komunia św.

[pawlinka]

Pozwalam sobie poprosić Was o radę. Sprawa dla mnie jest trudna i delikatna.
Najpierw wstępnie: urodziło się dziecko. Rodzice, nie będący w małżeństwie
sakramentalnym, ulegli presji rodziny i ochrzcili dziecko. Chrzestni sprawę
potraktowali poważnie i wiedzieli, że to właśnie oni będą odpowiedzialni za
wychowanie w wierze. Ale wkrótce nastąpiła przeprowadzka do innego, odległego
miasta, wizyty z czasem stały coraz rzadsze. Kontakty z chrzestnymi
sporadyczne. Rodzice wychowują dziecko sami, nie uczestniczą w życiu
Kościoła, ale dziecko na katechezę chodzi, tylko tam się chyba modli. I
raptem rodzina sobie przypomina, że za rok Komunia Św. Pewnie znów naciski
będą. Sami zbyt "delikatni" nie rozmawiali z rodzicami o wierze przez 7 lat,
bo to "intymne sprawy". Chrzestni, no właśnie, tak naprawdę oprócz modlitwy
nie mogą nic zrobić i dać dziecku. Ojcem chrzestnym jest mój mąż. Ja
twierdzę, że dziecko nie powinno przystępować do sakramentu "bo wszyscy w
klasie...". Nie mogę zgodzić się z tezami części rodziny, że może trafi na
katechetę, który "nauczy o Bogu", że nie powinnam pozbawiać dziecka szansy, a
nawet "zamykać drogę do zbawienia". Próbujemy rozmawiać z rodzicami, że ważna
jest ich wiara, ale to trudne. Właściwie stoję twardo na swoim stanowisku,
ale nie wiem co robić. Jesteśmy zbyt daleko, nie mamy wpływu na wychowanie w
wierze. Biję się z myślami....

[glupiakazia]

Pawlinko, mysle, ze probujac uswiadomic rodzicom, ze wazna jest ich wiara i ze
tego sie nie robi, "bo wszyscy w klasie" - juz daliscie swiadectwo. Nie mozecie
ich zmusic do wiary, mozecie tylko modlic sie o taka laske dla nich. A dla
dziecka nie dopuszczenie do komunii, byloby czyms kompletnie niezrozumialym i
niesprawiedliwym - ono chodzi na religie. A poza tym ja bym to tez widziala w
kategoriach szansy dla dziecka - a posrednio dla calej rodziny. Trzeba wpuscic
Ducha Swietego i pozwolic mu dzialac
A wy co mogliscie, to zrobiliscie. Obawialabym sie, ze zbytni radykalizm (do
ktorego zreszta tez mam sklonnosci moze tylko "odstraszyc" rodzicow i
utwierdzic ich w przekonaniiu, ze ci wierzacy to naprawde przeginaja.

Pozdrawiam Was serdecznie.

[pawlinka]

Kaziu, dziękuję za odpowiedź!
No właśnie, ten radykalizm też mi się nie podoba w tej kwestii i dlatego ten
problem mnie tak zaprząta. Mam nadzieję, że czas Komunii może odmienić
rodzinę.Chodzi mi też o to, że trudno jest "nadrobić" czas. Nie chciałabym,
żeby przygotowanie było pośpieszne i byle jakie. Ale ja tak po ludzku do tego
podchodzę

[mama_kasia]

Zastanawiam się, jak odpowiedzieć Pawlince, a Kazia w tym czasie
ujęła to w mądre słowa.
"Trzeba wpuścić Ducha Świętego i pozwolić mu działać "

[lucasa]

ja tez sie zastanawialam jak to napisac co mysle - a tu odpowiedz kazi to w
100% moje zdanie.
wiesz, pawlinko, ja sie zastnawialam co z moja postawa w sytuacji gdy znajomi
nie-praktykujacy chca ochrzcic dziecko (ja chrzestna?) i wiadomo, ze nie beda
wychowywac w wierze bo nawet nie maja takiego zamiaru. ale po przemysleniach (z
pomoca modrych ludzi) doszlam do wniosku ze nie mam zadnego prawa utrudniac,
protestowac czy co tam jeszcze. a wlasnie nie wiadomo kedy Duch wieje...

pozdrawiam
A

[pawlinka]

No tak, sam fakt, że chcą ochrzcić to może znak? wieje już?
Rodzą się jednak wtedy pytania u mnie, a co w takiej sytuacji z chrzestnymi,
na ile mogą ingerować w życie tej rodziny, są przecież słowa przyrzeczenia
wypowiadane w czasie uroczystości chrztu?

