Dzieci chorych na CHAD

[ditta12]

Jak właściwie wygląda wychowanie takich dzieci?Moja działalność
wychowawcza córki pewnego dnia się urwała,sama nie wiem kiedy.Coś
tam robiła a ja nie wnikałam co.Byłam zajęta myślą aby nie
zachorować,nie stracić pracy.Pewnego dnia się przeraziłam gdy mi
powiedziała że miała trzydniowego strasznego doła.Teraz jest ok.Ale
ja wciąż się boję tych genów.Podobno zagrożenie jest do
trzydziestego roku życia.

[lolinka2]

Hm... dobre pytanie, wydaje mi się (od ostatniego czwartku już nie mówię że coś
wiem, tylko że mi się wydaje) że trzeba być, obserwować, słuchać, rozmawiać,
poznać... zwłaszcza upodobania, być na bieżąco z zainteresowaniami, trzymać rękę
na pulsie jeśli chodzi o afekt, i w miarę poziomu dziecka rozmawiać z nim. Nie
chodzi o uświadamianie chorobowe, tylko po prostu o gadanko o tym, co dzieciaka
dotyczy, interesuje, czego oczekuje i potrzebuje. Dla zbudowania relacji, więzi,
zaufania... U nas fundamentalnymi zasadami są, że "matka też człowiek" i
"wszyscy musimy dbać o to żeby nam razem było dobrze", bo Nutella ma ogromne
skłonności do przedmiotowego traktowania ludzi i wręcz wykorzystywania ich, bez
okazywania wdzięczności, przywiązania itp.
No i kolejna nie mniej istotna sprawa - stawianie granic. Ta funkcja opiekuńcza
nie może się przesunąć czy też zmienić kierunku. To moja działka, jako rodzica,
żeby ustalać prawa i zasady, to ja kontroluję, i ja opiekuję się. Jeśli ktoś ma
się mną zaopiekować, to jest to mój mąż, a nie dziecko.
Z trzeciej strony, ze względu na labilny afekt Dużej, uczę ją opisywania swoich
stanów, nazywania emocji, wczuwania się w zmiany, tak by sama je wychwytywała i
mogła przewidzieć co przyniosą. Np. dzisiaj szła z koleżanką (10 letnią) na
studium biblijne do 8-letniego kolegi. Ponieważ od czwartku jest pod ostrzejszą
obserwacją spytałam ją czy się czuje na siłach, żeby wytrzymać tam, nie zrobić
głupstwa jakiegoś, skoncentrować się i istotnie przekazać coś Mateuszowi.
Pomyślała chwilę i uznała że tak argumentując że skoro jej się tak dobrze
myślało na zebraniu to i na studium powinno być OK.

[ditta12]

Moja matka zaprowadziła mnie do psychiatry bo byłam załamana i nie
chciałam iść do szkoły.Niezły powódMoja córka to była żagiew
płonąca ale ja nie zaprowadzę jej do psychiatry.Ona wybiegała na
ulicę wprost pod samochody i śmiała się ze mnie.Robiła różne dziwne
rzeczy,a ja nic,patrzyłam na to i czasem cierpiałam,może się
dziwiłam ale nie dam jej tych psychotropów,chyba że sama zechce.Jest
szalona ale i wie co robi.Ufam jej.

[obecna57]

Moja starsza córka, wychowywana gdy pracowałam, zniosła dzielnie i
bez jakichkolwiek zaburzeń moją chorobę i samobójstwo. Nawet mnie
pielęgnowała. Młodszy syn, który ma mamę w domu, miał krótko lekkie
ADHD i tiki. Byłam z nimu u psychologa, pedagoga, neurologa, dwóch
psychiatrów. Miał zlecony Tegretol i lek przeciwdepresyjny. Podałam
je tylko kilka razy. Nie będę go teraz leczyła psychotropami. Z
czasem wszystko samoistnie minęło i uspokoiło się. Odnoszę wrażenie,
że one nie są obciążone. Tiki to zwyczajne w wieku syna.

[poetkam]

Podobno zagrożenie jest do
> trzydziestego roku życia.

