problem z byciem blisko z innymi

[perfekcjonizm]

Muszę się przed Wami do czegoś przyznać. Otóż uświadomiłam sobie, że tak
kurczowo trzymam się relacji z moim terapeutą, że nie jestem w stanie dopuścić
do mojego życia żadnych innych ludzi.

Problem polega na tym, że terapii już nie mam od ponad pół roku. Właściwie
już, już byłam gotowa się rozstać w mojej głowie z nim i wszystko na to
wskazywało, że przebiega to w sposób naturalny, do momentu, gdy postanowiłam
się z nim spotkać, żeby się z nim pożegnać. (zostawiliśmy naszą relację
otwartą. W tym sensie, że gdybym chciała kiedyś coś, on jest do mojej dyspozycji).

Jak myślicie? Może powinnam sobie odpuścić, i zostawić to tak jak jest,
wiedząc, że on gdzieś tam jest i zawsze mogę na niego liczyć a jednocześnie
wychodzić do ludzi. Wpuszczać ich do mojego świata?

Tylko, że mi się wydaje, że jestem w środku taka jakaś nieufna i wrażliwa
(mimo swojej ekspresji i pozornej otwartości), że boję się, że jeśli kogoś
wpuszczę do mojego życia, to ten ktoś podepcze moja wrażliwość. Dlatego choć
dużo mówię o sobie, bo mam taki charakter to jednocześnie trzymam ludzi na
dystans. Nie mogę za bardzo zrozumieć tego dystansu. O co mi chodzi? Pomóżcie.

[lolinka2]

hmmmmmmm...... nie wiem. Autentycznie nie wiem.
A terapii nie możesz kontynuować?

Ja na ten przykład relację z moim terapeutą sobie cenię, ale zeby tak
na wyłączność??? Nie.... szczególną osobą to ja mam być dla chłopa a
chłop dla mnie, a nie dla terapeuty.... a może tu właśnie pies
pogrzebany??

[czubata]

Czytałam książkę o psychoterapii,i wydaje się że to dośc częste,że między
pacjentem a psychoterapeutą powstaje silna więz,bo jest ona potrzebna do
odreagowania pewnych braków.Myślę że to zależy też od potrzeby pacjenta.Każdy
swoją relację z psychoterapeutą utożsamia inaczej,jeden rodzic-dziecko, ktoś
inny partner-partnerka,a ktoś po prostu pan-pani.Zależy od tego w czym tkwi
problem.Nie wiem czy dobrze piszę,ale tak sobie wywnioskowałam.

[czubata]

A tak w ogóle to polecam właśnie książkę URATUJ MNIE autorstwa Rachel
Reiland.Momentami wstrząsająca relacja z sesji terapeutycznych,która przedstawia
fajny obraz relacji jakie powstają między pacjentem a terapeutą.Ma się
rozumieć,z mojego punktu widzenia to był terapeuta doskonały.

[drugikoniecswiata]

lolinka, bo jeszcze krótko!
nie ta faza

[kebli]

Ja przepraszam jeśli się mylę, ale jak ja to czytałam to miałam takie wrażenie
jakbyś ty była w nim zakochana (wręcz jakbyś opisywała kochanka). Ale to moje
wrażenie.
Ja jakoś nigdy specjalnie się z terapeutami nie wiązałam emocjonalnie może
dlatego tak to odbieram i może zwyczajnie czegoś nie rozumiem. Ale może jednak
jest coś na rzeczy?

[czubata]

A czy to nie jest tak że czasem przenosi się na terapeutę swoje emocjonalne
problemy?Jeżeli jest to akurat miłość,najprawdopodobniej z tego powodu że
terapeutą w jakiś sposób zaspokaja te emocjonalne potrzeby.to nie doszukiwałabym
się w tym problemu,bo dobry terapeuta wie jaką postawę przybierać w danych
sytuacjach i oczywiście nie wykorzystuje sytuacji. Ponadto,raz zaspokojona
potrzeba,emocjonalna ma się rozumieć,może doprowadzić do wyzdrowienia.
Jeżeli utożsamiamy terapeutę np. z ojcem,którego nie było bądz miało się z nim
zły kontakt,i przenosimy te relację na terapeutę,i ta relacja wygląda tak
dobrze,jak nigdy nie wyglądała w z ojcem,to chyba normalne że coś się do
terapeuty czuje.Potem musi przyjść też moment dojrzewania i zrozumienia że
terapeuta pozostaje jednak terapeutą.To jest chyba terapia.I każdy ma inne
problemy więc także inne odczucia.

[drugikoniecswiata]

Z tego co pamiętam chodziłaś na terapię poznawczo-behawioralną, która nie na tym
polega. Natomiast w terapiach analitycznych więź z terapeutą i jej analiza jest
głównym i podstawowym NARZĘDZIEM pracy.

[perfekcjonizm]

Już Wam mówię. Dla mnie ta relacja jest odzwierciedleniem wszelkich znaczących
dla mnie kontaktów. Mój terapeuta był dla mnie, kumplem, przyjacielem, rodzicem,
partnerem, terapeutą, mentorem. Mogłam realizować w kontakcie z nim wszystkie te
znaczące dla mnie relacje.

