głupie pytanie

[mamalgosia]

Na początku zaznaczam, żeby na mnie nie krzyczeć. pomyśleć możecie, żem
głupia, ale prosze mi tego nie pisać, please.
Czytam różne Wasze historie domowe, zresztą nie tylko Wasze. Obserwuję też
moich znajomych. I rodzi się we mnie takie pytanie: czy to wszytsko: adwenty,
wzruszenia, bajki, zaangażowanie... czy to wszytsko może wyjść w domu, w
którym sa tylko chłopcy?
Tak, jestem wstrętną matką: marzyłam o dziewczynce. Gdy dowiedziałam się, ze
będzie syn, długo płakałam. Oczywiście teraz go bardzo kocham, itp. Ale
trzymała mnie przy zyciu nadzieja na to, że drugie dziecko będzie córka. Nie
było - jest drugi synek.
Nie chcę pisać o tym ,jak ich kocham, bo myślę, że to każda matka wie. Nie
chcę tez pisać o tym, że należy się godzić z wolą Bożą - bo to wiem.
Ale tak jakoś martwię się, ze w domu, w którym nie ma córeczki nigdy nie
będzie tak ciepło, jak w domu, w którym dziewczynka jest
Nie wiem, kto tu się wypowie - bo z tego co czytam, to wszytskie macie
córeczki

[pawlinka]

nie ma głupich pytań!!!
mam nadzieję, że się ktoś do Ciebie odezwie; w końcu taka Samboraga na ten
przykład to też będzie miała fajny Dzień Kobiet...tyle facetów w domu...)))

[mamalgosia]

o, łaśnie,co samboraga myśli na ten temat?
A Ciebie, pawlinko już dawno chciałąm zapytać, jak sobie radzisz po powrocie do
pracy

[pawlinka]

> A Ciebie, pawlinko już dawno chciałąm zapytać, jak sobie radzisz po powrocie
do pracy

Oj, chyba dziś nie dam rady odpowiedzieć, ale chciałabym się podzielic moimi
refleksjami. Może jutro?

[mamalgosia]

z tego co wiem, to mam czas

[samboraga]

>fajny Dzień Kobiet...tyle facetów w domu...)))

a o tym jeszcze nie pomyślałam

[marzek2]

Mamalgosiu, po pierwsze jak juz pisała Pawlinka, nie ma głupich pytań, są tylko
głupie odpowiedzi I mam nadzieję, że takich nie dostaniesz.

Mam znajomą, która ma dwóch synków i po długim okresie czasu doczekała się
córeczki. A wiem, że od dawna robią wieńce adwentowe i w ogóle. Myślę, że jakoś
się to da "dostowosać". Może np zrobić samej wieniec adwentowy i potem zrobić
zawody, kto umie szybciej zapalić samodzielnie świeczkę na nim? A kalendarz w
formie rzutów do konkretnych dni adwentu? To tylko takie moje wymysły, ale
myślę, że jakoś się da I może wypowie się Akve, ona ma 3 synów! I na końcu
córeczkę, ale Zosia jeszcze malutka, więc na pewno różne święta "po męsku"
przerabiają
Poza tym... jasne, że chłopcy są inni niż dziewczynki. Ale przecież chłopcy
między sobą też się różnią, w końcu nie wszyscy rodzą się dzikusami z mieczem w
dłoni i awersją do przytulania )

[mamalgosia]

Oczywiście, że trzeba próbować dostosowac ot wszytsko do chłopców... ale
właśnei mam takie wrażenie, że ciągle coś dostosowuję, zamieniam, rezygnuję z
czegoś... Jakby to była jakaś namiastka.
A z tym mieczem... Może aż tak nie. Ale dlaczego mój syn chce żeby mu kupowac
samochody a nie lalki? Nikt go nie uczył. Jednak z czymś się rodzą

[marzek2]

Mamalgosiu, nie zgadzam się, to nie jest żadna namiastka. To po prostu uznanie
różnic w przeżywaniu różnych rzeczy, które u kobiet i mężczyzna są rzeczą
darowaną przez Boga. Z czego rezygnujesz? Ze swojej wizji ciepła w domu.
W zamian dostajesz coś innego, ale czy gorszego, chyba nie... Nie możesz ciągle
zastanawiać się, jakby wyglądały święta i inne wydarzenia w Waszym domu, gdyby
była tam dziewczynka. Może by wyglądały inaczej, a może wcale nie? Ta
dziewczynka mojej znajomej, o której Ci pisałam jest bardzo kolorową
osobowością Z jednej strony uwielbia Barbie i wszystko co różowe, z drugiej
strony bije się ze starszymi braćmi i jest bardzo przebojowa.

