i czasem rozmowa sama skręca w kierunku
przeszłości. Wtedy wiem, ze muszę się z nią rozprawić, że poczuję ulgę.
Myślę, że wszystko zależy od tego czy ta przeszłość ci ciąży czy nie. Być może
musisz sie z nią rozprawić, a być może możesz żyć dalej nie ruszajac jej. Nie
wiem. Ale myśle, że warto kontynuować terapię - jesli nie nad własną
przeszłością to nad terazniejszością czasem warto popracować.

[lolinka2]

no to moje doświadczenia są dość podobne
ja się najpierw wzięłam za bary z teraźniejszością, a potem zaczęłam
dłubać w przeszłości.. czyli: najpierw "usprawnienie funkcjonowania" a
potem sięgamy głębiej.

[poetkam]

Dobry pomysł mi podsunęłaś z tym "dawkowaniem" sobie przeszłości.
Chętnie skorzystam. Nie dam rady - łzy, kula w gardle - przepraszam,
nie mogę dalej. Najważniejsze - nie bać się powiedzieć : stop. To w
końcu ma być terapia z pożytkiem dla mnie.
Dziękuję Wam za cenne rady

[lolinka2]

a to ty nie mówiłaś terapeucie STOP? A terapeuta nie zatrzymuje się,
gdy widzi, że nie wyrabiasz? ojjjj, to my tu wszystkie "ze złej
strony pukałyśmy"

A swoją drogą, tak z innej beczki trochę: dlaczego łzy i kula w
gardle nie miałyby znaleźć w gabinecie bezpiecznego ujścia? Myśle, że
to najbezpieczniejsze miejsce na takie rzeczy... ale "myślę", bo sama
przepraszałam (!) wielokrotnie terapeutów za to, że płaczę... choć
wiem, ze to głupie przepraszanie, a płacz jest jak najbardziej na
miejscu. Aczkolwiek każdy z terapeutów zatrzymywał się na łzach.
Odczekiwał i ewentualnie szedł dalej - i ci skuteczni, i mniej
skuteczni. Z wyjątkiem behawioralnych, którzy żadnych łez nie byli w
stanie ze mnie upuścić.

[poetkam]

lolinka2 napisała:

> a to ty nie mówiłaś terapeucie STOP? A terapeuta nie zatrzymuje
się,
> gdy widzi, że nie wyrabiasz? ojjjj, to my tu wszystkie "ze złej
> strony pukałyśmy"

Ja nie mam jeszcze zbyt długiego widać doświadczenia, temu to dla
mnie taki trudne...


> przepraszałam (!) wielokrotnie terapeutów za to, że płaczę...

kurczę, ... mam nadzieję, że ja nie będę...

[lolinka2]

czy ja wiem, czy to od doświadczenia zależy?

ja mam "w zestawie" mechanizm taki, że jeśli coś przekracza moje
granice, to komunikuję fakt - i to działa np u dentysty, ginekologa
(jak boli, to mówię) i podobnie u terapeuty... więc po prostu nie
przypuszczałam w całym swym niedouczeniu że ktoś może mieć
inaczej, bo u mnie jest to jakaś jednak podstawa instynktu
samozachowawczego "nie dać się skrzywdzić".

[xsenia]

może jakiś przykład skutecznej interwencji?

jeden, jedyny, malutki

przykład na celne pytanie mistrza terapeuty, które doprowadziło do
wglądu.
wiem, że to jest top secret, ale chyba ktoś mógłby przedstawić jeden
mały epizod zmieniając krytyczne dane.

bardzo proszę

w zamian mogę opowiedzieć dykteryjki o terapeutach, superwizorach i
ich spotkaniach. niektóre mocne.

[majagor]

Moja psycholog tak naprowadziła mnie na rozmowę, że przyznałam jej się, że
zostałam zgwałcona.
Nie wiem do teraz jak tego dokonała, bo ja ten incydent skutecznie wybiłam sobie
z głowy. Gdy to mi się zdarzyło [miałam 14 lat] także nikomu o tym nie
powiedziałam. Żyłam z tym i robiłam wszystko, by nie pamiętać. Aż tu nagle
wyleciało mi z ust.

Straszne było odkryć to na nowo. Straszne było przeżyć to po raz kolejny. Ale,
gdy emocje opadły, gdy jakoś zaczęłam z tym żyć.. okazało się, iż pełno zachowań
z dotychczasowego życia było spowodowane tym, iż 5 kolegów krzywdę mi zrobiło.
Tyle, że ja nie wiedziałam, iż to właśnie to jest podłoże pewnych zachowań.
Oczywiście - psycholog poleciła mi zgłoszenie sprawy na policję, oczywiście
zapewniała mi pomoc psychologiczną, chciała mi załatwić dobrego adwokata itd.

