czekam....

[miriam11]

byłam wczoraj u lekarza.
natychmiast chciał mnie na oddział, taka deprecha. popłakałam mu się w
gabinecie, wytłumaczyłam, że ja bym już nawet nie protestowała, ale mam 4
różne przedmioty i naprawdę kolegom nie mogę tego zwalić na łeb... kto za mnie
zajęcia weźmie...
dostałam podwójną dawkę anafranilu - czyli 150 mg SR na dobę no i jak w tytule
postu: czekam... czekam jak na zbawienie, żeby coś drgnęło, żebym wylazła z
tej oblepiającej mnie mazi...
No i mam się pokazać za 2,5 tygodnia lekarzowi.

[poetkam]

Uśmiecham się do Ciebie i czekam razem z Tobą...
)))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))))

[obecna57]

Czekaj cierpliwie. Mnie Anafranil od grobu zawrócił. Jedynie trzęsły
mi się bardzo ręce.Trzymam kciuki.

[miriam11]

Mnie też już kiedyś bardzo pomógł. Obecna, jaką dawkę anafranilu największą brałaś?

[poetkam]

Zajrzyj do poczty, masz tam zabawną kartkę, uśmiejesz się!

[miriam11]

zajrzałam i faktycznie się uśmiechnęłam, dzięki, Poetko, kochana jesteś!

[laminowany]

Twoja wypowiedź, choć dotyczy smutnego tematu, to widzę w niej sporo
nadziei. Pewnie to dobry lekarz. Przekonał Cię dając alternatywę
hospitalizacji. Oddział zamknięty? Zobaczyłaś, że jednak możesz
(musisz) normalnie funkcjonować. Jednak przygotowanie do zajęć ze
studentami i wykłady to spory wysiłek.
Mój stan po pierwszej hospitalizacji (mania) skończył się depresją.
Nie ruszałem się.
Jakimś cudem znalazłem się u lekarza. Próbowałem coś powiedzieć o
bólu, jaki z całego świata zassał się do mojej głowy i całkowicie
pozbawił mnie woli, jak straszne jest życie i nie mam nawet siły,
aby się od niego uwolnić. Wydaliłem z siebie tylko dwa zdania, że
boli i mam straszną depresję. Spojrzała w kartę i stwierdziła - pan
był w szpitalu to pan widział prawdziwą depresję - nic panu nie
będzie, oto recepta.
Teraz to jest śmieszne, ale wtedy byłem zdruzgotany.
Jakoś wyszedłem z depresji (pewnie dla córeczki), ale od tej wizyty
do następnej hospitalizacji nie brałem lekarstw.

Wiem, że dla każdego jego cierpienie jest największe na świecie, ale
naprawdę może być dużo gorzej. Wiem to nienajlepszy sposób
pocieszania i nie jestem pewien, po co to wywalam z siebie. Może to
sposób samopomocy? Źle mi się kojarzy to słowo.
Gorąco pozdrawiam.

Wszystko co złe mija, co dobre też.

[miriam11]

Wiem, Laminowany, że może być gorzej.. pamiętam taką depresję gdzieś z
maja,kiedy ja, tak obowiązkowa, błagałam lekarza o L4. Było mi wszystko jedno,
co ze studentami i z zastępstwami, było mi wszystko jedno, że baby w kadrach
zobaczą pieczątkę "psychiatra". On powiedział, że mam się "przełamać". No to się
przełamywałam i skończyło się tym, że a) zawaliłam zajęcia, bo zapomniałam jak
się obsługuje komputer oraz jak się czyta (!!! - patrzyłam w konspekt zajęć i
nie rozumiałam!) oraz b) rozwaliłam samochód w garażu bo zapomniałam jak się
wciska hamulec.
Umowę z lekarzem mam taką, że jeśli mój stan się pogorszy do podobnych
"atrakcji" to zgłoszę się jednak na oddział.
Myślę, że gdyby wyjaśniła się moja sytuacja prywatna (osobista) to też by mi
pomogło, no ale cóż, tutaj to już tylko mogę cierpliwie czekać.....

[laminowany]

Wiesz, ja się czasami cieszę z tej choroby. Tłumaczę sobie, że
radość z zakresu doznań jest tego warta i nigdy tzw. grubo ciosany
kołek nie poczuje tego. Momentami mu jednak zazdroszczę.
Sinusoida mojego życia rozwala każdy związek.
Lekarstwa stały się nadzieją na stabilne życie, na możliwość
planowania. Tego mi brak strasznie. Czekam, czekam na wszystko. Nie
przejmuję inicjatywy, nie planuję. Zostawiam to innym, losowi. To
jakieś wyuczone paskudztwo.
Ja też się boję, ale jakby trochę mniej.
Mam nadzieję, że Ci się uda w związku. Jak nie w tym to w następnym.

[miriam11]

A zrobisz coś dla mnie? Jeśli tak, to potrzymaj za mnie kciuki, za mnie i za ten
związek.... o którym nie wiem, czy jeszcze istnieje, ale jakąś maleńką cząstką
nadziei się wciąż czepiam myśli, że może jednak....
Pomyśl o mnie ciepło, żeby się udało. Albo żeby chociaż się kurczę wyjaśniło, bo
wiesz, na razie żyję w zawieszeniu, czytaj: luby przepadł. I ja nie wiem, czy
odszedł, czy haruje. A depresja nie ułatwia mi oglądu rzeczywistości...
Wolałabym już najgorszą prawdę od tej niepewności.....

[laminowany]

Będę trzymał kciuki i myśle o Tobie ciepło.

[miriam11]

dziękuję...

[musicforthemasses]

Hej miriam, to na pewno przez tą pogode. Zwolnij troche tempo. To Ty
i Twoje zdrowie jesteście najważniejsi. Trzymam kciuki i pozdrawiam

[miriam11]

Boję się aż to napisać... chyba coś drgnęło. Boże, żeby to nie było chwilowe,
żeby to był początek poprawy! Kochani, czy to możliwe, żeby 4 dni po zwiększeniu
dawki zaczęło się poprawiać?

[poetkam]

Zaklinam Cię poprawo zdrowia Miriam, trwaj!!!
Buźka, Marysiu, będzie dobrze, musi być.

[miriam11]

))))
Poetka, Ty jesteś po prostu bezbłędna!!!!

[poetkam]

A Ty kochana! Mail będzie później.
Na razie ryczę na klawiaturę. Mam nadzieję, że wczorajszy atak
paniki nie wróci. Czerwone oczy, z nosa kapie, a tu czytelnicy...

[miriam11]

O Jezu, Magda, co się dzieje???? Zajrzałam w przerwie między zajęciami a tu taka
informacja o Tobie! Kochana, nie płacz proszę.... Ściskam mocno i posyłam
mnóstwo ciepła, no, nie daj się, błagam....

:-)

[poetkam]

Marysiu, dziękuję za troskę. Cóż, lęk mnie zżera. Takie życie. Ale
obiecuję walczyć. Jestem ponoć silna.

[miriam11]

Poetko, przepraszam za milczenie, to na prywatnej poczcie też - przyjechałam z
pracy o 20 i zaraz mnie wyciągnęli na imprezę (czyli jednak anafranil robi swoje
skoro się dałam skusić), jak wróciłam to padłam w pełnym makijażu do łóżka, tak
mi się spać chciało. Napiszę przed południem, jak tylko trochę się poogarniam.
Trzymaj się cieplutko.

[poetkam]

O, jak już na imprey chodzisz, to jest coraz lepiej! Super. Cieszę się. A
odezwiesz się, kiedy będziesz mogła. Dzięki.