Wychowywanie do nieuczciwości

[verdana]

Piszę, bo miotają mną niechrzescijańskie uczucia
Zastanawiam się bowiem, czy wychowanie uczciwego dziecka jest w
ogóle możliwe. Przy czym, aby było jasne - nie mam na myśli kogos ,
kto jest 100% pradomowny, wali prawde w oczy, albo zapytany opowiada
rodzicom szczerą prawdę o sprawach, ktore ma prawo zatrzymać dla
siebie.
Chodzi mi raczej o nie oszukiwanie, uczciwość na
poziomie "przyzwoitym", nie heroicznym. I dochodzę do wniosku, ze
albo uczciwość, albo szkoła. I ze wychowywanie dzieci i
mlodzieży "do oszustwa" stało się tak powszechne, ze większość
rodziców i nauczycieli juz tego nie widzi.
Zaczyna się od razu w pierwszych klasach. Dziecko ma zadanie domowe -
duża część rodziców siedzi z dzieckiem, poprawia błędy, instruuje.
Dziecko dostaje dobrą ocenę, pani go chwali, rodzice są dumni.
Dziecko, z ktorym rodzice nie siedzą, które oddaje uczciwie i
samodzielnie zrobioną pracę - jest oceniane niżej, a często i
ganione. I rodzice uczacy sie z dzieckiem nie odczuwają tego, jako
nadużycia - przeciwnie, uznaja to wrecz za swój obowiazek. Nie
widzą, ze oceny za pracę niesamodzeilną, poprawioną, jeśli nie wręcz
zrobiona przez rodziców demoralizują w pewnym sensie.
A dalej już tylko gorzej. Prace zbyt krótkie, a samodzielne -
ocenianie nizej niz prace ściągnięte z internetu.
Tak mnie naszlo, bo moj syn pisał pracę zaliczeniową na ITN z
polskiego. Przeczytał mnóstwo, napisał całkowicie samodzielną pracę -
i nauczycielka kazała mu ją poprawić. Wymaganie były dostosowane -
nie przesadzam - do poziomu przyzwoitego licencjatu, a nie pracy
gimnazjalnej, choćby i dla zdolnych uczniów.
W domu rozgorzała dyskusja - czy w takim razie nalezy pomoc (czytaj -
poprawić za syna, przy jego współudziale zaledwie), czy też syn
powinien odmówic - prawdopodobnie wywołujac awanturę, tracąc
wpisanie ITN na świadectwo i rezygnując z wyższej oceny z polskiego.
Oczywiście siostra pomogla, ale szlag mnie trafia. Potem studenci
kompletnie nie rozumieją, dlaczego praca ma być napisana uczciwie i
samodzielnie - a ja zaczynam rozumieć, ze to nie jest
kwestia "dzisiejszej mlodzieży", tylko wpajania w "dzisiejszą
mlodzież", ze MUSI być przynajmniej częściowo nieuczciwa - inaczej
nie spelni szkolnych ( i co mnie najbardziej boli - rodzicielskich)
wymagań.

[sylwia0405]

To niestety zaczyna się już w pierwszych klasach szkoły podstawowej.
Mam syna w drugiej klasie i nie siedzę z nim nad zadaniami - efekty
też są różne. Jak czegoś nie rozumie - wie, że może zapytać i mu
wytłumaczę, ale lekcji nikt za niego nie odrabia. Szczęśliwie mamy
mądrą Panią - która docenia samodzielność dzieci. Ale oceny też
bywają niestety różne
Natomiast co do studiowania - trochę jestem w temacie bo
właśnie 'usiłuję' zakończyć pierwszy rok - to widzę, że część
wykładowców zadając prace pisemne oczekuje opisania własnych odczuć
a nie analizy naukowej - wprawny profesor od razu zauważy jak coś
jest ponad poziom A niektórzy korzystają z programów do
sprawdzania prac. Ale niestety nawet na wydziale takim jak teologia
też różne sytuacje mają miejsce - i to jest dla mnie smutne ...

