Twoje Zycie z IMPOTENTEM

[ania.m1]

Wlasnie czytam ksiazke o kobiecie, ktora ma dosyc meskich"ogierow" i daje
ogloszenie ze szuka Impotenta...
I wlasnie sie zastanawiam jak to w praktyce wyglada.
Kiedy zdrowa kobieta ma meza ktory nie moze miec sexu-z powodow zdrowotnych
lub psychcznych.
Jak z "tym" sie zyje..czy gdy milosc jest tak wielka ten problem poprostu
znika?? nie ma znaczenia?
Czy prowadzicie sowje zyci sexualne na wlasna reke?- W tajemnicy czy jawnie?
Ja kocham mojego faceta i sex jest dla mnie bardzo wazny, ale jak bym
zareagowala gdy nagle w naszym lozku byl SEX-TABU?
nie wiem...
czekam na wasze wypowiedzi

[pajdeczka]

No to "se" musisz poszukać ogiera, niekoniecznie za mądrego.
Dla mnie seks jest obecnie (na szczęście!) sprawą drugorzędną w stałym związku.
Cenię sobie nade wszystko dogadywanie się, harmonię i bezpieczeństwo. Kiedy te
warunki są spełnione mogę cieszyć się seksem.
A kiedy mąż zostanie impotentem to, doprawdy, jest tyle metod zastępczych dla
kobiety. Jednak wówczas skupiłabym się bardziej na jego problemie, a nie
własnych "huciach", bo jego problem zdecydowanie byłby większy. Ale żeby to
zrozumieć trzeba mieć już "swoje lata".

[Gość: helena]

Cóż, pajdeczka, ja mam już "swoje" lata. Mam wrażenie, że przynajmniej tę
część forumowiczek, które są młodsze od Ciebie, traktujesz protekcjonalnie.
Nie podoba mi się to.
Ja - mimo tego, że do szaleństwa kocham mojego mężczyznę - nie chcę sobie
nawet wyobrażać, co bym zrobiła, gdyby nagle w naszym związku zabrakło seksu...
Myslę, że nie zależy to od wieku - raczej od temperamentu.

[pajdeczka]

Gość portalu: helena napisał(a):

> Cóż, pajdeczka, ja mam już "swoje" lata. Mam wrażenie, że przynajmniej tę
> część forumowiczek, które są młodsze od Ciebie, traktujesz protekcjonalnie.
> Nie podoba mi się to.
> Ja - mimo tego, że do szaleństwa kocham mojego mężczyznę - nie chcę sobie
> nawet wyobrażać, co bym zrobiła, gdyby nagle w naszym związku zabrakło
seksu...
> Myslę, że nie zależy to od wieku - raczej od temperamentu.

Nie sądzę. Lata łóżkowych szaleństw mam już za sobą. Mój temperament jest
regulowany przez hormony ( i częściowo mózg). Masz prawo myśleć inaczej, bo nic
na to nie poradzisz, że masz taki temperament. Ja się cieszę z tego, że jestem,
jaka jestem.

[Gość: mario2]

pajdeczka napisała:

Mój temperament jest regulowany przez hormony ( i częściowo mózg)

***wiec wobec braku tego drugiego wystepuje u ciebie permamantny brak
uregulowania temperamentu!

pAJDA, Ty jestes zenskim impotentem

[olek_m]

Gość portalu: mario2 napisał(a):

> pajdeczka napisała:
>
> Mój temperament jest regulowany przez hormony ( i częściowo mózg)
>
> ***wiec wobec braku tego drugiego wystepuje u ciebie permamantny brak
> uregulowania temperamentu!

Seks z IMPOTENTEM tez jest mozliwy...

[mucha_plujka]

np. po francusku. ;))

[Gość: motylek]

Jak dla mnie w moim zwiazku jest za malo seksu, kiedys balo go wiecej, ale jak
juz wspomnialam w innym watku, dla mojego faceta przestal on odgrywac istotna
role. Lubi sie do mnie przytulac i zasypiac ze mna na ramieniu, a mi sie marzy
cos wiecej. Seks to nie tylko sprawa temperementu. Jezeli jestes w zyciu badro
aktywny i masz tysiac innych spraw na glowie, moze on zejsc na dalszy plan.
Pogon za pieniadzem kosztuje nas duzo wysilku, a rosnaca kwot na koncie
bankowym sprawia niektorym duzo radosci i mobilizuje do wiekszego zaangazowania
w sprawy zawodowe (przypadek mojego faceta). Czytalam niedawno artykul, ze
statystycznie AMerykanie coraz rzadziej uprawiaja seks, gdyz wiecej
przyjemnosci czerpia z zakupow, spotkan ze znajomymi badz uprawiania sportu. To
troche przykre. Z drugiej strony kazdy z nas jest odmienna indywidualnosci i ma
odmienne potrzeby, najwazniejsze aby sie zgrac.
A zycie z impotentem bardziej przypomina uklad kolezenski niz malzenstwo.

