Odpychanie i przyciagnie

[evula]

To ja samotna DDA....
Jakis czas temu poznałam faceta. Stwierdziłam, ze nie jest dla mnie.
Zakochałam sie jednak (chyba? Bo DDA nie odrózniają miłosci od zauroczenia).
Robiłam wszystko, by go do siebie zniechęcic, bo nie miałam odwagi, by go po
prostu rzucic. Jednoczesnie nie chciałam, by odchodził, ale porzuciłam, a on
dalej pisał. Nie potrafiłam po prostu przestac sie do niego odzywac. Był dla
mnie bardzo dobry. Kilka dni temu, powiedziałam w koncu "odejdz" i od tej pory
cisza. A ja wyje:-((( Chce, by był, by znów był, a jednoczesnie wiem, ze jak
wroci to znów bede chciała by odszedł. Płacze.., bo chyba kocham, no chce i
nie chce i walcze z myslami. Odpycham i przyciągam. I pije:-(( jestem taka
samotna. Żal mi siebie:-(((

[megg2003]

Zaczęłaś już terapię?? Jeśli nie, to jak najszybciej zacznij, bo sytuacja będzie
się powtarzać w nieskończoność. Tylko faceci będą inni...

[magnetx]

Hej

A jednak nie wszystkie uwazacie, ze wszyscy faceci sa tacy sami. Uff :p

Pozdrawiam

[agaks5]

Może szukasz "mocnych wrażeń", stąd to przyciąganie i odpychanie.
Może faktycznie terapia? Poznasz wówczas mechanizmy działania takich
zachowań...pozdr:)
Ps. Jestem w miarę uporządkowana i myślę, że miłość to coś co trwa,
polega na wzajemnej trosce,braniu i dawaniu przez obie strony tego,
co najlepsze, a reszta to kompromis. Odnoszę wrażenie, że jesteś
osobą bardzo młodą?

[megg2003]

Chodziło mi o to, że sytuacja będzie wyglądać z każdym facetem po kolei tak
samo. Każdego będzie traktować w taki sam sposób, jeśli niczego nie zmieni w sobie.

[evula]

Zgadza się. Z każdym z nich było identycznie. Tylko jeszcze nigdy
nie rzuciłam żadnego w tak krótkim czasie. Z tymi co byli żli,
wypaczeni i emocjonalnie niedostępni było mi o wiele trudniej się
rozstac. Ten był dobry, za dobry.. denerwowało mnie to, a
jednocześnie bardzo potrzebowałam tej jego dobroci.

[megg2003]

Tym bardziej rozpocznij jak najszybciej terapię, bo będziesz cierpiała całe
życie. Twoja samotność, frustracja, smutek będzie się pogłębiać. Nie daj się!!
Wiele osób takich jak Ty dało sobie radę, więc Ty też będziesz szczęśliwa, jesli
dasz sobie szansę. Taką szansą niewątpliwie jest terapia. Powodzenia! :)

[ladynemeyeth]

Tym bardziej, że stworzenie szczęśliwego związku daję niesamowitą
siłę napędową do życia, do naprawiania innych jego sfer!
Naprawdę chce się żyć!

[evula]

Dokładnie. Niestety obawiam się, że jestem uzależniona od miłości.
Całe życie byłam w toksycznych związkach.

[desy]

A dlaczego stwierdzilas, ze nie jest dla Ciebie? Dlatego, ze byl za
dobry, a Ty uwazasz, ze nie zaslugujesz na nic dobrego?
Chcesz by byl, ale chcesz jego konkretnie czy po prostu dlatego, ze
jestes samotna i fajnie by bylo miec kogos kolo siebie?
Jesli to za nim tesknisz, to czy nie warto sie zmusic, powalczyc
sama ze soba i sprawic by wrocil?
Tez raz rzucilam kogos takiego a teraz jestem z kims kto jest chyba
troche podobny, tyle ze zrozumialam, ze ja tez zasluguje na kogos
takiego. Nadal zdarzaja sie okresy, kiedy testuje te jego milosc i
robie prawie wszystko, zeby mnie zostawil :( Jednoczesnie nie
wyobrazam juz sobie, ze moglibysmy nie byc razem. Takie sprzecznosci
jakze typowe dla DDA :)

[evula]

> A dlaczego stwierdzilas, ze nie jest dla Ciebie? Dlatego, ze byl
za dobry, a Ty uwazasz, ze nie zaslugujesz na nic dobrego?