Uzmysłowiła mi także, że to nie była moja wina. Że to oni powinni się tego
uczynku wstydzić - nie ja. Że ja [poza tym co zrobiłam w obronie] nic zrobić
więcej nie mogłam. Uzmysłowiła mi, że oni dokonali strasznego przestępstwa,
którego ja jestem ofiarą.

O taki przykład Ci chodziło? Bo może źle zrozumiałam - dziś z myśleniem,
czytaniem u mnie ciężko - padam na ryj ze zmęczenia..

[xsenia]

wstrząsnęła mną ta historia

już nie bede zadzawac glupich pytan

[drugikoniecswiata]

Decyzja o terapii to jedna z ważniejszych decyzji w życiu, nie do podejmowania
na emocjach - tak samo jak nie decydujesz natychmiast po kłótni z facetem, czy
się z nim rozwieść czy nie. (Chyba nie?) Na pewno terapia nie polega na tym, że
jest zawsze dobrze, miło i słodko.

To, że są ciężkie sesje, to normalne. I że przychodzi chęć ucieczki. To, że
możesz nie czuć się na siłach, też. Tylko mów, mów, mów o tym terapeucie. W
trakcie sesji. Na następnej. Natychmiast, jak sobie uświadomisz. Terapia to nie
tylko rozgrzebanie przeszłości, to także - co najmniej w takim samym stopniu -
analiza "tu i teraz" w relacji z terapeutą. Mów o wszystkim, co ci na myśl
przychodzi, bez szczypania się, że głupio, że nie wypada, że gościowi przykrość
zrobisz, itd itp. Dopiero taki stan stwarza przestrzeń do pracy.

Gdybym miała doradzać - nie rezygnuj, ale uważaj na swoje granice, chroń ich.
Myślę, że możesz mieć z tym kłopot, ale gdzieś się tego trzeba nauczyć. Warto w
każdym razie. Terapia ma swój rytm, i po mocnych, głębokich przeżyciach
potrzebny jest dystans, odpoczynek, zebranie sił na następną "wywrotową" sesję.
Nie da się cały czas na maksymalnych obrotach. Nie oczekuj tego od siebie, o to
też cię trochę podejrzewam... Po prostu przychodź, to w dłuższej perspektywie
samo w sobie bardzo dużo daje.

PS Mnie się zdarzało przychodzić i mówić "dzisiaj nic nie będę mówić". Moja pani
na to zwykle "to nie". Miałam też takie sesje, na których po prostu siedziałam i
płakałam. I mówiłam jej, że ma ze mną być, a nie drążyć, bo nie chcę i nie
jestem w stanie drążyć. Była. Pomagało.

I tak i mi jeszcze przyszło do głowy - daj sobie luz tego dnia. Jeśli się da,
nie planuj już nic później na wieczór, niech to będzie czas dla ciebie. Sesja w
tobie pracuje, nie zamyka się na tej jednej godzinie. Nie oczekuj od siebie, że
zamkniesz drzwi gabinetu i wszystko zostawisz za nimi.

[lolinka2]

o, to, to....

od siebie, z ostatnich doświadczeń, dodam tylko, że nie każdy terapeuta
jest gotowy na przyjęcie prawdy o relacji terapeutycznej

[drugikoniecswiata]

hihi, lolinka przynosi prawdę, a ktoś odmawia współpracy, bo ma własną
sorry, ucieszyłam się.

tak czy inaczej, terapeuta powinien być gotowy do rozmowy na temat tego, co się
dzieje między nim i pacjentem, także do refleksji nad sobą. mi to dawało duże
poczucie bezpieczeństwa.

[lolinka2]

bardziej mi szło o nieprzepracowane przez terapeutę kwestie
przeniesień/ przeciwprzeniesień i dzieją się rzeczy, które można w
fajne spokojnie zamienić, a on się wkurza... no i błędne koło.

[perfekcjonizm]

A nie myślałaś, czy te lęki nie są ucieczkowe?. Im bardziej w głąb tym bardziej
psychika oporuje. To się dzieje podświadomie. Psychika blokuje dostęp do
prawdziwych emocji, bo są trudne do zniesienia. Może masz jakieś nieświadome
wyobrażenie na temat swojej przeszłości czy na temat reakcji jaką mogą wywołać w
Tobie wspomnienia.

Piszę o tym z doświadczenia po swojej długoletniej terapii. Przyszłam pod czas
niej chyba wszystkie możliwe stany, wszystko żeby tylko nie zmierzyć się z
prawdą o sobie.