pozdrawiam

Motylku

[pajdeczka]

Chcesz się ze mną zamienić? Ja marzę z kolei o przytulaniu, a u mojego męża
każde dotknięcie musi się dla niego skończyć stosunkiem. A mnie nieraz
wystarczy się objąć i pogłaskać. A wiesz dlaczego? Bo mam tyle problemów
finansowych (brak pieniędzy), że wieczorem rozmyślam, jak wiązać koniec z
końcem. I jak tak sobie dłużej rozmyślam to zaczynam się denerwować i obwiniać
męża o finansowe kłopoty. On się chce migdalić, a nie pomyśli, jakby więcej
zarobić.
Tak to już jest, albo ma się pieniądze, albo seks (mówię tu o stałych
związkach).

[olek_m]

pajdeczka napisała:

> że wieczorem rozmyślam, jak wiązać koniec z
> końcem.
Sorry, ale musze sobie ulzyc: Trzeba byc skonczona kretynka, zeby lezac pod
swoim mezem, myslec o pieniadzach!
Daj zyc kobieto. Jest czas na seks i czas na pieniadze, ale u uczciwych kobiet
jest on rozlaczny. Zreszta od kiedy zarabia sie pieniadze
a) w lozku
b) wieczorem
Puknij sie w glowe!

> I jak tak sobie dłużej rozmyślam to zaczynam się denerwować i obwiniać
> męża o finansowe kłopoty.
Wiesz, poszukaj sobie jakiegos z kasa, jak ci tak jej brakuje, ze odmawiasz
swojemu mezowi prawdiwego seksu. Bo chyba zdajesz sobie sprawe, jakiej jakosci
jest Twoj seks??

Ja mysle, ze madry czlowiek, ktory zwiazal sie z kims, wie, ze kazdy jakis
jest. Jeden jest mily, drugi umie zarabiac pieniadze, trzeci naprawia w domu
itd. Trzeba byc idiotka, zeby byc z mezem, ktory jest np. zlota raczka i
zarzucac mu, ze nie zarabia pieniedzy.


> On się chce migdalić, a nie pomyśli, jakby więcej zarobić.

Moze powinien to robic dla piniedzy? Co myslisz, to rozwiazaloby Twoj problem.

I moze zabierz sie sama za prace, zamiast wiecznie siedziec na necie!

[Gość: renia]

Gość portalu: motylek napisał(a):

Jezeli jestes w zyciu badro
> aktywny i masz tysiac innych spraw na glowie, moze on zejsc na dalszy plan.
> Pogon za pieniadzem kosztuje nas duzo wysilku, a rosnaca kwot na koncie
> bankowym sprawia niektorym duzo radosci i mobilizuje do wiekszego
zaangazowania
>
> w sprawy zawodowe (przypadek mojego faceta).


Czemu to sie nie psrawdza w przypadku mojego meza? Niedawno zalozyl wlasna
firme, ma teraz naprawde full pracy i obowiazkow zawodowych, stresow i glowe
szesc na dziewiec, ale zadnego spadku libido nie zaobserwowalam. A nie
mialabym nic przeciwko. Ja bowiem marze o zasypianiu w jego objeciach i...
tyle. Ale nie ma tak. Kazda przytulanka prowadzi do seksu, jesli (cudem) nie
tego samego wieczoru to na pewno nastepnego poranka, na bank. Tak że w
zasadzie to Ci zazdroszcze.

[Gość: Maja]

Żeby się tak dało tych nadaktywnych i tych nieaktywnych połączyć i podzielić na
pół, to byłoby cudownie!
Myślę, że gdyby mój mąż naprawdę został impotentem, to jakoś bym to przeżyła.
Już teraz jestem "niedopieszczona", a tak przynajmniej nie będę robić sobie
nadziei (bo te zawiedzione bardzo bolą). Chyba byłoby mi łatwiej niż teraz, bo
przynajmniej wiedziałabym, ze on NIE MOŻE, a nie NIE CHCE (mnie, ze mną itd. -
czego chora wyobraźnia nie podsunie).

