Modlitwa codzienna

[isma]

Zainspirowal mnie watek o "amen".
My z mezem, jak sie okazuje, jestesmy nietypowi. Nie modlimy sie razem, bo
kazde z nas ma inny ulubiony tryb i formy modlitwy. Moja jest brewiarz (dla
swieckich), czytany glownie po drodze do i z pracy..., meza - medytacja Pisma
sw.

W ogole, musze powiedziec, ze na etapie mojego zycia, kiedy odeszlam od Boga,
jedna ze zdecydowanie dzialajacych na niekorzysc wiary spraw bylo dla mnie
poczucie nieprzystawalnosci dzieciecego odklepywania paciorkow do sytuacji
dojrzalego czlowieka - jak to ujal moj maz obserwujac wspoluczestnikow
pewnych rekolekcji, "modlenie sie do lozek".

A cora nauczylismy znaku krzyza.

Jak Wy sie modlicie, jesli nie jest to pytanie zbyt osobiste?

[pysio8]

Właśnie chciałam zadać pytanie jak się dobrze modlić? ))
Potem uznałam, że nie ma dobrze, źle, ważne, żeby w ogole się modlić!

Najczęściej czytam mały fragment tekstu o Bogu, ostatnio są to krótkie
historyjki jezuity, i chodzę cały dzień pozwalając, aby pokazała mi się głębia
tychże opowiastek. Czesto nic się nie dzieje )))

Są dni, że nie umiem się modlić, nie chce mi się jestem przygnębiona siódmą
pałą syna z matematyki, nie wiem jak dobrze rozmawiać z jego wychowawcą, czuję
złość, zazdrość , że są dzieci przynoszące dobre oceny niemalże bez wysiłku.

I wtedy ( może to mechaniczne ale trudno!) zaczynam powtarzać wielokrotnie
" Panie Jezu Chryste zmiłuj się nade mną", aż czuję spokój( albo go nie czuję)

[addria]

Ja jestem zwolennikiem modlitwy w formie intymnej rozmowy z Bogiem. Szczerze
mówiąc, powtarzanie po raz enty tego samego "paciorka", nawet najpiękniejszego
w treści, traci w pewnym momencie sens i człowiek zamiast skupić się nad tym co
mówi Bogu, zaczyna błądzić myslami gdzieś indziej.
Dość regularnie staram się odmawiać jedynie "Ojcze Nasz" w pełnej wersji
Biblijnej, ale też nie za każdym razem, aby "odklepać" - ale co jakiś czas
starając zastanowić się głębiej co ta modlitwa znaczy, co przez nią deklaruję i
o co proszę.
Generalnie lubię modlić się wieczorem, przed snem, mogę wówczas spokojnie
zastanowić się nad tym co przyniósł mi dzień, za co podziękować, o co poprosić
na dzień nastepny, a być może na dalszą przyszłość i za co, być może nawet
przede wszystkim... przeprosić. Staram się podczas tej rozmowy przekazać Bogu
wszystko to co czuję, to co mnie boli i to co cieszy.
Nie mniej jednak czasem rozmawiam też z Bogiem w ciągu dnia, a nawet i nocy, w
różnych sytuacjach i miejscach - każde przecież jest dobre.
Mąż również ma swoje "sposoby", kiedyś próbowaliśmy razem, ale musimy nad tym
popracować. Synkowi (2 l.)narazie po prostu opowiadamy o Panu Jezusie, kiedy
ogląda Biblię dla dzieci.
Kiedyś miałam przyjemność przebywać w domu małżeństwa należącego do Kościoła
zielonoświątkowego i modlitwa tam była stałym i nieodzownym elementem
codziennego życia. Przed jedzeniem - zawsze, przed snem, rano, przed ważnymi
wydarzeniami i przed tymi mniej ważnymi. Poza tym częste czytanie Pisma Św. i
rozmowy na temat poszczególnych fragmentów. Uczestniczyłam w tym z entuzjazmem,
bo było to niesłychanie naturalne i szczere, płynące z potrzeby serca.
Chciałabym kiedyś osiągnąć z mężem taką jedność w wierze. I chiałabym tak
mocno, jak oni wierzyć...