[samboraga]

też bym puściła dziecko do przystąpienia do I komunii
poza wszystkim o czym piszesz (rodzina niespecjalnie żyje wiarą itp.) dziecko
może się poczuć wyrzucone poza nawias-właśnie wierzących!
nie martwiłabym się zbytnio, Kazia dobrze pisze, że Duch Św. działa)))
ja też miałąm rodzinę kompletnie niepraktykującą, poniekąd te 'przymusowe'
chodzenia na religię, na msze (katechetka sprawdzała) ocaliły moją wiarę,
nauczyły praktykowania, w moim domu tego nie było (trochę obie babcie ale one
nie były na codzień), a chrzestni w ogóle odpadali ("bo to taka tradycja że się
chrzci i są chrzestni")
a Twój mąż przecież poczuwa się i dziecko widzi (nie szkodzi że rzadko) że są
ludzie którzy żyją wiarą

[pawlinka]

To nie jest tak, że ja uważam, ze dziecko nie może iść do Komunii i koniec
kropka. Uważałam, że może nie teraz.Uważałam, bo sam fakt, że się z Wami dzielę
moimi przemyśleniami świadczy, że nie jestem taka pewna. Macie rację. Mnie po
prostu żal dziecka, będzie mu trudno znależć oparcie w najbliższych. Im też nie
będzie łatwo, te pytania!

[jancze]

Odpowiem ukazując przykład z najbliższego otoczenia.
Po pierwsze, co już gdzieś kiedyś pisałam, I Komunia Św. w rodzinie, zmienia
(nie zawsze oczywiście) diametralnie postępowanie rodziny. Osoby, które nie
chodizły do kościoła, nie uczestniczyły w Eucharystii, spowiadają się i
przystepują do Komunii. Dla mnie to cud. Można powiedzieć, że mały, ale
przyjęcie ciała Chrystusa, to przyjęcie jego łaski, Chrystus już będzie
działał. A sama spowiedź? Czasami po wielu latach? Czyż nie cieszy?
To można powiedzieć, że drugorzędne sprawy i nie związane z
pytaniem "wątkowym", ale myślę sobie, że moze dobrze o nich pamiętać?
Po drugie. Koleżanka mojej córki ma rodziców, któzy rzadko chodzą do kościoła,
z tego, co wiem nie modlą się. Gdy dziewczynka u nas nocuje, modlimy się
oczywiście razem z nią. Chodziła na religię i jak wszyscy przyjęła I Komunię
Św. Nie zawsze, ale często chodzi na mszę, bez rodziców. I od pewnego czasu
dopytywałą się o wyjazd do Czestochowy. O czym, nawet jej mama nie wiedziała. A
że w maju właśnie jest spotkanie "odnów w Duchu Św." na , któe sioę wybieramy,
więc zaproponowałam, że zabiorę dziewczynę. I okazało się, że mama też chce
jechać.
To tyle z histori, któe znam. A które przecież trudno przewidzieć.

[monamamamateusza]

Pawlinko podciągam wątek i włączam się do rozważań o roli rodziców chrzesnych.
jesteśmy a dokładnie mój mąż w identycznej sytuacji.znajomi, bez ślubu
kościelnego poprosili o zostanie ojcem chrzesnym ich drugiego dziecka,
argumentując to brakiem odpowiedniego kandydata w własnej rodzinie.na korzyść
przemawiał też nas fanatyzm )) regularnie chodzimy do kościoła, należymy do
wpólnoty ,jeździmy na rekolekcje , wychowujemy nasze dziecko w wierze.mąż
zgodził się ( pomyśleliśmy,że to znak i zadanie od Boga) ale dylematy
pozostały. znajomi nie życzą sobie ingerencji w ich życie i sposób wychowywania
dzieci,zakup Biblii na prezent został skomentowany jako zbędny wydatek i
kolejna książka do odkurzania ! pozostaje się modlić o zmianę nastawienia