Podświadomie uważam, że nie zasługuje na nikogo dobrego. Bo uczucie
dobroci doświadczane od innej osoby jest mi obce... nie potrafie sie
z tym obchodzić, irytuje mnie.

> Chcesz by byl, ale chcesz jego konkretnie czy po prostu dlatego,
ze jestes samotna i fajnie by bylo miec kogos kolo siebie?

Chcę jego. Ale ja go ranię. Mam wybuchowy charakter. On jest bardzo
cierpliwy, a ja mam wyrzuty sumienia, że ranię go swoimi
zachowaniami.

> Jesli to za nim tesknisz, to czy nie warto sie zmusic, powalczyc
> sama ze soba i sprawic by wrocil?

Nie mogę. Zrobiłam to już dwa razy. Walczył o mnie ile sił, ale w
koncu sie poddał. Nie mogę manipulować, ani bawić się jego
uczuciami. Nie chce go ranic, boje się też, ze tym razem to on by mi
odmówił, a z takim ciosem cięzko byloby mi sie pogodzić:-(

[desy]

:( Kurcze no. Przeciez zaslugujesz na to co dobre! Rozumiem
doskonale, ze moze Cie irytowac, bo tez mi sie wydawalo, ze to
niemozliwe, ze ktos jest dla mnie taki dobry i to bezinteresownie!
Poza tym denerwuje ta ich przewidywalnosc a my przeciez
przyzwyczajone do zycia z adrenalina :( Ale przeczekalam i nie dalam
sie tym razem wewnetrznemu glosowi! Ja chyba dorastam ;) Gdyby ten
moj nie byl taki cierpliwy, juz dawno by mnie pogonil, bo
charakterek to ja tez mam ;)
Musi dac sie jeszcze cos zrobic !!! Skoro juz Ci z tym zle :(

[ddddalinka]

Hej Evula!
ja mam podobnie z moim facetem, tzn on jest DDa i zachowuje się wobec
mnie podobnie jak Ty...staram się być cierpliwa ale nie rozumiem,
rani mnie to, że jak jestem za blisko to mówi mi "odejdź", a jak chcę
odejść, to w jakiś sposób chce mnie zatrzymać...

[holenderka83]

ja juz bylam porzucana tyle razy, albo poprzez zerwanie, albo
poprzez kompletny brak kontaktu z jego strony, a potem wracanie
jakby nigdy nic. W ogole nie rozumialam tego mechanizmu w NIM.
Teraz, gdy troche poczytalam an ten temat, to czuje sie silniejsza i
podjelam decyzje o rozstaniu. Juz troche rozumiem, ze to co sie
stalo nie bylo dowodem tego ze ja ejstem beznadziejna (non stop mnie
obwinial), ale dowodem tego, ze on byl slaby. Troche odżywam. Mam
nadzieje, ze On sie tam gdzies odplacze. Wciaz Go kocham i zycze mu
dobrze. Ale juz za bardzo mnie zranił. czasem jest za pozno. Bledne
zalozenie ze partner zawsze bedzie moze czasme prowadzic do zgubnych
zachowan i wnioskow. Jezeli partner dojrzeje to zrozumie, ze milosc
osoby doroslej nie moz ebyc miloscia dziecka. Milosc dwojga
doroslych ludzi nie jest bezwarunkowa.Nauczylam sie rpzestac kochac
kogos, kto mnie non stop odrzuca i sprawia ze czuje sie malutka...:(

[anonim_ka]

www.kobieceserca.pl
evula podczytaj prosze uwaznie ... moze zrozumiesz mechanizmy ktore generuja
Twoje zachowanie .