Z mieczem to chodziło mi o to, że płeć płcią, a jednak i ludzie jednej płci
mają różne osobowości, temperamenty itp. Mój mąż np w dzieciństwie nie znosił
grać w piłkę, bić się, generalnie nie był typowym chłopakiem. Wolał książki,
gry umysłowe i naukę, nie oszukujmy się, typowy kujon jak nic Dopiero na
starość zainteresowała go piłka nożna w TV. I to dopiero po paru latach naszego
małżeństwa, pewnie dlatego, że krakowska Wisła zaczęła dobrze grać. Albo mu się
w końcu żona znudziła i przerzucił się na TV
Więc może nie jest typowym facetem, ale ja męskości mu żadną miarą odmówić nie
mogę

Co do zachwań typowo dziewczęcych i chłopięcych, to miałyśmy kiedyś na ten
temat ciekawą dyskusję, zaczętą przeze mnie po obserwacjach zachowań Samuela,
wklejam Ci link, może coś Cię zaciekawi.
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16714&w=29763843&a=29763843

[mamalgosia]

Dziękuję, do linka zajrzę.

[glupiakazia]

glupia to ja tu jestem, jak sama nazwa wskazuje, wiec prosze mi sie tu nie
podszywac.

jako, ze zawsze musze swoje trzy grosze wtracic, to sie dopisze, choc jak
wiadomo mam corki i to trzy.

Ale poniewaz ja gwoli pocieszenia autorki watku, to pisze. Corek ci u nas
dostatek, to prawda, ale co z tego, jak matka totalnie pozbawiona wszelkich
talentow plastyczno-artystycznych. Ani rysowac, ani wycinac, ani rzezbic, ani
przyklejac, ani szyc, ani spiewac, ani tanczyc, ani stepowac..... i dlugo by
jeszcze mozna. Nasza dzialalnosc adwentowa jest wobec tego nader skromna.

> Ale tak jakoś martwię się, ze w domu, w którym nie ma córeczki nigdy nie
> będzie tak ciepło, jak w domu, w którym dziewczynka jest

No to sie nie martw. Z kim ostatnio pieklas karpatke?

[mamalgosia]

Wiem, że u Was córek dostatek - notabene mam ciągle przed oczami ich zdjęcie i
gdy kładłam się wczoraj spać, to mi właśnei weszło pod powieki i już nie
chciało wyjść. I tak sobie pomyślałam, jakby to było pięknie...
Zawsze dobrze, gdzie nas nie ma?
Stepować też nie umiem, ale przecież nie umieramy, może czas się nauczyć?

[maadzik3]

A ja mam synka. I podobnie jak Ty chcialam corcie - bardzo. Nie wiem w jakim
wieku jest Twoj starszy, ale moj ma 2,5 roku i mimo ze wciaz sie czasem ogladam
za dziewczynkami to odkrylam juz daawno ze plec dziecka nie jest wyznacznikiem
charakteru. Mlody jest przylepny, kochajacy, bardzo wrazliwy (bardziej niz sporo
znanych mi jego rowiesnikow i rowiesnic), a obserwowanie gromady 2-3 latkow (co
czesto robie spotykajac sie z grupa zaprzyjaznionych mam) jest fascynujace
wlasnie dlatego ze KAZDE dziecko jest inne - inaczej reaguje, inne cechy
charakteru przejawia - i nie chodzi o dobre i zle, czy podobajace sie mnie
osobiscie i nie. Po prostu kazde dziecko to mikrokosmos. Tak wiec odpowidz na
Twoje pytanie IMHO brzmi: oczywiscie ze mozna. Jedna rzecz, jesli mozna: uwazaj
zebys swoich obaw co do ego czego nie mozna z chlopcami nie przekazala
bezwiednie swoim synom - to czesto samospelniajaca sie przepowiednia. Pewnie juz
dawno odkrylas ze dzieci sa jak superczule antenki rodzicielskich nastrojow i
mysli. Wiec zamiast zastanawiac sie co mozna a co nie pomysl co chcesz z dziecmi
zrobic i... rob to!
Powodzenia!!! I cieplutko sciskam.
Magda