[basia313]

Podam tu przyklad rodziny, ktory pasuje do tej sytuacji. Otoz pewne malzenstwo,
jak polska tradycja nakazywala, ochrzcilo troje swoich dzieci. Malzenstwo nie
praktykujace, a ojciec to nawet zdecydowany partyjniak. No ale niech tam.
Chrzciny sie odbywaly, imprezy za kazdym razem jak wesela. Mysle, ze w sumie te
dzieci tak sobie to rozumialy. A teraz dzieci juz dorosle. Dwojka z nich chyba
niewiele z Kosciolem ma wspolnego, ale ich corka jak najbardziej. Jakos tak
zawsze byla religijna. I teraz mimo, ze wyrosla w takiej pseudo
chrzescijanskiej rodzinie(przynajmniej gdy idzie o praktyki religijne)to
pozostala wierna swojej wierze. Dla mnie jest to przyklad wlasnie na to, ze
duch wieje kedy chce. Moze tak o tym pomysl. Moze to dziecko, o ktorym piszesz
bedzie mialo dobrych katechetow i wlasnie zapusci korzenie w Kosciele.
U mnie zreszta bylo podobnie. Tez bylam ochrzczona, ale nikt z calej rodziny
nawet na niedzielne msze nie chodzil. Po smierci babci, to juz nikt o moja
wiare sie nie troszczyl, ale PAn Bog znalazl droge do mnie i nawet pozniej do
calej naszej rodziny.

[franula]

to ja sie podłącze i zapytam - czy uważacie (i dlaczego że należy zgodzić się
na bycie chrzestnym(ą) dziecka o którym wiemy z góry ze nie będzie wychowywane
w wierze (w ogóle - tzn zero wychowania religijnego, zero praktykowania, nawet
te lekcje religii w szkole watpliwe...) i na którego wychowanie nei bedzie się
mialo wplywu. No bo poddając pod rozważanie najsuwające się argumenty - mogę
się za to dziecko modlic (ale to mogę bez bycia chrzestną), jak ja sie nie
zgodzę to wezma kogos innego i w ogóle dziekco nir będzie mialo kogoś bliskiego
praktykującego...
A z drugiej strony mój Mąż zgodzil się kiedyś i jest Chrzestnym takiego dziecka
i widze że się gryzie, że dziecko daleko, kontakt z nim sporadyczny i w
zasadzie żaden jesli chodzi o religię. A dziecko samotnej matki, od kościoła
daleko... Oczywiście na pewno sam mógłby się bardziej postarać ale... może sie
po prostu nie nalezy godzic obiecać coś o czym wie sie z góry, że nie będzie
można wypełnić? Zakładając że sie to wszystko traktuje poważnie...

[mama_kasia]

Powiem tak, miałam być chrzestną u córki mojej siostry.
Powiedziałam jej wprost, z czym to się wiąże; że będę
pytać, czy chodzi z córką do kościoła, czy się z nią modli,
itp. Siostra powiedziała, że woli w takim razie, żebym była
ciocią, która pamięta o siostrzenicy, niż żeby musiała się
ze mną kłócić w sprawach wiary. Zostałam więc ciocią, która miała
pozwolenie o mówieniu z siostrzenicą o wierze (zresztą więcej niż
pozwolenie - zachętę), ale nie wtrącała się w wychowanie religijne
rodziców i dziecka.
Nie zgodziłam się wtedy, ponieważ moja siostra i jej mąż byli
daleko od kościoła. Natomiast dzisiaj, gdyby mieli jeszcze jedno
dziecko i chcieli mnie na chrzestną, myślę, że zgodziłabym się.
Sprawa nie jest może jeszcze tak zupełnie jasna, ale siostra zaczęła
korzystać z sakramentów (swoją drogą od I-ej komunii córki i wiem,
że jej decyzja o chrzcie byłaby już inna; nie ze strachu, a z wiary.

