Idę na dno...Tonę....

[awanturka]

Idę na dno...
Tonę....

Skierowanie do szpitala lezy w mojej kartotece

- w poniedziałek mogę po nie iść i zgłosić się do szpitala.

Jest we mnie taka niezwyczajna dla depresji nadzieja, że jeszcze jeden dzień i będzie lepiej, ze jeszcze odrobinkę wytrzymać...


W ten sposób można pójście do szpitala odwlekać w nieskończoność

W ogóle moja depresja wydaje mi się jakimś horrendalnym nieporozumieniem. Jest czymś kompletnie absurdalnym....

Tonę z całą świadomością tego faktu. Tonę....

[36.a]

Nie wiem, co powiedzieć. Chyba tyle, że czytam co piszesz, że słyszę.
Nigdy nie byłam hospitalizowana, czy to czasem nie optymalne
wyjście? Ściskam.

[skwr2]

Bardzo mi przykro, niezmiernie przykro.

[chin_chilla]

Awanturko to nadzieja nie pozwala ci zatonąć - ale to już pewnie wiesz. Jeśli
czujesz, że przeżyjesz, że nie zagraża to twojemu życiu możesz odkładać pójście
do szpitala. Jeśli stanowi taka decyzja śmiertelne zagrożenie - wybierz życie!
Rozumiem to twoje tonięcie, aż za dobrze i współczuję.
Ja jak tonęłam nie zgodziłam się na szpital. Ja mam szybką zmianę faz - szpital
to dwa, trzy miesiące a poprawa po 2-3 tygodniach (taka poprawa, że z 10 piętra
nie skoczę zbyt szybko). I tak było ostatnio - 3 tygodnie temu myślałam, że
umrę, dzisiaj tylko bym chciała. Inny, lżejszy odcień depresji. Taki do
przeżycia. (Jeśli nie pocieszyłam, to sorry, staram się jak mogę).
Trzymaj się cieplutko i grzej przy tym płomyczku nadziei. Przytulam mocno.

[drugikoniecswiata]

Nie toń, trzymamy cię za (wirtualne) uszy
Może zrób sobie bilans plusów i minusów opcji "szpital"?
Poczujesz się tam bezpieczniej?

Jeśli tak czy siak jesteś na granicy położenia się w szpitalu, to może trzeba
dać sobie luz - np. na tydzień-dwa odpuścić zajęcia? Zająć się sobą, spokojnie
poleżeć pod tą kołdrą tyle, ile potrzebujesz?

[sensitilive]

Skierowanie do szpitala to nie wyrok.Nie jest tam źle.
Ale dzisiaj ja nie jestem obiektywna ;/

[daikte]

Awanturko! Twoje posty dały mi dziś tyle otuchy i nadziei - naprawdę Cię
podziwiam - jeśli będąc w stanie depresji, potrafiłaś napisać pracę magisterską,
to myślę, że dasz sobie radę zawsze i wszędzie - i w szpitalu i poza nim.
Niewiele wiem o tej chorobie, ale uważam podobnie jak drugikoniecświata -
powinnaś rozważyć wszystkie za i przeciw szpitala i wybrać.
Wszystko, co piszesz, brzmi tak racjonalnie, że jestem pewna, że podejmiesz
dobrą decyzję.
Trzymaj się!

[lolinka2]

awanturka, jeśli pójdziesz tam z własnej woli to i wyjdziesz kiedy
się lepiej poczujesz, a nie gdy ktoś uzna że się lepiej poczułaś...
to pierwsza z kwestii.

dwa - czasem nie ma co marnować energii na walkę z wiatrakami... bo
to nic nie daje. trzeba szukać rozwiązań poza standardowym
portfolio...

wiesz, poopóźniać pójście do szpitala można, byle nie w
nieskończoność. Potrzebna jest taka niewielka doza uczciwości wobec
samej siebie - i pokory zresztą też... nie jestem omnipotentna,
próbowałam, nie udało się, trudno.... a może właśnie się uda...
czasem taka nadzieja może być jakąś nikłą niteczką słońca
przebijającego się przez chmury, którego stopniowo będzie coraz
więcej... ?

[awanturka]

Dzięki wszystkim.

decyzja - szpital na razie nie.

Zawsze szłam do szpitala to było tak, że miałam mysli samobójcze, teraz nie mam więc jeszcze chyba nie czas.