Pamiętam, że taką teorię zacytowała moja lekarka rodzinna, kiedy w
zeszłym roku zgłosiłam się do niej z dziwnymi objawami: słabnięcie,
omdlenia, napady lęku, przewlekłe zmęczenie. Po wykonaniu szeregu
badań stwierdziła, że z moim zdrowiem fizycznym jest wszystko ok.
Biła zbita z tropu, bo wiedziała, że mam już trochę ponad
trzydzieści lat.
Wychowanie takich dzieci.....
Myślę, że rozsądnie, z dystansem podchodzić do różnych zachowań
dziecka. Rozmawiać z nim o jego problemach, dawać mu poczucie
bezpieczeństwa. Widzę, że moja córka tego wyraźnie się domaga,
szczególnie wtedy, kiedy nie ma mnie cały dzień w domu. Kiedy
przyjeżdżam, robi wszystko, aby być obok mnie i jak najczęściej czuć
moją fizyczną bliskość.

[35.a]

Sobie poteoretyzuję:

Dzieci nie powinny wiedzieć, że mamusia ma manię, a tatusiowi
odbija. Bo chłoną jak gąbka i na zasadzie wdrukowania zaczną
zachowywać się tak samo. MIMO WSZYSTKO mają prawo do spokojnych,
mocnych rodziców, popełniających błędy wychowawcze, ale zrównoważonych.


chyba napisała mi się jakaś utopia

[aurelia_aurita]

to ja chyba też jestem utopistką, bo zgadzam się w 100%.

[35.a]

aż mi się raźniej zrobiło w ten pochmurny dzień

doświadczenia z dziećmi za bardzo nie mam, na wakacjach miałam
krótko pod opieką damę lat wtedy 4 i trochę, i ta damę rano
trzeba było postawić pod prysznic, dama krzyczała "jak rodzice
mnie kąpią, TO W OCZY MI WODA NIE LECI!", przy śniadaniu najpierw
trzeba było obsłużyć Małą, potem siebie, na basenie trzeba było
pilnować, czy jest na powierzchni a jeśli pod, to za włosy
nad morzem sól mogła być wszędzie, ale nie w jej oczach itd.

gdybym chciała snuć wtedy jakieś rozważania filozoficzne,
a absolutnie nie miałam w błogości wakacyjnej snuć potrzeby, to
przecie nie do niej.

chandry/załamania/odloty to mój problem, nie dziecka - tu zdania
nie zmienię. jestem za zdrowym rozsądkiem, jeśli idzie o dzieci.
dziecko ma prawo czuć się bezpiecznie.

[i_am_the_army]

przyłączam się do utopistek - chciałabym, by tak było, wiem, że to do końca
nierealizowalne, ale przynajmniej można do tego dążyć, nie?
a już na pewno popieram to "wdrukowanie" - nie wierzę w "szaleństwo" małych dzieci.

[i_am_the_army]

Aurelia, 100 punktów za sygnaturkę )

[aurelia_aurita]

i_am_the_army napisała:

> Aurelia, 100 punktów za sygnaturkę )

hehe, zainspirował mnie jeden guru z australii (ten od marchewek i ćwiczeń na
depresję

[poetkam]

Podoba mi się A., Twoja utopia, ale za bardzo zgodzić się z nią nie mogę.
Chciałabym, ale nie mogę...
Dzieci, owszem, MAJA prawo do spokojnych, etc. rodziców, ale co zrobić, jeśli
rodzic akurat się źle czuje? Jeśli łapnęła go taka depresja, że z łóżka nie
wstaje? Założyć maskę na twarz i śmigać do roboty? Owszem, staram się ja tak
robić, ale nie zawsze wychodzi. Przy dziecku nie gadam jak się czuję, ale
twierdzę, że ono i tak to widzi! Nie jest głupie. Przed dzieckiem nie ukryjesz
choroby, możesz jedynie lekko zamaskować.

[35.a]

Nie chcę nikogo skrzywdzić swoimi poglądami, ale...odpowiem Tobie,
że w takiej sytuacji dziecko ma (Jezu, niech ma) drugiego rodzica,
który ma przejąć obowiązki pierwszego i dalej zapewniać dziecku
bezpieczeństwo. Dziecko ma usłyszeć: Mama dziś źle się czuje,
niedługo wyzdrowieje, chodź pójdziemy coś-tam robić. Od siebie
bardzo ostrożnie dodam, że nie szukam partnera zdiagnozowanego
tak jak ja...wystarczy moja za bardzo rozogniona czasem głowa.

