Małżeństwo z rozsądku

[nie_wierze_w_milosc]

Tylko takie ma możliwość przetrwania. Przyjacielskie stosunki małżonków to
najbardziej scalający czynnik. Wszystko inne schodzi na plan dalszy. Ważna
jest miłość dojrzała, przyjacielska, partnerska. Wszelkie małostki,
zakochania, wielkie achy, ochy i inne duperele to nic - są ulotne.
Przechodzą, pozostaje płacz dzieci, rozwód, podział majątku, bolesne zdrady i
rozczarowania. Wielka miłość przemienia się w wielką nienawiść.

Byłam w dwóch związkach "z miłości". Oba zakończyły się totalną klęską. Teraz
jestem w związku z rozsądku. Jest najdłuższy, najtrwalszy, najbatdziej
stabilny, najlepszy. Nie ma w nim wzniosłych uczuć, nie ma nagłych uniesień,
nie ma porywów namiętności. Jest za to coś o wiele doskonalszego - harmonia,
przyjaźń, a co najważniejsze - szczęście. Nie takie chwilowe, ale stałe choć
skromne.

[marzena222]

A ja wierze. Nie tylko wielkie miłosci się rozpadają. Równiez taki związek z
rozsądku moze nie przetrwac jesli dwoje ludzi sie nie rozumie i nie potrafi
pójść na kompromis. Bo uważam że w małżenstwie ważny jest kompromis i
zrozumienie. To jest chyba recepta na udane małżeństwo.

[lindtt]

A może by tak wszystkiego po trochu.. trochę rozsądku, troszkę uniesień...
odrobinę dobrego seksu... ale o czym tu mowa, jeśli ktoś znałby przepis na
dobre małżeństwo byłby bardzo bogatym człowiekem!

[nie_wierze_w_milosc]

W życiu nie mozna mieć wszystkiego. Jeśli mam wybierać pomiędzy związkiem o
uniosłej miłości, a przyjaźnią, zrozumieniem i szacunkiem, wybiorę zdecydowanie
to drugie.

[mgucio9]

A dla mnie milosc to własnie przyjazn, zrozumienie, szacunek. Czyż nie?

[nie_wierze_w_milosc]

> A dla mnie milosc to własnie przyjazn, zrozumienie, szacunek. Czyż nie?

Owszem, tylko że ten rodzaj miłości nie jest już modny. Co więcej, jest bardzo
krytykowany, a osoby, które się na taką miłośc, która jest w zasadzie w
większości przyjaźnią, są uważane za wyrafinowane.

[mgucio9]

Modny?? Krytykowany?? O czym Ty mowisz? Mam gdzies co jest modne, i jak patrza
na mnie inni. Jestem szczęśliwa i to jest najważniejsze. A patrzenie na milość
pod kątem mody i zdania innych jest wyrafinowaniem.
A zresztą chyba jestem z innej epoki. I dobrze mi tak!!!

[nie_wierze_w_milosc]

:)))))))))))))))))))

[rachela180]

Siuper :))))))) tylko mam pytanie: on Cie kocha? pragnie cię? A Ty jego? Skąd
wiesz, że na boku czasem nie ma kogoś?

[nie_wierze_w_milosc]

No i już się zaczyna stara śpiewka.

on Cie kocha?

szanuje i na swój sposób kocha

A Ty jego?

tak samo


pragnie cię?

Na szczęście nie. Pragnienie i żądze to zaćma dla oczu i umysłu.

Skąd
> wiesz, że na boku czasem nie ma kogoś?


Bo wiem.

[carpisa]

a dla mnie MIŁOŚĆ to zaufanie, szacunek i przyjaźń (itd.)

[rotkaeppchen1]

Pytanie: w jakim jestes wieku?

[nie_wierze_w_milosc]

XXI, tak jak i Ty :)

[sylwiastep]

To trudno powiedziec, chyba. Np. tutaj (w Katarze) wiekszosc malzenstw to
zwiazki aranzowane, gdzie rodzina decyduje o wyborze partnera. I co? I jest
malo rozwodow.

Ja mysle, ze nawet jesli zwiazek jest z milosci, to przyjazn, zrozumienie, i te
wszystkie inne rzeczy, o ktorych piszesz, musza przyjsc. Bez nich zwiazek sie
rozpadnie, bo (moim zdaniem) sama milosc nie wystarczy. Milosc sie wypala, jak
zapalka zapalona kiedys gasnie.

[elissax]

ciekawa jestem jak dlugo jestes w tym zwiazku,
nie da sie zbyt dlugo wytrzymac bez pozadania, bez swiadomosci, ze O Cie nie
pozada no i co wazniejsze, ze Ty nie pozadasz jego! co to za sex ??
niestety wiem cos o tym..

[postant]

Współczuję Ci.

[nobby]

Małżeństwo z rozsądku wydaje mi się być bez sensu...
Jaki jest sens bycia z kimś kogo się nie kocha i nie pragnie...?
Tworzyć z kimś związek tylko i wyłącznie ze strachu przed samotnością....?
Wybacz ale wydaje mi się to strasznie głupie...
Oczywiście uczucie zakochania z czasem mija ale jeżeli obu stroną zależy to
starają się podsycać żar namiętności, jeżeli dodasz do tego przyjaźń, która
wydaje mi się być nieodłącznym elementem miłości, to taki związek może trwać do
samego końca.

I nuda?

[widokzmarsa]

Choc moze nie.

[anahella]

Doskonale Cie rozumiem, chociaz rozumiem tez ze moga sie odezwac glosy
oburzenia.
Mysle, ze mlodemu czlowiekowi trudno jest w uwierzyc, ze taki zwiazek moze
satysfakcjonowac. Gdy ma sie 20 lat potrzebne sa achy i ochy. Gdy ma sie 40 lat
czujemy spelnienie w zwiazkach spokojniejszych za to stabilnych.