prośba o modlitwę

[marvitka]

... tak mi trudno przyjąć, że jestem tylko prochem, wyzbyć się mniemania, że
jestem pępkiem świata, przestać mierzyć wszystko swoją miarą.

w tym Wielkim Poście modlę się o łaskę pokory .

Litania Pokory do Jezusa
O, Jezu cichy i pokornego serca, wysłuchaj mnie.
Wyzwól mnie, Jezu z pragnienia aby być cenionym,
z pragnienia aby być lubianym,
z pragnienia aby być wysławianym,
z pragnienia aby być chwalonym,
z pragnienia aby wybrano mnie przed innymi,
z pragnienia aby zasięgano mojej rady,
z pragnienia aby być uznanym,
ze strachu przed poniżeniem,
ze strachu przed wzgardą,
ze strachu przed skarceniem.
ze strachu przed zapomnieniem,
ze strachu przed wyśmianiem,
ze strachu przed skrzywdzeniem,
ze strachu przed podejrzeniem.

I także Jezu, daruj mi te łaskę bym pragnął...
aby inni byli więcej kochani niż ja,
aby inni byli wyżej cenieni ode mnie,
aby w oczach świata inni wygrywali, a ja bym przegrywał,
aby inni byli wybierani, a ja bym był pozostawiony,
aby inni byli chwaleni a ja bym był niezauważony,
aby inni byli we wszystkim uznani za lepszych ode mnie,
aby inni mogli stać się świętszymi ode mnie,
o ile tylko ja będę tak święty jak powinienem,

Amen.

[11.jula]

Bardzo dziękuję ci za tą litanię.
Bardzo daje do myślenia.

[brucha]

dzięki, to cos w sam raz dla mnie ;o)

[rohatyna]

oooo.... problem tu poruszony to bardzo trudna sprawa.....

Pokora na ogół nie jest zgodna z naszą naturą, chcemy być lepsi od
innych,pragniemy poklasku, uznania, i tak naprawdę chcemy być postrzegani , jako
lepsi od innych. Wypływamy na fali bogactwa, awansów, uznania..., a tak naprawdę
...to marność nad marnościami....
Najważniejsza jest miłość - do Boga , bliskich , przedkładanie dobra innego nad
własne....Ale ...dla zwykłego - człowieka ..- trudna sprawa...
Dziękuję ci Marvitka , za tę modlitwę, dała mi teraz przed Świętami wiele do
myślenia, będę ją powtarzać w intencji swojej i innych - dziękuję

[atama]

Modlitwa piękna, ale przyznam szczerze, że mam ogromną trudność z
jej ostatnią częścią.
Do prawdziwej pokory dalej mi niż na księżyc, ale...
żeby aż prosić o bycie mniej kochanym, gorszym, przegranym? Dlaczego
mam prosić o bycie gorszym, dlaczego tego pragnąć???
Jestem na etapie AKCEPTACJI tego, że jestem w czymś słaba, daleka od
doskonałości, omylna.
Ale żeby o to aż prosić? I na dodatek w porównaniu z innymi?

Jak dla mnie na razie mniejszy kaliber - z Fundamentu św. Ignacego:
„Człowiek po to jest stworzony, aby Boga, Pana naszego, chwalił,
czcił i jemu służył, a przez to duszę zbawił duszę swoją. Inne zaś
rzeczy na obliczu ziemi są stworzone dla człowieka i aby mu pomagały
do osiągnięcia celu, dla którego jest on stworzony. Z tego wynika,
że człowiek ma korzystać z nich w całej tej mierze, w jakiej mu one
pomagają do jego celu, a znów w całej tej mierze winien się od nich
uwalniać, w jakiej mu są przeszkodą do tegoż celu. I dlatego trzeba
nam stać się ludźmi obojętnymi [nie robiącymi różnicy] w stosunku do
wszystkich rzeczy stworzonych, w tym wszystkim, co podlega wolności
naszej woli, a nie jest jej zakazane [lub nakazane], tak byśmy z
naszej strony nie pragnęli więcej zdrowia niż choroby, bogactwa
[więcej] niż ubóstwa, zaszczytów [więcej] niż wzgardy, życia
długiego [więcej] niż krótkiego, i podobnie we wszystkich innych
rzeczach. [Natomiast] trzeba pragnąć i wybierać jedynie to, co nam
więcej pomaga do celu, dla którego jesteśmy stworzeni”

[brucha]

no, muszę przyznać, ze dzisiaj odmawiałam i ta ostatnia część
ugrzęzła mi w gardle. robię co mogę aby nie być to najgorszą, a tu
masz...

a jak już o pokorze wątek się zrobił, to zlinkuję ku przypomnieniu
stosowne tekty z Mnichów kóre dostarczył Andrzej (przypadły mi do
serca, bo pojawiły się na forum akurat własnie wtedy gdy były mi
potrzebne ;o).

forum.gazeta.pl/forum/w,16182,99303622,106237116,Re_O_pokorze.html

[marvitka]

atama napisała:

> Modlitwa piękna, ale przyznam szczerze, że mam ogromną trudność z
> jej ostatnią częścią.
> Do prawdziwej pokory dalej mi niż na księżyc, ale...
> żeby aż prosić o bycie mniej kochanym, gorszym, przegranym? Dlaczego
> mam prosić o bycie gorszym, dlaczego tego pragnąć???