Utopistka

[i_am_the_army]

Tak jak napisałam, podoba mi się ta utopia i należy do niej dążyć.
Ale życie-życiem - czy masz pewność, że facet, którego poślubisz jako zdrowego
nie rozchoruje się po małżeństwie?? Nie masz tej pewności. I utopia pójdzie w
las. Pozostanie dążenie do niej.
Rodzice tyż ludzie...

[i_am_the_army]

Podpisano:
Utopijna realistka

[czareg]

i_am_the_army napisała:

> Podpisano:
> Utopijna realistka

Gasiennica, jak ja Cię lubię

[i_am_the_army]

i vice versa

[35.a]

niemożliwe ktoś przeze mnie miałby zachorować?

to dalej odpowiem, że gdyby się tak stało, osoba silniejsza (wtedy
ja) jest DLA dzieci, wspiera je, jest z nimi.

ciągle rozmyślam nad tym, jak wielu z nas jest naprawdę chorych,
ilu zaś wystarczyłaby porządna psychoterapia i wzięcie życia we
własne ręce.

P.S. a za oknem ktoś rozpruł pierzynę i lecą duże płatki z nieba

[i_am_the_army]

Ty może jesteś "słabo" chora, ale są i "mocno" chorzy (którzy wcale nie musieli
o tym wiedzieć przed powiciem potomstwa). Poza tym nie mów hop - uważam, że
prawdziwą odpowiedź zawsze daje doświadczenie...
Przykład może nieco brutalny ale prawdziwy, z mojego życia wcięty - jedna z
moich znajomych zawsze była zagorzałą przeciwniczką aborcji, ale jak przyszło
jej się zmierzyć ze swoimi ideałami to...usunęła ciążę bez mrugnięcia okiem.
Ot co.

[35.a]

i_am_the_army napisała:

> Ty może jesteś "słabo" chora, ale są i "mocno" chorzy (którzy wcale nie
musieli o tym wiedzieć przed powiciem potomstwa).


?

(ludzi z uszkodzonym myśleniem zostawmy... i nikłą świadomością siebie też, ale
skądinąd ciekawa jest Twoja linia obrony)

A wiedzieli, że rozkosz może prowadzić do rodzicielstwa?

P.S. i EOT (przynajmniej dla mnie)

[35.a]

Nie jestem przeciwna "posiadaniu" dzieci przez osoby z depresją,
ChAD, ale jeśli wiedzą, że nie będą w stanie się nimi właściwie
zająć, niech sobie dadzą spokój z rodzicielstwem. Tyle ja.

[i_am_the_army]

Tok rozumowania jak najbardziej poprawny.
Ale:
należy więc potępić osoby, które nie postąpiły super odpowiedzialnie decydując
się na dziecko będąc bardzo chore czy te, które wpadły?
Ja bym tu była ostrożna. I nie mówiłabym w takich wypadkach o utopiach, tylko
próbowała raczej mówić o tym, że dziury da się jakoś załatać - i trzeba dążyć do
tego, by je załatać możliwie najlepiej.

Pisząc o "mocno chorych" nie miałam na myśli nieświadomych siebie ani nie
myślących, tylko gorzej funkcjonujących.

Oczywiście też chciałabym, by ludzie, którzy nie umieją się zająć dziećmi, nie
posiadali ich (ja należę do takiego nieodpowiedzialnego grona szczęśliwców i
głównie dlatego nie planuję dzieci). I zgadzam się z Tobą - w teorii, jak
najbardziej. Bo tak POWINNO być.
Ale w rzeczywistości nic nie jest czarno-białe. I ciężko mi się zgodzić z takimi
czarnymi albo białymi osądami.

[poetkam]

ale jeśli wiedzą, że nie będą w stanie się nimi właściwie
> zająć, niech sobie dadzą spokój z rodzicielstwem

Tego nigdy się nie wie. Tyle ja.