[sebalda]

Nigdy dzieciom nie pomagałam w robieniu prac, bo zwyczajnie sama jestem mniej
uzdolniona manualnie od nich. Pamiętam, jak w szkole syna był konkurs na szopkę.
Młody ciężko się napracowal, zrobił szopke naprawdę piękną, figury z masy
solnej, odjęło mi mowę z zachwytu. Oczywiście wygrala szopka zrobiona calkowicie
przez tatusia, co było widać gołym okiem, 12-latka nigdy nie byłaby w stanie
zrobić takiej konstrukcji. Syn się nie przejął tak bardzo, bowiem
wytłumaczyliśmy mu sprawę, a nasze zachwyty chyba mu pomogły uporać się z
poczuciem niesprawiedliwości. Ale to naprawdę jest trudne.
My mamy szczęście do szkół (gimnazjum i liceum), u nas promuje się samodzielność
i kreatywność. To szczególne szkoły, jestem z nich bardzo zadowolona, corka
właśnie zdała w nim maturę, syn jest w drugiej klasie gimnazjum. Verdano, jeśli
jesteś z Warszawy, bo nie zwróciłam nigdy uwagi gdzie mieszkasz i nie wiem,
napisz do mnie na priva, o szkołach dzieci moge długo i namiętnie. Inna sprawa,
że ja, i dzięki temu moje dzieci, staramy sie zawsze widzieć jasne strony życia,
pewnie jakieś wady obie szkoły też mają. No i wiele zależy od konkretnego
nauczyciela. Przy czym dyrekcja ściśle dobiera nauczycieli i ich sprawdza, liczy
się ogólny trend szkoły w kierunku promowania indywidualności ucznia i jego
uzdolnień.

[maadzik3]

Nie wiem co to jest ITN ale groza powialo. Tez mnie przeraza to wychowywanie do
niesamodzielnych prac i plagiatow, ale przeraza (na razie) na odleglosc. Z
postow. Szkola Mlodego na razie stoi na wysokosci zadania - nauczyciel doskonale
wie kto co potrafi, w czym jest mocny a w czym slaby. Prace domowe sa
samodzielne. Moje dziecko, obarczone pewnymi problemamy z mala motoryka i
integracja sensoryczna, bazgrze jak kura pazurem albo gorzej. Mnie to wpieprza
(chyba bardziej niz nauczycielke). Bywa ze gumuje mu kawalek zadania domowego i
kaze pisac jeszcze raz (w tych najbardziej drastycznych przypadkach). Niemniej
nigdy nie wpadlo mi do glowy robic czegos ZA niego. Pilnuje, czasem sprawdzam
(no w koncu ma 7 lat od dzisiaj), ale za niego - nie. I z tego co widze
wiekszosc rodzicow tak postepuje. Niemniej czytajac niektore szkolne historie
zastanawiam sie jak dlugo i kiedy wpadniemy w kierat. Moge tylko trzymac kciuki
i - mimo wszystko - starac sie wychowac uczciwego czlowieka. Pewnie kiedys bede
musiala powiedziec mu ze za to mozna dostac po wiadomej czesci ciala i jest to
wliczone w cene. Cene bycia uczciwym. Tylko jak wytlumaczyc dlaczego tak wielu
doroslych uwaza te cene za smiesznie wysoka a pojscie na skroty za oczywistosc?

[verdana]

ITN to indywidualny tok nauki, przyznawany w tej szkole uczniom
szczególnie uzdolnionym z danego przedmiotu. Mój syn ma ITN prawem
kaduka, bo miniumum do jego otrzymania to 5, a on ma trójki i
czwórki - i to mi się akurat podoba, ze doceniono wiedzę
typowo "pozaszkolną". Rozumiem też, ze wymagania na ITN sa znacznie
wyższe (znacznie więcej lektur, Ferdydurke, Turgieniew cyba itd),
samodzielne prace - ale bez przesady. nawet promotorzy pomagają w
dobraniu bibliografii...
A cena za powiedzenie nauczycielce "Nie zrobię" nie tylko jest
wysoka, ale w szkole oznacza, ze uczeń jest niesubordynowany. Uznaje
się to nie za odwagę, a za zwykle chamstwo i wychowuje tak, aby
lepiej było zrobić nieuczciwie, niż nie zrobić wcale.
I mówimy tu o bardzo dobrej, bardzo przyzwoitej i przyjaznej
młodzieży szkole.

