Ambiwalencja

[avi_co]

Żyję zanurzona w samotności, a jednak kiedy mogę się z kimś spotkać, umykam. Nie wiem, czy to lęk przed kontaktami z ludźmi, czy moje wygórowane wymagania i założenie, że znów ktoś im nie sprosta. Jako osobie, wchodzącej w określone relacje, stawiam sobie dość wysoko poprzeczkę, może i oczekuję tego samego, co przekracza przeciętną normę zażyłości?
Macie podobne doświadczenia i wątpliwości?

[waters123456]

avi_co napisała:

> Żyję zanurzona w samotności, a jednak kiedy mogę się z kimś spotkać, umykam. Ni
> e wiem, czy to lęk przed kontaktami z ludźmi, czy moje wygórowane wymagania i z
> ałożenie, że znów ktoś im nie sprosta. Jako osobie, wchodzącej w określone rel
> acje, stawiam sobie dość wysoko poprzeczkę, może i oczekuję tego samego, co prz
> ekracza przeciętną normę zażyłości?
> Macie podobne doświadczenia i wątpliwości?



Ja mam podobne odczucia i wątpliwości. Od jakiś 5 lat czuje się bardzo samotna, nikomu niepotrzebna. Mam na mysli moje dziecko, które weszło w wiek nastoletni i choć nie jest samodzielne, uważa się za dorosłego człowieka. A ja czuję się odrzucona, bo poswięcałam się dla niego a teraz on mnie nie potrzebuje. Ja odbieram to w swój "chory" sposób, że nie chce mnie, bo wyczuwa, że ja jestem inna, że ze mną jest coś nie tak. On nie wie o mojej chorobie. Choć doświadczył oblicza mojego chadu. Mama porzuciła dom, zostawiła syna i tatusia. Znalazła sobie "szemrane, lumpiarskie" towarzystwo.

Ja lubię ludzi, w takich bezpośrednich kontaktach. Kiedy można porozmawiać na różne tematy. Ale prawie zawsze są to ludzie anonimowi. Rozmawiamy, mówimy często o bardzo osobistych, intymnych sprawach, a potem ja znikam i nie utrzymuję blizszych kontaktów. Nie wiem dlaczego taka jestem. Może przez moją chorobe, może przez doświadczenia życiowe. Wiele razy zawiodłam się na bliskich ludzich, którym zawierzyłam, wręcz się wyspowiadałam, a oni mnie zdradzili, opóścili nie mówiąc dlaczego. Ja sama też uciekałam przed bliskością i przyjaźnią.
Więc teraz usiłuje być najlepszym przyjacielem sama dla siebie, ale niezbyt mi to wychodzi. Żyjąc sam ze sobą, żyje się w takim zamknietym świecie własnych mysli, wyobrażeń i odczuć. I nagle wszystko jest czarne alboo białe i na odwrót..
Lubię ludzi, ale im nie ufam. Nie potrafię zblizyć sie na tyle blisko, żeby ktoś chciał zostać moim przyjacielem. Nie potrafie pocieszyć, doradzić, bo sama przepełniona jestem fatalizmem i smutkiem. Żyję, egzystuję, trwam w tym zyciu. Rozmawiam o błachostkach, duperelach, a w głębi czuję że nie spełniam się jako człowiek. Że czegoś brak we mnie, czego oczekują inni ludzie. Więc jestem samotna, dziwna, nieprzewidywalna. Nikomu niepotrzebna. Zaczynam akceptować ten stan.