[maadzik3]

A to ja jeszcze dopisze: kobieta jestem niewatpliwie)) Ale prac plastycznych
to i ja nie znosze (brrr!!!) i zadanie mojego plci meskiej potomka ze chce lepic
cos z plasteliny nie wywoluje u mnie zadnego entuzjazmu (a wlasnie to mu sie
ostatnio podoba). U mnie w domu to tata ma talent plastyczny. A co do zabawek -
przysiegam ze bylam dziewczynka))) a lalkami nie bawilam sie nigdy, mialam,
ale mnie nudzily, za to samochodziki, zwlaszcza tzw. resorowki, o tak...
Pamietam ze jeszcze w polowie podstawowki za swiadectwo z tzw. paskiem moglam
sobie wybrac zabawke w pewexie - i wybralam resorowke (lego byly za drogie).
Wiec wcale nie powiedziane ze Twoja cora by lubila lale. Moj syn lubi ze mna
pichcic))
Magda

[skrzynka3]

Ja mam dwoch starszych synkow i najmlodsza coreczke ( tak z ciekawostek to
bardzo chcialam trzeciego synka bo zupelnie nie wyobrazalam sobie siebie w roli
mamy dziewczynki ))Kazde z moich dzieci jest zupelnie odrebnym kosmosem
zaczynajac od wygladu zewnetrznego przez temperamenty, upodobania itp.
Corcia ma niecale 3 lata i tak naprawde to bedzie Jej pierwsze takie swiadome
Boze Narodzenie.Wieniec adwentowy i wspolnie pieczone pierniczki a takze
samodzielnie robione karki i ozdoby na okna pojawily sie w naszym domu na dlugo
przed narodzinami najmlodszej. Zaczelam to robic z najstarszym kiedy mial 2
latka i nastepne dzieci dolaczaly ) Moje chlopaki za nic nie odpuszcza
pieczenia pierniczkow (mezczyzni druga i pierwsza klasa podstawowki), maluja
piekne witrazyki na okna, przypominaja o lampionach na Roraty itp. Zeby bylo
ciekawiej to ja zawsze z plastyki mialam 3 za "dobre checi i pamietanie o
przyniesieniu bloku" jak mawiala nauczycielka. Jakos przy dzieciach sie
odwazylam (takie male i tak byly zachwycone cokolwiek koslawego spod moich
palcow nie wyszlo a potem okazalo sie dochodze do wprawy i sprawia mi to coraz
wieksza przyjemnosc).
Tak o tym mysle i nie zauwazylam roznicy miedzy atmosfera swiat i przygotowan z
epoki czysto chlopiecej a obecnej mieszanej plciowo ))
Skrzynka


"Koń odezwał się najprościej - moja rzecz to dziury w moście"

[mamalgosia]

Madziu, dziękuję za te słowa. Oczywiście staram się odpędzać te myśliw siną
dal. Ale czasem właśnei wracają. CZasem przynosi je jakaś dziewczynka w
kucykach bawiąca się w piaskownicy, czasem zdjęcie na stronie mamy_kasi, czasem
słodziutki głosik córeczki mojej koleżanki, a czasem zdjęcie Córek Bzdurek Kazi
Mądrej. A czasem moje własne wspomnienia z dzieciństwa.
Gdy byłąm w ciąży pisałam pamiętnik. Każdego dnia. I takie mam wrażenie, że
dziewczynka vby kiedyś chętnie przeczytała. A chłopiec..

