Rodzice wcześniaków-moja historia

[olunia882-to-ja]

Witam Was wszystkich. śledzę to forum od dawna, ale teraz postanowilam coś
napisać. bedąc w ciązy mowiono mi ze moge urodzic wczesniej bo sama jestem
wcześniakiem, ale udalo się urodzic o czasie i moj synek ma już 7 miesiecy
prawie. ale ja nie o tym. Wiem że jest Wam cięzko, i dlatego chcialam napisac
o sobie. Ja jestem wcześniakiem z początku 7 miesiąca. lekko ponad 30 tc,
ważyłam 1kg, cm chyba 45. długo leżałam w szpitalu, aż przeszłam 2 kg wagi.
moja mama byla załamana, wtedy-prawie 30 lat temu nie dawano mi wiele szans, a
jednak żyję. jestem normalną kobietka, nic mi nie dolega, zero powiklan,
wszystko dobrze, sama teraz mam dziecko. Może to niewiele da ale chcialam aby
rodzice wczesniaków nie poddawali sie, na początku jest cięzko, ale potem z
Waszych pociech wyrosną wspaniali ludzie, zdrowi i szczęsliwi. Może to co
napisalam doda wam nadzieji i otuchy, nie chcialam nikogo urazic tym postem,
jeśli jednak tak sie stało to przepraszam. Wierzę że wasz3e dzieci też będą
zdrowe i bez powiklan, bo da się, po moim przykladzie. pozdrawiam serdecznie.

[ola_mi]

mysle ze nikogo nie urazisz swoim postem, mnie wrecz doprowadzilas
do placzu...ze szczescia...TWOJEGO SZCZESCIA! Ciesze sie, ze
napisalas conieco o sobie.Mi w tej chwili cisnie sie potok pytan na
usta o Twoj stan po narodzinach, o komplikacje, ale dam Ci spokoj
Zycze duzo radzosci z Twojego dzieciaczka!!! pozdrawiam
Ola
ciocia blizniaczek ur. 13.08.2008 w 25/26tc: Lidii 940g juz w domku,
Natalki 730 g nadal walczy w szpitalu

[olunia882-to-ja]

chyba lezalam w szpitalu ok 2 miesięcy, plucka mialam wmiare, mialam nie wiecej
niz 3 punkty, nie oddychalam samodzielnie na początku. ale jak widac dali sobie
rade, więc w dzisiejszych czasach lekarze są w stanie zrobic o wiele więcej.
moja mama nie pytala tak szczególowo jak teraz mamy pytaja. wiec głowy do gory.

[bijou82]

To super że udało Ci sie urodzić zdrowego i donoszonego synka
Ja tez jestem wcześniakiem,z 31 tyg,1850g,5pkt
w szpitalu leżałam 2,5 miesiąca,mówili że napewno nie będę widziała
i faktycznie miałam problemy ze wzrokiem i do 6-7roku życia nosiłam
okularki,chodziłam też na rehabilitacje oczu-a teraz widzę super bez
okularów
miałam też problemy z nerkami,potem minęło i w okresie dojrzewania
się znowu odezwały i niestety została mi skłonność do
odmiedniczkowego zapalenia nerek (przez co mi.n urodziłam wcześniej
córkę)
w okresie dojrzewania miałam też raz atak epilepsji-leżałam na
neurologii miesiąc-ale stwierdzili tylko obniżone napięcie mięśniowe
po lewej stronie ciała i wolniejsze odruchy w badaniu
neurologicznym,tk głowy i eeg ok.może miałam wylewy po
urodzieniu,ale 26lat temu nikt o tym nie wiedział. skończyłam
licencjat z pedagogiki wczesnoszkolnej,teraz kończę
magisterkę,zrobiłam kurs z j.migowego,pracowałam 2,5 roku w szkole i
pół roku w przedszkolu teraz chodze dodatkowo na zajęcia z
fizjoterapii.więc chyba nie jest ze mną tak źle
więc faktycznie z wczesniactwa można "wyrosnąć".Dodam że masą ciała
jak miałam rok przegoniłam dzieci urodzone o czasie,umyśłowo też
szybko nadgoniłam
oby nasze dzieci były zdrowe....
a te niepełnosprawne (jak moja Madzia) żeby były w stanie osiągnąć
maximum swoich możliwości

[mama-cudownego-misia]

)

[blaszka0662]

Dziękuję za twojego posta. Uwielbiam czytać i słuchać takie historie. Napawają
mnie optymizmem o przyszłość mojego dziecka.
Kochane mamusie, wierzmy w nasze wcześniaczki!!

[kasiaforenc]

Witajcie, ja również jestem wcześniakiem (7 miesiąc ciąży). Ważyłam
trochę ponad kilo. Bardzo długo byłam na respiratorze. Mam lekko
uszkodzony nerw wzrokowy w lewym oku (prawdopodobnie prez podawanie
za dużej ilości tlenu, w tamtych czasach nie zwracano na to uwagi),
ale nie przeszkadza mi to w normalnym życiu – po prostu gorzej widzę
tym okiem. Przez całe dzieciństwo i jeszcze w szkole miałam ciągle
duże problemy z płucami i lekkie z nerkami. Ciągle chorowałam.
Lekarze ciągle mi powtarzali, że z tego wyrosnę. I też tak się
stało. Teraz mam 28 lat, skończyłam studia i już nie choruję na
zapalenie płuc i oskrzeli. Sama teraz jestem mamą skrajnego
wcześniaczka i wiem co moja mama przechodziła. Nigdy wcześniej nie
zdawałam sobie z tego sprawy. Chyba trudno to zrozumieć osobie która
tego nie doświadczyła. Jak ja leżałam w inkubatorze to moja mama
nawet nie mogła mnie odwiedzać, czasami tylko mogła przez szybę
popatrzeć na mnie leżącą w inkubatorze . Musiało to być dla niej
straszne. Ja codziennie spędzałam po parę godzin u mojej córci.
Bywały dni, że nie mogłam jej dotykać ale przynajmniej byłam przy
niej i na nią patrzyłam. I nigdy nie zapomnę jak po 2 miesiącach
pierwszy raz mogłam ją wziąć na ręce i przytulić. Myślę również tak
jak i olunia882-to-ja, że nie powinniśmy się poddawać i walczyć.
Takie historie jak nasze pokazują, że wiara czyni cuda a
wcześniaczki naprawdę potrafią bardzo dużo przetrwać. Pozdrawiam

[olunia882-to-ja]

faktycznie jako dziecko chorowalam często na anginę ale nigdy tego nie wiązałam
z wcześniactwem. moja mama bała się o ciążę, i wiem teraz i ja co to znaczy, bo
mama dostała zatrucia ciązowego, a i mi sie robiły już bardzo opuchnięte nogi,
ręce, ciśnienie miałam dośc wysokie już w 8m bo nawet 160/120 i leżałam w
szpitalu. ale lekarz uprzedzał mnie że jako wczesniak sama moge miec wczesniaka,
wiec czekałam byle by przejśc tylko granice 7mca. udało się, więc mamy
wczesniaków, popatrzcie na Wasze dzieciątka i zobaczcie jakie śliczności, że za
jakiś czas to ta córka/syn będą mamą/tatą.