Ludzie sukcesu ?

[mader1]

Czy nie marzylybyscie, zeby Wasze dzieciaki byly ludzmi sukcesu ? Wiem, ze
moja mama zmeczona jest troche moim miotaniem sie miedzy rodzina, rozwojem
duchowym a praca. Chyba wolalaby troche prostszy egzemplarz A Wy - co
powiecie, jezeli Wasza zdolna corka zrezygnuje z kariery zawodowej ( albo
wrecz z pracy) ? Albo Wasz zdolny syn miast bic sie o stanowisko dyrektora
ew. czlonka zarzadu, wyjedzie na wies i zacznie pracowac z zaniedbana
mlodzieza ? Nie bedzie Wam zal ?

[carla7]

Znalezienie w życiu tego co się lubi, pasja, chęć i zaangażowanie w to co się
robi jest skarbem. Gdyby mój syn zaszył się gdzieś, ale robił coś z sercem,
całym sobą, to nie martwiłabym się. Efekty jego pracy nie musiały by przypominać
fajerwerków.
Najważniejsze, żeby znalazł swoje powołanie. Natomiast gdyby uciekł ze strachu,
gdyby bał się życia, bał się dobrej walki, to żałowałabym bardzo.
Niestety w życiu wielu nie poznaje "swojej pracy" nigdy.
Pomimo zdobytego wcześniej wykształcenia, nie rozwijają się, nie ma w nich pasji.

[mader1]

Czyli uwazasz,ze glownym problemem jest, ze ludzie nie wiedza, co chca robic,
albo nie potrafia to zawalczyc ?To madre, co napisalas. Taka bylejakosc. A
jezeli syn wprawdzie na skutek roznych zawirowan nie wie, co chce robic, ale
WIE CZEGO ROBIC NIE CHCE ?
Dla mnie najwieksza porazka jest robic to czego sie nie chce. Ale byc moze Bog
zsyla na ludzi tez takie doswiadczenie - np. wtedy, gdy jest to jedyna
mozliwosc zarobku.

[carla7]

Oczywiście, łatwiej odgadnąć (odczuć), czego nie chce się robić. Często patrzę
na czyjąś pracę i WIEM, że to nie dla mnie. Sama mam za sobą to przykre
doświadczenie - pracę tylko i wyłącznie dla paru groszy, które pozwolą na
zapłacenie rachunków. (może dobrze, że groszy, bo większa motywacja do zmian)
Byłam bliska depresji, nie miałam siły na życie. Wpadłam w kołowrotek -ranek -
pobudka - praca - wieczór - spanie. Moi najbliżsi byli odpychani siłą
odśrodkową. Ten okres wspominam jako jeden z gorszych w moim życiu.
Jakimś ratunkiem w nielubianej pracy była myśl, że to nie praca do końca życia.
Jakaś iskierka, która pielęgnowana pozwala mieć nadzieję, że to przejściowe. Że
to jest droga do celu (którego może jeszcze nie znam). Szkoda, że ta iskierka
nie pojawiła się wcześniej, zaoszczędziło by mi to sporo kłopotów. No i jeszcze
wtedy nie miałam takiej zwykłej ufności, że Bóg zsyła na nas doświadczenia,
dzięki którym idziemy dalej. To pomaga. Zresztą może być i tak, że coś się
"wypala" i pomimo, że lubimy jakieś zajęcie chcemy iść dalej, chcemy coś
zmienić. Jeśli pojawia się taka chęć, to warto się chyba nad swoim życiem
zastanowić. Jeszcze jedna myśl - ludziom, którzy mają dużo wszechstronnych
uzdolnień może być trudniej.

[sion2]

Cóż będę odpowiadac z pozycji dziecka a nie rodzica, ale postanowiłam zabrać
głos, bo mam trochę przemysleń związanych z tym tematem.
Mnie się wydaje,że najwazniejsze jest tak wychowac dziecko aby było wewnętrznie
silne, żeby było szczęśliwe niezaleznie od tego kim jest i co robi w zyciu.
Gdybym moje zycie wartościowała tym co robie albo wykształceniem to wyszłoby że
jestem nieudacznikiem albo bardzo blisko niego. Bo studiowałam teologię a nie
marketing i zarządzanie, znam podstawy trzech języków, ale zadnego biegle,
studiowałam jeszcze trochę pedagogiki i studia podyplomowe na redkatora (och,
juz wiecie o mnie wszystko )).I ledwo rok przepracowałam porządnie jak
zaczęła się moja choroba. Nie mam prawa do zasiłku, do renty, do emerutury nic
nie gromadzę... Tragedia. Oczywiscie to się bedzie zmieniać, ale na dziś po
ludzku patrząc jest b.źle.
Jednak jestem człowiekiem pogodnym i raczej szczęśliwym. Nigdy nie marzyłam
żeby byc biznes woman ani nikim wielkim w sensie ludzkim. Ja nie mam takiej
psychicznej potrzeby. I wyobrażam sobie, że gdybym miała dzieci i one nie
chciałyby robić kariery w jakims intratnym zawodzie to rozumiałabym to. Wydaje
mi się, ze jest to nie tyle kwestia wartości - bo Jezus na pewno nie chciał,
aby wszyscy chgrześcijanie byli prostymi, niewykształconymi i biednymi ludźmi -
tylko raczej jakiś uwarunkowań psychicznych. Każdy dąży do szczęścia. I po
prostu dla jednego to szczęście to bycie matką i żoną a dla drugiego bycie
panią prezes.
Najważniejsze co bym chciała dla swoich dzieci to zeby wybrały Boga oraz po
prostu były szczęśliwe.
Mój tata jest bardzo wykształconym człowiekiem, zna biegle angielski, robił
doktorat, pracował na uniwersytecie w USA, publikował itd. Ale od ilus lat
pracuje w pewnej firmie, gdzie ze swymi możlwiościami mógł juz zajść o wiele
dalej, ale ... on nie chce! Jest zadowolony z zarobków, lubi pracę i to mu po
prostu wystarcza. Czasem tak naiwnie prawie opowiada o wyścigu szczurów, że on
nie rozumie po co to wszystko...
I jego dzieci chyba po nim odziedziczyły takie podejście do zycia...

