Nowa diagnoza

[beatrix-kiddo]

Kochani, czyżby przyszło mi się z Wami pożegnać?
Byłam u nowego psychiatry (dłuższa historia, dlaczego). Złapał się za głowę, czytając moją historię choroby i rozmawiając ze mną.
Potem wezwał do gabinetu mojego męża (za moją zgodą).
Trzymał nas ponad godzinę.
Dowiedziałam się, że raczej nie mam ChAD, tylko osobowość borderline, mam w ogóle zaburzenia osobowości i jestem uzależniona krzyżowo od alkoholu i środków uspokajających.
Powiedział, że nadaję się na miesiąc do oddziału zamkniętego, tylko on nie wie, jaki oddział mnie by przyjął z moimi problemami. Jak to ładnie ujął "nadaje się pani do kapitalnego remontu".
Tak więc skoro jestem borderlinem (poczytałam sobie o tym i chyba lekarz ma rację), to pewnie będę musiała od Was przenieść się na forum borderlinowców, o ile takie istnieje.
Tylko ja nie wiem, czy jeszcze chce mi się o tym wszystkim gadać.
Trzymajcie się ciepło, Kochani, trafiajcie na dobrych lekarzy i skuteczne leki.
Wasza Beatrix

[39.a]

Masz na pewno osobowość "barwną" - to tak z kilku rozmów telefonicznych
Trzymaj się ciepło i niech trafią z leczeniem.

[beatrix-kiddo]

Dzięki, Ann.
Trzymaj się ciepło.

[tiaaa]

Mi ktoś kiedyś powiedział, że nieważna diagnoza. Ważne by leczenie dawało dobre skutki. Jak rozumiem zmieniałaś bo dawało złe skutki? A chad chyba łatwo pomylić z Borderline i odwrotnie. Zrób coś koniecznie z uzależnieniami - to chyba może wiele wyprostować (wiem - łatwo powiedzieć, to wszystko wiąże się węzłowato razem).

[awanturka]

chyba powinnaś się cieszyć BPD mija zwykle po czterdziestce
natomiast statystycznie rzecz biorąc w CHAD
z wiekiem jest coraz gorzej

[ergo_pl]

To dobrze, że trafiłaś do tego lekarza.
Nie miałam odwagi (czytaj: obawiałam się Twojej reakcji) powiedzieć Ci wprost o moim podejrzeniu, te kilka lat codziennych kontaktów dało mi do myślenia. Dlatego 2 razy założyłam wątek o BPD tu, na forum, mając nadzieję, że się domyślisz... Trzymam kciuki.

[ergo_pl]

U BPD często występuje chad.

[beatrix-kiddo]

Widziałam jeden i się domyśliłam
Też się cieszę, że trafiłam na tego lekarza, wydaje się bardzo sensowny.

[ergo_pl]

Musi być bardzo dobry, bo BPD nie jest łatwe do zdiagnozowania w ogóle, a tym bardziej, jak się widzi pacjenta raz na miesiąc lub dwa... Facet jest naprawdę niezły.
A co z lekami, zmienił coś?

[beatrix-kiddo]

Na razie zostawił mi tylko antydepresanty (rano Zoloft 100 mg, wieczorem Anafranil SR 75). Kazał odstawić chlorprothixen, promazynę i lorafen (benzodiazepina). Oczywiście starać się nie pić alkoholu, na tyle, na ile mi się to uda. Acha, nervosolu też mi nie wolno, bo ma 53% etanolu (i dlatego mi pomagał - jak twierdzi lekarz - bo jestem uzależniona).
Wizytę mam 11 marca czyli w najbliższy poniedziałek, mam wtedy przedstawić notatki nt. co każdego dnia połknęłam/wypiłam - powiedział, że musi mieć obraz mojego stanu, skoro ma mi pomóc. Kupiłam sobie notesik i pilnie (i uczciwie) zapisuję.
Pociesza mnie tylko fakt, że wbrew mojej woli mnie nie zamknie.

[caray]

Czy mogę dostać nazwisko lekarza?
Mi się wydaje, że najważniejsza dobra diagnoza. Wtedy coś się ruszy zawsze.

[beatrix-kiddo]

Dr Krzysztof Jurczyk, Czechowice-Dziedzice.