Atamo, doskonale Cię rozumiem, mam podobne wątpliwości. Ale ponieważ litania
została mi zaproponowana przez spowiednika, ufam, że dla mnie jest dobra i
zgłębiam jej sens.

U Lewisa w 'Listach starego diabła do młodego' o pokorze znalazłam to:

'Mój Drogi Piołunie,
...
"Przez cnotę pokory, jak zresztą i przez wszystkie inne, Nieprzyjaciel pragnie
odwrócić uwagę człowieka od niego samego, a skierować ją ku Sobie i ku bliźnim.
Całe to poniżenie i znienawidzenie samego siebie ma ostatecznie zmierzać
wyłącznie do tego celu"
...
"Musisz zatem ukryć przed pacjentem prawdziwy cel pokory. Niech nie myśli, że
jest ona zapomnieniem o samym sobie, lecz że jest pewnego rodzaju opinią
(mianowicie niezbyt pochlebną) o jego własnych talentach i charakterze. Jak
wnioskuję posiada on rzeczywiście pewne talenty. Ugruntuj w jego świadomości
przeświadczenie, iż pokora polega na wmawianiu w siebie, że talenty te są mniej
cenne niż on o nich sądzi. Bez wątpienia w rzeczywistości są mnie cenne niż
sądzi, ale nie o to chodzi. Istotną rzeczą jest skłonić go, by wartość jakiegoś
przedmiotu oceniał inaczej niż jest w rzeczywistości, wprowadzając w ten sposób
pewien element nieuczciwości i udawania w sam rdzeń tego, co w przeciwnym
wypadku mogłoby stać się cnotą. Dzięki stosowaniu tej metody tysiące ludzi
uważa, że pokora to piękne kobiety usiłujące uwierzyć, że są brzydkie,
inteligentni mężczyźni usiłujący uwierzyć, że są głupcami".
...
"Nieprzyjaciel pragnie doprowadzić człowieka do takiego stanu umysłu, w którym
mógłby on zaprojektować najwspanialszą katedrę świata i zdawać sobie sprawę z
tego, że jest ona najwspanialsza, i cieszyć się tym faktem, nie odczuwając
jednak z tego powodu większego (ani mniejszego) ani innego zadowolenia niż, to
jakie odczuwałby, gdyby tego dokonał ktoś inny. Nieprzyjaciel chce w końcu, by
człowiek był tak dalece wolny od wszelkiej stronniczości na swoją korzyść, iżby
mógł cieszyć się własnymi talentami tak szczerze i pogodnie jak talentami swego
bliźniego lub wschodem słońca czy wodospadem. Na dalszą metę chce On, by każdy
człowiek był zdolny uznać wszelkie stworzenia (nawet samego siebie) za coś
wspaniałego i doskonałego. Pragnie on zabić czym prędzej ich zwierzęcą miłość
własną: lecz obawiam się, że w Swej długofalowej polityce pragnie On ożywić w
nich nowy rodzaj miłości własnej - dobroczynność i uczucie wdzięczności dla
wszystkich, włączając w to także samych siebie. Z chwilą gdy się naprawdę nauczą
kochać swych bliźnich jak siebie samych, wolno im będzie kochać siebie jak swych
bliźnich"

[marvitka]

i jeszcze sobie tak myślę, że te prośby dla innych (żeby byli bardziej cenieni,
bardziej zauważeni, lepsi ode mnie) to może chodzi o ćwiczenie własnej woli by
pozostawać w cieniu (nie szukać poklasku, nie wywyższać się nad innymi). I że
bardziej niż o poniżenie siebie chodzi by pragnąć dla bliźniego jak najlepiej,
nawet lepiej niż mam ja.

dużo tłumaczą też te 2 ostatnie wersy:
'aby inni mogli stać się świętszymi ode mnie,
o ile tylko ja będę tak święty jak powinienem',

ważne to 'o ile' - ja też muszę dążyć do świętości, czyli też się doskonalić,
uczyć (a nie pozostać gorszym , miernym).

tak sobie próbuję tłumaczyć sens tej litanii, choć nie wiem czy nie błądzę ...
trudno mi ją odmawiać, przyznaję

[rohatyna]

Ja rozumiem to tak , że powinniśmy przedkładać dobro innych nad własne , we
wszystkich poruszonych tu aspektach, i nie to że chcemy być chorzy , czy
nieszczęśliwi, ale pragniemy zdrowia i szczęścia bardziej dla innych niż dla
siebie - I Wtedy Będzie Nam Dane .
pozdrawiam