[kramla]

My modlimy się wspólnie, codziennie rano przed pójściem Gobba(męża) do pracy
(ja jeśli w ogóle wychodzę do jakiejś pracy to znacznie póżniej).Modlimy się
Jutrznią z brewiarza plus czytania z godziny czytań.W ramach tej modlitwy mamy
też kilkanaście minut na modlitwę osobistą(cichą).Wcześniej-parę lat
temu,modliliśmy się wieczorem jak dzieci szły spać czytając Biblię i
rozmawiając ze sobą na temat wydarzeń, wyjaśnialiśmy jakies nieporozumienia i
prosiliśmy się wzajemnie o przebaczenie.Taka modlitwa została nam zalecona w
ramach terapii, przechodziliśmy wtedy kryzys małżeński.Dziś kiedy z jakiegoś
powodu nie udaje nam się wspólnie rano pomodlić(ciężko mi się wygramolić z
łóżka o 6 rano,ponadto młodsza Dominika czasem sie budzi a wtedy z modlitwy
cichej to już nie wiele zostaje ...)wtedy modlimy się jutrznią indywidualnie
a modlitwę wspólną przekładamy na wieczór(wtedy zazwyczaj kompleta).

[isma]

O, Kramla, a jak Ty sie orietujesz w tygodniach brewiarza? Bo dla mnie mimo
wielu miesiecy uzytkowania to dalej jest wielka niewiadoma, i co jakis czas
(polzartem, oczywiscie) alarmuje ktoregos z zaprzyjaznioncyh duchownych
haslem "znowu mi sie pokickalo".

brewiarz

[ashan]

może pomocna będzie ta stronka:
www.brewiarz.katolik.pl
j.

[isma]

Dzieki!!!
ja zazwyczaj dobrze licze, ale wreszcie nie bede nikomu glowy zawracac, zeby mi
to potwierdzil.
taka obrzydliwa perfekcjonistka jestem, brrr.

[kramla]

Coś mi nie wychodzi z połaczeniem.Chodzi mi o modlitwę ślepca spod Jerycha-
Jezusie Synu Dawida ulituj się nade mną.A jeśli idzie obrewiarz to u nas tego
pilnuje Gobbo i dzisiaj robiliśmy 1tydzien czytanie z Izajasza w Jutrzni.My
korzystamy z b. 4 tomowego obecnie tom3.

[krajarrek]

Jeśli chodzi o brewiarz, to sprawa jest rzeczywiście skomplikowana, ale idzie
się nauczyć. My mamy taku mały super kalendarzyk, gdzie na każdy dzień jest
podane, co należy robić (dla brewiarza 4-tomowego). Obawiam się jednak, że ten
kalendarzyk poza wspólnotami neokatechumenalnymi może być ciężko uchwytny.
Można jednak sobie radzić w inny sposób - powinny to dawać katolickie serwisy,
ale nie sprawdzałe. Namiary są też podawane w Niedzieli albo Gościu Niedzielnym.
Na co dzień sprawa jest prosta , gorzej jak wypada jakieś święto lub
wspomnienie obowiązkowe. Wtedy trzeba się trochę orientować. Ale praktyka czyni
mistrzem. Jakby co, mogę pomóc.

[praktycznyprzewodnik]

My mamy poza soba rozmaite lepsze i gorsze okresy modlitwy wspólnej.
To nie szkodzie, ze ja mam własne ulubione (jest to brewiarz ale uzywam
od lat wersji mini, bo nawet ta mini jest czasem nie do "wyrobienia się".
Brewiarz mam zawsze ze soba i wykorzystuje rozmaite sytuacje, by od,ówić
("okienko" w szkole, podróz PKP, wracając z pracy wstepuje do koscioła na ok.10
minut, przed mszą).
Maz ma swoje ulubione, których nauczył sie wneokatechumenacie, ale
grupa sie po kilku latach rozpadła.
A jednak przywiazujemy wielka wage do modlitwy wspólnej, jest to
modlitwa wieczorna, czasem krótka, bo sie na nos przewracamy, czasem dłuzsza,
bo jakis problem nas dreczy. Czasem mąż się modli po cichu, a ja brewiarz
mówię, bo mi bardzo zalezy, by choć komplete powiedzieć.