Co do szpitala w mojej sytuacje dwie funkcje
pierwsza

- wyłacza z życia, "urlop od zycia" - można przestać się szarpać

i druga

- chroni przed samobójstwem a nawet przed takimi myslami - (to w tych warunkach duzo, dużo trudniejsze więc takie pomysły człowiek sobie odpuszcza).

Tym razem spełniałby tylko tą pierwszą.

Co do leczenia to nie mam złudzeń - niewiele mi tam pomogą, te same leki są dostęone i tu i tam (no, może sobie tam odważniej z nimi poczynają)

Idą święta.
Ludzie się przygotowują.
Moja siostra sprząta mieszkanie na błysk, wczoraj myła okna, wieszała firanki a ja...

Tak bym chciała chociaż odrobinkę ogarnąć mieszkanie, chociaż baźki na stole, trzy jajeczka w koszyczku...

To dużo?
Nie będzie nawet tego?

Może będzie.
Mam męża, więc pewnie mąż jak go poproszę zadba o te baźki i jajeczka ...

Dzisiaj przychodzi studentka.
Pewnie zrobię to co zostało do zrobienia i jej wytłumaczę.
I powiem, żeby na więcej nie liczyła - niech szuka czegoś innego.

Poddaję się, próbuję uciec przed poczuciem przegranej, klęski.
Przecież to tylko korepetycje.

Znacie?

"czcina nie daje się wiatrowi złamać bo potrafi ugiąć gdy na nią napiera". Uginam się.

Lolinka (chyba ona) pisała coś o pokorze.
Tak ...to lekcja pokory.
Kolejna.
Trzeba ją odrobić.

Całe moje zycie to jedna wielka lekcja pokory...

Przepraszam.
Dzieki, ze mnie czytacie.
Dobrze, że nie piszę w pustkę...

[ergo_pl]

> Moja siostra sprząta mieszkanie na błysk, wczoraj myła okna, wieszała firanki a
> ja...
>
> Tak bym chciała chociaż odrobinkę ogarnąć mieszkanie, chociaż baźki na stole,
trzy jajeczka w koszyczku...
>
> To dużo?

Awanturko, poczucie winy nie dało mi spokoju. Wczoraj ostatkami sił wpadłam do
matki i ojca (ciężko mi napisać "rodziców" - co przeżywałam - domyśli się
Lolinka). Starzy są. Odkurzyłam i posprzątałam zasyfioną kuchnię. Tak mnie nerw
nakręcił, że po powrocie do siebie uprasowałam 2 firanki i je zawiesiłam (jedną
zresztą na lewą stronę To było ponad moje siły Dziś zdycham.
Dosłownie. Wstałam dopiero przed chwilą. Zaczynam uświadamiać sobie (sic), że
jestem chora. Tak nie dam rady. Awanturko, nie rób nic ponad siły!!! Ryczę.

[36.a]

Mocny tekst, mokre oczy.

Moja mama ostatnio "może wynajmiemy Ukrainkę do posprzątania?" (nie chodzi o narodowość, jestem przychylna właściwie ludziom ze Wschodu, jeden wszedł w rodzinę) - buuuunt. Nie wyobrażam sobie, aby ktoś obcy kręcił się po domu. Umyję te okna sama.

Trzcino, nie łam się.
(olej, że poprawiłam, nieważne)

Dla Ciebie, słowa:

www.youtube.com/watch?v=HvJ0MzPrgg0

Nie chcę się mądrzyć, ale może chodzi o odpuszczenie. Sobie. Właśnie teraz. I tak chyba robisz...

[drugikoniecswiata]

Nie mów studentce, że ma szukać kogo innego, tylko - że masz w tej chwili
konkretne kłopoty ze zdrowiem i w związku z tym do świąt na pewno nie będziesz
mogła pracować. Po świętach zobaczysz co i jak. Nie pal mostów, to logika
"wszystko albo nic". Trzcina się ugina po to, by wiatr potem podniósł ją z
powrotem.

Myślę ciepło, bardzo ciepło. Zrób sobie na razie urlop od życia w domu - taki,
jaki byś miała w szpitalu. Może to + leki wystarczy? Zatroszcz się o siebie tak,
jakbyś się troszczyła o bliską osobę. I przyglądaj rozwojowi sytuacji.
Uczciwość, rozsądek, pokora. I miłość.

