ta inna samotność

[bosa_mysz]

inna, bo nie chodzi mi o brak partnera. ani o to, że nia mam
przyjaciół czy rodziny. z barkiem faceta jakoś sobie radze a
otaczają mnie ludzie którzy wiedza i akceptują moją chorobę.
niektórzy nawet rozumieją. bliscy.

mam jednak wrażenie, jakbym nic nie znaczyła. jakbym zawsze była
obok, w kawdratowej szklanej klatce. nie moge nikogo dotkąć, z nikim
być, tylko patrzeć przez szybę na innych. na ich życie, porażki i
sukcesy, miłości i rozczarowania. ale tak naprawdę nie ma mnie z
nimi. nie ma mnie nawet obok, tylko gdzieś, w izolacji.
mam wrażenie, ze jakbym nagle zniknęła, to nikt by nie zauważył, nie
zwrócił uwagi. zapomniał o mnie rownie szybko jak zapomina się o
obcych ludziach spotkanych przypadkiem.
nie moge się uwolnić z tej klatki. czuje się jakbym była w próżni i
jest to nieznośne. nie chce się tak czuć. ale to nigdy nie znika,
nigdy.
nie mam już siły tak żyć.

[singapurkaa]

Myszo, ja mam kochającego męża, a czuję dokładnie to co Ty...
Nie wiem jaka jest recepta na pokonanie tego stanu. Nie mogę nic doradzic, ja
tez nie chcę już życ w taki sposób. Nie akceptuje tego!
Znowu chce mi się ryczec.

[35.a]

Pytanie jest może niedelikatne, ale tak mi się nasunęło podczas
czytania. On kocha, a Ty?

[singapurkaa]

Kocham ale to i tak nic nie zmienia. Człowiek zawsze pozostaje samotny ze swoimi
myślami, lękami, emocjami, ze swoją chorobą.

[35.a]

No nie. Jest łatwiej, gdy towarzyszy Ci ktoś, kto kocha. Kto
rozumie. Niezaprzeczalnie.

[singapurkaa]

Możliwe, tylko mam wrażenie, że niszczę mu życie.

[czareg]

Mając wrażenie, że niszczysz mu życie, nie niszczysz jego miłości?
facet zdaje się jest dorosły, i do tego inteligentny, jeżeli Ciebie się trzyma,
więc zaufaj mu, że wybiera dla siebie to co najlepsze!

[megg2003]

Przekonanie, że niszczę mu życie, pogłębia mój stan beznadziejności...

albo

[35.a]

ja nie rozumiem depresji. przepraszam

[singapurkaa]

Nie czuję się urażona Byłaś kiedyś w takim stanie, że jedynym wybawieniem
byłoby nie obudzic się rano? Jak u Ciebie wygląda depresja? Co trzyma Cię przy
życiu?

[35.a]

Bliskość, czułość, seks, wymiana myśli z kimś bliskim etc.
Teraz tego nie mam i żyję, i to dość nieźle, ale...

Głęboki oddech - kochana i gdy kocham nie jestem w depresji

[planasana]

No wlasnie, ja tez kocham i jestem kochana, a mimo to bardzo czesto jestem w
depresji. Nie rozumiem dlaczego, bo zadna krzywda mi sie nie dzieje.

[ditta12]

Ja się boję z kimś być.Zawsze mam na uwadze tę chorobę.Przez nią
widzę świat i wydaje mi się że kogoś skrzywdzę swoją osobą,że nie
wolno mi kochać.Poza tym jakoś tak się dziwnie uklada że zawsze coś
staje na przeszkodzie

[bosa_mysz]

A mnie właśnie nie o bycie z kimś chodzi. tylko o tę inną samotność
która sprawia, że człowiek jest zawsze obok innych ludzi. że poimo
iż w śród innych czuje się od nich odizolowany, całkiem sam. i nie
chodzi o to, że ci inni izolują lub że człowiek sam się. tylko o to
coś co w nim tkwi co sprawia, że zawsze jest za szybą. zawsze.

[ditta12]

Myśle ze to strach przed ludzmi.Jestem chora to muszę się
izolować,kontrolować i ukrywać oraz zamykac.Nie wychodzic z domu i
zaslonić okno.Ci co wiedzą o mojej chorobie sa dla mnie
niebezpieczni bo przyglądaja mi sie z niepokojem zastanawiajac się
czy nie zapakowac mnie na oddział.Ich boję sie najbardziej.Inni co
nie wiedzą to myślą że taka jakas jestem i już,a może jednak nie?