[tres_ka]

No to ja się wypowiem )) Jestem tu od niedawna i nie miałam okazji pisać za wiele.
Mam dwóch synków, 6-latka i 3,5-latka i całkiem nieźle sobie radzimy )).
Adwent, przygotowania do świąt, pieczenie pierniczków itp. - dzieci to
uwielbiają. Powiem Ci nawet, że nigdy nie myślałam o tym, że z chłopcami się nie
uda. Na pewno jest inaczej, niż z dziewczynkami, ale nie jest źle, możesz mi
wierzyć.
Są jakieś pytania? ))

pozdrawiam serdecznie

[pawlinka]

Są
Ogólnie mam pytanie do mama dzieci starszych...
ta piękna otoczka, celebrowanie przygotowań do świąt jest potrzebne też nam -
dużym dziewczynom i chłopakom, którzyśmy rodzicami zostali, prawda))
Uczymy dzieci umiejętności życia czasem innym niż w kolorze zielonym, uczymy
świętowania, ale I TU pytanie: czy kiedy chłopięta i dziewczątka mają naście
lat, będą z nami te pierniki robić? Mader, Ty masz nastolatkę, kochani bardziej
doświadczeni rodzice: jak to jest?

[tarba]

ja mam tylko jednego nastolatka -14 lat syn i uwielbia robić, a szczególnie
lukrować pierniki. U nas jak czuc piernikami to znaczy że świętowanie się zaczęło.
To nie przeszkadza temu ze nie znosi zjazdów rodzinnych i po wieczerzy jak wyjdą
goscie oddycha z ulgą (ale ja też tak mam)
Bardzo fajnie się z nim razem wymysla prezenty dla innych -ma ciekawe pomysły
chętnie nawet sam pojedzie i kupi .I chce chodzić na pasterkę, i domaga sie na
każdy rok kalendarzyka z czytaniami z dnia. Ale może on jakiś dziwny jest. Albo
jak jeszcze urośnie to mu przejdzie.

[mamalgosia]

oby nie!

[mamalgosia]

) Dziękuję

a idąc dalej

[mamalgosia]

Czy z nastoletnim synem można porozmawiać jak z nastoletnią córką? Czy mozna z
nim pójść na zakupy? Nie sądzę...
A wnuki? W większości przypadków wnuki są bardziej przywiązane do matki mamy. A
synowa zawsze będzie wolałą swoją mamę niż teściową.
Przepraszam, ale ciągle mam wrażenie, że ominęło mnie coś pięknego

[mader1]

))) kochana mamalgosiu !
Przerabiam właśnie spotkania z kobietą, która ma trzech chłopców w róznym
wieku Wspaniała rodzina, serio
Każdy z chłopaków jest inny. Jeden jest gadatliwy i dowcipny - z nim mama może
pogadać, choć ma 17 lat. Wie, kiedy jest zakochany, kiedy żyć mu się nie
chce.....Mało sprząta...Nauczycielki go bardzo lubią. Drugi... jest wrażliwy,
zamknięty, czasem zbuntowany. Trochę młodszy.Przychodzi wygadać się i wykłócić
z moją córką ))) Wszystkie uczucia widać mu na twarzy. Jest niezwykły. Umie
upiec ciasto, gotuje spagetti, sprząta swój pokoj... Najmłodszy mówi mamie
codziennie, że ją kocha.Przytula się, nie chce zostawać w przedszkolu. Wszyscy
zbierają dla mamy kwiaty.Pieką pierniki i malują pisanki. Starsi pod pretekstem
pomagania młodszemu
Jest to inny dom, niż nasz.
Ale widzę, że moja córka bardzo ich lubi. Miło jej się rozmawia, a nawet
plotkuje z mamą chłopców, więc podejrzewam, że ta będzie miała dobry kontakt z
jakąś synową ))))
Co do pierniczków... napiszę później.....