[poetkam]

Byłam dziś u mojej pani psycholog. Ok., będę brała leki, pani Agnieszko.
Powiedziałam, że boli. Linia życia na razie idzie w odstawkę do momentu poprawy
mojego nastroju. Ryczałam jak bóbr - no widzę nareszcie pani Magdo u pani
reakcję, nie tłamsi pani uczuć, jak do tej pory. Widzę postępy. Nie wiedziałam,
że podczas niepokoju, stresu przestaję oddychać... Kurczę... Też tak macie?
Zostało mi to uświadomione...
Dziękuję za otuchę. Jesteście kochani...

[drugikoniecswiata]

tak, to jak bardzo emocje siedzą w ciele jest niewiarygodne. To akurat
odkrywałam sama, nie na terapii, trochę na marginesie zajęć z emisji głosu i
wyjazdu okołokręgosłupowego. Ale to niewiarygodne. Robiliśmy tam m.in. takie
ćwiczenie - umiejscowić emocje w ciele. co czuję i gdzie. potem im dalej w
terapię, tym bardziej czułam i tym bardziej wiedziałam CO.

Spróbuj też zwrócić uwagę na to, jak jesteś spięta. Dłonie zaciśnięte na siatce,
na poręczy w autobusie, na telefonie... szyja przed kompem... nogi zaplecione...
nie mówiąc już o żuchwie i szczękościsku. i za każdym razem rozluźniać,
rozluźniać, rozluźniać... pomaga. jeśli piszę oczywistości, to przepraszam. dla
mnie to było duże odkrycie.

[xsenia]

> tak, to jak bardzo emocje siedzą w ciele jest niewiarygodne

cieszę się, ze to odkryłaś

to jest nie tylko wiarygodne, ale i oczywiste
przykładowo taki wariograf - wszyscy wiemy jak działa

dochodzenie do tego poprzez odpamiętywanie/konstruowanie wspomnień to
jak jechać ze Szczecina do Świnoujścia przez Przemyśl

BTW wiesz, że często "przypominamy" sobie zdarzenia, które nigdy nie
miały miejsca? nene, to nie sugestia złośliwego terapeuty. tak działa
pamięć. kropka. jest to jeden z powodów dla którego uważam grzebanie
w worku owsa, w którym oddzielnie ziarna od plew jest niemożliwe, za
bezcelowe.

[drugikoniecswiata]

1) źle się wyraziłam - niewiarygodne jest to, jak znikomą mamy zwykle (w
zachodnim kręgu cywilizacyjnym) tego, że emocje siedzą w ciele
2) dla mnie nie było to oczywiste i znam x osób, dla których oczywiste to nie
jest i które świadomość ciała mają zerową
3) nie wiem jak działa wariograf
4) nienawidzę retoryki "wszyscy wiemy". skąd wiesz, co ja wiem? a jeśli czegoś
nie wiem, to co? przestępstwo? ciemnogród? wqrwia mnie taki ton. chętnie się
dowiem.

[drugikoniecswiata]

> dochodzenie do tego poprzez odpamiętywanie/konstruowanie
> wspomnień to jak jechać ze Szczecina do Świnoujścia
> przez Przemyśl

Jak nie ma innej drogi, to się jedzie przez Przemyśl, a czasem innej drogi nie
ma. Jeśli chodzi o mnie, to jestem pewna, że bez backgroundu terapeutycznego nie
byłabym w stanie tych emocji odnaleźć. Jak się ma coś zlokalizować, to najpierw
trzeba umieć to rozpoznać.

> BTW wiesz, że często "przypominamy" sobie zdarzenia,
> które nigdy nie miały miejsca? nene, to nie sugestia
> złośliwego terapeuty. tak działa pamięć. kropka.

tak, czasami tak bywa, to akurat wiem. najczęściej jednak przypominamy sobie
zdarzenia ze świadomości wyparte, takie, które trzeba było wyprzeć, żeby w danym
momencie przeżyć. mechanizmy obronne bywają bardzo mocne i na pewnym etapie są
potrzebne, wyparcie do nich należy.

> jest to jeden z powodów dla którego uważam grzebanie
> w worku owsa, w którym oddzielnie ziarna od plew
> jest niemożliwe, za bezcelowe.

parę postów wyżej miałaś przykład na to, że nie jest to sposób jedyny i że
psychoterapia jest do tego drogą równie uprawnioną. przypomnę tylko, że
napisałaś, że historia cię poraziła i nie będziesz zadawać głupich pytań.
szkoda, że nie dodałaś jeszcze, że nie będziesz w tak protekcjonalny sposób
wyrażać się o innych niż twoje doświadczeniach.

Drogi są różne, a celem "grzebania w worku owsa" zwykle nie jest jedynie
pozbycie się napięć w ciele. Co jednak jest dobrym skutkiem ubocznym. Tak,
najlepiej by było, gdyby każda terapia była kompleksowa - współpraca psychiatry,
psychoterapeuty i kogoś, kto pracuje z ciałem, a najlepiej wszystkie te
kompetencje w jednej osobie. Ponieważ to mało realne, trzeba sklejać z kawałków.