[skwr2]

Czy tej szyby nie stanowi brak szczerości i obawa, że zostaniemy
odrzuceni, jeśli sobie na nią damy pozwolenie?

[bosa_mysz]

Jestem szczera do bólu - zawsze i wszędzie. otwarcie mówie co mysle/
a ludzie? jedni to akceptują (czasem nawet cenią), inni nie. ci
drudzy niespecjalnie mnie interesują, chociaż czasem wkurzają.
więc u mnie nie tu jest szyba.

[skwr2]

Niczego - broń Boże - nie sugeruję, ale nasuwa mi się na podstawie
własnego doświadczenia myśl, że może nie umiesz dość wnikliwie
słuchać, uczestniczyć w cudzej opowieści. Sama nad tym pracuję,
czasem z takim efektem, że zaczynam przeżywać cudze cierpienia, a
czasem wyłączam pobieranie wiadomości. Z czasem powinnam dopracować
się jakiegoś złotego środka. Brak umiejętności słuchania ze
zrozumieniem skutecznie dzielił mnie od ludzi.

[poetkam]

A mnie, czytając Twojego posta i cały ten wątek, nasuwa się ulubiona moja
piosenka "Jenny" Edyty Bartosiewicz.
Nie czujesz się taką "inną" od wszystkich? Twojej innej samotności nie
zrozumieją "normalni". Nigdy. To Twoja samotność. Właśnie "inna". Ja lubię tę
swoją zamkniętą próżnię. Chowam się we własną skorupę i czekam, aż złe chwile
przeminą...Ale prawdą jest też to, że bliska osoba, szczególnie taka, która
podobnie czuje jak ty, może być cholernie pomocna dla ciebie, a ty dla niej.
Czasem warto wpuścić taką osobę do tej swojej próżni- to pomaga...

[bosa_mysz]

tak, znam tę piosenkę.
słuchać umiem. słucham moich pozakochiwanych przyjaciół. słucham
mojej mamy. słucham przyjaciółki w ciąży. słucham nawet mojego taty
ktorego nie słuchać się nie da. efekty?
chyba najbardziej absurdala rzecz przydarzyła mnie siem ostatnio - 3
lata studiuje na jednej uczalni, a mój kochaby tatuś tak bardzo mnie
słucha, że był bardzo zdziwiony, jak mu mama powiedziała że egzaminy
zdałam. cyt.: "a gdzie ona studiuje?"
słucham też innych ludzi i ich kłopotów, bo właśnie zwykle do mnie
wszyscy przyłażą jak mają problem.
to co zgadujemy kto z nich słucha i słyszy mnie?

[ditta12]

Ja częściej gadam niż slucham i to inni mnie słuchają albo mi się
tak wydaje.Chciałabym zamilknąć ale nie wychodzi mi to niestety

[skwr2]

Często przeżywam bliskość w zwyczajnym paplaniu i śmiechu.

[ka_an]

Pomimo, że wciąż jestem otoczona dobrymi ludźmi, jestem lubiana,
zdarza się też, że czasami ktoś mnie pokocha, czuję się sama,
samotna i boję się samotności. I choćby zapewniać mnie codziennie,
że jest inaczej nie umię w to uwierzyć. I boję się w to uwierzyć. Do
mnie jak ktoś podchodzi za blisko to uciekam, wyciąga rękę to ją
odpycham.
Nie wiem czemu tak się dzieje. W ten sposób ranię ludzi, na których
bardzo mi zależy.

[skwr2]

ka_an napisała:

>Do
> mnie jak ktoś podchodzi za blisko to uciekam, wyciąga rękę to ją
> odpycham.
Boisz się bliskości, gdzieś kiedyś skojarzyłaś ją z bólem.

[ka_an]

Trafna diagnoza.

[i_am_the_army]

może pora zastosować się do sygnaturki

[ka_an]

Czyżby nie podobał się Tobie ton mojego głosu?

[i_am_the_army]

nie gorszy od mojego w sumie

[ka_an]

No to o co chodzi?