[ditta12]

Jestem szczęśliwa że mam dziecko.Nie wyobrażam sobie życia bez niej
Choroba mi nie przeszkodziła,bo dzieci same się wychowują właściwie.

[dr.zabbon]

>bo dzieci same się wychowują właściwie

W dużej mierze się zgadzam.
Wystarczy tylko nie przeszkadzać...

A w ogóle dziwnie czuję się w tym wątku jako chora na ChAD matka trójki dzieciaków.

[madeahh]

poetkam napisała:

> Przy dziecku nie gadam jak się czuję, ale
> twierdzę, że ono i tak to widzi! Nie jest głupie. Przed dzieckiem
nie ukryjesz
> choroby, możesz jedynie lekko zamaskować.
No i tu się w zupełności z Tobą zgodzę... Dzieciaki, wydaje mi się,
nie tyle co widzą ale doskonale potrafią wyczuc stan rodzica. Mój
Domisiek miał niecałe trzy latka, bawił się czy coś tam(.. mam
słabą pamięc..) a ja siedziałam na podłodze i po prostu zalewałam
się łzami. Mój synuś podszedł do mnie, wbił we mnie te swoje wielkie
niebieskie oczka i z wyjątkową powagą powiedział " Mamusiu. Ty nie
jesteś szczęśliwa." podejrzewam ,że wymówka że to tylko krem na
zmarszczki wlazł mi do oka ,by nie przeszła...

Podoba mi się

[kotomysza]

(w zasadzie) ta dyskusja. bo taka ona typowa, coś jak rozmowy Polaków o skokach
narciarskich - no wszyscy się znają, bo kiedyś widzieli albo znają kogoś, kto
zna kogoś, kto skakał. <ziefff>

to co ja mam zrobić, jeżeli każde odstępstwo od normy - czyli zwykłych zachowań
Zosi załamuje mojego zdrowego wszak męża, a ja zachowuję dziwny spokój. kto się
powinien leczyć, a ?

jestem matką z bardzo krótkim stażem rodzicielskim. i z mojego punktu widzenia i
tego minimalnego doświadczenia powiem, że ja bym nie wydawała sądów na temat
rodzicielstwa bez przeżycia takowego. bo wiem jedno - to taki sport, w którym
nic nie jest takie, jak nam się wydaje.

[i_am_the_army]

i w zasadzie o to mi chodziło

[35.a]

To znaczy o co? )

Dopisek: spojrzałam z punktu widzenia nie rodzica chorego na coś
tam, ale dziecka. I podtrzymuję, że dziecko szczególnie małe może
mieć w nosie huśtawki nastrojów czy nieradzenie sobie z sobą rodzica.

A tekstu o rodzicielstwie w połączeniu z narciarstwem nie skomentuje.
Śmiałam się

[kotomysza]

zawsze myślałam, ze wykszatłcenie jakieś daje umiejętność czytania
ze zrozumieniem. ale chyba nie, więc wyjasnię, że chodziło mi o
typowo polskie podejście do tematu, czyli stanie się w zasadzie
ekspertem bez przerobienia na własnej skórze takowego.

żeby nie było, że się wywyższam etc. jeżeli chodzi o działkę rodzic
jestem żółtodziób kompletny, zaskakiwany na kazdym kroku. dlatego
się nie wypowiadam kategorycznie. wiem tylko jedno, że Zośka jest
jednym z powodów, dla których się leczę i nie zajmuję ciągłym
analizowaniem niedogodności wynikających z ChAD.

[poetkam]

35.a., jeśli spojrzałaś z punktu widzenia dziecka, a nie rodzica, trzeba było
wyraźnie tak napisać.
Bo uważam, zresztą jak większość osób, z tego co widzę na forum, że jeśli nie
wiemy o czymś z własnego doświadczenia, to się nie wypowiadamy. Bynajmniej nie
kategorycznie. To może kogoś zranić. (Dr. Żabonek- Ty chyba poczułaś się
dotknięta, prawda?) Gdybym miała powtórnie wybierać, czy chcę urodzić Duczkę,
decyzja moja byłaby dokładnie taka sama jak ponad 5 lat temu. I na temat
rodzicielstwa też wiem na razie niewiele, podobne jak Kotomysza, codziennie się
uczę mojej córki.