On widział mnie szczęśliwą i smutną, przerażoną, wystraszoną, lękliwą,
nieporadną, zagubioną, zaburzoną, błyskotliwą, zabawną, mądrą, głupią, spokojną,
pędzącą, wyciszoną, refleksyjną, bezrefleksyjną. Towarzyszył mi we wszystkich
tych stanach. Oswoił mnie.

Myślę, że to czego mi brak to jego akceptacji dla tej każdej mnie.
Myślę, że wciąż nie mam w sobie zgody na bycie sobą. Brakuje mi tego
potwierdzenia, że on rozumie, że wie i akceptuje to co przeżywam.
Mnie się zdaje, że jest tak wiele mnie we mnie, że ludzie najczęściej widząc
jedną moją twarz wkładają mnie do jakiejś szuflady. A mnie się nie da
zaszufladkować. Jestem różna. Jestem zmienna. Chyba właściwie brakuje mi
przyjaciela po prostu.

A książkę uratuj mnie czytałam do połowy. Później stałam się zazdrosna o ich
relację bo byłam przekonana, że moja relacja z moim terapeutą jest jedyna taka
na świecie. Także odpuściłam ją sobie.

[czubata]

Skoro tak wyglądała twoja relacja z terapeutą to nie widzę w tym nic dziwnego że
odczuwasz tęsknotę.
Terapia cię nauczyła jak wyglądają prawidłowe relacje z ludzmi,teraz pasowałoby
spróbować wcielić to w życie rzeczywiste.Nie tylko terapeuta potrafi być
przyjacielem.Może wydaję się lepszy,bo bardzo dużo wie o relacjach
międzyludzkich z tytułu wykształcenia. Ale "zwykli" ludzie są tym cenniejsi że
nie będziesz zmuszona kiedyś się z nimi rozstać i zaprzestać kontaktów.Mogą
pozostać na zawsze obecni w twoim życiu.

[perfekcjonizm]

no właśnie moja znajoma, będąca terapeutką powiedziała, że to taka moja żałoba
po stracie terapeuty i muszę to przejść, a ja do tej pory albo bulimicznie się
nażerałam albo piłam. Teraz kiedy dopuściłam do siebie te emocje, przelewa się
przeze mnie ogromna fala smutku. Dlatego piszę tu do Was chcąc jakoś o tym
mówić, przeżywać. W mojej głowie zaraz po smutku rodzi się lęk, że w
rzeczywistości nie znajdę ludzi, z którymi będzie mi po drodze. Jestem jakby
wczepiona pazurami w tę relację, jak dziecko, które wpada w histerie, gdy rodzic
zostawia je w przedszkolu, jak kochanka, która rzuca się na szyję kochankowi i
nie pozwala mu odejść.

[czubata]

No więc jak otworzyć się przed kimś z kim nie ma żadnej emocjonalnej więzi? A o
to by relacje nie stał się zgubne musi chyba zadbać przede wszystkim
terapeuta.Terapeuta powinien znać granicę bo pacjent może stracić nad sobą
kontrolę o ilę ją w ogóle ma.

[czubata]

Z psychoterapią to jest trochę tak jak z ginekologią,człowiek zagląda w
najintymniejsze miejsca.O ile ginekolog widzi ciało,o tyle psychoterapeuta
duszę.To drugie jest chyba jeszcze bardziej intymne.

[perfekcjonizm]

czubata napisała:

> No więc jak otworzyć się przed kimś z kim nie ma żadnej emocjonalnej więzi? A o
> to by relacje nie stał się zgubne musi chyba zadbać przede wszystkim
> terapeuta.Terapeuta powinien znać granicę bo pacjent może stracić nad sobą
> kontrolę o ilę ją w ogóle ma.

Tak, pacjent często nie ma kontroli ale istnieje coś takiego jak etyka, gdzie
kompetentny terapeuta nie przekracza granic.

Zgodzę się z Tobą, że moim problemem jest to, że nie mając więzi z kimś nie
potrafię się przed tym kimś otworzyć. On pracował dwa lata nad więzią, kolejne
dwa przeżywałam różne stany, uzależnienia, zakochania, złości, nienawiści,
buntu. Potem poczułam się bezpiecznie i zaczęłam korzystać z terapii. Myślę, że
popełniam błąd nie korzystając z doświadczenia płynącego z naszej relacji, a
chcę ją oprawić w ramkę, powiesić na ścianie i przyglądać się jej do końca
życia, jaka to ona była niesamowita.

Tak robią ludzie, którzy stracili kogoś ważnego w swoim życiu, chociażby w
wyniku śmierci. Zarzekają się, że nigdy już nikogo nie pokochają, a utracony
obiekt zostanie jeden jedyny na zawsze.

Jednak często staje się tak, że czas przynosi nowe znajomości, nowych ludzi i
wówczas jest szansa by się "rozstać ze swoja miłością". Ten kto to potrafi
postępuje zdrowo, ten kto wybiera samotność powinien pomyśleć o terapii - tak myślę.

Pytanie jak jest ze mną. Czy dam szanse temu komuś jeżeli się pojawi na mojej
drodze, czy będę się trzymać wyidealizowanej nie mającej odzwierciedlenia w
rzeczywistości relacji.

[czubata]

Możesz dać szansę.Czy dasz szansę to już zależy od ciebie.
Piszesz że dwa lata budowałaś relacje z terapeutą żeby móc się wreszcie
leczyć.Prawdziwe dobre relacje buduje się latami.I weż pod uwagę że relacje z
ludzmi będą w innych okolicznościach niż te z terapeutą.To będzie prawdziwe
życie które będzie poddawało próbom.Ponadto z terapeutą człowiek jest nastawiony
aby brać,a w relacjach z innymi ludzmi trzeba też dawać.

