takie tam

[learning-to-fly]

Wzięło mnie na mały "rachunek sumienia". Wnioski mnie dobiły. Na trzy lata choroby jakieś 10 miesięcy byłam na różnych zwolnieniach. Jak do tego doliczyć czas, kiedy nie pracowałam, ani się nie uczyłam , a byłam nie do życia, wyjdzie jakieś 1,5 roku. Od przejścia diagnozy z depresji na chad w zasadzie niewiele się w tej kwestii zmieniło. Perspektywy życiowe fantastyczne wprost. Najchętniej wypisałabym się z tego cyrku, ale nie mogę ze względu na rodziców. W d...mam takie życie. Nie, nie dopadła mnie depresja, to tylko realna ocena stanu, w którym jestem. I w zasadzie nie oczekuję niczego po tym wątku, po prostu musiałam się wygadać.

[39.a]

miesiąc zwolnienia z powodu de, a później cały dep. w którym pracowałam "wiedział",
że jestem świrem. na powitanie opuszczone głowy i milczenie.
patrząc z dużym dystansem: może i kiedyś na moment przed śmiercią powiem sobie
"żyłam całkiem nieźle" (czyli tak jak najlepiej w danej chwili umialam, o!)

takie tam

[learning-to-fly]

39.a ja zwolnienia brałam od rodzinnej jak pracowałam. Psychiatra dawała mi karteczkę, że potrzebuję tyle zwolnienia, a rodzinna pisała. Małe miasto, plotki rozeszłyby się jak błyskawica.
Teraz na studiach noszę od psycha i mam to w nosie. O dziwo reakcje jak na razie były bardzo w porządku

[eydur8791]

Mam nadzieję, że na koniec życia powiem sobie: było ciężko, wiele razy przegrywałem, nie dawałem rady, zawodziłem (zwłaszcza siebie), ale się nie poddałem, byłem silny pomimo trudności i zwątpienia.

Nie poddaję się.

[learning-to-fly]

Czy Wy też odczuwacie taką niemożliwą do opisania barierę, jaka oddziela remisje od zdrowia? Cały czas mam świadomość jej obecności, tylko nie umiem tego jakoś rozsądnie opisać, nazwać...

[39.a]

nie.
remisja to upragniony spokój. którego pragnę.

[avi_co]

Przyjdzie i do Ciebie. Sama czekałam na niego latami. Jest, ale to nie oznacza zdrowia, zaledwie choroba daje mi czas na oddech.

[avi_co]

Balansuję na kruchym lodzie dzięki lekom. Gdybym odrzuciła venla, tonę.