Złość

[dr.zabbon]

Umiecie się złościć? Wkurzać się, wściekać?
Ja nie bardzo.
Lecz dziś nagle poczułam złość na ten okropny ChAD!
Złość, że mnie to spotkało. Że muszę z tym żyć. Że depresja stoi za progiem i
nie chce odejść.
Złość, złość, złość!!!
Zdrowa, oczyszczająca złość.
Złość, która daje siłę.
Złość, która uwalnia od demonów.
Złość...
Nie opuszczaj mnie życiodajna złości!

[36.a]

Jasne. Jeszcze jak. Pokazowo. Zlośc jest zdrowa. Jezus Chr. też się
wkurzył wyrzucając kupców ze świątyni

[lolinka2]

dpkładnie. Pamiętam, jak siedziałam zablokowana w gab. u psychiatry
na oddziale klinicznym, przerażona targającymi mnie emocjami, wtedy
mój dr powiedział "spokojnie, to akurat typowo ludzkie. Największy
człowiek też się zdrowo wściekł, jak zrobił w świątyni
rozpierduchę... a jak mu kolega umarł, to wziął i się rozpłakał... w
imię jakiej pychy ma pani być większą twardzielką niż Chrystus?"

[dr.zabbon]

Złość jako emocja nie może podlegać ocenie moralnej. Źle jest jeśli nie
pozwalamy sobie na złość, nie pozwalamy jej się uzewnętrznić. Jest taka teoria,
która mówi, że depresja jest zinternalizowaną, zwróconą przeciw sobie,
niewyrażoną złością. Złość może dać siłę do działania.
I na pewno nie podlega ocenie moralnej.

[36.a]

Jeśli dasz złości jakieś ramy, to w istocie nie podlega ocenie moralnej. I tylko wtedy.

[ditta12]

Zapiszcie sie do sekty ,to będzie Wasza rama hi hi

[dr.zabbon]

No właśnie, złość jako emocje. Nie możesz winić się, że odczuwasz złość na coś,
na kogoś. Ale winą będzie jeśli mu z tej złości przywalisz w twarz.

[poetkam]

Tak, złość "prawidłowo" , "zdrowo" wyrażana jest konieczna do życia. Czasem się
irytuję, ale złość? Raczej do rzadkości. Choć przydałoby się porządnie czasem
wyzłościć...
Moja Córa uczy się złościć w cywilizowany sposób. Wychodzi jej to nawet. Powoli,
małymi krokami, ale wychodzi... Ostatnio wkurza się na swoją panią psycholog

[dr.zabbon]

A moja psycholog od kilku miesięcy robi wszystko, żeby się na nią rozzłościła.
Twierdzi nawet ostatnio, że się podświadomie złoszczę, tylko o tym nie wiem.
(nie wydaje mi się, żeby to było prawdą)
Tak, nie umiem się złościć zbyt dobrze.
Staram się natomiast uczyć tego moje dzieci. One oczywiście złoszczą się w
naturalny sposób i w granicach rozsądku staram się tego nie tamować. Nazywam ich
emocje - "widzę, że się złościsz". Nie pozwalam jednak przekroczyć pewnych
granic: uderzyć mnie lub rodzeństwo, rzucać przedmiotami i.t.p.

[szalowa_posepnica]

Jak już wcześniej napisano, kontrolowana złość jest najbardziej wskazana. Ale co
począć, gdy w momencie ogarniającej złości traci się nad sobą kontrolę? Gdy
przychodzą do głowy szalone pomysły i następuję wszechogarniająca walka ze sobą
czy podążyć za nimi czy nie?! I najczęściej jest 1:0 dla ZŁOŚCI
Macie podobne przeżycia?