[mamalgosia]

Oczywiście zrobię wszytsko co w mojej mocy, żeby nasz dom był jak
najcieplejszy. Tylko właśnie czasem czegoś mi żal.
A co do opisanej przez Ciebie sytuacji: Uważasz, że gdyby Twoja córka wyszła za
tego chłopca (tak sobie hipotetycznie gadamy), to pokocha teściową tak jak
Ciebie? Obie wiemy, że nie

[samboraga]

to pokocha teściową tak jak
> Ciebie? Obie wiemy, że nie

hmmm...ja już raczej 'nie pokocham' żadnej kobiety
natomiast bardzo cenię sobie tzw. dobry kontakt

Wiesz...przepraszam, że tak napiszę, ale to brzmi tak jakbyś myślała (może
chciała?), zakładała, że córka będzie - i powinna być - z Tobą już na zawsze,
np. nawet już po założeniu rodziny. A syn - 'on niech sobie odchodzi', bo i tak
z nim nie ma 'takiego dobrego kontaktu'...

[mamalgosia]

Samborago, żadnych założeń nie czynię, tylko moje wnioski wynikają z obserwacj
rzeczywistości. Ja mieszkam w tym samym domu co moja mama, brat natomiast
wyprowadził się (do domu matki swojej żony). Mój mąż i jego bracia wyprowadzili
się z domu - wszyscy do miast swoich żon.
Myślę, że to po prostu jest częstsze

[samboraga]

>Mój mąż i jego bracia wyprowadzili
> się z domu - wszyscy do miast swoich żon.

ciekawe, że 'tradycyjnie' to było odwrotnie, prawda?
dziewczyna szła do domu męża...
nie, nie, nie zakładam, że Ty coś na siłę, tylko - wokół mnie same (prawie)
przypadki odwrotne) albo mieszkają sami, albo przy rodzicach męża - ale też
bym z tego nie robiła wyroczni, po prostu 'tak wyszło', natomiast dobre/złe
kontakty z matkami rozkładają się pół na pół wśród mojego otoczenia
ale też myślałam o potrzebie psychicznego kontaktu z dorosłymi dziećmi...i nie
widzę (przynajmniej na razie dramatycznych różnic między synem a córką, tzn.
i syn i córka mogą stać się dalecy, albo pozostać bliscy (chociaż oczywiście
inaczej niż w dzieciństwie)

[mamalgosia]

Wiesz, ja tak gadam, a w głębi serca bardzo chcę aby to co piszesz okazało się
prawdą...

[mader1]

Hipotetycznie... hipotetycznie... trzeba zaznaczyć, że nie jestem obiektywna
Wszystkim nam życzyłabym tego bardzo. Bo szalenie lubię (kocham ? jak
siostrę ?) jej hipotetyczną teściową. Miłość do rodziców jest szczególna,
ale... obawiam się, że jeżeli chodzi o przyjaźń , jej hipotetyczna teściowa
wygrałaby ))) Twierdzi, że w jej wieku była bardzo podobna ( i to są te
cechy, których ja nie rozumiem) i szalenie ją lubi.Córka czuje tę akceptację.
Mają do obgadania zupełnie inne tematy - fizyczno- matematyczne ))) I podobne
poczucie humoru )) Jak opowiada o szkole, zupełnie sobie nie przeszkadza, że
jest mama jej sympatii )))
Żeby było zabawniej, jej synowi łatwiej się wygadać ze szkolnych problemów do
mnie. Chyba szalenie zależy mu na mamie, na jej zdaniu i BARDZO JĄ KOCHA -
chciałby więc przynosić jej same dobre wieści.
Ciągnąc to dalej...
Żona mojego przyjaciela ma lepsze stosunki z teściową niż z mamą. Mieszkała z
nimi jakiś czas, pokochały się. Częsciej teraz spotyka się właśnie z teściami.
Ja..... kocham swoich rodziców. Wiele im zawdzięczam. Ale... przyznam,że mimo
przejść w przeszłości kocham swoją teściową.I jakoś czuję się jej córką. Nie od
początku, ale z wyboru. I to jest miłość dojrzała. Wybrałam ją sobie... nie
wiem, jak to napisać, ale to nie jest miłość gorsza niż ta do mamy. Jest inna.

[tres_ka]

Wiesz, na pewno masz rację... Ja aż tak daleko myślą nie wybiegam, nie martwię
się jeszcze co będzie później. Na razie chłopcy są mali i żyjemy sobie z dnia na
dzień. Moim marzeniem jest, by moje dzieci zawsze chciały i miały ochotę ze mną
rozmawiać.