[karolina_29]

Trudna sprawa.
Znam ją trochę od drugiej strony. Jestem dzieckiem niewierzących rodziców.
Kiedy miałam siedem lat, poprosiłam o chrzest - już dokładnie nie pamiętam,
dlaczego. Rodzice zgodzili się, częściowo pewnie dlatego, żeby nie zamykać mi
drogi do ślubu kościelnego no i "skoro chce". "W wierze" wychowywałam się na
katechezie, a było to jeszcze za czasów komuny, chodziło się więc do salki.
Trafiłam na fajną siostrę, potem na mądrego księdza. Czytałam dużo książek
religijnych. W tajemniczy sposób koleżanki, z którymi się przyjaźniłam,
okazywały się wierzące-zaangażowane. Rodzice pilnowali, żebym chodziła w
niedzielę do kościoła "bo musisz być konsekwentna". Kiedy mając 14 lat odeszłam
na rok od wiary (tak na mnie podziałała książka o. de Mello), nie zareagowali.
Wróciłam - bez komentarzy. Paradoksalnie myślę, że akurat dla mnie okazało się
to zbawienne - moi rodzice są nadopiekuńczy i "wtrącający się", gdyby zaganiali
mnie do Pana Boga, pewnie uciekłabym z krzykiem, a tak mam świadomość, że sama
wybrałam.
Myślę, że nawet ośmioletnie dziecko może wiedzieć, czego chce. Jeżeli chodzi na
religię, chyba nie można zabraniać mu przyjęcia komunii ze względu na rodziców.
Większy sens ma chyba zniechęcanie do pochopnego chrztu, ale ten dzieciak już
jest świadomy, wierzy, ma już coraz większą zdolność do podejmowania świadomych
decyzji...
A chrzestny ma tradycyjnie pewne prawa, jest zapraszany na rózne rodzinne
okazje - może kiedyś szepnąć na ucho małemu: Jeśli kiedykolwiek będziesz chciał
porozmawiać o Panu Bogu, przyjdź do mnie.

[pawlinka]

teraz rzeczywiście: klamka zapadła. To co piszesz o nie zachęcaniu do
pochopnego chrztu jest istotne. Niestety, w tym przypadku rodzina "wierciła
dziurę w brzuchu".
w każdym razie, dziś rodzicom takim zaproponowałaby przeczytanie tego:

"Mogą zgłosić się do duszpasterzy rodzice mało wierzący i tylko okazyjnie
praktykujący lub nawet rodzice niechrześcijańscy, prosząc o Chrzest dziecka z
motywów godnych rozważenia.

W takim przypadku, podejmując poważną i pełnej życzliwości rozmowę, pasterze
powinni postarać się o zainteresowanie ich sakramentem, o który proszą i
wskazać na wagę przyjmowanego w związku z tym obowiązku.

Kościół bowiem tylko wtedy może zadośćuczynić prośbie takich rodziców, gdy
uzyska od nich zapewnienie, że ochrzczone dziecko otrzyma potem wychowanie
chrześcijańskie, jakiego domaga się ten sakrament. Musi też mieć uzasadnioną
nadzieję, że chrzest wyda właściwe sobie owoce. Jeśli przedstawiono
wystarczające zapewnienia, do których należy zaliczyć wybór chrzestnych, którzy
poważnie podejmą troskę o dziecko lub pomoc ze strony wspólnoty wierzących,
kapłan nie powinien odmawiać udzielenia Chrztu w najbliższym czasie, a więc
sytuacja jest taka sama, jak w przypadku praktykujących rodziców
chrześcijańskich. Jeśli natomiast zapewnienie jest niewystarczające, Chrzest
należy roztropnie odłożyć... Gdy warunki nie zostaną spełnione, można jako
ostateczność zaproponować zapisanie dziecka do katechumenatu, który rozpocznie
się w chwili uczęszczania do szkoły... Jeśli chodzi o zapewnienie, to za
wystarczające należy uznać takie przyrzeczenie, które daje uzasadnioną
nadzieję, że dzieci zostaną wychowane po chrześcijańsku...

To, że w Obrzędzie Wtajemniczenia Chrześcijańskiego Dorosłych znajduje się
Obrzęd Wtajemniczenia Dzieci w wieku katechetycznym, w żadnym wypadku nie
oznacza, że Kościół uważa ten Obrzęd za formalne odkładanie Chrztu do tego
wieku".
Mogą zgłosić się do duszpasterzy rodzice mało wierzący i tylko okazyjnie
praktykujący lub nawet rodzice niechrześcijańscy, prosząc o Chrzest dziecka z
motywów godnych rozważenia.

