Choroba a tożsamość

[dr.zabbon]

Zastanawiam się, na ile choroba definiuje naszą tożsamość?
Czy myśląc o swoim "ja", myślimy przede wszystkim: mam ChAD; czy też może jest
to sprawa marginalna, jedna z wielu. Przecież osoby chore na choroby
somatyczne nie myślą o sobie przede wszystkim: mam nadciśnienie, mam cukrzycę.
Myślę, że dużo zależy od tego jak często pojawiają się fazy i na ile ChAD
pozwala o sobie zapomnieć. Czy można, spotykając się ze zdrowymi, nie myśleć
ciągle: jestem inny, bo mam ChAD?

[17.a]

nie wiem...

czy moja "tożsamość" to ta depresyjna, wrzeszcząca = bez leków,
czy ta cieplejsza, wesoła - z lekami.

zapomnieć o chorobie? hm, idę ulicą i rozpoznaję ludzi z depresją,
zdarza mi się rozmawiając z kimś myśleć "o rany, ma to samo"

nie wezmę leków, głowa zaczyna mi uciekać, źle się czuję


ChAD to jednak silny wyznacznik mojego życia.

[17.a]

Czy byłabym równie wielomówna jako osoba zdrowa?
Równie ciekawie widziałabym kolory? (służę pomocą
mamie i siostrze przy wyborze koloru cicuhów

Ha. Zapodałaś ciekawy temat. Pachnie Wilberem i jego
Świadkiem. Co pozostanie po zdjęciu wszystkich etykietek?
Choroba to też jakaś etykietka. Zostanie jakiś `rdzeń`.
Na pewno zdrowy.

(?)

[poetkam]

Oj, dziewczynki taki temacik, a ja w pracy jestem...Na dodatek coś
mnie zbiera-dreszcze, ból gardła, jakie to szczęście, że od jutra
mam długi weekend
Co do tematu. Myślę (będzie trochę plątaniny), że choroba to jest
coś na zawsze przyczepionego do nas. Taka łatka. Ja teraz źle się
czuję- wszystko mnie boli, myślę o tym przeziębieniu na okrągło.
Jestem matką, cały czas utożsamiam się z córką, jestem chora -
świadomie czy nieświadomie czuję się "inna". Choroby nie da
oddzielić się od osoby- niestety. tak jak charakteru. Choć
przybieramy różne maski na co dzień, ale na zwenątrz. W środku
pozostajemy sobą. Choć czy do końca? Czy ja jestem do końca sobą?
Muszę grać, udawać, że jest wszystko w porządku, a tak nie jest.
Choroba to część nas.

[asiuniaa36]

Zawsze czułam sie inna...Bardziej wrażliwa,wnikliwa,pamiętająca...Ale tez
niekiedy szalona,nieodpowiedzialna,niemoralna...Teraz wiem ze przede wszystkim
chora na CHAD i stad ta moja dwuosobowość...Jaka jestem naprawde? Myślę ze
całkiem dobra osoba,bardzo zagubiona i potrzebująca dużo ciepła i
cierpliwości...Potrafie tez dużo dać...A ostatnio usłyszałam ze jestem
najukochańsza mama na świecie od 14-letniej córki pierwszy raz w życiu (takie
wyznanie od Niej),wiec dostałam skrzydeł

[dr.zabbon]

Wiesz, jak 14-letnia córka mówi, że jesteś najukochańszą mamą, to wielka sprawa!
Potrafię sobie wyobrazić, ile to znaczy

Ja się ze swoją gromadką borykam ostatnio bardziej, zwłaszcza, że się deprecha
za progiem czai.
Moja najstarsza, 4,5-letnia córka jest coraz bardziej przekorna, nie wiem czy mi
cierpliwości na to starczy... Czasem się wściekam i wrzeszczę
Strasznie trzeba mieć dużo siły na opiekę nad trójką maluchów.
Wracając trochę do tematu: mam nadzieję, że ChAD nie wpływa za mocno na moje ja
i nie zafunduję swoim dzieciom rodziny dysfunkcyjnej... Nie! Tak nie może być!
Zawsze wolę myśleć, że ja i choroba to dwie różne rzeczywistości. Duszę ją i
dławię, żeby łba nie podniosła, choć warczy teraz groźnie. Niech nie wraca.

[poetkam]

Podziwiam Cię bardzo. Dasz sobie radę z trójką maluchów, z chorobą,
z życiem.A depresja niech nie wraca! Czego Ci życzę.

[lolinka2]

nie znam siebie bez choroby, nie wiem, czy istnieje zdrowa lolinka, ja to
pacjent z ChAD od zawsze, a ChAD jest częścią integralną mnie...
Tylko to typowo ludzkie pragnienie poznania samego siebie plus autoanaliza
poszły się bujać...

[asiuniaa36]

Ostatnio czuje sie bardzo zle,mam doła i boje sie życia.Nic mi sie nie chce i
najchętniej przeleżałabym cały dzień w łóżku.Reszta mnie irytuje.I co teraz?Czy
juz zawsze tak będzie? 2tygodnie dobrze,4 źle? Czy to ja sie nakręcam,czy to
moja wina,czy choroby?...Bleee

[poetkam]

Gdyby to od nas tylko i wyłącznie zależało jak się czujemy, nie było
by chorób. Są różne czynniki sprzyjające temu.
Ty możesz sobie pomóc przez wizyty u lekarza, psychologa, zażywanie
leków, spotykanie się ze znajomymi, hobby, etc. To bardzo pomaga w
chorobie, poprawia samopoczucie. Zażywając leki można w pewnym
stopniu być "sobą".

[dr.zabbon]

No, wygląda na to, że dołek nie jest czymś, co sobie sami wymyślamy, tylko
niestety objawem choroby... Mam teraz bardzo podobnie, czy wymyśliłybyśmy sobie
to samo? Ale wiemy, że mamy tą samą chorobę.
Minie, minie na pewno. Musi jak najszybciej. Zawsze mijało, musi minąć.

[asiuniaa36]

Dziękuję Wam dziewczyny ,bo juz sama nie wiedziałam.
Otoczenie nie rozumie,karze odegnać złe myśli,wziąść sie w garść,spojrzeć na
świat z dystansem-którego nie mam.Mnie to z kolei wpędza w ogromne poczucie winy
i nasila doły,kolo sie zamyka.Czuje ciągle ze za mało robie,za mało
daje...(jestem w terapii i biorę regularnie leki) Fakt tez jest taki ze wtedy
moja obrona jest jakby atak-wyżywam sie na najdroższym mi człowieku,jakbym
chciała żeby Go również bolało???Trzesz sie pisząc to...
W poniedziałek będzie 2 tygodnie jak mam zwiększony antydepresant...oby w końcu
zadziałał..

[dr.zabbon]

Trzymać się, trzymać mocno! Uszy do góry! To mija, zawsze mija!
Dostrzegać to, co się udaje - nie to, co nie wychodzi. Nie jest najgorzej.
Trzymać się, trzymać mocno! )))))))