[perfekcjonizm]

czubata napisała:

> Ponadto z terapeutą człowiek jest nastawiony
> aby brać,a w relacjach z innymi ludzmi trzeba też dawać.

Bardzo słusznie zauważyłaś. Tego dawania musiałam się nauczyć a dokładnie
decydowania o tym komu daję a komu nie. Komu stawiam granice, bo w przeciwnym
razie wszedłby mi na głowę.

[perfekcjonizm]

thousand.broken.mirrors napisała:

> jest taka mozliwosc, ze nie trafi sie na bratnia dusze, ale w praktyce to malo
> prawdopodone. tyyyyyle jest ludu, ale ktos znajdzie sie na pewno. niejednen,
> niejedna, w najmniej spodziewanym momencie.

Ja bym tylko chciała, żeby ten ktoś miał kontakt ze sobą i z rzeczywistością,
lubił jazz i chillout, spacery, dobre kino, grę w scrable, jazdę rowerem. Żeby
ten ktoś był otwarty na innych, uczciwy szczery i życzliwy, nie tylko dla mnie
ale i dla innych. Żeby ten ktoś - ona/on był po prostu dobrym, ciekawym (w
sensie bogatym ososbościowo) człowiekiem i był w zgodzie ze sobą. Żebym mogła od
tego kogoś czegoś się nauczyć i żeby nie przekraczał moich granic i nie dawał
przekroczyć swoich, no chyba, że sam świadomie, dobrowolnie się na to zgodzi.

[drugikoniecswiata]

> Ja bym tylko chciała, żeby ten ktoś miał kontakt
> ze sobą i z rzeczywistością, lubił jazz i chillout,
> spacery, dobre kino, grę w scrable, jazdę rowerem.
> Żeby ten ktoś był otwarty na innych, uczciwy szczery
> i życzliwy, nie tylko dla mnie ale i dla innych.
> Żeby ten ktoś - ona/on był po prostu dobrym, ciekawym
> (w sensie bogatym ososbościowo) człowiekiem i był
> w zgodzie ze sobą. Żebym mogła o dtego kogoś czegoś się
> nauczyć i żeby nie przekraczał moich granic i nie dawał
> przekroczyć swoich, no chyba, że sam świadomie,
> dobrowolnie się na to zgodzi.

a musi być facet?
był taki wątek coming-outowy, ale nie pamiętam gdzie

[perfekcjonizm]

drugikoniecswiata napisała:

> > Ja bym tylko chciała, żeby ten ktoś miał kontakt
> > ze sobą i z rzeczywistością, lubił jazz i chillout,
> > spacery, dobre kino, grę w scrable, jazdę rowerem.
> > Żeby ten ktoś był otwarty na innych, uczciwy szczery
> > i życzliwy, nie tylko dla mnie ale i dla innych.
> > Żeby ten ktoś - ona/on był po prostu dobrym, ciekawym
> > (w sensie bogatym ososbościowo) człowiekiem i był
> > w zgodzie ze sobą. Żebym mogła o dtego kogoś czegoś się
> > nauczyć i żeby nie przekraczał moich granic i nie dawał
> > przekroczyć swoich, no chyba, że sam świadomie,
> > dobrowolnie się na to zgodzi.

> a musi być facet?
> był taki wątek coming-outowy, ale nie pamiętam gdzie

Jak napisałam wyżej, to może być ona lub on

[skwr2]

perfekcjonizm napisała:

> Muszę się przed Wami do czegoś przyznać. Otóż uświadomiłam sobie,
że tak
> kurczowo trzymam się relacji z moim terapeutą, że nie jestem w
stanie dopuścić
> do mojego życia żadnych innych ludzi.
Nie mam zamiaru poddawać krytyce profesjonalizmu terapeuty, ale
wydaje mi się, że nie dopracował się z Tobą umiejętności rozstania.
Po dobrze przeprowadzonej terapii powinnaś poczuć się leciutko
popchnięta w plecy w kierunku innych ludzi, a za plecami jeszcze
przez jakiś czas odczuwać wspierającą obecność terapeuty.

> Jak myślicie? Może powinnam sobie odpuścić, i zostawić to tak jak
jest,
> wiedząc, że on gdzieś tam jest i zawsze mogę na niego liczyć a
jednocześnie
> wychodzić do ludzi. Wpuszczać ich do mojego świata?
Jak najbardziej. Terapeuta nie jest postacią z Twojej bajki. Są nimi
ludzie wokół.

> boję się, że jeśli kogoś
> wpuszczę do mojego życia, to ten ktoś podepcze moja wrażliwość.
Boisz się cierpienia związanego z odrzuceniem, wykorzystaniem,
popełnieniem dużego błędu w ocenie danego człowieka. Taki lęk może
paraliżować. Jeśli nie podejmiesz prób wchodzenia w bliskie związki,
nigdy się w nich nie znajdziesz. Z rozsądkiem i rozwagą, bez serca
na ręce dla pierwszej lepszej napotkanej osoby na pewno ograniczysz
możliwość porażki. Jeśli nią poniesiesz, powiesz trudno: zdarza się.
Musisz zaufać sobie, że zniesiesz cierpienie, jakiego Ci to
przysporzy.