Jesteśmy różni, i to co dla jednego jest drogą do szczecina przez przemyśl, dla
drugiego jest skokiem za miedzę. Twoje prawo nie lubić "grzebania w worku owsa",
moje prawo uważać je za błogosławieństwo.

[xsenia]

nie zamierzam odwodzić nikogo od zatruwania sobie życia
psychoterapią.
ba! znam takich, którzy się terapeutyzują dla sportu.

Ty masz prawo wyznawać mitologię wyparcia, ja mam prawo powtarzać
swoje zdanie n/t biznesu terapeutycznego. Po tym pojęciem rozumiem
zasadniczo sytuację jedna pani drugiej pani opowiada historie.

Powiem więcej; nie neguję at all zasadności pracy nad softwearem
(hardweare poprawiamy lekami), ale to co tutaj czytam podobne jest
raczej do leczenia łupieżu przez przystawienia pijawek, niż do
konstruktywnej reorganizacji niefunkcjonalnych struktur poznawczych.

Ta Wasza psychoterapia tak ma się do wiedzy naukowej jak medycyna
alternatywna do medycyny. Są tacy, którzy wierzą że na raka pomaga
sok z Noni, a jak brzuch po nim boli to tym bardziej pomaga. Na to
nie ma rady.

Jako ciekawostkę powiem, że toczy się coś na kształt sporu między
lobby starych wyjadaczy, którzy uważają że pacjentowi w czasie
terapii powinno się pogorszyć, a ich konkurentami będącymi odmiennego
zdania. Starzy wyjadacze wiedzą że z pacjenta, któremu nasilają się
objawy wycisną więcej kasy, a nowi chcą im odebrać klientów bardziej
atrakcyjną ofertą.

To jest biznes, podobnie jak leczenie zębów, z tą różnicą że
terapeuta nie ponosi żadnej odpowiedzialności za swoje działania.

[majagor]

xsenia napisała:

> Jako ciekawostkę powiem, że toczy się coś na kształt sporu między
> lobby starych wyjadaczy, którzy uważają że pacjentowi w czasie
> terapii powinno się pogorszyć, a ich konkurentami będącymi
odmiennego
> zdania. Starzy wyjadacze wiedzą że z pacjenta, któremu nasilają
się
> objawy wycisną więcej kasy, a nowi chcą im odebrać klientów
bardziej
> atrakcyjną ofertą.
>
> To jest biznes, podobnie jak leczenie zębów, z tą różnicą że
> terapeuta nie ponosi żadnej odpowiedzialności za swoje działania.
>

Jako ciekawostkę napiszę Tobie, iż moja psycholog przyjmowała mnie
za darmo. Gratis. Zupełnie gratis. Potrafiła przyjść godzinę
wcześniej do pracy, by mieć czas dla mnie, potrafiła zostać po
godzinach, gdy mój stan tego wymagał. Za darmo. Tak po prostu.
Odbierała zawsze telefon ode mnie. Zapraszała do siebie mego
ówczesnego faceta, by z nim porozmawiać i nawet czekoladki za to
przyjąć nie chciała.

Pisałaś też wyżej, iż czasem przypomina się podczas psychoterapii
coś, co nigdy nie miało miejsca. Owszem. Ja zostałam skonsultwana w
kierunku mego "wyznania" z innymi psychologami i psychiatrą - oraz
wygrzebałam stare swoje zapiski, które czyny mych "katów" opisywały -
zapiski te mogłyby być dowodem w sprawie, miałam także chęć zeznań
jednego świadka. Po moim wyznaniu u psycholog zaczęłam szukać
dowodów, zaczęłam grzebać w przeszlości.. i akurat ten przykry
incydent miał u mnie miejsce..

Tak naprawdę u psychologa odkryłam straszną prawdę. Jedną z
okrutniejszych. Ale to odkrycie, oswojenie się z tym, zrozumienie
pewnych spraw pozowliło mi normalnie żyć, normalnie żyć w kontaktach
męsko-damskich. Nie chcę tu pisać szczegółów - są dla mnie zbyt
osobiste - ale naprawdę te odkrycie zwiększyło mi jakość życia.

[lolinka2]

ja też konsultowałam z psychiatrą rzecz, która mi wróciła do
świadomości po latach. Wyparcie jest częstym mechanizmem obronnym wbrew
pozorom.