[matna_b]

My od początku małżeństwa, czyli od trzech lat modlimy się wspólnie.
Początkowo modliliśmy się krótko wieczorem - Ojcze Nasz i długa lista próśb i
podziekowań ( z najciskiem na to pierwsze ). Od jakiegoś roku odmawiamy
codziennie rano jutrznię. Niemal zawsze uczestniczy w tej modlitwie córka (2
lata), a miesiąc temu zawitała do nas druga panienka i też się z nami modli.
Trochę cieżko się skupić, bo ja trzymam na rękach Klarę, miedzy nami siedzi
wiercąca się Weronika, a na Marcina kolanach często jeszcze gości kot...Ale
stwierdziliśmy, że dzieci powinny uczestniczyć na tyle na ile potrafią w
naszej codziennej modlitwie i jest coraz lepiej. Początkowo Werka ciągle coś
chciała, usiłowała wyciągnąć nas z pokoju, a teraz grzecznie siada i nawet
usiłuje zrobić znak krzyża.
Pozdrawiam
Martyna

[kulinka3]

Wspólnie, razem z dziećmi modlimy się na różańcu i przed posiłkami.Osobno każde
z nas codziennie ma 1/2 godzinną modlitwę myślną. Bardzo pomaga nam w tym
książka Francisco Carvajala -"Rozmowy z Bogiem".Na każdy dzień jest tam 3
punktowy komentarz do Ewangelii, który obejmuje przeróżne aspekty życia
wewnętrzengo,ascetycznego,apostolstwa.
Pozdrawiam

[grrrrw]

U nas przed posiłkiem modlimy sie krótko. Ktos mówi:"Boze dzieki Ci składamy",
a reszta odpowiada:"za to co spozywac mamy". Ostatnio najmłodszy synek dodaje
do tego :"I TATY !".

[magdalena_76]

Nasza modlitwa wspólna przechodzi ewolucje przez pewnien czas modliliśmy
się brewiarzem, mam nadzieję, że do tego jeszcze wrócimy, bo mam mocną
świadomość, że wtedy łączymy się z całym Kościołem i przez to nasza modlitwa
się bardzo oczyszcza... Ja mam jednak problem, trudno mi modlić się głośno
przy drugiej osobie (nawet jeśli jest to mój mąż ) i równocześnie się
skupić.
W tej chwili jest tak, że po prostu siadamy razem, trzymamy się za ręce i
trwamy w milczeniu, starając się przeżywać obecność Pana Boga w naszej
rodzinie.
Ja osobiście bardzo kocham różaniec, jest to dla mnie taka modlitwa drogi -
odmawiana na ogół, kiedy gdzieś idę - i na pewno "modlitwa ubogich"... czasem
nie mam co naprawdę Panu Bogu powiedzieć, mogę dać Mu tylko mój czas -
"zmarnowany" dla Niego - i prosić, żeby to On działał... różaniec jest wtedy
wielką pomocą, pomaga skupić się na Nim. Ostatnio bardzo umocniła sie moja
więź z Maryją, na pewno przyczynił się do tego Adwent, który dane mi było
przeżywać w chwili, kiedy jestem w ciąży . Mój mąż natomiast
preferuje "modlitwę Jezusową" i odmawia ją na takim prawosławnym różancu
uplecionym z wełny.
Nasza rodzinka powiększy się za miesiąc i wtedy pewnie zmieni się nasz sposób
modlitwy... na razie śpiewam sobie kanony i mam nadzieję, że nasza córeczka
słysząc to modli się ze mną