[perfekcjonizm]

skwr2 napisała:

> Nie mam zamiaru poddawać krytyce profesjonalizmu terapeuty, ale
> wydaje mi się, że nie dopracował się z Tobą umiejętności rozstania.
> Po dobrze przeprowadzonej terapii powinnaś poczuć się leciutko
> popchnięta w plecy w kierunku innych ludzi, a za plecami jeszcze
> przez jakiś czas odczuwać wspierającą obecność terapeuty.

Kiedy przyszłam do terapii byłam w strasznym stanie. Uwikłana w mnóstwo rzeczy.
Skonfliktowana ze sobą, z otoczeniem. Nie umiejąca rozpoznawać w sobie uczuć.
Wiele czasu w terapii poświęciliśmy na stworzenie więzi terapeutycznej, potem
było załatwianie bieżących spraw, a było tego bez liku.

Kiedy po raz kolejny postanowiłam odejść z terapii po czterech latach, tym razem
terapeuta się zgodził, negocjowaliśmy jedynie termin zakończenia. Oboje
wiedzieliśmy, że obszar, nad którym powinnam jeszcze popracować to relacje
międzyludzkie. Ale ja bardzo chciałam po tych czterech latach pobyć sama, bez
niego. Zobaczyć czy potrafię rozpoznawać swoje stany, opiekować się sobą.
Chciałam się upewnić gdzie w moim życiu kończy się on a zaczynam się ja. Zdaje
mi się, że to był naturalny proces separacji-indywiduacji.

Zdaje mi się, że to się udało, ale jak mówił terapeuta, zawsze mogę wrócić i
pracować nad innymi obszarami. Ale ja tak bardzo chcę być samodzielna. Wolę iść
do ludzi, tak jak to do Was i pytać ich o zdanie, opinie, zestawiać to ze swoim
osądem a następnie sama decydować co jest dla mnie dobre. Tego mi trzeba.

Jestem rozbita między potrzebą samodzielnego funkcjonowania a samotnością,
której odczuwanie właściwie sama powoduje.

Pytanie czy to jest konflikt do rozwiązania w terapii, czy mając narzędzia
jakimi dziś dysponuję będę mogła zaopiekować się odpowiednio sobą i nauczyć się
relacji z innymi. Może to, że piszę tu do Was a nie lecę z płaczem do mojego
terapeuty już jest jakimś postępem...

> Boisz się cierpienia związanego z odrzuceniem, wykorzystaniem,
> popełnieniem dużego błędu w ocenie danego człowieka. Taki lęk może
> paraliżować. Jeśli nie podejmiesz prób wchodzenia w bliskie związki,
> nigdy się w nich nie znajdziesz. Z rozsądkiem i rozwagą, bez serca
> na ręce dla pierwszej lepszej napotkanej osoby na pewno ograniczysz
> możliwość porażki. Jeśli nią poniesiesz, powiesz trudno: zdarza się.
> Musisz zaufać sobie, że zniesiesz cierpienie, jakiego Ci to
> przysporzy.

Boję się... ale rzeczywiście w tym o czym piszesz jest coś na rzeczy.

[sapiencja]

skwr2 napisała:
"Jeśli nie podejmiesz prób wchodzenia w bliskie związki,
nigdy się w nich nie znajdziesz. Z rozsądkiem i rozwagą, bez serca
na ręce dla pierwszej lepszej napotkanej osoby na pewno ograniczysz
możliwość porażki."


Dodam jeszcze, że zdarzyć się może tak(jak darzyło się mnie),że możesz dostać
kopa w to serce dla dłoni, od najbliższej Ci osoby.
Dlatego "opancerz się" się troszkę, nabierz dystansu do siebie i do innych, i
próbuj. Małe dziecko, nim nauczy się dobrze chodzić, przewróci się kilka razy,
ale nie liczy siniakówi stawia dalej dzielnie kroki...

[perfekcjonizm]

sapiencja napisała:

> Dodam jeszcze, że zdarzyć się może tak(jak darzyło się mnie),że możesz dostać
> kopa w to serce dla dłoni, od najbliższej Ci osoby.
> Dlatego "opancerz się" się troszkę, nabierz dystansu do siebie i do innych, i
> próbuj. Małe dziecko, nim nauczy się dobrze chodzić, przewróci się kilka razy,
> ale nie liczy siniakówi stawia dalej dzielnie kroki...

Dziękuję Sapiencjo.

Zobaczcie, tu znalazłam całkiem ciekawe myśli:
www.bryk.pl/teksty/studia/pozosta%C5%82e/psychologia/18620-rola_percepcji_interpersonalnej_w_procesie_komunikacji_mi%C4%99dzyludzkiej.html

[sapiencja]

Trzymaj się dzielnie

[sapiencja]

Cytat z tekstu linka, który zamieściłaś:

"Goffman rozpatruje komunikację międzyludzką w kategorii spektaklu teatralnego,
w którym rozmówcy są nieraz świadomi prowadzonej przez siebie gry, ale dzięki
temu wiedzą, czego mogą się spodziewać po swoim rozmówcy."