[Gość: motylek]

Hej Renia,

kazdy zazdrosci komus, tego czego sam nie ma. Ja bym sie chetnie z Toba
zamienila:-)))
Jednak i tak uwazam, ze Tobie jest latwiej, jak naprwde nie masz ochoty, zawsze
mozesz sie czyms wymigac, a ja nie zmusze mojego na sile do seksu:-((
Niby trzeba respektowac potrzeby drugiego partnera, czemu to tylko dziala w
jedna strone, i jakos dziwnie sie sklada, ze to z reguly my kobiety sie
dopasowujemy.
Maju nie martw sie moze bedzie lepiej, ja w to bynajmniej wierze:-))

[Gość: taktak]

U mnie jest odwrotnie. Nie mogę się doczekać czegoś więcej niż przytulania.
Zastanawiam się co jest nie tak. Pytam. Ale źle kiedy pytam bo on później czuje
się zobowiązany do tego , a nie lubi. Mało pocałunków. Mało seksu. Rozmawiać o
tym nie mogę. Bo on tego nie lubi. I potem jeszcze dłużej muszę czekać. Mówi ,
że mam przestać myśleć i pozwolić nam być sobą. Ale jak!!
Co ja tu jeszcze robię?
No i oczywiście kocha. Kiedy już mam dość prosi i przekonuje jak bardzo mnie
kocha. Nie wiem co to jest.
Kiedyś pewnie się dowiem.

[olek_m]

Gość portalu: motylek napisał(a):

> Hej Renia,
>
> kazdy zazdrosci komus, tego czego sam nie ma. Ja bym sie chetnie z Toba
> zamienila:-)))
> Jednak i tak uwazam, ze Tobie jest latwiej, jak naprwde nie masz ochoty,
zawsze
>
> mozesz sie czyms wymigac, a ja nie zmusze mojego na sile do seksu:-((

Pamietasz to? Kielbaski, nie kutasiki w reku nie urosna (Sprzedawczyni w
sklepie miesnym)
> Niby trzeba respektowac potrzeby drugiego partnera, czemu to tylko dziala w
> jedna strone, i jakos dziwnie sie sklada, ze to z reguly my kobiety sie
> dopasowujemy.
Z pustego nawet salomon nie naleje....

A co z POCHWICĄ?

[atlantis75]

Czytam Wasze posty i dochodzę do wniosku ze większość
problemów z brakiem lub nadmiarem seksu wynika z braku
porozumienia, szczerej rozmowy i chęci zmian.
Gdyby człowiek, którego kocham stał się nagle impotentem
nie wystawiłabym jego walizek za drzwi. Starałabym się
zrozumieć, że tak jak dla mnie, tak i dla niego jest
ciężko. Małżeństwo to nie tylko dziki seks na zawołanie,
ale także wsparcie, bezpieństwo i zaufanie. Nikt nie jest
cyborgiem, każdy ma prawo do gorszego miesiąca, złego
samopoczucia, choroby. W końcu impotencja to nie prezent
od złośliwego Mikołaja czy wirus przenoszony drogą
kropelkową. To zaburzenie o podłożu psychicznym lub
fizycznym. To da się wyleczyć. Tylko trzeba pamiętać, że
aby wszystko wróciło do normy trzeba okazać niezwykłą
delikatność, cierpliwość i wyrozumiałość. Seks to tylko
jeden z elementów naszego życia, bardzo ważny, ale nie
powinien przesłaniać prawdziwych wartości. Jeżeli tak
jest, to jak będziemy ze sobą rozmawiać po 70-tce, gdy
ochota i możliwości przygasną? Trzeba się kochać i
przyjaźnić.

Następna sprawa to nadmiar popędu u panów (lub pań),
którzy chcą o każdej porze i wszędzie. Nadmiar - jest tu
słowem nieadekwatnym, gdyż chodzi tu raczej o różnicę
temperamentów. Co dla jednego jest nadmiarem, dla innego
jest normą. Jest coś takiego jak ucieczka w seks - pojawia
się wtedy, gdy ludzie mają problemy, z którymi sobie nie
radzą. A niektórzy mają po prostu taką gorącą naturę.
Jednak w szanującym się, kochającym związku można sobie z
tym poradzić. Przecież nie jesteśmy królikami, tylko
ludźmi, którzy mają wolną wolę i potrafią sterować swoimi
popędami. Szczera, odważna rozmowa może pomóc rozwiązać
problem. Okazuje się często, że jest to czubek góry
lodowej... I w tym "bezczelnym erotomanie" i tej "zimnej
rybie" kryją się inne problemy...