[35.a]

Kategorycznie? Na samej górze wątku jest napisane: teoria i utopia Obawiam się, że coś przeoczyłaś. Urazić? Własnym zdaniem? Ty
mnie swoim nie urażasz...Obawiam się, że nie mamy wpływu na to,
jak nasze zdanie/opinia jest odbierane, nawet gdy stosujemy wtrącenia
typu "nie chcę nikogo urazić", "ostrożnie uważam, że".

Mam nie mieć własnego zdania, bo kogoś urażę? Co najmniej dziwne...

Dalej sądzę, że świry rodziców nie powinny mieć wpływu na wychowanie
dzieci. Jeśli mają - cóż, jeśli napiszę, że tacy rodzice nie powinni
mieć (prawa wychowywania) dzieci, to posypie się na mnie jakiś grad
niezadowolenia, więc aby wszyscy spali spokojnie nie napiszę nic.

Cóż, byłam dzieckim (ktoś nie?) i miałam spokojną, mocną matkę.
I niespokojnego ojca. Dzieci mają prawo do spokoju. Wystarczy.

[rumpa]

Może też mieć w nosie , że matka jest głucha, chce robić kariere,
nie ma na buty NIke'a, ojciec ją zostawił.
I dlatego w tym wszystkim może najważniejsza umiejetnością jest
umiejetność spojrzenia z punktu widzenia dziecka i pamietanie że sie
jest czlowiekiem.
Mam znajomego - ojciec z padaczka - najgorsze były dla niego nie
ataki ojca, ale niemożność poproszenia o pomoc, bo ojciec zakazał -
wstydził się.

[i_am_the_army]

Już tłumaczę o co mi chodziło

Otóż:
Kotomyszna napisała, że ciężko wypowiadać się nt wychowywania dzieci, gdy nigdy
nie było się rodzicem, więc mniej-więcej o to mi też chodziło - a dokładniej, o
to, co już napisałam w jednym ze swoich postów (a co poniekąd zgadza się z
opinią Kotomyszy), że nie uznaję za "wiarygodne" kategorycznych opinii dot.
wychowywania dziecka, zwłaszcza, gdy nie ma się w tej materii doświadczenia. No
chyba że w teorii, ale nie w praktyce. Ale co do teorii, to wg mnie drogowskaz
powinien iść wskazywaną przez siebie drogą. A przecież ciężko jest przewidzieć,
czy pójdzie się tą drogą, na którą się wskazywało (nie znając jeszcze sytuacji),
gdy jest to droga sformułowana zbyt kategorycznie.

A co do patrzenia z punktu dziecka... My już nie jesteśmy dziećmi wiemy, że
życie jest brutalne. Rodzic też jest człowiekiem, nie może stać się maszyną, czy
się to dziecku podoba, czy nie. Tego typu rzeczy natura myślę włączyła w poczet
swoich niedociągnięć.

Uf, spłodziłam

Tyle ode mnie

[i_am_the_army]

PS. Bo było pytanie odnośnie "kategorycznie" - chodzi mi o "albo czarne, albo
białe", i czy ktoś się tu wypowiada jako utopista, czy nie, nie zmienia tego
"albo czarnego, albo białego" znaczenia "kategoryczny"

[lolinka2]

powtórzę parafrazując dosadnie za kotomyszą: teoretycy niech książki piszą, ale
rad praktycznych ad rodzicielstwa nie płodzą bo to pusty śmiech rodzi...

i za gąsienicą: tylko człowiek wychowa człowieka. A być człowiekiem to owo
słynne "humani nihil me alienum puto". W skład rzeczonego zaś humani wchodzi
prawo do czucia się gorzej, do niebycia wiecznie uśmiechniętym, pełnym energii,
kreatywnym, gotowym do zaspokajania zachcianek progenitury. Powiedziałabym wręcz
że opisany powyżej stan to patologia, bo wówczas rodzic staje się cyborgiem, a
zgadnijcie kogo wychowa cyborg? Kolejną maszynę. I jaja przyjdą wówczas, gdy
maszynie zachce się, po latach, człowieczeństwa. Zasili kolejki i kozetki
psychoterapeutów podówczas.