[sebalda]

ITN to indywidualny tok nauczania, a w praktyce to takie rozszerzone lekcje z
wybranych przez dziecko przedmiotów, dodatkowe zajęcia. I tutaj szczególnie
powinna być promowana samodzielność i kreatywność, bo to przedmiot ulubiony i
wybrany.
Maadzik3, mój syn też pisze strasznie, ale poza tym ma ewidentne zdolności
techniczno-manualne, na przykład pięknie maluje figurki, zatem chyba nie mogę
liczyć na to, że jest czymkolwiek obarczony Ale też jako jedyny w rodzinie ma
problemy z ortografią, tylko jakoś nie widziałam jeszcze powodu do niepokoju czy
konieczności badania go. W przyszłym roku pisze egzamin gimnazjalny, może jednak
powinnam z nim iść do jakiejś poradni? Jego polonistka tak ceni jego rozprawki
za treść i kreatywność, że nie robi problemu z obrzydliwego, nieczytelnego pisma
i blędów ortograficznych, ale boję się, że nie wszyscy nauczyciele i
egzaminatorzy będą tacy wyrozumiali.
Z dzieckiem trzeba bardzo dużo rozmawiać, tłumaczyć, wspierać indywidualność,
chwalić za samodzielność, one potem są z tego dumne i nawet jeśli zobaczą, że
ktoś został wysoko oceniony za niesamodzielną pracę, to i tak ich własna
satysfakcja będzie dla nich nagrodą.

[verdana]

Idź.
Piesze to jako matka trzech dysortografików. Bez zaswiadczenia o
dysortografii i dysgrafi (o ile to oczywiście przyczyna jego
kłopotów) nie ma szans na dobre zdanie egzaminu.
Tylko trzeba to załatwiać jak najszybciej - poradnie nie wystawiaja -
i slusdznie - zaswiadczeń osobom, ktore przyszły tuż przed
egzaminem, uznając to za próbę ulatwienia sobie życia, a nie
zyskania pomocy. Bo stwierdzenie dys- łączy sie z koniecznoscią
cieżkiej pracy i reedukacji.
I nie, nie bądźmy naiwni - dziecko nie będzie miało satysfakcji,
jesli jego praca będzie systematycznie niedoceniana, a on sam -
karcony. Nikt z nas nie powiedziałby, ze dla dorosłego, omijanego
przy wszystkich awansach, oplacanego niżej od kolegów, a potem
przesuniętego na gorsze stanowisko - wystarczajacą nagrodą będzie
satysfakcja, że jest uczciwy i spokojnie przyjmie awans mniej
uczciwych kolegów. A przeciez to zupełnie to samo.

[sebalda]

Dzięki za radę, syn twierdzi, że chce iść sprawdzić, czy nie jest dysgrafikiem,
bo ma przeświadczenie, że tak, choć dla mnie to dziwne, bo nikt z rodziny takich
problemów nie miał, a ja myślałam, że to jest jakoś uwarunkowane genetycznie,
ale może się mylę. Wcześniej nie było tego problemu, bo młody jest bystry i te
niedoskonałości nadrabiał wygadaniem na lekcjach, ogólnym entuzjazmem i
logicznymi wypowiedziami, miał też szczęście do polonistek, które się nie
czepiały, ale pewnie masz rację, że w przyszłości może nie mieć tyle szczęścia.
Co do satysfakcji pewnie też masz rację, u nas na szczęście nie doszło do
rażących problemów z niedocenianiem, ale kiedyś dzieci mogą się z tym spotkać i
być na to nieprzygotowane, co jest jeszcze bardziej niepokojące. Ale jakie jest
rozwiązanie? Przecież nie będziesz pochwalać nieuczciwości i nie zaczniesz syna
wyręczać w pracy, żeby dostawał lepsze oceny. Przecież to bezsens, przecież
takie wyręczane dziecko kiedyś stanie przed koniecznością samodzielnej pracy i
co wtedy? Nie, ja jednak wolę podkreślać wartość własnej satysfakcji, uprzedzać,
że nie zawsze świat jest sprawiedliwy, ale jednak ciągle chwalić samodzielność i
poczucie własnej wartości. Nigdy nie podcinać skrzydeł. Czy Twoje corki źle na
tym wyszły, przecież one chyba też były uczciwe i pracowały samodzielnie,
nieprawdaż?

