matyldan
08.09.06, 20:31
W zeszłym tygodniu, w piątek, robiłam USG piersi. Jako zwykłe badanie
kontrolne. I się okazało, że lekarz widzi w piersi jakąś zmianę, guzek, no
ale nie potrafił określić co to jest, wysłał do onkologa, w poniedziałek
miałam mieć wizytę i badania.
Byłam przerażona, babcia przeszła raka (mama nie wiem, nie bada się...:/), ja
stosuję antykoncepcję hormonalną, więc jak tylko wróciłm do domu to wybuchłam
płaczem, byłam roztrzęsiona i kompletnie rozbita.
Zadzwoniłam do faceta, ryczałam mu w słuchawkę, przyjechał. Powiedziałam, że
jutro będę próbowała iść gdzieś prywatnie, bo nie wytrzymam weekendu.
Poprosiłam, żeby był ze mną, bo w życiu się tak nie bałam.
Co zrobił? Powiedział, że przecież wszystko będzie dobrze, że jestem młoda,
że na pewno nic mi nie jest, a on już dawno był umówiony na urodziny swojego
przyjaciela i że ja o tym wiedziałam, więc on pojedzie na imprezę, bo teraz
przecież nie odwoła, zresztą po drodze na wpaść do chorej babci (naprawdę ma
chorą babcię), a ja mam się nie zamartwiać.
Myślałam, że się przesłyszałam! Oczywiście ja cały weekend przeryczałam, nie
mogłam się zebrać. W niedzielę rano dostałam smsa: "już po imprezie, głowa
mnie boli. Byłaś u lekarza? Jestem pewny, że wszystko jest ok". Żeby chociaż
zadzwonił, ale gdzie tam...
(W poniedziałek onkolog mnie uspokoił, że widział już takie zmiany i że to
nic groźnego. Dzisiaj potwierdziły to wyniki badań.)
I wiecie co? On uważa, że przecież nic się nie stało! Ja nie mam matki,
której mogłabym się wypłakać i z którą w ogóle chciałabym iść do lekarza.
Mogłam wziąć przyjaciółkę, ale chciałam iść z nim. Tym bardziej, że pigułki
zwiększają ryzyko wystąpienia raka piersi, a biorę je nie tylko dla siebie,
więc już nawet pomijając kwestię, że chodzi o MNIE, jego dziewczynę, to
problem mógł wyniknąć z tego, co robię dla nas OBOJGA. Zawsze wszelkie sprawy
załatwiałam sama, praktycznie całe życie bylam skazana na siebie, nie mogłam
liczyć na nikogo, poradziłam sobie i w tym wypadku, ale naprawdę NIGDY się
tak nie bałam jak wtedy i potrzebowalam go. Mówiłam mu o tym, ale i tak
pojechał.
Teraz mówi, że przecież to nic groźnego, jakby to okazało się czymś groźnym,
to przecież by przy mnie był. Czuję się okropnie. Nie mogłam liczyć na jego
wsparcie. Czy przesadzam? To było tylko badanie, z którym kobiety radzą sobie
w pojedynkę?
Bądź co bądź zastanawiam się... Może olać sprawę, dać nam szansę (jesteśmy
razem 2 lata) i w razie, gdyby kiedyś znów wykręcił mi taki numer - zostawić
go? Czy może uciąć wszystko od razu. Co mi radzicie?