W takim przypadku, podejmując poważną i pełnej życzliwości rozmowę, pasterze
powinni postarać się o zainteresowanie ich sakramentem, o który proszą i
wskazać na wagę przyjmowanego w związku z tym obowiązku.

Kościół bowiem tylko wtedy może zadośćuczynić prośbie takich rodziców, gdy
uzyska od nich zapewnienie, że ochrzczone dziecko otrzyma potem wychowanie
chrześcijańskie, jakiego domaga się ten sakrament. Musi też mieć uzasadnioną
nadzieję, że chrzest wyda właściwe sobie owoce. Jeśli przedstawiono
wystarczające zapewnienia, do których należy zaliczyć wybór chrzestnych, którzy
poważnie podejmą troskę o dziecko lub pomoc ze strony wspólnoty wierzących,
kapłan nie powinien odmawiać udzielenia Chrztu w najbliższym czasie, a więc
sytuacja jest taka sama, jak w przypadku praktykujących rodziców
chrześcijańskich. Jeśli natomiast zapewnienie jest niewystarczające, Chrzest
należy roztropnie odłożyć... Gdy warunki nie zostaną spełnione, można jako
ostateczność zaproponować zapisanie dziecka do katechumenatu, który rozpocznie
się w chwili uczęszczania do szkoły... Jeśli chodzi o zapewnienie, to za
wystarczające należy uznać takie przyrzeczenie, które daje uzasadnioną
nadzieję, że dzieci zostaną wychowane po chrześcijańsku...

To, że w Obrzędzie Wtajemniczenia Chrześcijańskiego Dorosłych znajduje się
Obrzęd Wtajemniczenia Dzieci w wieku katechetycznym, w żadnym wypadku nie
oznacza, że Kościół uważa ten Obrzęd za formalne odkładanie Chrztu do tego
wieku.
Mogą zgłosić się do duszpasterzy rodzice mało wierzący i tylko okazyjnie
praktykujący lub nawet rodzice niechrześcijańscy, prosząc o Chrzest dziecka z
motywów godnych rozważenia.

W takim przypadku, podejmując poważną i pełnej życzliwości rozmowę, pasterze
powinni postarać się o zainteresowanie ich sakramentem, o który proszą i
wskazać na wagę przyjmowanego w związku z tym obowiązku.

Kościół bowiem tylko wtedy może zadośćuczynić prośbie takich rodziców, gdy
uzyska od nich zapewnienie, że ochrzczone dziecko otrzyma potem wychowanie
chrześcijańskie, jakiego domaga się ten sakrament. Musi też mieć uzasadnioną
nadzieję, że chrzest wyda właściwe sobie owoce. Jeśli przedstawiono
wystarczające zapewnienia, do których należy zaliczyć wybór chrzestnych, którzy
poważnie podejmą troskę o dziecko lub pomoc ze strony wspólnoty wierzących,
kapłan nie powinien odmawiać udzielenia Chrztu w najbliższym czasie, a więc
sytuacja jest taka sama, jak w przypadku praktykujących rodziców
chrześcijańskich. Jeśli natomiast zapewnienie jest niewystarczające, Chrzest
należy roztropnie odłożyć... Gdy warunki nie zostaną spełnione, można jako
ostateczność zaproponować zapisanie dziecka do katechumenatu, który rozpocznie
się w chwili uczęszczania do szkoły... Jeśli chodzi o zapewnienie, to za
wystarczające należy uznać takie przyrzeczenie, które daje uzasadnioną
nadzieję, że dzieci zostaną wychowane po chrześcijańsku...

To, że w Obrzędzie Wtajemniczenia Chrześcijańskiego Dorosłych znajduje się
Obrzęd Wtajemniczenia Dzieci w wieku katechetycznym, w żadnym wypadku nie
oznacza, że Kościół uważa ten Obrzęd za formalne odkładanie Chrztu do tego
wieku.
Mogą zgłosić się do duszpasterzy rodzice mało wierzący i tylko okazyjnie
praktykujący lub nawet rodzice niechrześcijańscy, prosząc o Chrzest dziecka z
motywów godnych rozważenia.