Z drugiej strony występuje jeszcze inne ekstremum - bycie wyłącznie flakiem
oczekującym od dziecka full serwisu. O tym już kiedyś pisałam, ale podkreślę
jeszcze raz: potępiam z całą surowością tę formę WYGODNICTWA, popieram natomiast
branie życia we własne ręce, przeskakiwanie dla dzieci barier własnych słabości
bo to nas w istocie wzbogaca... reasumując: bez przesady w jakimkolwiek kierunku.

[35.a]

forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15184&w=76344938&a=76646120

...

[czareg]

35.a napisała:

>
> forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=15184&w=76344938&a=76646120
>
> ...

To miłe 35.a że się z Lolinką zgadasz. Aż serce rośnie.

[kotomysza]

pełna kultura i empatia a.35. salut i gratulacje & szacun.

(a tak po polsku - słonko, gryziesz po kostkach, gdy tracisz grunt w
dyskusji. jest taka piosenka Kryzysu o małych pieskach, pozwolisz,
że Ci zadedykuję:

pl.youtube.com/watch?v=rwHQUOAeXHY
może pojmiesz o co chodzi...
a miałam nie wchodzić z Tobą w żadne interakcje. ot konsekwencja)

[aurelia_aurita]

a ja tu nie widzę żadnej "utraty gruntu" ani "gryzienia po kostkach".
są zjawiska, gdzie kultura i empatia tylko szkodzą.
czasem z boku widać o wiele więcej.
no dobra, ja też jestem niekonsekwentna, bo już dawno temu obiecałam sobie nie
zabierać głosu w pewnych sprawach. świata niestety nie naprawię.
A. - Ty też nie naprawisz. jedyne co możesz wywołać to pełne świętego oburzenia
odpowiedzi, jak ta powyższa.
to przykre, że niektórzy ludzie są tak zaślepieni własnymi schematami myślowymi,
że wyrządzają krzywdę najbliższym - a inni im współczują i głaszczą po główkach
zamiast spróbować obiektywnie spojrzeć na sytuację.
ale nic z tym nie zrobisz.

[35.a]

[czareg]

A_A i 35 - idąc tym tokiem rozumowania dzieci też nie powinni mieć niewidomi (bo
jak dzieckiem się zajmą), głusi (bo jak dziecko zapłacze to oni co?), osoby na
wózku inwalidzkim (jak będą się z dziećmi bawić), pracoholicy (skąd brać ten
czas), którym słoń na ucho nadepną (już widzę te niepowetowane straty jakie
dzieciom wyrządzają śpiewając, straszliwie fałszując, "kotki dwa" milusińskiemu
na dobranoc), nieumiejący pływać (a jak dziecko znajdzie się w rzece to jak je
będą ratować?) itp. itd. Jak przeanalizujemy dokładnie potrzeby dziecka i
wymagania, jakie powinien spełnić rodzić, to może w całej populacji znajdzie się
ze dwie, trzy osoby spełniające kryteria.
Jak widać zbyt łatwo sprowadzić ten argument do absurdu, by utrzymał swoją siłę.
Dodam, że poznałem pana który na licie przeżył bez jazd 15 lat, czy on może, czy
nie może mieć dzieci? A jak może to kiedy, po 3 latach stabilności, 7 albo 11?
Doskonale rozumiem, że boisz się mieć dzieci, gdyż sam bardzo się posiadania
dzieci boję (więc ich nie mam). Ale swojego strachu nie próbuj uzasadniać
kategorycznym zakazem posiadania dzieci przez ChADowców, bo to nic innego jak
dzielenie ludzi na lepszych i gorszych.
A nim podejmiesz dalszą dyskusję, przedstaw jasne i łatwo mierzalne kryteria
kiedy można, a kiedy nie można wychowywać dzieci, bo sama diagnoza ChAD to
trochę mało:
po pierwsze dlatego, że są różne stopnie nasilenia choroby, jak i skuteczności
leczenia;
po drugie - jak dużo znasz dyskusyjnych diagnoz ChAD, bo sądząc po forum jest to
stała bolączka forumowiczów.