[beatrix-kiddo]

Awanturko, ja już jestem po czterdziestce I kanaaaaał

[drugikoniecswiata]

ejno ale ja czegoś nie rozumiem.
to ciebie tu "trzyma" diagnoza, a nie to,
że my po prostu tacy fajni jesteśmy????????


PS nie wiem czy to pytanie na forum, czy na @, ale
jestem bardzo ciekawa, co ta zmiana praktycznie oznacza.
że nie trzeba się tak kurczowo trzymać stabilizatorów, jak rozumiem,
w sensie że dr będzie mógł odważyć się pomyśleć o tym, by cię zostawić
bez stab. i przyjrzeć się jak funkcjonujesz. no i pewnie bardziej cię będą
gonić na terapię i nie będzie wymówek. czy coś jeszcze?

bo mi się wydaje, że border czy nie border, ale "wychylenia" chadowe,
które raz powstały, trudno jest spacyfikować do stanu wyjściowego,
niezależnie od tego, czy przyczyną jest pierwotna chad, czy co innego.
czy to jest tak, że kwestionujecie - i ty i dr - w ogóle samo istnienie
tych wychyleń nastroju/afektu?

zaburzenia mogą współistnieć, mnie się wydaje, że w psychiatrii
praprzyczyna jest chyba mniej istotna niż stan obecny,
ale może się mylę

[beatrix-kiddo]

No nie, trzyma mnie tutaj to, że tacy fajni jesteście
Co ta zmiana oznacza to ja jeszcze nie wiem, to dopiero początki. Może coś więcej dowiem się w pn, na wizycie.
W borderline wahania nastroju to praktycznie norma i ani ja ani doc tego nie kwestionujemy, zresztą on sam mi powiedział "jest pani niestabilna". Ale z drugiej strony wszystkie leki poza antydepami wyciął w pień (antydepów w zasadzie też nie chciał pisać, ale się uparłam).
Ja znam siebie na tyle że wiem, że bez antydepów nie pociągnę. Stabilizatorów nie biorę od listopada 2011, kiedy zaszłam w ciążę - wtedy je odstawiłam i już nie wróciłam do nich. Trochę buja ale daje się żyć.
Pomyślałam, że pogadam z nim o rispolepcie - kiedyś brałam 2mg na dobę zamiast stabilizatora i wspominam ten okres bardzo dobrze - w życiu nie byłam taka spokojna.

[luna_76]

Daj znać, jak leczenie, co słychać. U mnie najpierw wykorzeniono uzależnienia, w normalnej "odwykówce", tam postawili diagnozę zaburzeń (wyglądało to na Bpd), bujało nieziemsko, bo nie brałam żadnych leków; odesłano mnie do Gliwic, tam obstawiali ChAD, obecnie to podobno depresja nawracająca/sezonowa-? bez śladów ZO. Chodzę do psychiatry po stabilizatory. Antydepy typowe w depresjach na mnie nie działają, wręcz pogarszają stan.
Biorę Lamitrin i Absenor. Utrzymuję abstynencję. Pracuję, szkolę się, jestem przed 40-tką, mam dzieci. Nie ma lekko, ale da się. Teoretycznie diagnoza nie ma znaczenia, byle leczenie pomogło.
Z drugiej strony wolałabym wiedzieć, co to jest, tak naprawdę...

[dzedlajga]

Ale przecież BPD (Biopolar Disease) to właśnie ChAD tyle, że po angielsku.

[ergo_pl]

BPD = Borderline personality disorder

Chad = Bipolar disorder

[dzedlajga]

masz rację, najpierw napisałam, a potem zaczęłam się zastanawiać...

[beatrix-kiddo]

Mam potworne jazdy emocjonalne, rapid cycling jak diabli.
Próbuję nie pić - ostatnio wytrzymałam 3 tygodnie, wczoraj zapiłam (na szczęście nie tak mocno jak mi się kiedyś zdarzało).
Byłam w pn u psychiatry, zastanawia się nad jakimś stabilizatorem.
Idę znowu 6 maja.

[singapurkaa]

Beatrix - i jak wczorajsza wizyta u lekarza?
Dostałaś stabilizator? Antydepy bez zmian?
Zastanawiam się jak przy tych jazdach emocjonalnych i dodatkowych skłonnościach do popijania jesteś w stanie zajmować się dzieckiem? W jakim jest wieku? Czy równocześnie pracujesz?