W takim przypadku, podejmując poważną i pełnej życzliwości rozmowę, pasterze
powinni postarać się o zainteresowanie ich sakramentem, o który proszą i
wskazać na wagę przyjmowanego w związku z tym obowiązku.

Kościół bowiem tylko wtedy może zadośćuczynić prośbie takich rodziców, gdy
uzyska od nich zapewnienie, że ochrzczone dziecko otrzyma potem wychowanie
chrześcijańskie, jakiego domaga się ten sakrament. Musi też mieć uzasadnioną
nadzieję, że chrzest wyda właściwe sobie owoce. Jeśli przedstawiono
wystarczające zapewnienia, do których należy zaliczyć wybór chrzestnych, którzy
poważnie podejmą troskę o dziecko lub pomoc ze strony wspólnoty wierzących,
kapłan nie powinien odmawiać udzielenia Chrztu w najbliższym czasie, a więc
sytuacja jest taka sama, jak w przypadku praktykujących rodziców
chrześcijańskich. Jeśli natomiast zapewnienie jest niewystarczające, Chrzest
należy roztropnie odłożyć... Gdy warunki nie zostaną spełnione, można jako
ostateczność zaproponować zapisanie dziecka do katechumenatu, który rozpocznie
się w chwili uczęszczania do szkoły... Jeśli chodzi o zapewnienie, to za
wystarczające należy uznać takie przyrzeczenie, które daje uzasadnioną
nadzieję, że dzieci zostaną wychowane po chrześcijańsku...

To, że w Obrzędzie Wtajemniczenia Chrześcijańskiego Dorosłych znajduje się
Obrzęd Wtajemniczenia Dzieci w wieku katechetycznym, w żadnym wypadku nie
oznacza, że Kościół uważa ten Obrzęd za formalne odkładanie Chrztu do tego
wieku.
Mogą zgłosić się do duszpasterzy rodzice mało wierzący i tylko okazyjnie
praktykujący lub nawet rodzice niechrześcijańscy, prosząc o Chrzest dziecka z
motywów godnych rozważenia.

W takim przypadku, podejmując poważną i pełnej życzliwości rozmowę, pasterze
powinni postarać się o zainteresowanie ich sakramentem, o który proszą i
wskazać na wagę przyjmowanego w związku z tym obowiązku.

Kościół bowiem tylko wtedy może zadośćuczynić prośbie takich rodziców, gdy
uzyska od nich zapewnienie, że ochrzczone dziecko otrzyma potem wychowanie
chrześcijańskie, jakiego domaga się ten sakrament. Musi też mieć uzasadnioną
nadzieję, że chrzest wyda właściwe sobie owoce. Jeśli przedstawiono
wystarczające zapewnienia, do których należy zaliczyć wybór chrzestnych, którzy
poważnie podejmą troskę o dziecko lub pomoc ze strony wspólnoty wierzących,
kapłan nie powinien odmawiać udzielenia Chrztu w najbliższym czasie, a więc
sytuacja jest taka s

ups

[pawlinka]

no tak wkleiłam trzy razy...Przepraszam!
Idę spać, nie dotykam już tej klawiatury...
Aha, Karolino, masz mądrych rodziców...Pozdrawiam!!!

[jancze]

Ja też kiedyś byłam samotną matką i moja cioteczna siostra (należąca do pewnej
wspólnoty kościelnej), bardzo wierząca, odmówiła mi a właściwie mojej córce
bycia matką chrzestną. Nie pytała mnie o nic ani o moje przekonania ani moją
wiarę, tylko odmówiła. Nie powiem, żeby to było przyjemne. Może nie byłam tak
wierząca jak ona, ale chociaż chodziłam w niedzielę i święta do kościoła.
Oczywiście nie było to coś, czym się chwaliłam. Po paru latach spotkałyśmy się
w drodze do Częstochowy na spotkanie Odnów w Duchu Św. Córka cioci w ogóle nie
znała. Nie rozmawiałam z nią nigdy na temat jej odmowy. Ale Duch Św. prowadzi i
mnie i ją i moją córkę.