[verdana]

Nie musi być uwarunkowane genetycznie, a jesli nawet - to być może
jacys odleli krewni. Moja matka jest redaktorem, mąż jest
redaktorem, babcie i prababcie bibliotekarki - czyli wszyscy
perfekcjonisci, jesli cjhodzi o ortografie, tylko jedna ciotka... I
po tej ciotce moje wszystkie nieszczęsne dzieci - przy czym ciotka
czasami robi błąd, a moi synowie czasami błędów nie robią.
Nieuczciwosci nie pochwalę, ale z kolei zostawić syna sam na sam z
niewykonalnym zadaniem - tez nie zostawię. Szczególnie, gdy wlozył w
to miesiące samodzielnej pracy. jak twierdzi moje ulubione prawo
rzymskie "Nie mozna od nikogo wymagać niemożliwego." A szkoła
wymaga - co wtedy? Własnie o to mi chodzi - o brak dobrego
rozwiązania.
Moja córka (sztuk jeden) wyszła na tym - czy ja wiem? Trudno ocenić -
na pewno nie dostała się do wymarzonego oliceum (m.in. za odmowe
wykonania zadania), na pewno bylam wzywana wielokrotnie do szkoły. A
i tak pod koniec liceum, tuż przed matura załamałam się i napisałam
za nią kilka prac z trzeciorzednych przedmiotów.
Uczciwość ? tak, oczywiście. Ale kidy wymaganie od dziecka
bezwzglednej uczciwosci zamienia się w sztywna doktryne, ktora
zamiast uczyć, wywoluje opór i poczucie, ze rodzice kompletnie nic
nie rozumieją i nie wspieraja?

[sebalda]

Sorry, pomyliłam się z tymi dziećmi, przecież wiem, że masz dwóch synów i córkę,
nie wiem, co mam w głowieW ktorej klasie jest młodszy syn?
A wracając do córki, to chyba jednak suma sumarum się wybroniła mimo tych
wszystkich problemów w szkole, chyba robi to, co chciala robić, z tego co
pamiętam, a to chyba najważniejsze.
A rozmawiałaś z nauczycielką od tych ITN-ów? Może trzeba kobiecie przemówić do
rozumu?
Jak juz pisałam, ja swojemu synowi robię czasami bardzo pobieżną korektę, ale
kiedyś mu nie szło pisanie (Mały książę, trudna sprawa nawet dla dorosłych moim
zdaniem) i bardzo się zdenerwował, jak chciałam mu podpowiedzieć, jemu wręcz
uwłaczałoby, gdybym mu chciała pomóc inaczej niż tylko tą korektą. I tak mi ją
zresztą wtedy wypomniał, że gdybym mu nie sprawdzała prac, to pewnie miał by
gorsze stopnie, a to nie jest prawda. Syn w sumie jest uzdolniony matematycznie,
ale on bardzo chce dorównać siostrze i chyba dlatego z polskiego stara się w
dwójnasób, co mnie skądinąd bardzo cieszy
Córce z kolei doradziłam temat pracy maturalnej z polskiego, potem też służyłam
jej radami w trakcie przygotowania prezentacji, aż mnie ofuknęła, że za bardzo
się angażuję. Ja bardzo cenię dzieci za tę ambicję i samodzielność, ale jak
mówię, nigdy za to nie płaciły ceny niedocenienia, może mają farta.

[verdana]

Problem w tym, ze do oddania pracy zostało 10 dni, z czego 8 syn
spedzi na szkolnej wycieczce - o czym nauczycielka wie. Książki8,
ktore sa bibliografią do pracy znajdują się w bibliotekach, do
których syn, jako ze ma lat 15 nie ma wstepu...
Nie mowiąc już o poprawkach, które wymagają znajomosci historii
literatury na poziomie uniwersyteckim. Moja córka zna tę
nauczycielke dobrze i przypomniała mi podobny epizod z wlasnej
kariery szkolnej - napisała samodzielnie o tym, jak jeden z mitów
funkcjonuje w kulturze światowej (pamiętam to) i okazało sie , ze
dostała tylko czwórkę - szóstkę dostała 20 czy 30 stronicowa praca,
napisana ewidentnie przez dorosłego.
Ale moja córka wybronila się być moze dzięki mojej nieuczciwosci,
kiedy ona uczyla się do matury, a ja opracowywałam pracę z
geografii

[sylwia0405]