[ka_na]

My znamy jeszcze taką modlitwę: Panie Jezu ,Nasze Słonko pobłogosław to
jedzonko! i Dziękujemy Ci Jezusku za to co mamy w brzuszku - moja córka je
uwielbia! Pozdrawiam

[darcia73]

Modlitwa jest tym czego potrzebuje jak tlenu. Ostatnio miałam dość ciężki okres
w życiu. Zero czasu dla siebie, wobec tego mój zwyczaj codziennego cichego
czasu z Bogiem rano i wieczorem zamienił się w modlitwę w wolnej chwili, nawet
podczas jazdy autobusem, kąpieli. Modle się własnymi słowami, rozmawiając z
Bogiem i czasami dodatkowo rozważając jakiś fragment Pisma Św. Lubię modlić się
razem z innymi, szczególnie z bliskimi mi osobami.

[alex05012000]

poczytałam sobie kilka postów o modlitwach dorosłych, dzieci, czytaniu Biblii,
brewiarzach (a co to????) i chyba wam nieco zazdroszczę umiejętności modlenia
się, do tego jeszcze współnie z domownikami!, znajdywania czasu na codzienne
modlitwy... wychowano mnie w wierze katolickiej, jak w większości polskich
domów, ojciec mój zaliczał się do tzw. wierzących niepraktykujących (bezsens
samej nazwy), do kościoła chodziłam głównie z babcią, mam maturę z religii,
miałam nawet ciągoty żeby wstapić do zakonu w wieku dorastania, .... , w
dorosłym życiu przed urodzeniem dziecka chodziłam często w niedzielę na mszę,
teraz z wyjątkiem wakacji nie mam czasu i siły, modlę sie okazjonalnie, czasami
wchodzę do pustego kościoła i rozmawiam sobie z Bogiem, moją Olę (4 lata)
chciałabym wychować w wierze, ale naogół nie mam czasu żeby jej poczytać
jakąkolwiek książkę dłużej niż 15 minut nie mówiąc o Biblii - praca na 1,5
etatu, utrzymanie domu, itd. jak wiadomo, mój mąż jest chrześcijaninem, ale
studiował też religie dalekiego wschodu, księgi weddyjskie, buddyzm, ma swoistą
łączność z Bogiem, tym wielkim, "ogólnym"... to tak w skrócie, ale nie tylko o
to mi chodzi, chodzi o to, że ja nie wyobrażam sobie np. modlitwy na głos w
domu, czytania brewiarzy czy innych godzinek, różańców, dla mnie modlitwa jest
sprawą bardzo osobistą, jednostkową, intuicyjną, schowaną we mnie ... nie wiem
czy się jasno wyrażam, nie umiem uzewnętrznić modlitwy i wiary, nie umiem o tym
dyskutować, napewno wierzę, ale w mojej wierze jestem ja i Bóg, dziękuje mu -
o, tak, z całą pewnością, w pierwszym rzędzie za Olkę, że jest!, potem za
rodzinę, za to że mam pracę.... czy go o coś proszę? o to żeby nie dał mi do
dźwigania cieżaru ponad moje siły! uważam, że ma większe problemy niż słuchanie
moich wynurzeń..... nie umiem też nauczyć Oli modlitwy, w wieku 4 lat powinna
mieć już jakąś podstawową edukację chrześcijańską, prawda... chyba muszę jej
kupić biblię dla dzieci.... jeśli któraś z was chce ze mną podyskutować, coś
mi poradzić bardzo chętnie odpiszę: mój mail; [e-mail] - maria

[isma]

To ja napisze o brewiarzu, bom wielbicielka
Aha, tylko na poczatek - ja tez zbiorowo raczej nie potrafie (ale zawsze bylam
solistka). Z modlitwa mialam od zawsze spore problemy, bo, po pierwsze, ja to
raczej z tych czynnych jestem i wydawalo mi sie, ze lepiej czas dla bliznich
poswiecic, niz na "klepanie zdrowasiek" (katoliczka jestem, to mi wolno, a co).
A po drugie, jak juz bylam duza dziewczynka, to wydawaly mi sie smieszne
paciorki dla malych dzieci.