[xsenia]

niczego Tobie osobiście nie imputuję, nie czuję się więc także
adresatem powyższej riposty.
fajnie, że ktoś twierdzi ze mu terapeuta pomógł.
nieodpłatna sesja uchodzi w środowisku za brak profesjonalizmu.

wszyscy ludzie funkcjonują w pewnym stopniu "na automatycznego
pilota" według algorytmów, których kiedyś tam nabyli. czasem te
programy są wadliwe i wówczas zasadne jest dążenie do zmiany. tyle,
że wałkowanie przeszłości nie jest jedyniesłuszną drogą do tego celu.
tym bardziej, że odtworzenie warunków w których doszło do
ukształtowania się wadliwego schematu jest praktycznie niemożliwe.
czasem takie wzorce są przekazywane z pokolenia na pokolenie jak
klątwa. grzebanie w tym prowadzi tylko do mnożenia pytań
retorycznych.

[drugikoniecswiata]

A tak z ciekawości - jakie jest twoje w dziedzinie psychoterapii doświadczenie?
Skąd czerpiesz wiedzę?

Przeraża mnie ton, którym formułujesz swoje wypowiedzi. Odrzuca od jakiejkolwiek
rozmowy, ale może to i słusznie, bo jaki miałby być jej cel? Zaproszenia do
dialogu nie widzę, a na twoje jedynie słuszne poglądy mam skuteczne antidotum.
Swoje

[drugikoniecswiata]

> nieodpłatna sesja uchodzi w środowisku za brak profesjonalizmu.

...albo za wynik kontraktu placówki zatrudniającej lekarza z NFZ?

> czasem te programy są wadliwe i wówczas zasadne jest
> dążenie do zmiany. tyle, że wałkowanie przeszłości
> nie jest jedynie słuszną drogą do tego celu.

Nikt tu nie twierdzi, że jest drogą jedynie słuszną
za to ty twierdzisz, że jest drogą niesłuszną [frajerską, zatruwającą życie,
nabijaniem ludzi w butelkę, itd itp].
I to mnie wkurza.

> tym bardziej, że odtworzenie warunków w których doszło do
> ukształtowania się wadliwego schematu jest praktycznie niemożliwe.

Wcale nie chodzi o odtworzenie warunków, jeśli masz na myśli dotarcie do
aptekarskiej prawdy na temat czegoś, co zdarzyło się x lat temu. Chyba nikt
normalny nie będzie twierdził, że jest to w czyjejkolwiek mocy, wymagałoby tego,
żeby subiektywny odbiór rzeczywistości dał się zobiektywizować - moim zdaniem
się nie da. Odbudowanie faktów to zadanie raczej dla detektywa, terapia zajmuje
się odszukiwaniem i porządkowaniem emocji. Fakty są wtórne, co nie znaczy, że
nie istnieją.

> czasem takie wzorce są przekazywane z pokolenia na pokolenie jak
> klątwa. grzebanie w tym prowadzi tylko do mnożenia pytań
> retorycznych.

Albo do przerwania zaklętego kręgu.
Ja nie znam na to przerwanie innej metody.

[xsenia]

taaaaaa

cokolwiek robisz na tej swojej psychoterapii jest Ci z pewnością bardzo
potrzebne...

[drugikoniecswiata]

Jest. Gdyby nie było, nie chodziłabym. Być może w ostatecznym rezultacie moje
niefunkcjonalne struktury poznawcze zostaną na tyle konstruktywnie
zreorganizowane, bym zasłużyła sobie na twoją przychylną o nich opinię. Ale nie
przypuszczam - myślę, że azymut mamy zupełnie inny.

Za co tyle jadu, co?

[drugikoniecswiata]

> nie zamierzam odwodzić nikogo od zatruwania sobie życia
> psychoterapią.

nikotyna?
alkohol?
narkotyki?
metale ciężkie?

> ba! znam takich, którzy się terapeutyzują dla sportu.

A ja takich, którzy perwersyjnie uczą się suahili, mimo tego, że nie znaleźli
się akurat w środku afrykańskiego buszu ani nawet nie planują się tam znaleźć.
Są też tacy, którzy z równą perwersją odmieniają czasowniki w językach, którymi
nikt nie mówi, sama do nich należę. Zapewniam cię, że sprawia mi to dużo frajdy
i gówno mnie obchodzi to, co o zasadności takich poczynań myślą sobie inni. mam
też przyjaciół, którzy w czasie wakacji odkopują w rosyjskim stepie gliniane
skorupy i uważają to zajęcie za fascynujące.

> Ty masz prawo wyznawać mitologię wyparcia,

Zjawisko mechanizmów obronnych jest akurat przebadane na wylot, jeśli potrzebna
ci naukowa literatura, to zapewniam cię, że znajdziesz sterty. Jestem daleka od
wyznawania jakiejkolwiek mitologii, ale trudno mi zaprzeczać czemuś, czego
doświadczam na własnej skórze. To, że nie tylko ja, mówi, że jest to
doświadczenie powtarzalne, literatura naukowa mówi, że przydarza się nie tylko w
zasięgu mojego wzroku.