Nic dodać, nic ująć.
Świat jest teatrem, aktorami ludzie. William Szekspir

[perfekcjonizm]

sapiencja napisała:

> Cytat z tekstu linka, który zamieściłaś:
>
> "Goffman rozpatruje komunikację międzyludzką w kategorii spektaklu teatralnego,
> w którym rozmówcy są nieraz świadomi prowadzonej przez siebie gry, ale dzięki
> temu wiedzą, czego mogą się spodziewać po swoim rozmówcy."

> Nic dodać, nic ująć.
> Świat jest teatrem, aktorami ludzie. William Szekspir

Dokładnie, mnie też się spodobało to zdanie. To jest bardzo istotna wiedza.
Myślę, że sprawdza się ona w takich dalszych relacjach typu, pracownik -
przełożony, nauczyciel - uczeń, sąsiad - sąsiad itp. Natomiast w bliskich
kontaktach chciałabym unikać gry, ponieważ wówczas nie może być mowy o
stworzeniu zdrowej więzi.

[perfekcjonizm]

Tu są także ciekawe informacje, niby oczywiste ale jednak:
www.sciaga.pl/tekst/35424-36-bariery_w_procesie_komunikacji_interpersonalnej_i_sposoby_ich_pokonywanie
To jest myślę bardzo ważne:
"Percepcję poprawić możemy, gdy staramy się odróżnić fakty od wniosków, gdy
partnerzy procesu komunikowania się nie traktują swoich wniosków tak, jakby były
one faktami.
(...)
Nadawca powinien zadbać o precyzyjną i ekonomiczną w słowa wypowiedź, uciekając
się nawet do konieczności powtórzeń o bogactwo i precyzję środków wyrazu.
Ponadto powinien troszczyć się o umiejętność łączenia gestów i słów by swoją
wypowiedź uczynić bardziej wiarygodną, dającą pierwszeństwo faktom a nie opinią.
Najlepiej jest, będąc nadawcą, zachować obiektywność- powstrzymywać się o
osądzania, eliminować ewentualne uprzedzenia, umieć znaleźć się w sytuacji
drugiego człowieka, zgodzić się na możliwość innej wizji tego samego problemu.
Dobrze jest by nadawca wyraźnie określił swoją rolę w procesie komunikacji
określając cel, który zamierza osiągnąć oraz zdefiniować osobiście sytuację.
Braku barier podczas komunikowania sprzyjać mogą takie zachowania, które skłonią
odbiorcę do słuchania należy natomiast zrezygnować z takich zachowań, które
zmuszą go do natychmiastowej rezygnacji z rozmowy. Należy demonstrować swój
obiektywizm poglądów i unikać wartościowania wyrażanego za pomocą mimiki twarzy,
gestów, czy doboru słów. Nadawca ma orientować się w omawianym problemie,
dlatego też dodatkową zaletą będzie definiowanie i rozwiązywanie go wspólnie z
odbiorcą. Pożądane są spontaniczne zachowania partnerów procesu komunikowania
się, unikanie przez nich podstępu czy manipulacji, traktowanych jako swoistego
typu strategia.
Nadawca powinien przejawiać empatię i unikać obojętności czy chłodnej wymiany
zdań, oraz demonstrowania nadmiernej pewności siebie czy osoby
wszystkowiedzącej. Pokonywanie barier przez odbiorcę wymaga przede wszystkim od
niego przejawiania umiejętności słuchania i rozumienia nie tylko słów ale także
komunikatów niewerbalnych, rezygnowania ze swego punktu widzenia, jeśli wymaga
tego sytuacja oraz stawiania pytań, by ewentualnie pomóc nadawcy w sprecyzowaniu
myśli bądź by odpowiedzieć zgodnie z jego potrzebami i przedstawić rady
pożyteczne, z których rozmówca będzie mógł skorzystać.
Sposobem sprzyjającym rozumieniu nadawcy jest przejawianie przez odbiorcę
reakcji dopiero po zidentyfikowaniu uczuć partnera i po ponownym przedstawieniu
jego myśli."

[sapiencja]

perfekcjonizm napisała:

"Natomiast w bliskich kontaktach chciałabym unikać gry, ponieważ wówczas nie
może być mowy o stworzeniu zdrowej więzi."


Hm... życie nauczyło mnie,że nawet w najbliższych kontaktach należy zachować
margines dla siebie. Choćby taki wąziuteńki, ale zachować.

Nie mówię tu o grze, ale o tym, że nie wolno tak do końca siebie obnażać ze
swoich słabości. Ludzie są tylko ludźmi, i nigdy nie wiemy, czy i kiedy
wykorzystają te nasze słabe punkty.

Grać kogoś innego, niż się jest, nie warto. Strasznie dużo energii na to idzie.
Mówię o grze. A nie o ukrywaniu. Np naszego stanu chorobowego.
To już inna para kaloszy

[sapiencja]

"Nadawca powinien przejawiać empatię i unikać obojętności czy chłodnej wymiany
zdań, oraz demonstrowania nadmiernej pewności siebie czy osoby wszystkowiedzącej."

Hmmm....Bardzo trudne, zwłaszcza, jeśli ma się przed sobą osobę wszystko wiedzącą


"Pokonywanie barier przez odbiorcę wymaga przede wszystkim od
niego przejawiania umiejętności słuchania i rozumienia nie tylko słów ale także
komunikatów niewerbalnych, rezygnowania ze swego punktu widzenia, jeśli wymaga
tego sytuacja oraz stawiania pytań, by ewentualnie pomóc nadawcy w sprecyzowaniu
myśli bądź by odpowiedzieć zgodnie z jego potrzebami i przedstawić rady
pożyteczne, z których rozmówca będzie mógł skorzystać."