[mamalgosia]

no cóż, pisałam już kiedyś na tym forum, że moją specjalnością jest martwienie
się na zapas

Małgosiu,

[k_j_z]

Przez 9 lat miałam tylko chłopców.
Najpierw jednego.
Po dwóch latach dwóch.
Po następnych dwóch latach trzech.
Po następnych czterech latach czterech
A po niespełna następnych dwóch latach miałąm już czterech chłopców i
dziewczynkę.
Po jeszcze dwóch latach przybył nam jeszcze jeden chłopiec i w tej chwili i tak
jesteśmy w totalnej mniejszości.
Sara czasem żałuje, że nie ma siostry. Pyta mnie często czy nie chciałabym mieć
jeszcze jednego dziecka, żeby to była dziewczynka.
Nie tak dawnostwierdziła też, że szkoda, że nie ma siostry zamiast jenego z
braci, ale kiedy poprosiłam żeby powiedziała, którego by zamieniła to raczej
nie umiała odpowiedzieć.
Moi nastoletni (16,14 12) synowie gotują ze mną obiady i pieką ciasta. Siedzimy
czasem i rozmawiamy.
Nie wiem czy tak, jak się rozmawia z nastoletnią córką, bo Sara ma dopiero 7
lat, a ja ze swoją Mamą nie rozmawiałam zbyt często, ale myślę, że można
rozmawiać tak samo.
Myślę, że tego ciepłą o którego brak się obawiasz, też nie musio brakować tam,
gdzie są tylko chłopcy.
A poza tym, skąd wiesz, że nie zostaniesz obdarowana córeczką?

[mamalgosia]

Przede wszystkim podziwiam Cię za matkowanie takiej ilości dzieciom.
A co do obdarowania mnie córeczką, to myślę, że już nie. Nie planujemy już
dzieci (wiem, że ściezki Boże są różne, ale mam nadzieję, że widzi i rozumie) -
stan zdrowotny i wiek. (chyba, że nie biologicznie, ale to byłoby mi raczej
ciężko przeforsować u męża)

[glupiakazia]

> Przepraszam, ale ciągle mam wrażenie, że ominęło mnie coś pięknego

czasem tez tak mysle, zwlaszcza, ze nasze dzieci to coreczki tatusia. Mama,
owszem, od biedy moze byc, ale jak tatus sie pojawi na horyzoncie, to jest the
best.
Czasem tak by mi sie chcialo synka mamusi...

[glupiakazia]

A
>
> synowa zawsze będzie wolałą swoją mamę niż teściową.

to kolejny temat-rzeka
nie mowie o sobie, ale nie zawsze tak jest, oj nie zawsze...

[mama_kasia]

Kochane dziewczyny, pięknie napisałyście to wszystko o chłopcach,
szczególnie tych starszych. Cóż to za faceci... )) Dobrze, że tacy są.

[mamalgosia]

własnie próbuję patrzeć na to od tej strony. Bo jak sobie zadaję pytanie: ile
znam dobrych, porządnych kobiet? Okazuje się, że całe mnóstwo. A jak szukam
takichże mężczyzn, to niemalże na palcach jedej ręki mogę ich wyliczyć.

A więc może moim zadaniem jest powiększyć grono porządnych mężczyzn?
Eh, tylko czy podołam?

[mama_kasia]

Podołasz, nie masz wyjścia )

[mamalgosia]

Oczywiście, że nie mam wyjścia niż starania, ale efekty... Może wychowam
kolejnych łobuzów?((

[aka21]

Jak to będą Boże łobuzy to się tylko cieszyć!))

[alex05012000]

o rany małgosia, a pomyśl, ze wychowac "ladacznicę" też można mimo starań !!!

[mamalgosia]

no, tak, syn przynajmniej nie zajdzie w ciążę II klasie gimnazjum (ani w żadnej
innej))

[mader1]

nie masz wyboru ))) teraz to już musisz działać ))) Jestem przekonana, że
uda ci się... A oni są naprawdę potrzebni. Potrzebni są i ci wrażliwcy i ci
łamacze serc - ale odpowiedzialni.Jak jest odpowiedzialność, wszystko się
układa.