> ja mam prawo powtarzać
> swoje zdanie n/t biznesu terapeutycznego.

...i żydomasońskiej mafii rządzącej światem, a zwłaszcza IV RP....

> Po tym pojęciem rozumiem
> zasadniczo sytuację jedna pani drugiej pani opowiada historie.

nie rozumiem tej definicji

> Powiem więcej; nie neguję at all zasadności pracy nad softwearem
> (hardweare poprawiamy lekami),

a mogłabyś napisać, co jest dla ciebie hard,
co soft, i czego NIE negujesz?

> Ta Wasza psychoterapia

jaka?
czyja?

[ciąg dalszy być może nastąpi, nie wiem, czuję się zniesmaczona retoryką twoich
postów]

[drugikoniecswiata]

> to co tutaj czytam podobne jest
> raczej do leczenia łupieżu przez przystawienia pijawek, niż do
> konstruktywnej reorganizacji niefunkcjonalnych struktur
> poznawczych.

Ja nie chodzę na terapię po to, by mi ktokolwiek reorganizował moje struktury
poznawcze, konstruktywnie lub nie. Chodzę po to, by bardziej rozumieć siebie i
świat. Bardziej, a nie "właściwie" albo "funkcjonalnie". Jak dla mnie może to
być zupełnie niefunkcjonalne, trudno, mogę być zombie, chcę być szczęśliwa, nie
wyłącznie funkcjonalna.

> Ta Wasza psychoterapia tak ma się do wiedzy naukowej jak medycyna
> alternatywna do medycyny.

Psychoterapia sama w sobie nie jest naukowa, choć czerpie garściami z wiedzy
psychologicznej. Zapewniam cię jednak, że medycyna w naszym codziennym użyciu
[czyli leczenie] równie 'nienaukową' jest. Człowiek jest zbyt skomplikowany,
żeby go rozłożyć na części pierwsze, gdyby się dało, to by już dawno żadnych
chorób i umierania nie było. Lekarz ma narzędzia, którymi się posługuje (wiedza,
badania, leki, standardy), ale same te narzędzia wiele nie zrobią, musi jeszcze
umieć z nich skorzystać, a tego nie uczy się z podręcznika, tylko z obserwacji,
doświadczenia, prób i błędów. Z psychoterapią jest tak samo. Naukowa w medycynie
to IMHO jest co najwyżej histopatologia, bo wszędzie tam, gdzie jest żywy
człowiek, jest też niewiadoma.

> Są tacy, którzy wierzą że na raka pomaga
> sok z Noni, a jak brzuch po nim boli to tym bardziej pomaga. Na to
> nie ma rady.

Jeśli pod pojęciem "medycyny alternatywnej" rozumiesz jedynie picie soku z Noni,
to smutne. Bo moje zdanie jest takie, że o ile zachodnia medycyna osiągnęła
mistrzostwo w dziedzinie chirurgii, o tyle w całej reszcie brnie w ślepą
uliczkę. Świetnie leczy pojedynczy objaw, gorzej z całym człowiekiem. O
skuteczności np. akupunktury napisano wiele prac, co do soku z Noni, nie wiem.

> Jako ciekawostkę powiem, że toczy się coś na kształt sporu między
> lobby starych wyjadaczy, którzy uważają że pacjentowi w czasie
> terapii powinno się pogorszyć, a ich konkurentami będącymi
> odmiennego zdania. Starzy wyjadacze wiedzą że z pacjenta,
> któremu nasilają się objawy wycisną więcej kasy,
> a nowi chcą im odebrać klientów bardziej atrakcyjną ofertą.

Ho ho, tak tak, a te dyskusje odbywają się u ciebie w domu przy kawie, tak?
Jeśli masz na myśli to, że są różne szkoły terapeutyczne, i że różnią się one,
oprócz narzędzi, także filozofią człowieka i rozumieniem procesu terapii - to
żadna Ameryka to chyba nie jest.

> To jest biznes, podobnie jak leczenie zębów, z tą różnicą że
> terapeuta nie ponosi żadnej odpowiedzialności za swoje działania.

U nas nie ponosi. Być może kiedyś doczekamy się w PL dobrej ustawy o zawodzie
psychoterapeuty, jest to zjawisko na Zachodzie raczej powszechne.

A z tego porównania wnioskuję, że ponieważ leczenie zębów jest biznesem, to masz
w zanadrzu lepsze sposoby na próchnicę i paradontozę. Nie bądź świnia, podziel
się z nami, bo my tu frajerzy cały czas zasilamy kieszeń tych oszustów
stomatologów.