Hm...


"Sposobem sprzyjającym rozumieniu nadawcy jest przejawianie przez odbiorcę
reakcji dopiero po zidentyfikowaniu uczuć partnera i po ponownym przedstawieniu
jego myśli."

Hm...tak, ale nie każdy ma cierpliwość aby czekać na zidentyfikowanie.
I stąd może tyle nieporozumień w dogadaniu się...

[perfekcjonizm]

sapiencja napisała:

> "Nadawca powinien przejawiać empatię i unikać obojętności czy chłodnej
wymianyzdań, oraz demonstrowania nadmiernej pewności siebie czy osoby
wszystkowiedzącej."
>
> Hmmm....Bardzo trudne, zwłaszcza, jeśli ma się przed sobą osobę wszystko wiedzą
> cą

Myślisz, że to mój problem?

[perfekcjonizm]

sapiencja napisała:

> Hm... życie nauczyło mnie,że nawet w najbliższych kontaktach należy zachować
> margines dla siebie. Choćby taki wąziuteńki, ale zachować.
>
> Nie mówię tu o grze, ale o tym, że nie wolno tak do końca siebie obnażać ze
swoich słabości. Ludzie są tylko ludźmi, i nigdy nie wiemy, czy i kiedy
wykorzystają te nasze słabe punkty.

Oczywiście, masz rację. Właściwie nie mam z tym problemu. Ja nawet dużo mówię o
sobie ale jestem do tego tak zdystansowana, że nawet jeśli ktoś coś powie to nie
szczególnie mnie to boli, bo ja właściwie z góry zakładam, że tak właśnie ktoś
może się zachować.

W sumie jak tu tak z Wami piszę to dochodzę do wniosku, że ja nie ufam ludziom i
tyle. Korzystam z tego co mogą mi dać. Wymieniam się z nimi poglądami,
spostrzeżeniami, czasem czymś co jest dla mnie jakoś intymne ale właściwie ich
reakcja mnie mało obchodzi. Jak ktoś będzie ok to fajnie ale jak nie będzie ok,
to trudno, niczym mnie nie zaskoczył.

Idąc dalej tym tropem coś mi się zdaje, że z góry zakładam, że wszyscy są
beznadziejni a to, że się przed nimi otwieram wynika z mojej chwilowej potrzeby
wygadania się komukolwiek, co nie oznacza, że osoba ta jest dla mnie kimś
ważnym. Po prostu korzystam z różnych właściwości innych ludzi, dla swoich
egoistycznych potrzeb.

[sapiencja]

perfekcjonizm napisała:


sapiencja napisała:
"
>
> Hmmm....Bardzo trudne, zwłaszcza, jeśli ma się przed sobą osobę wszystko wiedzą
> cąsmile

Myślisz, że to mój problem?smile





Nieeee. Absolutnie to nie było do Ciebie. Powiedziałam to, mając na uwadze
ludzi, którym trudno cokolwiek wytłumaczyć, czy nawet porozmawiać z nimi, bo oni
wiedza lepiej, a może nawet najlepiej.

Hm...a, czy chciałabyś uważać siebie za osobę wszystko wiedzącaą?

Bo, ja siebie, nie.

[perfekcjonizm]

sapiencja napisała:

> Hm...a, czy chciałabyś uważać siebie za osobę wszystko wiedzącaą?
>
> Bo, ja siebie, nie.

Nie, na pewno nie, tylko czasem mi się zdaje, że ja próbuje wszystko zawsze
jakoś wytłumaczyć, znaleźć przyczynę. Może na niektóre kwestie nie ma
odpowiedzi. Coś jest bo jest, a ja muszę wszystko analizować.

[sapiencja]

Perfekcjonizm napisała:
"... tylko czasem mi się zdaje, że ja próbuje wszystko zawsze
jakoś wytłumaczyć, znaleźć przyczynę. Może na niektóre kwestie nie ma
odpowiedzi. Coś jest bo jest, a ja muszę wszystko analizować. "

Nie przejmuj się tym. Po prostu masz naturę Sherlocka Holmes'a
Też fajnie

[drugikoniecswiata]

Napiszę tylko szybko, przed przeczytaniem innych postów, że koniec terapii,
nawet jeśli zamierzony, to jest STRATA bardzo ważnej relacji i tak jak każdą
stratę w życiu należy to spokojnie przeżyć.

Przecież po to tyle tam tuptałaś, by teraz potrafić się temu spokojnie i bez
lęku przyglądać. Daj sobie tyle czasu, ile potrzebujesz i ucz się rozstawania,
przyglądaj się temu, jak to u ciebie wygląda, obserwuj, po prostu. To jest
lustro, tak jak zawsze.

A żałoba nie będzie trwała wiecznie. Ale u jednych trwa krócej, u innych dłużej.
Dziwne by było, gdybyś po kilku latach tak głębokiej relacji się rozstała ot-tak
i nic ci to nie zrobiło, to by było bardziej niepokojące. Martwiłabym się po
półtora roku, nie po pół.

PS Piszesz, że jesteś w środku nieufna i wrażliwa. Podejrzewam, że zbudowanie
relacji z terapeutą też zajęło ci trochę czasu, a teraz postrzegasz ją przez
pryzmat jej późniejszej dojrzałości i głębi. Nie od razu Kraków zbudowano.