[pysio8]

a lubiłabyś, gdyby syn- nastolatek raportował sms-ami z obozu co się akurat
ciekawego dzieje, i że ciebie-matkę kocha ))

[mamalgosia]

bardzo bym lubiła. Tylko własnie myślę, ze prawdopodobieństwo otrzymywania
takich smsów od córki jest 5 razy większe niż od syna

[pysio8]

miałam przyjemność otrzymywać nawet 3 smsy dziennie od mojego nastolatka,
wspólne pieczenie ciasta, najchętniej 'murzynka' nie ominęło nas. Poza tym
czy to jest syn, czy córka, w którymś momencie dziecko zechce odejść i budowac
swoje gniazdo. Zamieszkanie na 'wieki wieków' córki z matką dobre nie jest- i
ja to wiem najlepiej((

[samboraga]

Ja akurat chciałam chłopców, nie czuję sie na siłach być mamą dziewczynki Ale
to pewnie tylko echa moich konfliktów z mamą, podobnie jak Twoje obawy mogą
być, również, echem szcześliwej relacji? nie wiem?

I - mimo mojego pozytywnego nastawienia - coraz częściej (bo im jest straszy
tym więcej różnych spraw) zderzam się z wielkimi barierami w mojej głowie
nt. 'jacy są chłopcy'...

U nas jest super 'ciepło')) I coś czuję, że takie sms-y jak pisze Pysio tez
będę dostawać, ba, że syn w wieku 12 lat będzie jeszcze wchodził mi na kolana
Na razie po kilka razy dziennie słyszę, że mnie kocha, że jestem wspaniałą
mamą, najukochańszą...może to taka faza rozwoju? Ale do taty się tez
przytula I jak pisały dziewczyny - gotujemy, pieczemy, wycinamy, śpiewamy...

Zastanowiło mnie natomiast jedno, gdy jeszcze nie wiedzieliśmy o płci drugiego
i mój syn mówił, że woli siostrę. Argument główny: że autami to on może bawić
się z kolegami, ale z siostrą będzie mógł misiami i lalkami, bawić się w dom -
bo czasami ma na to ochotę. Więc - czegoś mu brakuje, czegoś mu 'nie wypada'
Nie jest to 'z domu' - bo zanim poszedł do przedszkola miał wózek, lalkę - i
bawił się, faktycznie. Więc - koledzy (a może i koleżanki) 'nie tolerują
mięczaków'? Czy widziałyście dwóch chłopców bawiących się w przedszkolu np.
misiami w klinikę weterynaryjną? Co najwyżej dziewczynki wezmą któregoś do
zabawy w dom do 'bycia tatą'

MArtwię się co będzie potem? Bo z moich obserwacji - ale jeszcze się nie
zastanwiałam nad tym dogłębnie - wynika, że z chłopcami, i przytulakami, i
tymi z mieczami, cos się dzieje w wieku 14-15 lat, że zamykają się w sobie
bardziej od dziewczynek, odcinają do tego 'ciepła'. Ze szkodą dla siebie. To co
piszesz o 'porządnych' mężczyznach ja bym nie nazwała 'porządnością' ale
słabością. Ja mam wrażenie, że kobieta sobie 'zawsze poradzi', nawet
ta 'słaba'. A facet - prędzej sie załamie niż coś konstruktywnie rozwiąże... Z
tym, że to 'załamie' to też np. popadnie w pracoholizm, co nijak konstruktywnym
rozwiązaniem nie jest. Ale to może na wyrost takie wyroki, chcociaż mam i swoje
doświadczenia... W każdym razie ja akurat tego bym się obawiała u mojego syna -
że taki pełen emocji i ciepła dzisiaj, schowa się...