Poniewaz wrocilam do KK jako osoba dorosla, to i kwestie modlitwy trzeba bylo
jakos sobie uporzadkowac (do klepania zdrowasiek nadal nie jestem przekonana,
ze szczegolnym uwzglednieniem slowa "klepanie" - zawsze uwazalam, ze lepiej sie
nie modlic, niz robic to byle jak).

Gdyby nie regularny rygor brewiarza, to pewnie modlilabym sie od przypadku do
przypadku, raczej rzadziej niz czesciej, bo ciagle byloby mi "szkoda czasu".
Odkrycie bylo niesamowite: po pierwsze, empirycznie sie przekonalam, ze to nie
jest czas stracony i duchowo bardzo owocuje, nadaje sens dzialaniu. Po drugie,
ze psalmy, z ktorych w duzej czesci modlitwa brewiarzowa sie sklada, to jest
naprawde piekna, dojrzala poezja, odpowiadajaca intelektualnie potrzebom
czlowieka doroslego. O brewiarzowych czytaniach biblijnych nie wspomne, bo to
oczywiste. Poza tym brewiarz zostawia tez zawsze miejsce na modlitwe osobista,
na to, co chcesz wyrazic Bogu wlasnymi slowami.

To by bylo w skrocie. Aha, ja nie jestem tak "zaawansowana" jak Kramla i Gobbo
i pewnie nigdy nie bede, wiec korzystam z jednotomowego kieszonkowego brewiarza
dla swieckich.

[ka_na]

Mam na kartce napisane różne intencje - poleciła mi "to" moja bliska koleżanka
która powiedziała ze "wymodlone,przemodlone" intencje mam wykreślać wtedy
poznam że Bog zna moje sprawy. Wcześniej ( z 10 lat temu) każdego dnia
modliłam się np. za przyjaciół - w pon; za znajomych księży- śr; za rodzinę -
w niedz. Teraz mam brewiarz i niestety zaniedbałam się trochę (obiecuję
poprawę), czasem w czasie drogi odmawiam "dziesiątkę różańca" Często Litanię
do MBNP, do św. Józefa którego uważam za Patrona mojej rodziny i do św. Judy
Tadeusza ( od spraw beznadziejnych)A jak jest mi strasznie ciężko i czuję się
mała, beznadziejna i wszystko wydaje się do niczego powtarzam "JEZU UFAM
TOBIE" bo na nic innego mnie nie stać. I dziękuję Wam bo po raz kolejny
uświadomiłam sobie że muszę być wierna; Bo jeżeli Bóg jest na pierwszym
miejscu wszystko jest na właściwym miejscu!"

[trolka72]

A ja dużą wagę przywiązuję do modlitwy z dziećmi-wszyscy razem modlimy się
wieczorem, a ja z dziećmi rano w drodze do przedszkola. I jest to
owo "Odmawianie paciorków". Potem mówimy jeszcze o swoich sprawach,. Odkąd mam
dzieci to odmawianie paciorków ma nowy sens i wartość.
Poza tym piszę czasem listy do Boga, modlę się sama w ciszy-i staram sie robić
to codziennie.I chyba zainteresuję się brewiarzem...

[jakel]

Dla zwykłej ciekawości zajrzałam tutaj i mocno się zdziwiłam. Po raz pierwszy
spotkałam się z osobami, które modlą się wg brewiarza, albo modlą się "zbiorowo-
rodzinnie". Ja nie mam nic przeciwko takim modlitwom, tylko ja mam całkiem inne
wyobrażenie o modlitwie. Mam sporo znajomych, wszyscy wierzący, po
sakramentach, ale nikt się w ten sposób nie modli. Ktoś podał stronę w
internecie i tam znalazłam brewiarz, przejrzałam fragmenty i jakoś mnie to nie
przekonało. Może ktoś mógłby mnie "oświecić" (zachęcić). A już zupełnie nie
rozumiem, jak można np. razem z mężem opowiadać sobie wieczorem co zrobiłam, a
czego nie, co zamierzam i traktować to jako modlitwę. EJ