Madzik całkowicie się zgadzam - i też czasem gumuję pół pracy i każę
pisać od nowa

[verdana]

Mnie kilku psychologów tego stanowczo zabroniło. Najlepsza z nich,
ta, ktora doprowadziła syna "do pionu" powiedziała, ze dziecko w ten
sposób uczy się, ze praca szkolna i nauka jest sprawą mamy - to raz.
A dwa - ze jest bardzo nieprzyjemna. Gdy dziecko powtarza zrobioną
juz pracę, uczy się jednoczesnie sumiennosci i traci chęć do nauki
jako takiej. Ja jednak wole niesumienne, a chętne.

[maadzik3]

Hmm... no to musze przemyslec. Przy czym nie jest tak ze ja to swiadomie stosuje
celem tresury. Zasadniczo pozwalam oddawac kulfoniaste prace, nauczycielka i tak
wie jak moje dziecie pisze. Ale czasami widzac male "n" wieksze od "t" wkurzam
sie strasznie i wtedy kawalek gumuje - jednym slowem to mniej premedytacja a
bardziej chwilowy amok (jak juz mam naprawde dosc) Jednoczesnie staram sie jak
najmniej nadzorowac i zachecac do zupelnie samodzielnego odrabiania. Czasem sie
uda, czasem jak nie wejde do pokoju co 2 minuty to bedzie odrabial do kolacji
(czytaj: siedzial przy biurku i myslal o niebieskich migdalach). Wiem co lubi
robic (robi dobrze i szybko), wiem czego nie lubi. Nie wiem jak zmobilizowac (a
nielubiane kolorowanie tez sie trafia, nie wymagam starannosci, ale odrobic
zadanie trzeba). Od ukonczenia dwoch lat (bez przesady, moze i wczesniej) moj
syn byl typem ktory wie co lubi, wie czego chce i proby odwrocenia uwagi czy
zainteresowania go czyms innym (zwykle w tym wieku latwe) byly z gory skazane na
niepowodzenie. To mu zostalo, co ma wiele zalet (naprawde je dostrzegam) i
niestety kilka wad. Pamietam jak mial 2 lata i bylam z nim i kolezanka w
cukierni. Bylo ze 30 smakow lodow do wyboru jak nie lepiej. Zapytalam jakie dwa
smaki chce, obejrzal wystawke, dopytal co jest co i wybral. Kolezanka w ramach
eksperymentu na Mlodym podpuszczala go pytajac ze moze takie, a moze takie, a
jeszcze co innego i... za kazdym razem slyszala "nie" i powtorzony oryginalny
wybor. Ten typ tak ma, juz sie zzylam i doceniam, ale czasem trzeba cos napisac
lub (nie daj Bog) pokolorowac i wtedy matka (ja znaczy) ma cwiczenia w
anielskiej cierpliwosci. A jako zywo aniola nie przypominam. Nie wiem wiec - jak
nie gumowac (jak juz widze na czerwono) to co? Zaczac cwiczyc joge?

[sylwia0405]

Muszę to przemyśleć verdano generalnie staram się nie przesadzać
z tym gumowaniem, ale przyznam się że mi się zdarza. Generalnie
wogóle odkąd poszłąm na studia - nie mam zbyt wiele czasu
na "kontrolowanie" syna, co wychowawczyni stwierdziła - wyszło na
dobre. Zaczął się zachowywać jak dziecko, a nie jak postawiony w
kącie posążek. Niestety przyszło za tym też trochę problemów,
których się nie spodziewałam - no ale modlę się i z dzieckiem
rozmawiam, rozmawiam i jeszcze raz rozmawiam.
Reasunując - dzięki za Twój post verdano - bo mam pewność, że nie
robię nic złego pozwalając, żeby praca domowa nie była jak "spod
igły". Czasem miałam w tej kwestii wątpliwości.