[drugikoniecswiata]

...i może trochę pocieszy, że ja też w tym stanie...

[perfekcjonizm]

drugikoniecswiata napisała:

> ...i może trochę pocieszy, że ja też w tym stanie...

Napisz coś więcej.

[drugikoniecswiata]

nie, tu nie chcę
jeśli chcesz, odezwij się na mail
limes KROPKA mundi MAŁPA gmail.com
możemy pogadać przy scrabbelku

[drugikoniecswiata]

...bo próbowałam wysłać Ci na gazetę ale chyba nie używasz tak jak i ja,
powiedziało, że account does not exist

[perfekcjonizm]

drugikoniecswiata napisała:

> nie, tu nie chcę
> jeśli chcesz, odezwij się na mail
> limes KROPKA mundi MAŁPA gmail.com
> możemy pogadać przy scrabbelku
>
bardzo chętnie, scrabelek mile widziany

[perfekcjonizm]

drugikoniecswiata napisała:

> Napiszę tylko szybko, przed przeczytaniem innych postów, że koniec terapii,
> nawet jeśli zamierzony, to jest STRATA bardzo ważnej relacji i tak jak każdą
> stratę w życiu należy to spokojnie przeżyć.
> Przecież po to tyle tam tuptałaś, by teraz potrafić się temu spokojnie i bez
> lęku przyglądać. Daj sobie tyle czasu, ile potrzebujesz i ucz się rozstawania,
> przyglądaj się temu, jak to u ciebie wygląda, obserwuj, po prostu. To jest
> lustro, tak jak zawsze.
>
> A żałoba nie będzie trwała wiecznie. Ale u jednych trwa krócej, u innych dłużej
> .
> Dziwne by było, gdybyś po kilku latach tak głębokiej relacji się rozstała ot-ta
> k
> i nic ci to nie zrobiło, to by było bardziej niepokojące. Martwiłabym się po
> półtora roku, nie po pół.
>
> PS Piszesz, że jesteś w środku nieufna i wrażliwa. Podejrzewam, że zbudowanie
> relacji z terapeutą też zajęło ci trochę czasu, a teraz postrzegasz ją przez
> pryzmat jej późniejszej dojrzałości i głębi. Nie od razu Kraków zbudowano.
>

Rzeczywiście chyba jest tak jak piszesz, Ja osobiście się z tym zgodzę. Tylko
czemu tak trudno to utrwalić, zasymilować (wiem, trzeba czasu i pracy, oswojenia
się). Jako wiedza jest to dla mnie czymś oczywistym. Rozumowo jest to na moim
poziomie, ale emocjonalnie kołuję wokół starych, utartych schematów. Cierpię na
duży lęk separacyjny i to on właśnie przejmuje kontrolę.

[dr.zabba]

Wiesz, myślę, że ja zupełnie nie potrafię tworzyć relacji.

[perfekcjonizm]

dr.zabba napisała:

> Wiesz, myślę, że ja zupełnie nie potrafię tworzyć relacji.

Czy w związku z tym nie odczuwasz jakiejś pustki? Jakiegoś braku?

[dr.zabba]

Mam realną relację z mężem, macierzyńskie relacje z dziećmi - czy
prawdziwe? ( mam nadzieję, że tak )i pseudorelacje z rodzicami i
siostrą. I jedną koleżankę.

Odczuwam brak czegoś.
Coś gdzieś jest nie tak.
Może nie dotyczy to relacji, ale raczej tak.
Nie wykluczam, że coś nie jest w porządku w relacji podstawowej,
partnerskiej.
Pisałam, że staram się nie jeść (żreć) wieczorami. Ty też napisałaś o
napadach bulimii i o zapijaniu pustki. Jak piję alko to już do
upadłego - żeby się upić. Ograniczam to wszystko. I zamiast tego
czuję ogromny smutek. Wielki brak.
2ndEnd napisze, że na to właśnie terapia jest potrzebna... Nie mam na
nią pieniędzy, czasu i siły. Wydaje mi się, że nie w ciągu niej nie
stanie się nic szybciej, niż jak pracuję nad tym sama... Dr mówi, że
na terapię u mnie za wcześnie... Za mało jestem stabilna.
Życie jest najlepszą terapią.

Tam jest ogromny deficyt, tam gdzieś....

[perfekcjonizm]

dr.zabba napisała:

"2ndEnd napisze, że na to właśnie terapia jest potrzebna... Nie mam na nią
pieniędzy, czasu i siły. Wydaje mi się, że nie w ciągu niej nie stanie się nic
szybciej, niż jak pracuję nad tym sama... Dr mówi, że na terapię u mnie za
wcześnie... Za mało jestem stabilna.
Życie jest najlepszą terapią.

Tam jest ogromny deficyt, tam gdzieś...."

Zgodzę się, że nie każdy nadaje się na terapię. Co do stabilności. Bardzo
możliwe. Ja bardzo się właśnie ustabilizowałam w terapii, choć jak może
pamiętacie, zdarzył mi się szpital psychiatryczny, właśnie dlatego, że nie
uniosłam czegoś w terapii i uruchomiłam ucieczkę w chorobę. Być może Twój lekarz
to ma na myśli.