Znam ludzi, dla których zycie=wspaniała praca+odpowoedni znajomi+jak najwięcej
przyjemności. Widzę (pracowałam u takich) jak wiele wysiłku wkładają żeby
przetrwał ich związek, ciagle prezenty, ciągle kwiaty, ciągle teatr i koncert,
każda rocznica slubu to wyjazd za granice. Nawet nie widzą sztuczności swojej.
I że bardzo oddalają sie od prawdziwego życia. Potrafili zostawić mi 11
miesięczne dziecko z astmą, wysoka gorączką i o zepsutym inhalatorem i lecieć
na bal za granicę. Bo przyjemnośc to wszystko...brr!
Nie chciałabym, aby moje dziecko na takie wyrosło...

Oczywiście to ostatnie to kwestia wartości,a nie tego czy ktos jest
wykształcony czy nie. Myslę, ze każdy otrzymuje jakies talenty od Boga i
powienien sie tylko martwić, czy je rozpozna i właściwie wykorzysta - jeśli tak
to będzie szczęśliwy bez względu na to czy jest tylko matka i żoną czy panią
prezes )).
Osobiście bardzo cenię sobie ludzi na stanowiskach a wierzących np. H.
Gronkiewicz Walc.

I myślę jeszcze, że życie Bogiem prowadzi w końcu (bo to proces długi) do
jakiejś harmonii, do jedności w sobie samym, że człowiek może wtedy byc i
bardzo oddany pracy zawodowej i nie szkodzi to jego zyciu duchowemu ani
rodzinnemu. Że jak Bóg kiedyś w końcu wybije się ostatecznie i rzeczywiście na
I miejsce to nagle wszystko staje się takie poukładane... Nie doświadczam tego,
ale znam ludzi z mojej wspólnoty, którzy własnie w takiej harmonii juz zyją.

Dobrej nocki wszystkim!
Kasia.

[grrrrw]

A u nas odwrotnie, dzieci pedza ku mirazom sukcesu, a ja w głębi ducha boleję
nad tym, ze tak mało w nich postwy "dla innych".

[mader1]

Rodzicom to nie dogodzisz )))

Zmarnowane talenty?

[adzia_a]

...owszem, kilka takich mam. Jak pewnie każdy z Was. No i co z tego?

Zauważyłam jakis czas temu, że prawdziwa wolność w rozwoju młodego człowieka
wyraża się również w ten sposób. Że czasem nie pielęgnuje się tego wszystkiego,
co człowiek od Boga dostał, bo zwyczajnie nie ma sie na to ochoty, czasu, czy
czegoś tam Ale ja myślę, że nie ma w tym nic złego, że nie ma czegoś
takiego, jak "zmarnowana nauka" - zawsze jest to jakieś doświadczenie, które
wywiera wpływ na inne obszary naszego mózgu, zawsze jest w jakiś sposób
rozwijające. Nie wiem, czy to jasne, co piszę - chodzi mi o to, że wiele z nas
(ba, jesli nie wszyscy) narzeka, że na studiach przez pięć lat wkuwało się coś,
co się na nic nie przyda (szczególnie jak się siedzi w domu z dziećmi).
Wszystko się przyda, każda wiedza, każda umiejętność, tylko niekoniecznie
wykorzystuje się ją w sposób "bezpośredni".

Tak że Kasiu, niech Ci nawet nie przyjdzie do głowy, że zmarnowałaś naukę,
dzięki niej jesteś tym, kim jesteś, dzięki niej w lepszy sposób interpretujesz
docierające do Ciebie informacje, możesz sobie wyrobić swoje zdanie, syntezować
informacje...Żaden wysiłek nie idzie na marne.

[mama_kasia]

No właśnie! Tak najczęściej myślę
Tylko czasami, baaardzo rzadko, myślę inaczej

[grrrrw]

A ktoś powiedział, ze kultura to jest to co zostaje nam jak już wszystko
zapomnimy, czego w szkole nas nauczono.