[beatrix-kiddo]

Stabilizatora nie dostałam, bo wdrażamy leczenie antyalkoholowe baclofenem. Więc na razie lekarz chce wiedzieć, jak się czuję po samym baclofenie.
O jakie dziecko pytasz? Mam psa, dzieci nie

[singapurkaa]

Gdzieś wyczytałam, że odstawiałaś stabilizatory kiedy zaszłaś w ciążę.... stąd moje pytanie o dziecko. Ja też nie mam dzieci, nie czuję w tej chwili silnego instynktu macierzyńskiego, ale w zasadzie chciałabym, może w przyszłym roku pomyślę... Bardzo boję się tylko o mój stan w ciąży kiedy nie wolno zażywać stabilizatorów. 9 miesięcy to bardzo długo, w tym czasie mój mózg bez leków może różnie reagować, to nie jest łatwa decyzja.

[beatrix-kiddo]

A tak, dobrze wyczytałaś o tych stabilizatorach.
Byłam dwukrotnie w ciąży, niestety dwukrotnie poroniłam. Więc mamy dzieci - na cmentarzu.
Nie zamierzam już próbować kolejny raz. Mam 42 lata, jestem po dwóch poronieniach, mój gin powiedział, że to już można mówić o tzw. poronieniach nawykowych. Więc się po prostu boję.
Zresztą, ja w ogóle nie mam instynktu macierzyńskiego i niespecjalnie chcę mieć dzieci. Mąż i pies mi doskonale wystarczają

[singapurkaa]

Nie masz instynktu macierzyńskiego - podobnie jak ja w tej chwili, mam 35 lat prawie i do tej pory nie poczułam chęci urodzenia dziecka.
Czy kiedy zachodziłaś w ciążę chciałaś tego, czułaś instynkt? Nie obawiałaś się odstawienia stabilizatorów? Ja jakoś nie wyobrażam sobie być w ciąży (chyba to główna przeszkoda)
Psa nie mam, mąż, rodzina i znajomi w tej chwili również my wystarczają ale zastanawiam się jak to będzie w przyszłości, nie chciałabym żałować, że jednak nie zdecydowałam się na dziecko, że coś mnie ominęło... jednak na ten moment nie jestem gotowa.
Myślę o hipotetycznej sytuacji w przyszłości kiedy np. mąż umrze (bardzo chciałabym umrzeć wcześniej - nie wyobrażam sobie życia bez niego i nie chodzi tu o jakąś wielką miłość (chociaż oczywiście kochamy się) ale zwyczajnie boję się samotności, jestem samodzielna i jesteśmy partnerami, ale jednak on jest jakby moim opiekunem, przewodnikiem... dlatego nie wyobrażam sobie funkcjonowania bez niego)
Wracam do hipotezy - mąż umiera wcześniej, znajomi mają swoje rodziny, dorosłe dzieci, wnuki, są tym zaabsorbowani, prowadzą rodzinne życie, wielopokoleniowe, spotykają się ze swoimi dorosłymi dziećmi, wnukami, ich życie jest czymś wypełnione, a ja jestem sama.... może z poczuciem porażki, że nie zdecydowałam się na dziecko...
W tej chwili jest mi tak dobrze, ale nie wiem jak będzie w przyszłości... a na dziecko będzie już za późno.
Czy ktoś z Was może również ma takie myśli?

[beatrix-kiddo]

Jedyne, co czułam po zajściu w ciążę (oba razy) to jedna wielka panika. Zresztą pewien "mundry" psycholog powiedział mi, że dlatego poroniłam, bo nie lubię dzieci... mój ginekolog jak to usłyszał to wpadł w furię, jak można takie bzdury opowiadać.
Ja też nie wyobrażam sobie życia bez męża, bo tak jak u Ciebie - jesteśmy partnerami, kochamy się, a jednocześnie on się mną bardzo opiekuje, zwłaszcza w kryzysach psychicznych.
Ale ponieważ jest ode mnie sporo starszy, to pewnie on odejdzie pierwszy...
Jednak nie obawiam się samotności, bo zanim się ze sobą związaliśmy, kilka lat byłam sama, mieszkałam tylko z psem, najbliższa rodzina była 200 km dalej. Więc się przyzwyczaiłam. Zresztą ja mam borderline, co tłumaczy, dlaczego mam ciągoty do zamykania się w sobie i raczej niespecjalnie potrzebuję ludzi.
Ale doskonale rozumiem Twoje obawy.