Starość - nie radość?

[addria]

Jakie macie pomysły, aby w tym zaganianym zyciu, kiedy na nic nie mamy czasu,
pomóc naszym bliskim-starszym osobom przezywać starośc pogodnie, ze
świadomością, że ci młodsi o nich nie zapominają, że są obok...?

Ja staram się odwiedzać dziadków (choć znów ten brak czasu...), telefonować,
wspominać z nimi (starsi ludzie b. lubią wspomnienia), zapraszać na
uroczystości rodzinne. A Wy?

Czy nie macie wrażenia, że starsi ludzie coraz bardziej spychani są na
margines życia (rodzinnego i społecznego)? A przecież wszyscy się kiedyś
zestarzejemy....

[mama_kasia]

Moi dziadkowie już odeszli do Pana.
Natomiast moja teściowa jest osobą 70-letnią
i wiem jak bardzo potrzebuje naszej i wnucząt
obecności. Mieszka w innym mieście, odwiedzamy ją
raz na jeden, dwa miesiące. Ciągle mamy wrażenie, że
jesteśmy dla niej za mało. Do nas przyjeżdżać nie chce,
bo czuje się chora. Trudne to jest...

Istotne jest też (już teraz) dla naszych dzieci nasze
zachowanie w stosunku do starszych. Przykład idzie z góry!
Tak jak my zajmujemy się naszymi rodzicami w podeszłym wieku,
takie będą dzieci w stosunku do nas (prawdopodobnie, bo
oczywiście pewności mieć nie można

Generalnie lubię osoby starsze, lubię staruszki w naszym kościele,
które częstują nasze dzieci cukierkami, lubię z nimi rozmawiać...

[verdana]

A czy to też nie pewien stereotyp starości? Mój ojciec ma 73 lata. Trzy posady.
Zarabia parokrotnie wiecej niż ja+mój mąż. Na spacerze nie jestem w stanie za
nim nadążyć. Ostatnio miał operację. Po tygodniu pojechał do pracy (tramwajem!
na drugi koniec miasta!), no bo praca jest najwazniejsza.
Moja tesciowa ma 74 lata. Pracuje. Ostatnio zwolniono ja z pracy (bo na
emeryturze). Po 4 miesiącach dyrektor zadzwonił błagając by wróciła.
Mój teść i tesciowa jeżdża na wycieczki rowerowe, na które ja nie miałabym
kondycji. Gdy wyjeżdżaja z moim synem na wakacje pożyczają łódkę, albo rowery.
Może nie zawsze starość to samotność? Może należy zachęcać starszych ludzi do
aktywności zawodowej, towarzyskiej i sportowej (o ile sto możliwe), a nie
traktować ich jak osoby, które "wypadły" ze społeczeństwa i nadaja się do
siedzenia na miękkiej kanapie?

Stereotyp

[addria]

Masz na pewno trochę racji. Jednak nie zawsze jest tak, że człowiek starszy
jest sprawny fizycznie i umysłowo, ma kwalifikacje, a w dodatku zapewnioną
posadę (nie muszę chyba pisać o bezbrobociu w Polsce).
Na pewno brakuje nam wiele do zachodu, gdzie starsi ludzie aktywnie spędzają
czas na emeryturze, jeżdzą na wycieczki i chodzą na wieczorki taneczne. A
dlaczego, to tez każdy wie. Wiadomo jakie są polskie emerytury. Ledwo starcza
tym ludziom na opłacenie bieżących wydatków i leków... lub nawet nie starcza
Miejmy nadzieję, że to się kiedyś zmieni...

Nie mniej na pewno ważna jest wszelka aktywność, znalezienie sobie ciekawego
zajęcia (np. ogródek), przyjaciół, uczestniczenia w życiu rodziny.

[mama_kasia]

Moja babcia i prabacia też takie były
Fantastyczne kobiety. A babcia bardzo lubiła
odwiedzać rodzinę. Jeździła pociągami, chociaż
było dłużej, bo m.in lubiła w pociągach rozmawiać
z ludźmi
Niestety teściowa jest kobietą o innym
charakterze. Myślę też, że duży wpływ miała
na to nagła śmierć teścia...
Ale w zbieraniu grzybów jest mistrzem

[luccio1]

Widzisz, nie powiedziałaś, czy Twój Ojciec pracował przed emeryturą na
stanowisku kierowniczym, czy podwładnym, i czy teraz ma stanowiska samodzielne
na swych trzech posadach - a to jest kluczowa sprawa. Człowiek pracujący całe
życie jako czyjś podwładny, zaczyna po osiągnięciu pewnego wieku marzyć o tym,
żeby wreszcie mógł robić to, na co ma ochotę, a nie to, co mu każą; z każdym
rokiem czuje się coraz bardziej upokorzony przykuciem do miejsca pracy, tym, że
kiedy jego pomoc potrzebna jest w domu, do końca nie wie, czy na ten czas
będzie mógł się zwolnić z pracy, tym, że gdy się spóźni 5 minut, każą mu
podpisywać listę czerwonym ołówkiem albo wiele innych podobnych, na koniec tym,
że pod koniec kariery zawodowej pracuje pod kierownictwem człowieka, który
mógłby być jego synem (moim Rodzicom udało się uniknąć tego ostatniego
doświadczenia - kto wie, czy mnie ono nie spotka). Weź też pod uwagę, że np.
rewolucja komputerowa, która gdzie indziej trwała 40 lat, w Polsce z wiadomych
przyczyn dokonała się w 10 - po prostu za komuny postęp był sztucznie hamowany;
dla wielu starszych ludzi, którzy dobrze pracowali na papierze tuszem, cyrklem,
grafionem i ołówkiem ostrzonym na własnoręcznie przysposobionym kamieniu, a
liczyli na suwaku, komputer stał się progiem nie do przejścia.