[i_am_the_army]

ale ja nie mam takiej sygnaturki

[ka_an]

No to spójrz na swoją i się uśmiechnij

[i_am_the_army]

eee już mnie ona nie śmieszy, już mi się znudziła, a zmienić nie mogę, bom się
przywiązała

[i_am_the_army]

o rany julek o kurka pieczona, tym obrazkiem na wizytówce to Ty mnie ROZWALIŁAŚ
buahahahahahahahahahhaahahahahahahahhaahahahahahahahhaahahahahahahahhaahahahahaha

[ka_an]

Tak właśnie być miało

[i_am_the_army]

weź Ty się opanuj, z wrażenia se monitor zaplułam
buahahaha

[ka_an]

Też tak myślę, że to piękna postać a ten wyraz twarzy

[i_am_the_army]

wyraz twarzy bezbłędny (mój kot se myśli że postradałam zmysły, że się zaśmiewam
sama do siebie, bo patrzy na mnie jak na głupią)

... nieśmiało zauważam, że mniemam, iż temat naszej jakże interesującej i
twórczej wymiany zdań nieco odbiegł od tematu niniejszego wątku

[ka_an]

Czyli tłumacząc na moje, chcesz ową wymianę zdań zakończyć. Mówisz,
masz

[i_am_the_army]

że ja niby chcę zakończyć? źle se na swoje tłumaczysz
tak tylko nieśmiało zauważyłam, że chyba trochę nastrojem tu nie pasujemy )
choć zapewniam całą resztę towarzystwa: ja też jestem w fatalnym stanie że aż
myślę o skakaniu z okna, ci co mnie trochę znają to wiedzą, że im ze mną gorzej
to tym większego głupa strugam
więc mentalnie tu pasuję jak nigdzie indziej

zachwyt nad postacią ka_an

[ka_an]

W związku z powyższym zmieniam nazwę wątku, z góry przepraszam za to
jego autorkę.
Absolutnie nastrojem tu nie pasuję ale postacią jak najbardziej

[i_am_the_army]

ooo widać towarzystwo armii dobrze na nastroje wpływa muszę się
opatentować
a nazwa wątku.... BUAHAHAHAHAAHHAHA - nic dodać nic ująć

[ka_an]

To jest oczywiste przecie, że Twoje towarzysto najlepsze na
świecie

[i_am_the_army]

uwaga uwaga
niech powyższą wypowiedź Ka_an szanowne panie adminki jakoś wytłuszczą czy cuś,
żeby wszyscy to przeczytali, żeby nikt nie przeoczył

[czareg]

I po coś Zuza wygadała
Teraz do Gasiennicy się nie dopcham ;P

[ka_an]

Oj, to moje gadulstwo kiedyś wpędzi mnie w kłopoty

[i_am_the_army]

dopchasz dopchasz - dla chcącego nic trudnego

[ka_an]

Też widzisz podobieństwo?

[i_am_the_army]

że niby podobieństwo do Twojej sygnaturki? chciałabyś

[ka_an]

Nie do sygnaturki tylko postaci

[i_am_the_army]

(oplułam se monitor drugi raz)
BUAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHA

... nie, nie widzę... buahaha

[ka_an]

To sie dobrze przyjrzyj kształtom, gestom, wyrazowi twarzy...

[poetkam]

Mogę się przyłączyć do zachwytu nad portretem Ka_an?
Cudna jesteś, Kasiu, serio ))) Moja przysmutna gęba roześmiała się szeroko na
ten widok )))))))))))))))))

[i_am_the_army]

Poetkam, witamy w naszej bajce ))))

[i_am_the_army]

nie no, wybacz, ale robię tu co mogę żeby podobieństwo dojrzeć ale - zabij mnie
- ni huhu nie mogę

[ka_an]

Bo się nie starasz dojrzeć piękna w mojej osobie ;P

[i_am_the_army]

taaa, dobrze wiesz że na odwrót tylko tu krygacje odstawiasz

[ka_an]

Mów do mnie po polsku bo rozumek mam malutki

[i_am_the_army]

no że się krygujesz, bo sprytnie pytanie stawiasz
w Twojej osobie piękno dużo prościej przychodzi mi się dopatrzeć w
przeciwieństwie do tej lejdi

[ka_an]

Ależ to przecież moja postać na tym obrazie, Poetka od razu
zauważyła a Tobie muszę palcem pokazac

[i_am_the_army]

Poetka to chyba okulary zdjęła - od razu widać, że bez nich zasiadła do kompa
No nie, Poetkam??

[ka_an]

Nie wiem kto tutaj bez okularów do kompa zasiadł. Dla mnie
podobieństwo jest oczywiste i nie zaprzeczalne.
Tymczasem idę z chęcią wypełnić pewne przyjemne filmowe zobowiązanie
wobec pewnej osoby

[poetkam]

Okulary mam przyklejone do nosa-nie ma obawy
Wyraźnie więc widzę piękne kształty Ka_an))
A Wasza paczka jest całkiem przyjemna.