Ale okazało się, że szpital był potrzebny. Po szpitalu mogłam wrócić do terapii
i wróciłam ale z tą myślą, że chcę ją zakończyć. Jak pisałam gdzieś wyżej,
bardzo chciałam być samodzielna.

Życie nie zawsze leczy. Nie zawsze jest terapeutyczne. Owszem, doświadczenia i
doświadczanie różnych stanów i zjawisk jest bardzo pożyteczne pod warunkiem, że
ma się jakiś stabilny obraz samego siebie i dystans do otaczającej
rzeczywistości. Życie to ludzie. A ludzie są często tak samo zagubieni jak my. W
rezultacie powielamy jakieś wzorce, odtwarzamy swoje bądź cudze schematy, gramy
w gry rzadko dotykając rzeczywistości.

[drugikoniecswiata]

2nd end nie ma siły apologizować, wiele razy o tym rozmawiałyśmy.

Życie nie wyklucza terapii, a terapia życia, a ty rozumujesz tu w kategoriach
albo-albo. Nie wiem czy byłoby szybciej, ale na pewno raźniej i lżej. Co
sprawia, że łatwiej czyścić stare rany, a one oczyszczone szybciej i ładniej się
goją. Co do rezultatu - dopóki nie spróbujesz, nie będziesz wiedziała. Każda
droga jest inna.

Ja uważam to za najlepszą decyzję mojego życia i najważniejsze doświadczenie i
znam wiele osób, które też tak sądzą - ale nie będę udawać, że frunęłam jak na
skrzydłach i przekonana o sensowności. oczywiście, że nie. Byłam wściekła, nie
miałam czasu, siły i pieniędzy. Bardzo nie miałam. Na całe szczęście się złamałam.

[ergo_pl]

dr.zabba napisała:

> Dr mówi, że
> na terapię u mnie za wcześnie... Za mało jestem stabilna.

Nie rozumiem. W jakim sensie?? Drugikoniec dobrze mówi, że póki nie spróbujesz, nie przekonasz się. Zabbo, są terapie niepłatne, na taką chodzę.

> Życie jest najlepszą terapią.

Życie nie jest terapią. Potrafi dać kopa. Terapia od tego,
by go określić i rozbroić

[perfekcjonizm]

ergo_pl napisała:

> dr.zabba napisała:
>
> > Dr mówi, że
> > na terapię u mnie za wcześnie... Za mało jestem stabilna.
>
> Nie rozumiem. W jakim sensie?? Drugikoniec dobrze mówi, że póki nie spróbujesz,
> nie przekonasz się. Zabbo, są terapie niepłatne, na taką chodzę.

A ja bym tak nie pchała zabby pochopnie na terapię. Jeśli jej lekarz tak mówi,
to może akurat coś jest na rzeczy.
Może psychoedukacja tak. Jeśli ktoś jest niestabilny, może tylko pogrążyć się w
chorobie, zaostrzyć mechanizmy obronne (objawy).

Poza tym moim zdaniem płacenie za terapię to też często forma terapii.

[ergo_pl]

perfekcjonizm napisała:

> Może psychoedukacja tak. Jeśli ktoś jest niestabilny, może tylko pogrążyć się w
> chorobie, zaostrzyć mechanizmy obronne (objawy).

To wszystko zależy, na jak mądrego terapeutę się trafi i co zastosuje po
"rozpoznaniu". Teraz, z perspektywy, mogę powiedzieć,
że byłam strasznie niestabilna, rozpoczynając terapię.
Wiem też, że moja zasady terapeutyczne powiedzmy "nagina"
do stanu pacjenta. No ale ja na szczęście tak trafiłam.

> Poza tym moim zdaniem płacenie za terapię to też często forma terapii.

No w moim przypadku nie byłoby formą terapii, a jednym wielkim powodem do
stresu. Zresztą co ja piszę - zacznijmy od tego, że gdyby była płatna, w ogóle
nie mogłabym jej rozpocząć.

[drugikoniecswiata]

Bo mechanizmy, które budowało się przez powiedzmy 30 lat, trudno jest
spacyfikować - nawet w 4. Ja to widzę tak, że terapia pokazuje kierunek,
koryguje azymut, który gdzieś tam się zatracił. Dalej na ten mount everest czy
choćby Rysy idziemy sami i domem jest droga, nie szczyt.

Moja terapeutka zawsze powtarzała, że mechanizmy obronne nie wzięły się znikąd i
jako takie nie są złe - na pewnym etapie pozwoliły przeżyć, może wtedy nie dało
się inaczej. Teraz się da, ale zbudowanie zaufania - także do siebie, świata -
musi trwać. Patrz również z wdzięcznością na to, co już masz, nie tylko ze
złością na to, czego wciąż nie masz.

Polecam bardzo M. Scotta Pecka "Drogę rzadziej wędrowaną".
Tak dla odmiany, jakby ktoś jeszcze nie wiedział

[36.a]

relacji z terapeutą nie oceniam, bo nie rozumiem. korzystałam z własnej analizy na zasadzie: pomagasz mi - płacę Ci. tyle.

problem zbliżenia się do innych i strach, że mogą podeptać to IMO problem nieumiejętności stawiania granic. to mogą być kordony: spadaj, chamie albo delikatne granice: nie, dzisiaj nie. zadzwoń jutro. i wtedy chronisz siebie.

[lolinka2]

36.a napisała:


> na zasadzie: pomagasz mi - płacę Ci. tyle.

o, to moje klimaty