emocje

[38takatam]

Chcialam zapytac czy tez macie cos takiego...
Kiedy zalicze zbyt malo snu(mniej niz 8 godz.)
Po przedawkowaniu emocji,czy dobrych czy zlych,psycha mi klęka
Ale to jak! Czuje sie fatalnie,zdarta wypalona,ale i pobudzona.
Padam ze zmeczenia,a jednoczesnie za nic nie moge usnac,nawet po duzej dawce np.ketrelu...
Wczoraj sie wystraszylam.Malo i zle spalam.Na komisji zus-potraktowano mnie jak smiecia.Bylam z corka u psychiatry i dowiedzialam sie,ze nie jest z nia tak zleAle limit wytrzymalosci mojego organizmu sie wyczerpal.Wpadam wtedy w dziwny stan w ktorym nie umiem sie poruszac-pomoc sobie.To bardzo nieprzyjemny stan.Najchetniej siegnelabym po piwo-swiecie wierzac,ze ono by mi pomoglo...ale nie siegam.Mecze sie.Takie sytuacje pojawily sie juz kilkakrotnie.Co to do cholery jest?

[ergo_pl]

> Po przedawkowaniu emocji,czy dobrych czy zlych,psycha mi klęka
> Ale to jak! Czuje sie fatalnie,zdarta wypalona,ale i pobudzona.
> Padam ze zmeczenia,a jednoczesnie za nic nie moge usnac

Mam dokładnie tak samo. Nadmiar emocji - czy dobrych, czy złych - jest dla mnie
wykańczający (taka jestem w tej chwili - dogorywam).

[lolinka2]

dokładnie tak mam.

tyle, że ja od dłuższego czasu mam pełną świadomość swojej
"pojemności psychicznej" i jak się zbliżam do jej granic, to po
prostu odpowiednio wcześnie pasuję....

Czasem nie da się uciec, bo z pracy np wyjść nie mogę, a moja praca
jest dość silnym generatorem adrenaliny... i po takim maratonie
roboczym po prostu leżę w domu w stanie totalnego nicnieróbstwa, aż
mi przejdzie... cóż, to jeden z kosztów pracy w wersji bez zwolnień i
niedyspozycji. Jeśli ja sama o tym zapomnę, to na ogół organizm mi o
tym przypomina w postaci schorzeń somatycznych (i tak dzięki ostatnim
2 tyg prawie bez snu i zupełnie bez odpoczynku doskakałam się
zapalenia płuc).

[poetkam]

Też mam tak, dokładnie... do tego jeszcze dochodzi ból głowy...

[38takatam]

Dzieki.
Lolinko ja nie pracuje.Moze gdybym miala jakas w miare prace to ona
by mnie utrzymywala na powierzchni.A tak siedze w domu...dzieciaki
maja rekolekcje najmlodsza przeziebiona chodzi i poplakuje.Dom
kojarzy mi sie z polem bitwy.Ciagle cos,a ja juz nad tym nie panuje.
Ucieklabym najchetniej do mysiej dziury,albo do szpitala...W takich
chwilach mysle,ze ja nie powinnam miec rodziny,ciagle ich
rozczarowuje.Spokoj to dla mnie nieosiagalny luksus.Nie mam sily
ugotowac obiadu i juz jest o to halas
Czuje sie zdarta-to chyba najlepsze okreslenie...

[lolinka2]

wiesz, ja się z powyższych powodów wymigałam z 80% logistyki
okołodomowej, wracam z roboty i spijam miód
na tzw siedzenie z dziećmi itp. nie miałabym siły absolutnie.....

[kamyczek_0]

Dzisiaj jestem w takim stanie Mało snu pomimo większej dawki leków. Padam.
Obiad mam w słoikach (dzięki mamo). W domu samo się nic nie zrobi. Piękna
pogoda, a ja chcę spać albo leżeć. Kilka dni silnych emocji i mam za swoje.

[38takatam]

Wiec to chad.A ja juz myslalam,ze to nawrot choroby
alkoholowiej.Dziwne,bo kiedys tak nie mialam...ale kiedys to ja pilam i
tak regulowalam swoj nastroj

[skwr2]

38takatam napisała:

> Wiec to chad.
A może wszyscy tak mają?
Od jakiegoś czasu zastanawiałam się nad założeniem podobnego wątku.

[drugikoniecswiata]

> > Wiec to chad.
> A może wszyscy tak mają?

Ku tej opinii się skłaniam.

To, że organizm stawia granice, to objaw zdrowia, nie choroby. choroba robi dwie
sprawy
1) często przesuwa granicę bliżej
2) wymuszając samoobserwację pozwala zauważyć związek przyczynowo-skutkowy.

