DZIĘKI, ŻE JESTEŚCIE

[skam43]

Dzięki, że takie forum istnieje czytając Was dowiedziałem się więcej
co było prawdziwą przyczyną problemów syna i jak należy postępować w
sytuacji powrotu choroby.Dziesięć lat temu zdiagnozowano u syna
chorobę afektywną.Wszystko było ok, aż do 2006r gdy choroba
pozbawiła go wszystkiego stracił firmę dom i rodzinę i nie wściekam
się, że tak się stało. Problem w tym, że uwierzyłem, iż przyczyną
wszystkich jego problemów jest alkoholi narkotyki a nie powrót
psychozy.Przyczną, że tak myśleliśmy był fakt, iż syn prz pomocy
alkoholu i narkotyków próbował popełnić samobójstwo od dzieciństwa
uczyłem dzieci, że w życiu nie ma sytuacji bez wyjścia każdy problem
można rozwiązać.Żona znała przeszłość syna wiedziała o chorobie
wykluczyła jednak nawrót choroby a za przyczyną wszystkich problemów
męża uznała uzależnienie od alkoholu i narkotyków i rozpoczęła bez
pardonową walkę z uzależnieniem istotnie to dobry sposób na
alkoholika i narkomana ale nie w przypadku psychozy afektywnej.
Finał sześciomiesięcznej walki prz pomocy policji i rodziny synowej
to pozbawienie go wszystkiego łącznie z prawem do widywania się z
dzieckiem z dnia na dzień stał się bezdomnym pozbawiony wszystkiego
z wyjątkiem długów.Ściągamy syna do domu rodzinnego ale nie udaje
nam się namówić go do rozpoczęcia leczenia na każdą próbę pomocy z
naszej strony reaguje agresją słowną i ucieczką. Po roku przebywania
po za domem syn wraca po następnej próbie samobójczej skrajnie
wykończony psychicznie i fizycznie odmawia jedzenia żywi się tylko
warzywami praktycznie nie wychodzi z pokoju przez 24
godziny.Psychiatra odmawia przyjazdu z wizytą do domu a każda próba
rozmowy na temat leczenia kończy się wyzwiskami. Z wesołego pełnego
życia faceta nie zostało nić wychudzona milcząca postać zamknięta w
czterech ścianach milczy telefon, koledzy, żona nic tylko cisza i
strach czy rano zobaczmy go.Syn jest już w szpitalu ale nie jestem
zadowolony z tego, że w brew jego woli rozpoczęto leczenie tak to
się nie musiało zakończć ale zbt póżno odkryłem Wasze forum.

[35.a]

nie jestem lekarzem, trudno powiedzieć czy alkohol, narkotyki
nie mają wpływu na zdrowie psychiczne. imho, mogą przyspieszać
niepożądane procesy...

tak czy inaczej - zdrowia dla syna

[poetkam]

Syn jest już w szpitalu ale nie jestem
> zadowolony z tego, że w brew jego woli rozpoczęto leczenie

Tak już czasem bywa ze stanem zdrowia chorego, że wbrew jego woli
rodzina umieszcza go w szpitalu. Nie obwiniaj się, zrobiłeś bardzo
dużo, otaczając opieką syna, przyjmując go z powrotem do domu i
zapewniając mu opiekę lekarską, serio. Przecież mógł zostać
bezdomny, na ulicy, nawet trudno mi sobie wyobrazić, co mogłoby się
z nim stać...W szpitalu Twój syn jest bezpieczny, pod fachową opieką
lekarską, ustawiąmu tam właściwe leczenie. Zobaczysz, będzie dobrze.
Serdecznie Cię pozdrawiam.
Zdrowia dla Twojego syna, a dla Ciebie cierpliwości i spokoju.