[sebalda]

Ja miałam do wyboru: dziecko szczęśliwe, twórcze, pełne zapału, ale bazgrzące
czy dziecko ładnie piszące, ale wymęczone i zniechęcone (przez chwilę
próbowalam, to wiem). Wybrałam to pierwsze. Pocieszę Was, syn ma z polskiego
same piątki i szóstki, a jest w dobrym gimnazjum. Może teraz uczą nauczycieli,
że to niepotrzebne frustrowanie dzieci, że kaligrafia już nie jest tak ważną
dziedziną (trochę szkoda, ale takie życie) i już tak nie gonią dzieci za
bazgroły. Kto z nas teraz pisze odręcznie i jak dużo? Mnie tylko niepokoi
nieczytelność pisma syna, czasami sam nie może się odczytać, i trudności z
ocenieniem go na egzaminach, które będą oceniane na zewnątrz. Stąd chyba jednak
pójdę z nim do poradni w sprawie dysgrafii.

[azile.oli]

Ja się przyznam, że kiedy dzieci były małe, nie robiłam prac za
nich, nie zawsze sprawdzałam, za to dużo omawiałam ''ponad'' temat.
Niestety, w gimnazjum zdarzyło mi się parę razy zrobić pracę za
dziecko, dodam, że córka zrobiłaby ja lepiej, ale miala wybór: albo
plakat/album, albo nauka do olimpiady.
Dodam jeszcze, że odmowa uczestnictwa w jednej z olimpiad ciągnię
się za nią dość nieprzyjemnie już 3 rok.
A wracajac do młodszych dzieci - moja córka miała cudowną
wychowawczynię w klasach 1-3. Po pierwsze - od razu zapowiedziala,
że ona pozna pracę niesamodzielna i jej nie oceni, po drugie,
zaznaczyła, że jeśli dziecko jest zmęczone, ma gorszy dzień, może
wykonać część pracy, byle samodzielnie. Czyli nie dwie linijki
literek napisane przez Basię, a reszta przez mamę, ale tyle, ile
dziecko może (z adnotacja rodzica, że to nie z lenistwa).

[verdana]

O to mi własnie chodzi. Być może przy najmlodszych uczniach jeszcze
się da uczciwe do bolu. Przy starszych sztywna postawa "wszystko
musisz sam, jak nie umiesz/nie chcesz powiedz nauczycielowi" jest
stanowiskiem, ktore można utrzymać tylko tracąć zaufanie dziecka,
albo narazając dziecko na niewspółmierne do całej sprawy przykrosci.
Mój najmlodszy miał niezłą nauczycielke w klasach I-III, ale tu
własnie się nie sprawdziła. Przez dwa lata, ku mojej wscieklosci,
syn odmawiał robienia wszelkich prac dodatkowych. Nie i już. W
trzeciej klasie zaczęłąm oglądać wywieszone wypracowania - wlasnie
taka pracę. Ani jedno, zareczam, nie było napisane przez dziecko.
Zwróciłam pani uwagę - powiedziała, ze o tym wie, ale gdy zwraca
rodzicom uwagę, to awanturują się, ze to dziecko samo zrobiło. Wiec
machnęła ręka.
Efekt - moj syn miał niższe stopnie niz te dzieci, a niechęć do
dodatkowych prac przeszła mu dopiero w gimnazjum.

[tolka11]

Tak to jest wychowywanie do nieuczciwości. Niestety.
I sama z pierszą przezywałam podobne sytuacje (rodzic robił pracę,
praca moejgo dziecka była gorsza), ale się nie dałam. dziecko ma
robic samo i już. Problem mi się rozwiązał, gdy dziecko poszło do
szkoły plastycznej.
A ze strony nauczyciela: stanowczo i konsekwentnie odrzucam prace
niesamodzielne. Za pracę samodzielna bywa daję ocenę lepszą niż na
to zasługuje, doceniam tę samodzielność, im wyzsza klasa (gimnazjum
i liceum) tym wyżej podnoszę poprzeczkę. I uwierz mi Verdano przez
lata znosiłam nieustające wizyty rodziców z pretensjami: ale ja
tylko pomogłam/pomogłem to dlaczego pani nie chce tego przyjąć?
Uch!!! Na nic tłumaczenia. Tylko uporem wypracowałam sobie markę
tej, co nie przyjmuje plagiatów i prac rodziców. I piszą sami, raz
lepiej raz gorzej, ale piszą. Razem uczymy się wyszukiwać
informacje, razem mamy frajdę z odkrywania. Buczą i piszą. Ale za
parę lat doceniaja mój osli upór.
Tylko litości ilez mozna? To w końcu rodzice wychowują i rodzice
oszukują.
Ja nie odpuszczę, ale moje koleżanki i koledzy odpuszczają. Czasami.
Bo już nie mają siły walczyć z rodzicami.

