coś dla ducha

[stefanl]

Witam wszystkich.
Jestem w wieku średnio starszym. Leczę się od 5, 6 lat. CHAD
stwierdzono u mnie rok temu z tym że wcześniej przez wiele lat
zdarzały mi się różne "śmieszne" sytuacje - w każdy razie nie byłem
diagnozowany, i zdaje się że żyłem w bardzo wyrozumiałym otoczeniu.
No nic. Pół roku temu straciłem pracę którą bardzo lubiłem,
wcześniej rozpadła mi się rodzina. Kompletny dół. Przez dłuższy czas.
Ale pomyślałem sobie, że może skoro przez tyle lat dawałem sobie
radę, to mnoże i dalej jakoś będzie.
Ostatnio pisałem tutaj. W porozumieniu z lekarzem od pół roku nie
biorę leków w związku z wykonywaną pracą. Udaje mi się skoncentrować
tylko w czasie wykonywania pracy - właśnie będę zaczynał nową z
lepszymi warunkami płacowymi. Poza pracą oczywiscie bujam się, góra -
dół i do tego tak jak zwykle różne manie. Ale staram się żyć jak
się tylko da najlepiej.
I udaje się.
Z tym że mam rzecz nie do przecenienia. Akceptację i wsparcie swoich
synów którzy wiedzą o wszystkich moich problemach.
Tak że nie dawajcie się. Próbujcie.
Trzymajcie się cieplutko.
Pozdrawiam wszystkich.

[miriam11]

rany, a jak Ty sobie radzisz bez leków np.w depresji?! Nie wyobrażam sobie....
Ale trzymam kciuki.

[stefanl]

No więc tak. To dłuzszy wywód. Przede wszystkim teraz raczej rzadko
jestem w depresji, z tym że jednak zdarza mi się to. Depresja u mnie
to przede wszystkim koszmarne dla mnie stany lękowe. Jak ich unikam?
To efekt bardzo dokładnej analizy swoich zachowań. Przez kilka
porzednich lat chodziłem na rózne terapie i powoli poznawałem
siebie, swój zakręcony świat. Tak że jeżeli czuję że coś nadchodzi,
staram się dociec co to powoduje i jak najszybciej przeciwdziałać.
Udaje się. Oczywiście zdarzają się zwyczajne klasyczne deprechy na
które nie mam sposobu, ale nauczyłem się z tym żyć - najlepsza dla
mnie jest intensywna praca, najlepiej fizyczna. Chyba nie muszę
mówić dlaczego.
Tak że generalnie cały czas jestem na górce, co w tej chwili jest
dla mnie stanem naturalnym, wręcz pożądanym - takie są ustalenia z
moim lekarzem psychiatrą.
Daje mi komfort psychiczny - po prostu nie jestem w dołach, a mój
poprzedni lekarz, bojąc się moich maniactw lekami utrymywał mnie w
lekkiej depresji - koszmar który trwał przez ponad dwa lata.
Rozpisałem się, ale może tak trzeba.
Przyjąłem zasadę że to nie ja kieruję swoim życiem tylko niestety
choroba i staram się do niej dostosować - jeżeli sie da korzystać.
Świrlandia ? - pewnie tak. Tyle że mnie na razie się udaje i mam
nadzieję że będzie tak jak najdłużej.
Oczywiście zgodnie z utaleniami z moim lekarzem jeżeli będzie
naprawdę źle, natychmiast do niego lecę.
Mam nadzieję że nie będę musiał tam być jak najdłużej.
Pozdrowionka dla wszystkich.

[aurelia_aurita]

podoba mi się Twoje podejście.
trzymam kciuki za jak najlepszy nastrój!

[poetkam]

Bardzo masz fajne podejście do siebie, życia, choroby. Warto się na
tym wzorować. U mnie najgorsze są właśnie lęki. Jak już są , to nie
potrafię nad nimi zapanować. Wpadam w panikę i histerię. Masz rację:
wczuć się w siebie, może dojdzie się z czego się wzięły, zaakceptuje
się je i dogada z nimi, aby choć mniejsze były?
Powodzenia, Stefan!

[stefanl]

Jeszcze coś dopiszę. Może komuś coś pomoże. Tak jak każdy na górce
mam moc pomysłów. Realnych i nierealnych. Żeby nie popełniać błędów -
mam arę zaufanych oób z którymi o tych pomysłach rozmawiam.
Oczywiście te osoby wiedza o mojej chorobie i akceptują mnie takiego
jaki jestem. Pomysły sa niestety różne. W przeciągu ostatnich 2
miesięcy np. "zakładałem" 2 firmy. Na szczęście mam z kim o tym
rozmawiać i je korygowac. Potem oczywiście wpadam w depresję, no i
tak dalej...
Żeby nie było tak słodko, żeby Ktoś z was nie pomyślał sobie "ten to
sobie daje radę" moge powiedzieć tyle. Mam dużo róznych kłopotów
między innymi dostosowawczych, społecznych. Takich kłopotów które
jak czytam to co piszecie zwykle nie są problemami, ot zwyczajne
życie. Moja choroba trwa jak się okazało od wielu lat, co w
oczywisty sposób wpłynęło na mój sposób postrzegania świata, na moje
relacje z ludźmi i światem.
No ale nic. Każdy musi sobie dawać radę z tym co ma.
Pozdrowionka dla wszystkich.

[ditta12]

Napisałes coś bardzo ważnego dla mnie stefanI.Bardzo długo się leczę i ostatnio
dwa razy udało mi się przetrwać manię z urojeniami pracujuac.Co prawda biorę
lit(balabym się na "goło")ale to bylo niesamowite jak lot glową w dół.Mogłam te
pracę stracić.Udało się i teraz czuję się o wiele odwazniejsza i
silniejszaPozdrawiam

[stefanl]

Tylko uważaj. Ja pracę którą wykonywałem przez ponad 10 lat
straciłem pół roku temu. Niestety właśnie przez chorobę - nigdy bym
się nie podjął takiej pracy gdybym wiedział że jestem chory. Teraz
pracuję w dwóch miejscach, w dwóch zawodach i jest OK. Wybrałem
takie prace w takich zawodach, żeby sobie w nich dawać radę i przez
odjazd jej nie stracić. No mam nadzieję że się nie mylę.
Trzymaj się i pozdrowionka.

[ditta12]

Długo już choruje i nauczyłam się troszkę jak tę chorobę okiełznac jak się
zdystansować.Tak się wtedy złożyło że nie mogłam isć na wolne bo wtedy właśnie
mogłam te pracę stracić.Udało sie i krzyknęłam w duchu Eureka.Co czlowieka nie
zabije to go wzmocni.To doświadczenie dało mi nadzieję w moim życiu pełnym lęków
i obaw.