anonim_ka dziękuję:-)

[evula]

[mskaiq]

W kazdym czlowieku jest milosc i strach. Przyciagala Cie Jego
dobroc, budzil w Tobie milosc. Kiedy zaczyna dominowac milosc,
znikaja problemy, czlowiek nie czuje sie wiecej DDA, zaczyna wracac
do normalnosci.
Masz rowniez w sobie strach, on torpeduje i podwaza milosc. Czesto
sluchamy strachu i niszczymy to z czym czulismy sie dobrze, to co
mialo sens i to co potrzebowalismy.
Kiedy pozbywamy sie tego sensu wtedy wraca beznadziejnosc, depresja
i wtedy bardzo trudno sie zyje.
Serdeczne pozdrowienia.

[permutant86]

mskaiq napisał:

> W kazdym czlowieku jest milosc i strach. Przyciagala Cie Jego
> dobroc, budzil w Tobie milosc. Kiedy zaczyna dominowac milosc,
> znikaja problemy, czlowiek nie czuje sie wiecej DDA, zaczyna wracac
> do normalnosci.
> Masz rowniez w sobie strach, on torpeduje i podwaza milosc. Czesto
> sluchamy strachu i niszczymy to z czym czulismy sie dobrze, to co
> mialo sens i to co potrzebowalismy.
> Kiedy pozbywamy sie tego sensu wtedy wraca beznadziejnosc, depresja
> i wtedy bardzo trudno sie zyje.
> Serdeczne pozdrowienia.

u mnie bardzo podobnie to działa jak opisujesz :( i naprawdę bardzo ciężko z tym
walczyć. dziwię się że dziewczyna wytrzymala ze mna te 1,5 roku, az sie boje co
bedzie dalej...

[anonimowa85]

Wszystko można rozłożyć na czynniki pierwsze i zrozumieć tylko dlaczego tak
trudno to zmienić.
Moja historia wyglada tak: raz jedyny przeżylam w swoim dwudziestokilkuletnim
życiu, nazwijmy to "zauroczenie" mężczyzną. W dodatku przez internet :-/
sytuacja wymknela się spod kontroli i nawet nie zauwazylam kiedy się totalnie
uzaleznilam od tego czlowieka.
Oczywiście do spotkania nie doszlo bo niby chcialam i nie chcialam, nie moglam
się zdecydować (chyba nie muszę opisywać tego mechanizmu). z jednej strony
odrzucalam go, ale z drugiej chcialam żeby bardziej się staral, pokazał że mu
zalezy.
Sprawa obecnie wygląda tak, ze jet już "po ptokach" a ja ciągle analizuję i
myślę o głupim żalosnym zauroczeniu.

I wcale nie jest mi lepiej po napisaniu tego:(

[ivek15]

Cholera ..no skąd ja to znam ..też byłam w podobnej sytuacji ..Od pewnego czasu bardziej przyglądam się sobie ,analizuję swoje zachowanie ..ale jest bardzo ciężko .Najbardziej męczy mnie moja nadzwyczaj wybujała wyobraźnia ..czasem jest nawet tak że wyobraźnia bierze górę nad rzeczywistością i jak okazuje się że rzeczywistość jest całkiem inna to nieźle wtedy dostaję w d... ;) No cóż,optymizm u mnie zawsze działał :) Ponadto zauważyłam w ostatnim czasie że "siedzi" we mnie bardzo dużo strachu,lęku i niepokoju ...Boję się kontaktów damsko-męskich ,boję się ogólnie facetów a z drugiej strony ciągnie mnie do nich ..( ? ) .No i oczywiście dopowiadanie sobie czegoś..analizowanie ..Zamiast zapytać wprost to nie robię tego ..Wolę sobie dopowiedzieć bo tak jest łatwiej ..Bo wszystko sprowadza się do jednego ..strachu przed odrzuceniem ..Źródło to oczywiście dzieciństwo ...Czasem już mnie to przerasta a to dopiero zaledwie początek ..Czasem żałuję że jest tak jak jest ..Ale przecież nie wolno użalać się nad sobą ..Pozdrawiam :)

