- jak powiedziała Filifionka, gdy w końcu zmiotło jej z powierzchni ziemi domek.
Stało się to, czego się bała. I ulgaaaaaaa.
Dziś czuję, że nie mam juz nic do stracenia. Ulga, spokój. Macie tak? Nie ma euforii, spokój, czasem długie godziny kołdrowania, ale generalnie - świat przede mną otworem i nie ma kamienia na sercu. Trzeba stracić dużo, żeby móc znowu zacząć żyć?
Tak mi sie zachciało strzelić wąteczek o aktualnościach. Pozdrowiona (ble, nie znoszę zdrobnień