[aurelia_aurita]

czareg, ja się odnosiłam tylko do jednego konkretnego przypadku.

z mojej strony - koniec tematu, bo się jeszcze nakręcę i za dużo napiszę.

[35.a]

Napisałeś, Czaregu cały duży akapit kompletnie bez związku. Nie zrozumiałeś nic
a nic...
Trudno. Bywa.
Tak nawiasem mówiąc dorosłym dzieckiem niesłyszących rodziców jest
całkiem dorosła i pięknie śpiewająca Olga Bończyk. Bo człowiek nie
żyje w wyabstrahowanym miejscu, bez kontekstu; myślę, że zrozumiesz,
jeśli dopiszę, że nie mam nic do posiadania przez chadowców dzieci,
bo oprócz uwarunkowań genetycznych jest cały piękny dział
"Wychowanie"... Dalej nic nie pojmujesz? Nie biorę za ten fakt
odpowiedzialności. Uśmiechy Z mojej strony też koniec, bo nudne
jest pisanie, gdy ktoś nie pojmuje.


Pozwolę sobie na być może irytujące:

Przybij piątkę, Aurelio

[aurelia_aurita]

przybijam - ale tak po ciiiichu, bo jeszcze powiedzą, że robimy tu jakieś
towarzystwo wzajemnej adoracji

[35.a]

Powiem tak: Ty masz podstawy do wygłaszania konkretnych osądów
(za mocno powiedziane) na podstawie obserwacji, ja - jak wczoraj usłyszałam
w Szkle kontaktowym - jestem z tych bardziej honoris causa )

[dol_inka]

Miało być o dzieciach CHADerskich rodziców, a zeszło się na
odpowiedzialność w powoływaniu potomstwa
Od siebie: Zdecydowałam się na dziecko w b.młodym wieku,oczywiście
nie będąc chorą (chociaż przesłanki z okresu nastoletniego były
wyraźne). Do chwili obecnej swiadomie nie decyduję się na kolejne
dziecko.Ze względu na możliwość odziedziczenia skłonności a także ze
względu na siebie. Fizycznie i psychicznie nie dam rady.
Uwaga: w okresie hipomanii wszystko mogę i wszystkiemu dam radę.
Wtedy też bardzo chcę mieć kolejne dziecko! Dlatego twierdzę:nigdy
nie mów nigdy. Szczególnie, gdy człowiekiem huśta.

Mój młody odziedziszył skłonności depresyjne.Jest na lekach. Nie
wiedział o mojej chorobie,że biorę leki.Oczywiście zauważał czasami
moje dołki(marazm w działaniu). Bliższa jestem stwierdzeniu, że to
kwestia skłonności dziedzicznych niż "zapatrzeniu się na rodzica".

[ditta12]

Moja córeczka ma tyle latek co TyOna tak jak Ty potrafi mnie
postawić do pionu w mojej chorobie.Ona jest chyba "starsza
czasem "niż ja.I za to Tobie i jej składam teraz podziękowania)
Uwielbiam Was obie!.

[i_am_the_army]

Ditta! A Ty myślisz, że mnie do pionu nie stawiasz?? Jak Cię czytam, to od razu
mam uśmiech na paszczy!
Zatem odwzajemniam uwielbienie - bardzo odwzajemniam
Dodatkowo b. lubię w Tobie to, że w swoich postach brzmisz czasem jak z bajki
(to ma być komplement), co jest naprawdę fajowe )))))))
Szkoda tylko, że nie może się obyć bez tych depresyjnych męczarni, no ale cóż,
życie boli - i może właśnie dlatego możemy widzieć te jego rzadsze, fajowe
strony))

[ditta12]

Ewka jest przebojowo odważna i Ty masz też być takaSzkod\a że tu
nie ma tych emotikonków jak na gg. to bym od razu Ci dała
czadu))))))))))))))

[i_am_the_army]

Ja się wciąż ćwiczę w byciu odważną, bo na razie strasznie tchórzliwa ze mnie
armia - aż wstyd)
Ja z tych armii, co zamiast iść prosto na wroga, to wolą się ukrywać i
ewentualnie atakować z ukrycia
<czad> ode mnie))))))