Padło hasło: moje życie z impotentem.
Żeby było sprawiedliwie: a co z POCHWICĄ? Jak kobiety
chciałyby, żeby ich partner zareagował, gdyby nękał je
taki problem? Co chciałbyście wtedy od swoich panów
usłyszeć? Wiecie już? To powiedzcie to samo swojemu
impotentowi...

[Gość: Maja]

Wyleczyć? A próbowałaś kiedyś spróbować zaprosić partnera do seksuologa? I to
tak, żeby nadal czuł się kochany i akceptowany?
Jeśli nie mam seksu, czuję się odrzucona. Jeśli się go domagam, on czuje się
traktowany instrumentalnie. Przy różnicy temperamentów, i to tak poważnej,
potrzebna jest profesjonalna terapia, sama rozmowa nie wystarcza. W rozmowie
wyjdzie, że bardzo się kochamy i chcemy dla siebie jak najlepiej, tylko że nie
pójda za tym żadne czyny.
Jasne, że seks nie jest najważniejszy. Ale jest bardzo ważny, i jest o co
walczyć, i potrzebna jest bardzo ciężka praca, żeby się dograć.

[atlantis75]

Gość portalu: Maja napisał(a):

> Wyleczyć? A próbowałaś kiedyś spróbować zaprosić partnera do seksuologa? I to > tak, żeby nadal czuł się kochany i akceptowany?

Próbowałam. Udało się. Od 3 tyg. jest moim mężem.



> Jeśli nie mam seksu, czuję się odrzucona. Jeśli się go domagam, on czuje się
> traktowany instrumentalnie. Przy różnicy temperamentów, i to tak poważnej,
> potrzebna jest profesjonalna terapia, sama rozmowa nie wystarcza.

Ale najpierw potrzebna jest rozmowa. Przecież nie można na
siłę nikogo zaprowadzić do seksuologa. O potrzebie
profesjonalnej terapii wiem z autopsji (patrz wyżej).
Trzeba zrozumieć, nie tylko wymagać.

W rozmowie
> wyjdzie, że bardzo się kochamy i chcemy dla siebie jak najlepiej, tylko że nie pójda za tym żadne czyny.

U mnie czyny poszły za rozmową. Gdybym się na nią nie
zdobyła, kto wie, jakby to wszystko wyglądało. Może
narastała by we mnie złość i wściekłość? Może miałabym
żal? Na szczęście mój mężczyzna zdobył się na odwagę
(wiem, jak wiele kosztowała go wizyta u lekarza i
przyznanie, że ma problemy), a ja go w tym wspierałam.


> Jasne, że seks nie jest najważniejszy. Ale jest bardzo ważny, i jest o co > walczyć, i potrzebna jest bardzo ciężka praca, żeby się dograć.

Nie musisz mi tego tłumaczyć. Żeby mieć o co walczyć,
trzeba najpierw coś zbudować. W moim wcześniejszym po.cie
to właśnie chciałam zasygnalizować. Ludzie latami nie
rozmawiają o swoich uczuciach, kłopotach, o tym, że czują
się z jakiegoś powodu źle w związku, a gdy pojawiają się
problemy z seksem, to chcą rozmawiać wyłącznie o seksie.
Może warto spojrzeć się na to pod szerszym kątem? W kańcu
nasze zachowania w łóżku nie zawsze tłumaczy temperament
seksualny.

[Gość: Maja]

Wyszło, że obie myślimy to samo, tylko się nie rozumiemy. Też mi się udało
zaprowadzić męża do lekarza. Po długich i szczerych rozmowach. Ale trafił nam
się chyba niedobry lekarz, i teraz pracować nad naszym problemem muszę sama,
radząc się innego lekarza - też sama. Oczywiście, że problemy w łóżku
wykraczają daleko poza sypialnię. Ale nie jest łatwo je rozwiązać
będąc "weekendowym małżeństwem", jak większość małżeństw w dużych miastach.
Dlatego czasami mam ochotę machnąć na to wszystko ręką i wypłakać się na forum.
Przecież nie rozwiodę się z nim dlatego, że inaczej reagujemy na stres, czy
dlatego, że na razie nie jest gotowy na dziecko. Co nie znaczy, że nie marzę
czasami o namiętnych pocałunkach i gorącym seksie.