[czareg]

Że umieściłeś syna w szpitalu na przymusowym leczeniu miałeś rację. Ale nigdy
nie mów synowi, że to zrobiłeś dla niego. Zapytaj go po prostu, jak on by
postąpił gdyby jego dziecko było w takiej sytuacji jak on. Spodziewam się, że w
pierwszym odruchu zaprzeczy, ale myślę, że jakąś nić porozumienia tak
nawiążecie. W depresji pozytywne uczucia innych są negowane, ale istnieje
zrozumienie dla negatywnych, takich jak egoizm. Jak syn uwierzy, że to dla
swojego egoizmu chcesz by się leczył (w gruncie rzeczy o to cię w duszy
oskarża), by wrócił do normalnej egzystencji, to może zacząć rozmawiać. I
staraj się nie roztrząsać przeszłości, co było to było. Ważna jest przyszłość i
to, by syn w przyszłości odczuł parę chwil radości.
A do ChADowca potrzeba cierpliwości, cierpliwości i jeszcze raz cierpliwości.
Czego ci życzę jak i remisji dla syna.

[skam43]

cierpliwości mi nigdy nie zabraknie ważne jest dla nas aby ta mała
wada nie niszczyła mu życia to nie choroba jest problemem a brak
zrozumienia potrafię walczyć nie na darmo nazwano mnie adwokatem
diabła.Czytając Was więcej się dowiedziałem o chorobie i leczeniu
jak od lekarzy. Szpital to nie tragedia choć warunki w jakich
przebywają pacjenci są fatalne w takich warunkach leczono w 1915
dziesięć lat temu po opuszczeniu szpitala syn powiedział już nigdy
nie dopuści do takiej sytuacji by historia się powtórzyła szpital
pozostawił negatywne wspomnienia nie tylko u niego ale to
przeszłość.Wiem, że gdyby na początku choroby rozpoczęto rozmowę, że
przyczyna jego problemów jest powrót choroby a nie uzależnienie to
nikt by nawet nie zauważył, że choroba wruciła.Uzależnienia nie
pozbywamy się z dnia na dzień i pomimo choroby nadal jesteśmy
alkoholikiem i narkomanem.TERAZ WIEM PO CO NAPISAŁEM TEGO MI
WŁASNIE
BRAKOWAŁO ZROZUMIENIA I WSPARCIA I ZA TO DZIEKUJE.

[obecna_xyz]

Świetnie,że jest w szpitalu i cud,że żyje. Ja też byłam wiele razy w
tragicznych szpitalach, ale tam liczą się tylko leki, a on je bierze
( mam nadzieję). Czasem powrót do normy jest bardzo długi, a tu
sytuacja jest niezwykle skomplikowana.
Uwaga: ja w szpitalu leki wypluwałam (trzeba tylko było schować je
pod język).

[nowako-wa]

Tyle ciepłych słów na ten temat, a ja dołoże swoje..
pojedzony nigdy głodnego nie zrozumie - stare powiedzenie ,jak
wytłumaczyć komuś ,że życie jest piękne , kiedy on coraz bardziej
stacza się na własne życzenie w dół. WIARA WIARA I jeszcze raz
WIARA ,że wszystko będzie dobrze ,a narazie cierpliwość, tolerancja
bliskość i praca nad " problemem" Skoro staczanie było długie w
jeden dzień nie można tego naprawić . Pokazujcie mu nawet
najmniejsze sukcesy , bo on ich " nie widzi" . A nade wzsystko się
nie poddajcie !!!!!!

[skam43]

Tyle ciepłych słów na ten temat, że trudno uwierzyć, iż dzieje się
to na jawie, że to nie sen. Wystarczy tylko czytać Was by życie
nabrało sensu. Forum daje odpowiedz na dręczące nas pytania to tu
dowiaduje się dlaczego tak się dzieje bo trudno pogodzić się z tym,
iż z dnia na dzień ktoś kogo kochamy lubimy, nagle zaczyna staczać
się w dół niszcząc wszystko po drodze co osiągnął. Szukanie
odpowiedzi na dręczące nas pytania u psychologa czy psychiatry w
naszym przypadku nie zdało egzaminu. Trudno mieszkając w małej
miejscowości lub na wsi znaleźć dobrego psychologa lub psychiatrę
na forum znalazłem i tak czytając krok po kroku uczymy się jak żyć z
facetem po trzydziestce któremu raz na jakiś czas zachciewa się
zjeżdżać z wysokiej góry na własnym tyłku.