[poetkam]

Dziękuję... Tak, bywam spięta, napięta...> tak, to jak bardzo emocje siedzą w
ciele jest niewiarygodne.

to prawda...

[lolinka2]

o tych emocjach i wspomnieniach w ciele ostatnio na blogu
porysowałam.... wprawdzie to nie jakieś najnowsze nowości (tj nie z
dziś/wczoraj tylko sprzed 2-3 tyg) ale nie byłam w stanie wcześniej o
tym pisać, dopiero teraz....

[drugikoniecswiata]

na blogu to obiecałaś c.d. bajki, i co?
heh, ja też bajką zamykałam w sobie dotychczasową terapię...

[lolinka2]

bajka się skończyła

kobieta i dziewczynka stwierdziły: nie po drodze nam...


i tak się skończyło
--
Ad maiorem interpret(ation)is gloriam

[drugikoniecswiata]

no tyle to z moim średnim IQ potrafię wygłówkować

[lolinka2]

dajmy czas nowemu terapeucie to go wciągnę do bajki i może jakiś
dalszy ciąg z happy endem powstanie...

[drugikoniecswiata]

przesłałabyś mi na priva namiary wraz z krótką charakterystyką?
ja się rozglądam dla siebie cały czas, opcja facet była jedną z dyskutowanych.

[drugikoniecswiata]

w sensie na mail, na gmailu?
(veneda nieaktualna, wykasuj STP)

[drugikoniecswiata]

ughhhhhhhh, to do lolinki oczywiście było, nie tu odpowiedziałam gdzie trzeba

[drugikoniecswiata]

i w dodatku nie widzę posta, jakaś niemota ze mnie dzisiaj
jeścio raz: czy mogłabyś mi przesłać na mail namiary + ew. krótką
charakterystykę? rozglądam się dla siebie cały czas, opcja facet była jedną z
dyskutowanych

[kamyczek_0]

A ja nie mam szans na psychoterapię. W moim mieście nie ma nikogo, zresztą gdyby
był to i tak bym nie skorzystała z wiadomych powodów. W najbliższym, w którym
studiuję (pasowałoby) nie ma nikogo konkretnego (przekopałam neta, wywiad
zrobiłam). W dalszej kolejności zostaje mi duże miasto, ale to wyprawa - spora
odległość jak na takie wizyty. Poza tym czasowo półdniowa biorąc pod uwagę
dojazd w tą i z powrotem plus korki, itp.
Przydałaby się, ale co z tego...

[36.a]

Nie chcesz - znajdziesz wymówkę. Chcesz - znajdziesz sposób.
Wymowne.
Jak bardzo Cię poplątanie w środku przyciśnie, to będziesz tracić i pół dnia.

[majagor]

kamyczek_0 napisała:

> A ja nie mam szans na psychoterapię. W moim mieście nie ma nikogo,
zresztą gdyb
> y
> był to i tak bym nie skorzystała z wiadomych powodów. W
najbliższym, w którym
> studiuję (pasowałoby) nie ma nikogo konkretnego (przekopałam neta,
wywiad
> zrobiłam). W dalszej kolejności zostaje mi duże miasto, ale to
wyprawa - spora
> odległość jak na takie wizyty. Poza tym czasowo półdniowa biorąc
pod uwagę
> dojazd w tą i z powrotem plus korki, itp.
> Przydałaby się, ale co z tego...

Wiesz Kamyczku, ja także mieszkam w małym mieście, gdzie także nie
mam możliwości. Studiowałam w większym mieście - codziennie
dojeżdżałam - i psychoterapię tam sobie znalazłam. Oczywiście
kosztowało mnie to sporo zapału, czasu - czasem kończyłam zajęcia na
uczelni o 12 a psychologa miałam na 16/17.. nie opłacało mi się
oczywiście jechać do domu.. więc czekałam szwędając się po mieście,
przesiadując w bibliotekach.. Wracałam czasem do domu o 21, by na
drugi dzień wstać o 5 i jechać na zajęcia.
Przez terapię straciłam kontakt z koleżankami ze studiów - gdy one
lecialy na wspólną kawę, wspólne zakupy.. ja leciałam do psychologa
czy na terapię grupową [w ośrodku, gdzie miałam psychoterapię
spędzałam 4 popołudnia w tygodniu]. Do tego dochodziły moje dojazdy
do domu, dojazdy PKS'em, przygotowanie się na zajęcia.., a i jeszcze
pracę sobie znalazłam na weekendy.
Więc jak się chce - to można. Naprawdę.

