zuzu-and-more
10.01.11, 11:21
Coraz gorzej sobie radzę. Przez to ciągłe myslenie czy Zuza jest zdrowa mam juz nerwicę. Ostatnio łatwo wybucham. No i wybuchłam wczoraj. Pokłóciłam się z partnerem do tego stopnia, że usłyszałam żebym sie wyprowadziła (oczywiście w niecenzuralnych słowach). Zuzka ma dysplazje oskrzelowo plucna więc wyprowadzka do moich rodziców odpada bo tam grzyb i troche sie boję. a poza tym partner chce żebym zostawiła dziecko i sama się wyniosla, płacąc mu na do widzenia po 500 zł mies. na zuzkę. Nie pracuje więc to dużo kasy. Ojciec partnera zagroził juz kilka razy że zabierze mi prawa do dziecka. To że z nimi mieszkamy nie znaczy ze muszą się wtrącac, bo mawet o byle co nie mozna sie poklócic bo zaraz wpadaja do pokoju albo ojciec patrnera niby przypadkiem stoi w korytarzu pod drzwiami, nawet jak tylko rozmawiamy o dupie maryny. Bardzo chciałabym zabrac Zuzke ze sobą, tyle za partner grozi że naśle na mnie policję.
Wracając do rzeczy, tak czy siak musze się wyprowadzci chociaz partner uważa ze nie bo powiedział to w zlości. Ja jednak mam swój honor (a co!), poza tym mam dośc jego rodziców, niby pomagaja ale mieszkanie z rodzicami jest uciążliwe, zwlaszcza że mamy bardzo mały pokój. życia prywatnego tez nie mamy bo partner wraca poźno z pracy, zuza zaraz idzie spac i musimy rozmawia bardzo cicho więc co to za rozmowa. A nigdzie więcej nie porozmawiamy bo zaraz sie ktoś wtrąci, bo zazwyczaj jedno z teściów siedzi w pokoju a drugie w kuchni. także nawet nie mam gdzie się uczy a sesja się zbliża.
Wracając do tematu, może i mam nerwice ale czy trzeba na mnie naskakiwac jak mnie nerwy poniosą? to mnie jeszcze bardziej nakręca. Zero zrozumienia ze strony partnera, tylko zaraz jakies krzyki ze muszę sie leczyc. To wiem ale musze tez miec wsparcie w domu, a go nie mam. I jak mam zostawi tu dziecko skoro on pracuje, nie bardzo orientuje się co do wizyt u specjalistów nie mówiąc ju,z o obserwacji dziecka, skoro nie wie co jest normalne a co nie. Mam juz dosyc takiego zycia, nie widze dalszych perspektyw z nim, o zadnym wyprowadzeniu sie nie ma mowy bo chyba mu dobrze z rodzicami. Może jakbysmy mieszkali sami to by się ulożyło, ale on raczej nie poczuwa się do tego (gdzie ten sławetny honor głowy rodziny, żeby zapewnic wszystko samemu?).
Cyrk na kółkach. A kiedys jeszcze ojciec partnera, jak zapytałam dlaczego nigdy nie był na grobie siostry bliźniaczki zuzi (minęło już 13 miesięcy), odpowiedzial a kto to? kim dla mnie jest? Partner tłumaczy ze nie ma czasu. Mój tata nie ma czasu bo pracuje po 12 godz, a on tylko wróci i siedzi do wieczora na d****. Załamka.
Sorry za ten wywód ale musialam sie komus wygada bo mnie krew zalewa