[filetta]

> W kazdym czlowieku jest milosc i strach. Przyciagala Cie Jego
> dobroc, budzil w Tobie milosc. Kiedy zaczyna dominowac milosc,
> znikaja problemy, czlowiek nie czuje sie wiecej DDA, zaczyna
wracac
> do normalnosci.
U mnie tak to się odbywał. Wracałam do normalności poprzez miłość,
bo nie zdawałam sobie sprawy z tego, że powinnam iść na terapię.
> Masz rowniez w sobie strach, on torpeduje i podwaza milosc. Czesto
> sluchamy strachu i niszczymy to z czym czulismy sie dobrze, to co
> mialo sens i to co potrzebowalismy.
> Kiedy pozbywamy sie tego sensu wtedy wraca beznadziejnosc,
depresja
> i wtedy bardzo trudno sie zyje.
U mnie strach i lęki po części równiez pokonała miłość. Zdaję sobie
sprawę, że poczucie własnej wartości powinno zależeć od nas samych.
Ale moje poczucie własnej wartości znacznie wzrosło, gdy pokochałam,
a jeszcze bardziej, gdy moja miłość została odwzajemniona. Dzięki
miłości poczułam, że żyję, chociaz jeszcze zdarza mi sie odpychać
mojego partnera, a gdy ten odepchnięty, odchodzi do swoich spraw,
buntuję się i bardzo chce go miec wtedy przy sobie. Uczę się nad tym
panować.

[e_m_86]

Ja też właśnie teraz przez to przechodzę, kocham go ale bez przerwy
sprawdzam jego miłość do mnie.Kłócę się z nim o takie głupoty, że
szok, później przepraszam. Ale nie wiem jak długo On ze mną
wytrzyma. Już mnie to tak męczy, juz mam tego serdecznie dosyć. I
nie wiem co mam robić, chciałabym normalnie żyć. :(

[grosik68]

Az za dobrze znam te mechanizmy przyciagania i odrzucania :(
Mowiac "odejdz" mysle "staraj sie o mie jeszcze bardziej". Tez irytowaly mnie
komplementy i ze ktos byl dla mnie dobry, absolutnie nie umialam sie z tym
obchodzic. Najlepiej umialam funkcjonowac w ekstremalnych sytuacjach. Gdy bylo
dobrze, budzilo sie we mnie zwierze. Zrobilam juz chyba wszystko, co moze zrobic
kobieta, zeby facet ja rzucil. Nie rzucil i jestesmy razem juz ponad 20 lat. Nie
wiem, czy to z powodu jego niezachwianej milosci i cierpliwosci, czy tez to ja
jestem (poza tym ze wiedzma) taka cudowna.
Po latach terapii potrafie analizowac i jako tako kontrolowac moje reakcje i
zachowania, ale odruchy sa ciagle jeszcze. Szybko wracam do rownowagi (teraz
bardziej to wszystko jest w sferze emocji a nie dzialania) i jestem dla niego
kochana. Teraz czasem potrafie mojemu mezowi powiedziec, ze mu takiej zony
zazdroszcze ;) Mysle, wlasciwie wiem, ze jest mu ze mna dobrze. Ale to byly lata
nauki.
Polecam terapiie, wyprostowanie skrzywionej duszy dda - u mnie zadzialalo.

[filetta]

Ja juz powoli odchodzę od tego mechanizmu, chcę spokoju. Mój facet
też bardzo dużo ze mną przeszedł, nie zostawił i twierdzi, że nie
zostawi (pozyjemy zobaczymy ;) ). Ostatnio usłyszałam od niego, że
bardzo dobrze mu ze mną, żebym tylko jeszcze zapanowała nad
swoimi "wybrykami". Może dlatego, że wytłumacyzłam mu, na czym te
moje "wybryki" polegają. Najpierw zanalizowałam je na własny użytek,
a później podzieliłam się z nim tą wiedzą. To nam bardzo pomogło.

