chce mi sie ryczec

[sheila_take_a_bow]

Poplakalabym sobie, ale w pracy jestem, to nie moge, kurna.
Czuje sie maksymalnie spieta, brzuch scisniety ze stresu, z niecheci.
Niech mnie ktos stad zabierze. Chce spokoju swietego.
Przed okresem, stad pewnie te histerie.

zapytam wprost

[blue_a]

masz kogoś bliskiego?
Ale tak bardzo bliskiego?
(sercu)

?

ja (teraz) nie...gdybym miała, może i depresji by nie było...

odpowiem wprost

[sheila_take_a_bow]

Nie mam faceta. Srednio mi to przeszkadza teraz. Mam za to przyjaciolki, ktore
sa dla mnie jak siostry.

Blue, dobrze wiesz, ze nasze depresje to czysta spieprzona biochemia mozgu,
wiec posiadanie partnera, czy tez nie, nie ma wiekszego znaczenia.
Pisze tu wiele osob, ktore z kims sa i co? Maja depresje i tez cierpia.
Majac depresyjne sklonnosci wolalabym z nikim nie byc. Zeby facet nie musial
mnie takiej znosic.

tylko spieprzona biochemia mózgu?

[blue_a]

Polemizowałabym.
Ja tam wolę wierzyć, że jestem bardziej złożonym bytem

Będzie idealistycznie: uczucie do/od kogoś potrafi uleczyć.
Nie - posiadanie partnera.

[sheila_take_a_bow]

Oj no, nieprecyzyjnie sie wyrazilam. Piszac o posiadaniu partnera mialam na
mysli bycie z kims, bycie w zwiazku, a wiec kochanie i bycie kochanym.
Zakochanie sie, fascynacja moze wprowadzic w stan cudownego podekscytowania,
zgadzam sie. Nie uwazam jednak, ze milosc mnie uleczy z depresji. Choc moze
latwiej ja znosic majac kogos obok? Tylko, ze ja nie mialabym smialosci
zadreczac faceta soba w depresji. Wstydzilabym sie tego.

Pisalas, ze nie mozesz funkcjonowac bez chemii, tak? Wiec tym samym godzisz sie
na swoja "chemicznosc", czy tak?

[tristezza]

Blue, niestety Sheila ma racje, to jest dokladnie tak: spieprzona biochemia
mozgu. Jestem od Was znacznie starsza i moge powiedziec, ze w najbardziej
idyllicznch okresach mojego zycia, kiedy baaardzo kochalam z wzajemnoscia
depresja pojawiala sie regularnie, a obecnosc bliskiej osoby miala znaczenie
calkiem drugorzedne. Chwilami wrecz pogarszala nastroj, bo dochodzilo poczucie
winy w zwiazku z obnizaniem partnerowi jakosci zycia. Poza tym ja w depresji
zawsze wolalam przebywac sama w domu w czym nie jestem chyba odosobniona.
serdecznie pozdrawiam Was obie.

[awanturka]

Jest dokładnie tak jak piszesz. Z jednej strony to dobrze jak sie ma kogoś kto nie ocenia, rozumie, przed którym można sie wypłakać do woli, kto przypilnuje żebyś brała leki, podtrzyma na duchu w chwilach kryzysu, a jak trzeba to i za rekę weźmie i do lekarza zaprowadzi, a jakby co to i w szpitalu odwiedzi...Ale z drugiej strony to bycie z kimś tak blisko wiąże się z przytłaczajacym poczuciem odpowiedzialności, z tym, że żyje nie tylko na swój własny rachunek, że dzielimy życie i wszystko co mnie się przytrafia uderza i w mojego meża...


A gdybysmy mieli dzieci to ta odpowiedzialnosc by była jeszcze większa...

A biochemia mojego mózgu rządzi się swoimi prawami i depresja potarfi mnie dopaść bez względu na to jak układa się moje życie osobiste.

- awanturka

- awanturka

Takie pytanie...

[blue_a]

Nie myślicie, że podobnie trudno jest ludziom "zdrowym"?
w związkach?

[sheila_take_a_bow]

Tylko, ze ludzie zdrowi, nie klada sie dzien w dzien nieumyci spac, nie
przesypiaja calych dni, maja sile umyc wlosy itd.....

Nie bede sie wypowiadac, bo nie mam sily na takie dyskusje.