[marzek2]

A ja się tak zastanawiam, czy często dzieje się tak, że ktoś kto przez całe
życie był pogodną osobą, szczęśliwą bez względu na okoliczności zmienia się tak
drastycznie na starość? Jakoś mi się jednak wydaje, że starość ma związek z
resztą życia, jeśli ktoś jest zgorzkniały i "z pretensjami" to jest taki przez
całe życie, tylko na starość jeszcze bardziej trudny do zaakceptowania...

Oczywiście mam wrażenie, że ludzie starsi są spychani na margines. A to dla
tego, że starość w obecnych czasach nie jest w modzie, a sama śmierć to już
kompletny temat tabu. Nic dziwnego, że tacy ludzie czują się niepotrzebni. A
młodzi oczywiście nie myślą o tym, że ich też kiedyś to czeka. Może liczą, że
wreszcie i w Polsce będziemi mieli dopuszczalną eutanazję, czyli dla niektórych
"godną" śmierć...

Dla mnie ciekawą postacią jest babcia ciumaka. Jest chora na Parkinsona, powoli
słabnie po prostu. Ale... mimo tych niedogodności fizycznych (postępujących
rzecz jasna) traktuje swój stan jako naturalny, mówi, że przeżyła życie godnie i
że teraz może odejść... Tak po prostu, szczerze i bez zbyt krygacji czy czegoś w
tym stylu.

A kontrastem dla niej jest moja zmarła babcia, która mimo oczywistego swojego
stanu (miała raka z przerzutami) nie przyjmowała do wiadomości ani swojej
choroby ani tego, że powoli odchodzi.

Przyznaję mnie trudno czasem akceptować ludzi starszych. MOże niewielu spotkałam
w życiu starszych ludzi, którzy byliby świadectwem tego, że starość może być
piękna?

Zastanawiam się, skąd w starszych ludziach w Polsce przekonanie, że wraz ze
starością ich czas minął, że czas się usunąć, że "teraz młodzi". Przecież można
"dawać siebie innym" niezależnie od okoliczności swojego życia, wieku itp. To
kwestia nastawienia. Niektórzy starsi ludzie w naszym zborze np mają takie
nastawienie: my się już dość "nasłużyliśmy" teraz wy, młodzi. Jasne, że nie mogą
już robić tyle ile kiedyś. Ale czasem mądre słowo jest warte więcej niż dziesięć
"służb". Jakiś czas temu w pewnym seminarium baptystycznym w Polsce uczył pewien
profesor teologii ze Stanów. Ponad 80 letni! Dla mnie niesamowite było to, że on
na emeryturze (pomijam fakt jego finansów, chodzi mi o jego nastawienie) właśnie
nie "rozłożył się na kanapie i oglądał futbol amerykański" np ale przejechał
kawał świata żeby służyć swoją wiedzą studentom.

[netus]

Mam tylko jedną babcię. MA 79 lat a wygląda na sześćdziesiąt i świetnie się
trzyma. Mam słabość do strarszych ludzi. Rozczulaja mnie i widzę w
zniedołężniałości taki powrót do dzieciństwa: zapominają, stają sie zależni od
innych, niezaradni... Jakby Pan Bóg przygotowywał ich do całkowitego oddania
się Jemu. co myslicie o tym? Poczatek i koniec życia uczy pokory, bo jesteśmy
tacy zależni od innych...

[mama_kasia]

Moja babcia przed śmiercią miała wielką sklerozę,
m.in. nie rozpoznawała nas wszystkich... Była przy
tym tak pokornie przygotowana na śmierć. Pamiętam
ostatnią z nią rozmowę. Mówiła, że chyba się już nie
spotkamy. A ja na to: spotkamy, jeśli nie tu na ziemi,
to kiedyś tam w niebie. Babcia ucieszyła się: no tak,
tak Odeszła po chyba 3 miesiącach. Bóg przygotował
ją na śmierć, odeszła we śnie po sakramencie eucharystii.

Optymistycznie

[addria]

Moja babcia też z tych aktywnych

Ale powiem Wam o pewnej starszej pani, która czasem zdarza mi się widywać w
autobusie. Wiek ok. 90 lat (serio , ma wielkie trudności z poruszaniem, ale
jeżdzi sama, do tego tak elegancka, że ho ho. W zimie futro, czerwony kapelusz
i rękawiczki, do tego gustowne kozaczki i aktówka. W lecie garsoneczka plus
dodatki dobrane ze smakiem. Zawsze gdzieś się spieszy. Aż miło na nią
popatrzeć

[netus]

addria napisała:

> Moja babcia też z tych aktywnych
>
> Ale powiem Wam o pewnej starszej pani, która czasem zdarza mi się widywać w
> autobusie. Wiek ok. 90 lat (serio , ma wielkie trudności z poruszaniem,
ale
> jeżdzi sama, do tego tak elegancka, że ho ho. W zimie futro, czerwony
kapelusz
> i rękawiczki, do tego gustowne kozaczki i aktówka. W lecie garsoneczka plus
> dodatki dobrane ze smakiem. Zawsze gdzieś się spieszy. Aż miło na nią
> popatrzeć

Mozna też zobaczyć staruszki pełne zgorzkniałości i wszechwiedzące. Takie
osoby, które nie dają młodszym od siebie o czyms decydować, które myslą, że
mają monopol na rację, budze we mnie niepokój i raczej unikam ich
wszewładności. Nie lubię, gdy ktoś nie pozwal mi dochodzić samemu do swoich
racji. le rzeczywiśćie częściej mam do czynienia z tą lepszą stroną starości...