[isma]

A, Jakel, bo to nie trzeba "przegladac", tylko po prostu "przemodlic" ))
Jak widzisz, ludzie sa rozni i roznie sie modla - Twoi znajomi inaczej, kilka
osob tutaj - inaczej. Sens brewiarza lezy miedzy innymi w jego regularnosci, w
tym, ze modlitwa staje sie tak naturalna, jak jedzenie i zasypianie. W tym, ze
pewne watki rozwijaja sie z kazdym dniem, zyskuja coraz to inny wyraz w roznych
biblijnych tekstach. Moglabym tak dlugo, ale tak naprawde to nie w mniej lub
bardziej wymyslnych zachwytach rzecz.
Jesli masz ochote, napisz.

[betty761]

Witam serdecznie!
Mysle ze nie jestescie nietypowi. My z mezem rowniez mamy wlasne sprawdzone
i "ulubione" formy modlitwy. Podobnie jak u Was moj maz najchetniej medytuje
Pismo sw. natomiast ja modle sie tekstami Liturgii Godzin. I przez pewnien czas
to dzialalo. Nieco pozniej poczulismy brak modlitwy wspolnej i teraz staramy
sie rano i wieczorem odmowic chociaz "Ojcze nasz", przy czym
wieczorem "dodatkowo" dziekujemy Bogu za caly mijajacy dzien, za nas, za nasza
rodzine, za mile chwile i za te trudne tez...
Pozdrawiam
Beata

[piotrsko]

Pozwólcie, że dołaczę do tego tematu.
Ja, z moją żoną - tak jak Kramla i Gobbo - codziennie odmawiamy jutrznię
brewiarzową. Po tzw. czytaniu krótkim czytamy dwa, przeznaczone na dany dzień
czytania z godziny czytań ( Pismo Święte plus Ojcowie Kościoła ), a potem
czytamy jeszcze Ewangelię z dnia. Później mamy modlitwę w ciszy, która zwykle
jest modlitwą ślepca spod Jerycha ( Jezusie, Synu Dawida ulituj się nade mną
grzesznikiem ). Na ogół kiedy się modlimy nasze dzieci jeszcze śpią. Problem
jest w sobotę, ponieważ zwykle chcemy trochę pospać i modlimy się już znacznie
później. Wtedy dzieci już nie śpią i jest trudniej skupić się na modlitwie. Za
to w niedzielę rano robimy razem z dziećmi tzw. laudesy. Śpiewamy i czytamy
psalmy, potem czytamy coś z Biblii dla dzieci i staramy sie z nimi rozmawiać.
Nauczyliśmy też dzieci modlitwy "Szema" ( Słuchaj Izraelu, Pan jest Twoim
Bogiem, Bogiem jedynym. Będziesz miłował Pana Boga swego, z całego swego serca,
z całej swojej duszy, ze wszystkich swoich sił, a bliźniego swego jak siebie
samego. To czyń a będziesz żył. Amen )i tą modlitwą modlą się rano i wieczorem,
a jak chcą odmawiają także inne ( Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo itp. ).
Modlitwa ślepca, o której wyżej, pomaga mi też bardzo w ciągu dnia. Można się
nią modlić w każdym miejscu i w każdej chwili, jeśli tylko jakaś praca nie
absorbuje właśnie umysłu.
Bywajcie ! Piotr.

[justyna.ada]

> Jak Wy sie modlicie, jesli nie jest to pytanie zbyt osobiste?