[verdana]

Ależ ja Ci wierzę (tez bylam nauczycielka). I co gorsza mam większe
pretensje do rodziców, niż nauczycieli. rodzice, robiąc prace za
dzieci, albo nawet wspólnie z dziećmi, albo - przypadek
najłagodniejszy - poprawiając, śrubuja poziom tak, ze samodzielne
dziecko nie ma szans. A nauczyciel często jest w trudnej sytuacji -
musi udowodnić, ze dziecko samo czegos nie zrobiło, a wystarczy raz
się pomylić. Bo zdarzają sie dzieci tak wyrastające ponad
przeciętność, ze latwo ich prace wziąć za prace rodziców. I bardzo
powaznie skrzywdzić.
Dla mnie największym winowajcą są programy i wymagania szkoły. Jak
słusznie to okreslił pewien madry człowiek "Największą tragedią
szkoły jest to, ze żąda zawsze prawidłowych odpowiedzi."

[tolka11]

A wiesz, ze z tym tez miałam i miewam problem: jak nie skrzywdzić,
bo całkiem sporo wyrasta ponad przeciętność? Nie uczę polskiego i to
mi poniekąd ułatwia sprawę, bo prace piszą na lekcji poczatkowo.
Krótkie, ale własne. Jak już poznam delikwentów to rzadko krzywdzę.
A jak popełnię błąd to przepraszam, też mam prawo do pomyłek.
Marzy mi się szkoła z kilkoma przedmiotami obowiązkowymi w stopniu
rozszerzonym i kilkunastoma (lub mniej) stopień zaawasowania do
wyboru. to tak z grubsza. Ale napotykam zaciekły opór środowiska: no
bo jak to tak ogólnie wykształcony a nie wie jaki jest wzór fizyczny
określający cośtam!!!
Lubię czytac prace nawet te z ewidentnie źle poprowadzona
argumentacją, ale własne, WŁASNE.

[verdana]

To mamy wspólne marzenia I co gorsza, takie marzenia torpedują
rodzice także, człek ma być wszechstronnie kształcony. I na nic moje
tłumaczenia, ze gdzie tu mowa o kształceniu ogólnym, gdy w szkole
praktycznie nie ma filozofii, ekonomii, czy nauk spolecznych...
Ja za to marzenie chyba zapłacę majątek, bo syn znalazł własnie
takie liceum, gdzie to wszystko jest+ trzy poziomy kazdego
przedmiotu.

[andrzej585858]

Wygląda na to że miałem wyjątkowo tolerancyjnych nauczycieli, zwłaszcza
polonistów. Ilez oni się namęczyli żeby nauczyć gdzie stawia się przecinki -
efekt, do dzisiaj nie wiem gdzie.
Być może mam jakiś rodzaj dys- nawet nie wiem jak to się nazywa. Niestety za
moich młodych lat, nikt nie wiedział o istnieniu takich chorób, a przynajmniej
nie przypominam sobie, aby w szkole był uczeń z takim rozpoznaniem.
Za to - nie tolerowano leworęcznych, a ja jestem typowym mańkutemm chociaż
jakimś cudem zostałem nauczony do pisania prawą ręką, co sobie teraz chwalę, bo
mogę pisać zarówno lewą jak i prawą.
Nie było to chyba dla mnie, jako dziecka, zbytnio traumatyczne przeżycie, gdyż
nie zachowały mi się w pamięci jakieś złe wspomnienia. Podejrzewam że wyjątkowa
cierpliwość mojej Mamy pomogła w tej nauce pisania prawą ręką. Takie to czasy były.

Natomiast, o ile pamiętam, to zarówno w podstawówce, jak i w liceum bezlitośnie
były tępione niesamodzielne prace. Tak więc kwestia odrabiania prac domowych
przez rodziców, zamiast przez ucznia praktycznie nie istniała. Dochodziło czasem
do, z punktu widzenia, ucznia, humorystycznych sytuacji, gdy nauczyciel oddawał
wypracowanie mówiąc do ucznia - dzisiaj twoja mam otrzymała ocenę niedostateczną.