[anamijka]

hej!
niedawno odkrylam ze moj facet jest DDA. jego ojciec pije prawie odkad
A.pamieta, a teraz od kilku lat sie do niego nie odzywa, a A.malo mowi o swoim
ojcu,dopiero niedawno mi sie przyznal co do jego alkoholizmu.

A.rowniez sie zachowuje tak jak tutaj opisujecie. boi sie zwiazku, nie chce
naszej relacji okreslic stalym zwiazkiem, mimo ze nie spotykamy sie z nikim
innym na gruncie innym niz kolezenski, jest bardzo czuly i widac po nim ze
jestem dla niego bardzo wazna.

przez te 2 lata bylo pare przykrych sytuacji ale po kazdej zblizalismy sie do
siebie i ogolnie jest coraz lepiej chociaz A. nadal ma momenty gdy mnie odpycha.

byc moze niedlugo podejmie terapie ae jeszcze sie waha, boi sie wszystko rozgrzebac.

czy moglibyscie dac mi jakies rady jak ja powinnam sie zachowywac wobec A.zeby
nasza relacja byla jeszcze lepsza?przyznam ze czasem boli mnie to jego
odpychanie, mysle wtedy ze moz ejednak mnie nie kocha.

na koniec dodam ze jestem dziewczyna z ktora A. jest zwiazany najdluzej.
jego wczesniejsze relacje byly krotkie, najdluzsza z nich trwala niespelna pol
roku. oczywiscie kazdej z nich A. bal sie okreslic stalym zwiazkiem.

z gory wielkie dzieki :)

[filetta]

Być sobą.
Być cierpliwą.
Nie brać do siebie jego odpychania i decyzje o odejsciu (nawet
chwilowym) po kłótniach, awanturach traktowac z przymruzeniem oka.
Ja np. naprawdę nigdy tego nie chcę, tylko sama siebie mam tak
serdecznie dość, że sądzę, ze nie mam prawa żyć w normalnym związku.
Pozwalać na przyciąganie i wierzyć, że uczucia w tym momencie
okazane są prawdziwe.

[anamijka]

dzieki Ci wielkie :)
wlasnie tak staram sie postepowac choc czasem przyznaje ze boli mnie gdy on mnie
odpycha i zastanawiam sie czy wtedy gdy z kolei nastepuje przyciaganie to czy
jego milosc jest szczera czy udaje (choc z drugiej str to malo mozliwe zeby
udawal bo jego zachowania wtedy wygladaja na 100% szczere).

tylko czemu skoro mu na mnie zalezy to boi sie czasem bardziej do mnie zblizyc i
twierdzi ze nie umie budowac stalego zwiazku?

[filetta]

Ja bałam sie zbliżenia bardzo długo. Ale to było przed moim
partnerem. wydaje mi się, że wynikało to z niedowartościowania, ze
wstydu, że jestem taka jaka jestem.
Twierdzi, że nie umie budowac stałego związku. Chyba tak faktycznie
jest; cały czas próbuje i cały czas popełnia karygodne błędy. To nie
podnosi jego samooceny.
Poradź się jeszcze kogoś, bo ja jestem dda uświadomioną od niedawna
i piszę tylko o sobie. Nigdy nie byłam na terapii i nigdy nie
spotkałam osób podobnych do mnie, więc mój zakres doswiadczeń i
porad jest bardzo powierzchowny.

[anamijka]

dziekuje za pomoc i rady!
z ta bliskoscia to rzeczywiscie zdaje sobie sprawe ze on sie tego boi,widze tez
postepy z jego strony w porownaniu do tego co bylo na poczatku zwiazku. widze
tez ze ma niskie poczucie wlasnej wartosci, czesto wyolbrzymia swoje wady i mowi
ze jest okropnym czlowiekiem, podczas gdy ja widze jego dobroc i wrazliwosc,
czasem skrywana za oschloscia...