(przedmowa: uważam że w sumie jesteśmy dobrym małżeństwem, żeby nie wyszedł
taki czarny obraz...)
Niestety razem to się chyba nie modlimy... próbowaliśmy na początku małżeństwa
(jesteśmy już 10 lat)przez jakiś czas, ale wychodziło to tak sztucznie i
kulawo, że przerwaliśmy. I nie modlimy się niestety. Ja modlę się sama
(zakładając, że to robię, bo czasem się niestety migam) i z synem, chyba że nie
mogę i robi to ślubny. To są na ogół "paciorki" a czasem własnymi słowami. Ale
niestety nie zawsze to dobrze idzie, bo często wieczorem dochodzi do scysji z
latoroślą na tle lekcji do szkoły, braku porządku itp itd zachowań, i w tym
momencie żadne z nas nie ma ochoty się modlić...a wręcz inne mało
chrześcijańskie odczucia.
Do kościoła owszem chadzamy, a jakże. Ja w ogóle lubię wszelakie spotkania o
charakterze "uduchowionym" a Ślubny nie bardzo. Nie dlatego że ja jestem
strasznie wielkiej wiary tylko bardziej lubię się "socjalizować", duchowo też,
ja wyniosłam takie doświadczenie ze wspólnot.
A on nie. Ja nie wiem kiedy on się modli. Bo to jest ten typ ()) który nie
będzie się modlił na głos przy ludziach.
Myślę, że pewnie gdybyśmy się modlili razem, to by nam było lepiej jako
rodzinie. Ale co zrobić? A przychodzi mi na myśl z drugiej strony że "modlenie
się o to żebyśmy potrafili modlić się razem' jest trochę przewrotne, bo
ważniejsze chyba jest modlić się o to żebym to ja była lepsza jako żona a nie
on lepszy jako mąż. Zresztą to nie świadczy o "jakości" danej osoby jako
współmałżonka.
Ogólnie problem jest taki: nie modlimy sie razem a ja bym bardzo chciała i
czuję się w tym odosobniona.O.
Co tu zrobić? czy coś można "zrobić"?

justyna

[sion2]

Taki zbieg okoliczności: przeglądałam sobie właśnie wasze posty o modlitwie i
mój tata zawołał całą rodzinkę do pokoju i powiedział, że dziś jest 30ta
rocznicva smierci dziadka i żebyśmy sie razem pomodlili. Więc się
pomodliliśmy...

A co do mojej modlitwy to preferuję modlitwę myślną, czyli osobistą rozmowę z
Bogiem - temat dowolny, często cisza z wsłuchiwaniem się w Jego obecność.
Poza tym bardzo lubię brewiarz (4 tomowy), bo jest utkany z Pisma Świętego, w
chwilach udręki jedyne co mi wychodzi to modlitwa Psalmami.
Staram sie też codziennie medytować: albo fragment z Biblii albo z jakiejś
książki o życiu duchowym.
A najwazniejsza modlitwa to jednak codzienna Msza, bo to jest dziękczynienie,
uwielbienie za dar zbawienia i duchowe umocnienie Komunią św.
Trudno się modlić kiedy juz emocje są wyłączone, kiedy Bóg przychodzi w
oschłości serca - często uciekam od takiej modlitwy. Jednoczesnie jednak widzę,
że kiedy wytrwam to gdzieś na dnie serca, niezuważalnie w pierwszej chwili
powstaje takie umocnienie...

Kiedyś widziałam taką scenkę: byłam na adoracji Najświętszego Sakramentu i byli
różni ludzie, każdy modlił się cicho. Nagle wszedł do kaplicy jakiś biedny
człowiek, widać, ze chory psychicznie, ale jednocześnie panujący nad sobą,
brudny ale nie śmierdzący alkoholem i podszedł pod sam Najświętszy Sakrament -
ukląkł, ukłonił się i powiedział na cały głos "Jezu.... ulituj się nade mną!"
poczym ukłonił się jeszcze raz i wyszedł z kościoła. To było niesamowite
wyznanie wiary, jak w Ewnagelii, wiara, ze On na pewno pomoże i nie potzreba
żadnych długich formułek tylko okrzyk wiary... Zadziwiło mnie to.