[awanturka]

korepetycje..
z częsci zrezygnowałam

reszta?

lawiruję od przeszło dwóch miesięcy
przekładam, skracam, odwołuję

rodzice zaniepokojeni
pytają co się dzieje
matura za pasem...

psycholog, szpital, 20 lat temu -
"zaopiekuj się sobą tak nieszczęśliwym przerażonym dzieckiem"
zapadło w pamięć...
pamiętam...

Dzięki za wszystko.

[drugikoniecswiata]

A co łykasz, jak długo i czemu nie chcesz / lekarz nie chce nic w tym zmieniać?
Jeśli to trwa parę miesięcy, to chyba już dość długo...

A z korkami to myślałam o tym, żebyś dała sobie do świąt dwa tygodnie wolnego.
Po prostu wolnego. Tak żeby móc w tym szlafroku łazić przez cały dzień, jeśli
będziesz potrzebowała. Nie wiem, czy u ciebie się sprawdzi, mi rok temu pomogło
w paskudnym kryzysie.

[awanturka]

wszystko mi jedno co łykam.

leki nie pomagają
zawsze pomagał czas
raz elektrowstrzasy

dwa tygodnie wolnego...
będę miała luz
uczniowie przed i po świetach odwołują lekcje
będą wyłacznie maturzysci - czterech

ubrałam się, umyłam
o 15 przychodzi uczennica

ciuchy porozwalane na krzesłach przerzucone do innego pokoju
przeczesałam włosy.
czekam.

[drugikoniecswiata]

awanturko, przepraszam, jeśli uraziłam; zastanawiałam się, czy bierzesz jakiś
antydepresant, czy tylko stabilizatory. Ale to nieistotne, kwestię leczenia
pewnie omawiasz z lekarzem i razem wiecie, co robić; byłam po prostu ciekawa.

Czas na pewno pomoże, tylko to trudne, myślę ciepło. podziwiam cię, gdy mówisz o
"tylko" 4 maturzystów - ja czasem nie jestem w stanie udźwignąć i tylu lekcji.
Ale odpuszczanie ma swoje dobre i złe strony, sama na pewno wiesz, co dla ciebie
najlepsze.

PS Naczynia w zlewie są najmniej ważne, chyba, że porządek poprawia ci humor.
Myślę ciepło. Ja też wciąż w niedobrej formie, ale najgorsze już chyba za.
Wiosna jest trudna...

[awanturka]

nie uraziłaś
biorę lamitoginę i olanzazpinę oraz sertralinę (Zoloft)
na leki nie liczę
liczę na czas

[drugikoniecswiata]

To jeśli mogę jeszcze zapytać - czemu w takiej sytuacji nie modyfikujesz
antydepresanta (zmieniasz dawki/dorzucasz drugiego)? Zawsze myślałam, że jeśli
ktoś ma długie fazy depresji / manii, to pojawienie się kolejnej jest sygnałem
do modyfikacji leczenia? Czy źle myślę?

Czemu nie gmeram za dużo w lekach ja, to wiem - bo wciąż ich nie mogę ustawić
tak jak trza, a przy rapid cycling wyprowadzenie z pojedynczej depresji jest
sukcesem raczej znikomym. Więc zagryzam zęby, coś tam zmieniamy i przyglądamy
się, czy rolley coaster się zmniejsza, czy nie. Koktailu na wstępie ani mój dr
nie lubi serwować, ani ja łykać, więc idziemy po bożemu i tym sposobem pewnie w
końcu zawisnę na jakimś przydrożnym drzewie... eh.

[awanturka]

Od około 1,5 roku amplituda wahań nastroju była duża - od dużej depresji do subdepresji albo chwilami (bardzo rzadko) -normy.

W tym czasie sie kilka kilkugodzinnych ledwie zauważalnych parogodzinnych hipomanii i stanów mieszanych (na zewnatrz nikt nic nie dostrzega - ja to "czuję w sobie"

Cykl trwał 7-15 dni. lekarz był zaniepokojony bardzo tymi wahaniami, mówił, że wygląda mu to na rapidcycling i bał się antydepresanta jak ognia.

W związku z tym zapisywał od czasu do czasu antydepresanta a potem się z niego wycofywał.

W zasadzie byłam bez - ostatnio na sertralinie bo długo nie było hipomanii a depresja była coraz dłuzsza i głębsza.