Problemem było natomiast co innego - zawyżanie ocen dla dzieci miejscowych
prominentów. A był taki zwyczaj że najlepsi uczniowie po zdaniu matury
otrzymywali prawo do studiowania bez konieczności zdawania egzaminów wstępnych.
Z reguły otrzymywały takie wyróżnienia dzieci miejscowych lekarzy, adwokatów
itp. Owszem, uczyli się dobrze, ale czasem naprawdę osoby bardziej na to
zasługujące były pokrzywdzone.
Tak też bywało, niestety.

[verdana]

Cóż, Andrzxeju, równolatkami jesteśmy, a doświadczenia mamy inne.
Mój mąż jest leworeczny, w pierwszej klasie nauczycielka go
usilowała przestawić, ale zbuntował się i on i rodzina - gdzieś po
roku. Pisze lewą. I był wlasnie takim "prymusem", a jego rodzina
zdecydowanie nie byla prominentna - bibliotekarka i nauczyciel
plastyki (w innej szkole). Ale podejrzewam, że rzeczywiście poza
Warszawą było inaczej. Na studiach robilismy wielkie badania w
Bydgoszczy i wtedy zobaczyliśmy, ze w Warszawie żyjemy w innym kraju.
A za mnie matka robiła niemal wszystko, co trzeba było zrobić na tak
zwane "roboty ręczne", inaczej chyba bym została przez te roboty
gdzieś w połowie podstawówki na zawsze.
Nie mówiac już o tuym, ze w liceum napisałam przyjaciółce wszystkie
prace wakacyjne - nauczycielka postawiła jej tróje z laski, zadając
nieprawdopodobną liczbę wypracowań. Wyłącznie przez zlosliwość.
Bylysmy razem na wakacjach i w ramach "pomiocy" pomogłam.

[sebalda]

> A za mnie matka robiła niemal wszystko, co trzeba było zrobić na tak
> zwane "roboty ręczne", inaczej chyba bym została przez te roboty
> gdzieś w połowie podstawówki na zawsze.

Mam dokladnie takie samo doświadczenie. Na szczęście najwyraźniej takie
uzdolnienia dziedziczy się w trzecim pokoleniu i moje dzieci mają po mojej
mamie dryg do prac manualnych, nieustająco budząc mój podziw, zazdrość i
zachwyt. Jaka to oszczędność była, jak córka chodziła w zeszlym roku na
rozliczne "osiemnastki". Wszystkie prezenty robiła własnoręcznie i były one
naprawdę ciekawe, dowcipne i pięknie wykonane.
Nie wiem, co by było, gdyby dzieci prosiły mnie wcześniej o pomoc w pracach
ręcznych, rozpacz

[verdana]

Problem w tym, ze moja matka drygu nie miała. Jechała na
trójeczkach

[sebalda]

Ja na piąteczkach Ja byłam ewidentnym antytalenciem, ale nie rozumiem matek,
ktore wyręczają dzieci w takich pracach od najmłodszych lat. Mialam taka
koleżankę, dzieci były w przedszkolu i potem w pierwszych klasach, stopni za to
jeszcze nie dostawaly, a ona pracowicie wszystko za nie wykonywała. Po co? Czego
to uczy? Przyjeżdżała do mnie w odwiedziny i kleiła, szyła, dziergała, żeby jej
dzieci wypadły jak najlepiej? Dla mnie to trochę chore. Straciłam z nią kontakt,
ale jeśli ona nadal tak robi, to ma sporo roboty przy dwójce. Fakt że zawsze
była niepracująca, czas i chęci miala. A może ona tak się realizowała twórczo.
Ale kosztem dzieci niestety i to nie jest fajne.

[verdana]

To zalezy.
W pierwszej klasie mielismy zrobić ul z papieru. Minęło lat 45, a ja
próbę własnorecznego wykonania tego ula pamiętam do dziś. Cos w
rodzaju koszmarnego snu, gdzie wszystko się rwie i psuje. Robilam i
plakałam - cały dzień.
Po takich doswiadczeniach dalsze tego typu wycinanki chyba robiła
mama. Bo ja ich nie pamiętam,a nie sadzę, abym się tego kiedykolwiek
nauczyła. Zresztą - po co?
Ale jeśli mama robi nie dlatego, że musi, tylko żeby dziecko lepiej
wypadło - to ja tego po prostu nie rozumiem.