Większość ludzi po prostu nie łapie związku między chandrą / bólem głowy /
przeziębieniem / zapaleniem zatok a przeciążeniem emocjonalnym.

Bardzo powoli i mozolnie uczę się przewidywać obciążenie emocjonalne. Np. to, że
jeśli w jeden dzień weekendu udzielam się towarzysko, to w drugi mam siedzieć na
tyłku w domu, nawet jeśli w chwili umawiania się forma dopisuje. Jedno wyjście w
tygodniu, nie 3. Nie przeginać. Nie przeginać. Strasznie to trudne, kiedyś
miałam dużo większą pojemność. No ale nie mam.

[skwr2]

drugikoniecswiata napisała:

> Bardzo powoli i mozolnie uczę się przewidywać obciążenie
emocjonalne.
...
> Nie przeginać. Nie przeginać. Strasznie to trudne, kiedyś
> miałam dużo większą pojemność. No ale nie mam.
Cieszę się, że ktoś potwierdza moją linię traktowania siebie jako
normalsa. Choroba jest mi narzucona, ale nie jest mną, więc staram
się do niej dystansować. Myślę, że łatwiej się tak żyje i choruje.
Nawet myśli samobójcze można z lekka obśmiać.
Ktoś poważnie chory powiedział mi kiedyś: "od siebie trzeba trochę
wymagać". To stwierdzenie dobrze robi na wypadek konieczności
przekroczenia granic bezpieczeństwa. Niedościgłym wzorem radzenia
sobie z chorobą są dla mnie ludzie z SM. Chorują na depresję bez
możliwości sięgnięcia po antydepy w obawie przed interakcjami z
innymi lekami. Najadłam się kiedyś wstydu ze swoją chadową depresją
i skargami, jak cierpię. Wspierali mnie...

[lolinka2]

zdecydowanie NALEŻY od siebie wymagać

[ergo_pl]

Dziekuję Wam, dziewczyny, bo dzięki temu wątkowi może przestanę się tak obwiniać
za moją niewydolność, z którą wciąż nie mogę się pogodzić. I może zacznę (tak
postanawiam przynajmniej) dbać trochę o siebie, tzn. o dozowanie emocji etc.
Widzisz, Lolinko, ja wciąż od siebie jedynie wymagam, podświadomie nie dając
przyzwolenia na zwolnienie tempa, co oczywiście prowadzi nieustannie do takich
dni, jak teraz... Kwadratura koła.

[38takatam]

Kurcze...ja nadal umieram.Emocje z poniedzialku tak bardzo mna
wstrzasnely,ze trzyma do dzis???
Czuje sie fizycznie wrakiem.Wczoraj przeryczalam caly dzien,mialam
mysli s....
Dzis resztkami sil pojechalam do mojej doktor.Jutro mam przyjecie na
oddzial dzienny.Mowi,ze byc moze bedzie zmiana lekowznowu?
Mowi,ze ketrel zastapi czyms bardziej antydepresyjnym(ja
antydepresantow takich normalnych nie moge,mam czesta zmiane faz).I
znowu 1000 pytan do...bo przeciez ketrel taki dobry mial byc???
Umieram...psychicznie troszke lepiej,ale fizycznie...to dupa

[ergo_pl]

Ze mną zazwyczaj tak jest ze 3-4 dni.
Trzymam kciuki za Ciebie !

[38takatam]

A dzieki.Widac ze mna tez,bo dzis jest calkiem,calkiem...Nie moge sie
nadziwic,ze tak to wlasnie jest...niesamowite.Czesta zmiana faz...

[bonus1985]

Nazwałem to u siebie "przesytem" i też słabo umiem się w tym poruszać.
Czasami robi się to tak mocne, że wręcz schizowe.
Przytrafia się średnio 2-3 razy w roku.
Daleko temu jeszcze do objawów chadowych, ale silne rozdrażnienie nie pozwala mi
się normalnie na bieżąco wentylować z tych emocji.

Może mówimy o zupełnie dwóch rożnych stanach, bo ciężko to opisywać słowami, ale
metoda zawsze ta sama :
jebnąć wszystkim na kilka dni, najlepiej tydzień.
Póki mogę to się stosuje i później wszystko wraca do normalnosci.

Pozdrawiam

[38takatam]

Kilka razy w roku,to komfortowo.Co bys powiedzial na kilka razy w
miesiacu?Albo co kilka dni? To jest jazda...juz od tego mozesz
ześwirować...