W swoim zyciu "przerabiam" już dokładnie wszystko (ma na myśli antydepresanty i stabilizatory) i to wielokrotnie. Przez 27 lat leczenia (z kilkuletnią przerwą) było na to dostatecznie duzo czasu.

Nigdy nie było ani cienia poprawy, którą mozna by przypisać braniu antydepresanta więc nie bardzo jest już czego próbować.

więc za wiele się po antydepresantach nie spodziewam (podobnie zresztą jak mój lekarz).

Do lekarza mam bezwzględne zaufanie.

Parę razy w zyciu leczyłam się u innych i nie ma porównania choćby w zrozumieniu tej choroby.
To nalepszy w województwie w którymm mieszkam specjalista od CHAD (profesor) i to się czuje.

[singapurkaa]

Doskonale wiem jak to jest nie móc posprzątac mieszkania, ta obezwładniająca
niemoc...

Odprawisz studentkę z kwitkiem, ale to TYLKO korepetycje. Ja w depresji
potrafiłam rzucic studia, pracę, zawalic wszystko - poczucie klęski było olbrzymie.

Do szpitala skierowanie mogłam miec, lekarka pytała czy chcę, ale nie chciałam -
wiedziałam, że innych leków mi tam nie zaaplikują, a w tej całej beznadziei
wolałam wegetowac we własnych czterech kątach. Myśli samobójcze były, ale byłam
pewna, że nic sobie nie zrobię.

Akurat dla mnie opcja szpital jest niewyobrażalna, ale każdy sam podejmuje
decyzję, zresztą już ją podjęłaś na nie.

Mam nadzieję, że zwiększono Ci dawkę antydepresanta i jest mi tak bardzo po
ludzku przykro, że osoba tak bardzo doświadczona przez wielokrotne depresje musi
znów się z tym zmagac.
Oby minęło jak najszybciej.

Dbaj o siebie, wiesz, że depresja pójdzie tak jak przyszła, choc to taki
banalny, wyświechtany tekst.

[awanturka]

Studentka była, jakoś poszło.
Ale powiedziałam, zeby sobie poszukała kogoś innego.

Gorzej z obiadem u rodziców - rodzice, siostra i szwagier z prawie dorosłym synem, teściowa siostry i ktoś tam jeszcze...

Poszłam, nie powinnam siedzieć cały czas w domu, prawda?

- jakoś było.

wygłosiłam kilka kwestii przygotowanych na taką okoliczność do wypowiadania przy stole, zaserwowałam kilka wyuczonych uśmiechów...

Chyba przekonująco wypadłam w tej roli...

tylko siostra rzuciła uwagę, ze mogłam ubrać się lepiej, mama, ze czas najwyższy iść obciąć włosy...

jest trochę lepiej niż wczoraj, może dlatego, że to wieczór.

Perspektywa szpitala się oddala...
a jutro?

jutro - nie dać się wessać łózku...
i nie łazić nieumyta w koszuli nocnej po mieszkaniu.

taki mam ambitny plan.

co będzie pojutrze - nie myślę.

[poetkam]

Tulę.. Obecnie nie potrafię skleić nawet kilku słów więcej.
Trzymaj się...

[greenmoito]

Witaj
Nie bój się nie utoniesz. Może to tylko reakcja na wiosnę.
Nie znam cię ale widzę po innych postach że już pewnie nie raz przechodziłaś
depresję. Z tej też wyjdziesz to tylko kwestia czasu. Daj trochę czasu lekom aż
zaczną działać. 1 marca też pisałem ze jestem na dnie, dzisiaj już trochę lepiej.
Ostatnio próbowałem zdrowej osobie wytłumaczyć na czym polega moja choroba (a
dokładnie stan depresji), za nic nie mogła zrozumieć więc wytłumaczyłem na
zasadzie przenośni:

Jak zdrowa osoba siedzi w ciemnym pokoju i chce żeby było jasno to włącza
światło. My chorzy nie wiemy że jest wogóle włącznik, którym te światło można
włączyć.

Pamiętaj że ten włącznik jest tylko go na razie nie widzisz ale go na pewno
zobaczysz.
A jak przetrwać do czasu poprawy, nie wiem, ja się gapię w telewizor i nie gadam
prawie z nikim. Czytam to forum żeby zobaczyć że podobnych do mnie jest więcej
(wiem że to może egoistycznie zabrzmiało ale tak jest).
Czasem coś napiszę i jak ludzie okazują zrozumienie to mi lepiej. Wiedz że
większość z nas na pewno cię rozumie i wspiera na tyle na ile da się wesprzeć
kogoś przez internet.