Teraz także czekam na terapię w tym wiekszym mieście. Już tam nie
studiuję - więc będą to wyjazdy specjalnie na terapię. Także do
lekarza tam chadzam. Na dojazdy tracę 2 godz + jazda tramwajem po
mieście + czas wizyty.. Więc można, trzeba tylko chcieć.

[drugikoniecswiata]

Zgadzam się z dziewczynami. Długo nie wyobrażałam sobie terapii z powodów
finansowych. Zaczęłam chodzić, gdy odłożyłam kasę na 3 miesiące - i na taki czas
się z terapeutką umówiłam. Potem okazało się, że wcale po 3 miesiącach kończyć
nie chcę. Zaryzykowałam, stała się pozycją nr 1 w budżecie, i tyle. Z różnych
rzeczy rezygnowałam, z tego nie. Moja terapeutka parę razy pokazywała mi
odmienną perspektywę - gdy mówiłam, że mnie na coś nie stać, pytała, czy stać
mnie na to, żeby tego NIE robić? Po jakimś czasie przyznałam jej rację. Nie było
mnie stać na to, żeby NIE chodzić na terapię.

I moje życie towarzyskie również co nieco ucierpiało - nie tylko z przyczyn
czasowych. Także kwestia przestrzeni emocjonalnej, którą terapia zajmuje, siły.
I plany osobiste (przeprowadzka) odsunęłam na bliżej nieokreślone później. Ja
uznałam, że dopóki chodzę - to jest nr 1 i już. Nie, nie na starcie, ale po
mniej więcej 1,5 roku miałam w tej sprawie jasność, poukładało mi się. Da się.
Kwestia priorytetów.

Jeśli chcesz, napisz na priv gdzie mieszkasz, mogę pomóc ci szukać.

[xsenia]

drugikoniecswiata napisała:

> Zgadzam się z dziewczynami. Długo nie wyobrażałam sobie terapii z
powodów
> finansowych. Zaczęłam chodzić, gdy odłożyłam kasę na 3 miesiące - i
na taki cza
> s
> się z terapeutką umówiłam. Potem okazało się, że wcale po 3
miesiącach kończyć
> nie chcę. Zaryzykowałam, stała się pozycją nr 1 w budżecie, i tyle.
Z różnych
> rzeczy rezygnowałam, z tego nie. Moja terapeutka parę razy
pokazywała mi
> odmienną perspektywę - gdy mówiłam, że mnie na coś nie stać,
pytała, czy stać
> mnie na to, żeby tego NIE robić? Po jakimś czasie przyznałam jej
rację. Nie był
> o
> mnie stać na to, żeby NIE chodzić na terapię.

bingo

[kamyczek_0]

Przede wszystkim w grę wchodzi czynnik finansowy. Tak, można powiedzieć że nie
stać mnie nie chodzić na nią. Ale kasa w pierwszej kolejności idzie na leki
chadowe. W drugiej na to, żeby w ogóle samodzielnie CHODZIŁA. Mogę zrezygnować,
ale wtedy nie będę w stanie dojść na tą psychoterapię (bo dojechać mogę,ale
chyba nie pod sam gabinet. Przebierać nogami trzeba). Mogę sobie pozwolić tylko
na finansowanie przez NFZ. Innego wyjścia nie ma. Nie mogę zrezygnować z leków i
odmawiać sobie prawa do chodzenia. Na to i tak idzie majątek i choćbym stanęła
na głowie to finansowo nie dam rady dziewczyny Pewnie, że mogę dojeżdżać te
150km tylko znowu to kosztuje. Poza tym nie ma nikogo w mojej okolicy. Szukałam
w necie, dzwoniłam po poradniach, kontaktowałam się z kilkoma poleconymi
osobami, które mówią że ona zajmują się tylko uzależnieniami. Mojego przypadku
się nie podejmą i tyle.

Drugikoniec zaraz napiszę na priva - podesłałaś mi adres inny niż ten gazetowy
więc zaraz ci wszystko napiszę.

[marudaczek]

...a ja tutaj tylko na chwilkę ...ja nie dałam
rady ...ucieklam....szkoda ale stało sie . Poprostu nie dałam rady .

[poetkam]

marudaczek napisała:

> ...a ja tutaj tylko na chwilkę ...ja nie dałam
> rady ...ucieklam....szkoda ale stało sie . Poprostu nie dałam rady .


Hej! Nie dałaś rady z psychoterapią? Twój post trochę mnie zaniepokoił- odezwij
się, co?

[marudaczek]

napisałam Ci na skrzynke prywatną z blogu . Dziękuje za troskę .

[poetkam]

marudaczek napisała:

> napisałam Ci na skrzynke prywatną z blogu . Dziękuje za troskę .

Dziękuję za e-maila. Postaram się dzisiaj odpisać. Postaram się również, ale nie
obiecuję na 100% pojawić się na polchacie.