Trzymaj się
Pozdrawiam

[awanturka]

Dzięki.

greenmoito napisał:

> Z tej też wyjdziesz to tylko kwestia czasu. Daj trochę czasu lekom aż> zaczną działać.

leki...
na nie nie liczę,
nie biorę nic nowego

czas...

Tak, to kwestia czasu... wiem o tym..
jakiego czasu?
dni miesięcy lat...?

4 lata...
kiedyś tak było.
na koniec przestałam czekać..
chciałami to skończyć..

teraz czekam.
jeszcze czekam.

to trudne...

narzucam dyscyplinę:


nie pytać ile?
- to przeraża

nie mysleć o tym.
nie mysleć najlepiej w ogóle...


skupiam się na tu i teraz
to jedyny sposób by przeżyć

chcę żyć...

dziwne, prawda?

[awanturka]

relacja.

wczoraj.

rozpacz minęła.
tylko otępienie i bezruch
nie szarpię już się, tak mniej boli...


do godz. 14.00
łażę w szlafroku, ale się u umyłam - to jednak coś

ubieram się.
wychodzę na dwór..
wszędzie piszą, że słonce pomaga, prawda?

pierwsze oznaki wiosny
wiosna...
zamknij się! - krzyczy coś we mnie, w srodku

słońce, wiosna i ja.
kontrast.
i znowu boli

idę do rodziców...
ojciec też w kiepskim stanie.

siedzimy i milczymy - nie trzeba słow, wszystko jasne.

po drodze kupuję płyn do naczyń.
może umyję naczynia

wieczorem trochę lepiej

dzisiaj:

znowu łażę po mieszkaniu w szlafroku,
zbieram się w sobie
ubiorę się, wyjdę....

po południu korepetycje (2 szt.)
- brak paniki, tylko płakać się chce...
zmęczenie, znużenie, sama już nie wiem co.

może uda się w końcu umyć te naczynia?

[olga_w_ogrodzie]

Awanturko,
czytam Cię i lubię.
naprawdę.
dzielna z Ciebie dziewczyna.
szpital - ostateczność - lepiej umyj Ty choć jeden talerzyk - małe
kroczki - sama wiesz - jest szansa rozkręcić mycia sprawę i na drugi
talerzyk się zasadzić, a powolutku, może szklankę i garnek się uda
umyć.

a rodziny zazdroszę niezawistnie.
chciałabym rodzinę mieć, choć czasem kłopot z widywaniem się, gdy
źle się człowiek czuje.

[majagor]

Awanturko - strasznie Cię podziwiam. Jesteś bardzo dzielna. Nie wiem czy
potrafiłabym w takim stanie, jaki Ciebie owładnął ubrać się, umyć i do tego
wyjść na zewnątrz. Strasznie dzielna jesteś.
A naczynia.. nie zając nie uciekną.. więc wielce bym się tym nie przejmowała..

Mocno Cię przytulam..!

[chin_chilla]

Awanturko, ja się przyłączam do reszty. Jesteś bardzo dzielna i uważam, że masz
prawo pomimo wszystko być z siebie dumna. Trzymam za ciebie kciuki, żebyś
dotrwała do chociaż niepełnej remisji a całkowitej ci z całego serca życzę.

[38takatam]

Podziwiamja sie izoluje nawet kiedy jest dobrze...
Trzymam kciuki o lepsze jutro!

[bar221]

J bylam na pobycie dziennym, w 1997 r. Mnie szpital postawil na
nogi...Sprobuj na dziennym

[awanturka]

byliście ze mną
dziekujęi.
od wczoraj lepiej. nie jest dobrze,
ale lepiej. wczoraj myslałam - normalna poprawa wieczorna
utrzymało się do tej pory.

będzie lepiej.
nadzieja.

dziękuję

[awanturka]

jest jeszcze lepiej
normalnie (prawie)

to wróci
niedługo wróci..

wykorzystać ten czas, który dostałam..
wykorzystam.
ooo! tak, napewno


nie, żeby ponadrabiać zaległości
poprostu pożyć
zwyczajnie pozyć

korepetycje
zakupy,
spacer
naczynia,
podłoga...
mogę!

szczęście.
dużo szczęścia

co mogą wiedzieć o szczęści zdrowi???

Jak dobrze...