I jeszcze - w moim otoczeniu widzę tylko taką różnicę: w domach z rodzeństwem
miesznym chłopcy mają - jakby to określić - 'odpuszczone' bycie takim
cieplejszym, uczuciowym (jak są -to ok), możliwe, że dziewczynka - mimowolnie -
zostaje 'tą od ciepła', a chłopiec 'jest po prostu chłopcem' Mamy mające
samych chłopców 'nie mają wyjścia' - i całe 'ciepło' wlewają w synów (tylko
błagam, nie piszcie, że swoich synów tez kochacie, ja to wiem.

W ogóle to temat rzeka. I tyle ma aspektów. Moja teściowa jest matką dwóch
synów... Moja babcia też... Mam z nimi lepszy kontakt niż z moją mamą...

[mama_kasia]

> I jeszcze - w moim otoczeniu widzę tylko taką różnicę: w domach z rodzeństwem
> miesznym chłopcy mają - jakby to określić - 'odpuszczone' bycie takim
> cieplejszym, uczuciowym (jak są -to ok), możliwe, że dziewczynka - mimowolnie -
>
> zostaje 'tą od ciepła', a chłopiec 'jest po prostu chłopcem'
Coś w tym jest. Muszę specjalnie przypominać sobie o tym, że syn też
może chcieć przytulenia. U dziewczynek to jest naturalne.
On z tych wojujących, wykrzykujących, charakternych,
ale czasami ma dzień, gdy chce się przytulić. Rzeczywiście, on jest dla
mnie chłopcem

[samboraga]

> On z tych wojujących, wykrzykujących, charakternych,

mamy z mężem takie wrażenie, że ten drugi to będzie właśnie taki
kompletnie inny od pierwszego
i od początku będę się uczyła wychowywać chłopca))

[lolinka2]

Wiesz, ja tym razem liczę że będzie syn...
A mój mąż ma podobne obiekcje - że jak my go wychowamy, że chłopcy są inni, ze z
zaszczepianiem zasad religijnych moze coś nie zagrać itp.
Mam na to jeden argument - to nieistotne jaka płeć, to nasze dziecko i ma
wszystkie cechy po nas, sporo możemy 'dołożyć' wychowując nie wg stereotypów
płciowych (młotek i samochodzik oraz zabawy siłowe) ale wg zasad Bozych. I
naprawdę znam wielu młodych chłopców, nawet małych chłpców którzy bardzo fajnie,
dojrzale myślą, lubią udzielać się religijnie, prowadzić biblijne rozmowy...
tyle że i przy dziewczynce i przy chłopcu to wszystko musi być w domu. Nie
wątpię ze z dziewczynką matce będzie łatwiej (na zasadzie solidarności
jajników), a przy chłopcu musi się troszkę wysilić, natomiast sądzę ze w
rodzinie gdzie są mali chłopcy niezwykle istotną rolę odgrywa przykład ojca- czy
on się przypadkiem nie kamufluje ze swoją duchową stroną, nie 'wstydzi' jej w
jakiś sposób, jeżeli jest otwarty na tematy religijne i nie uważa kwestii wiary
za 'babską' sprawę, nie wietrzę problemów...

[alex05012000]

mamomałgosiu,
myślę, że martwisz sie na wyrost i sugerujesz jednak mimo wszystko
stereotypami, ja wprawdzie mam dziewczynkę i nie przekonam sie jak to jest z
chłopcem, ale mam dzioewczynkę małotypową - żadnych lalek, kokardek i różowych
sweterków..., męski styl ubioru, krótkie włosy, największe zainteresowanie ...
samochodami, w przyszłości - osttanio stwierdziła - ma być kierowcą
rajdowym!!!, jest w niej dużo ciepła, takiej naturalnej kobiecości, ale napewno
przeczy stereotypowi dziewczynki ... raczej boks i karate niż balet, i gdybym
jako matka marzyła o wspólnym chodzeniu po sklepach i wybieraniu spineczek do
włosów lub bluzeczek w najmodniejszym wzorze i kolorze, o zabawach w
ksieżniczki i wróżki, czy szyciu sukienek dla lalek... to bym się srogo
zawiodła...
moim zdaniem te "adwenty, wzruszenia, bajki, zaangażowanie..." nie mają płci,
mogą być udziałem zarówno chłopca jak i dziewczynki; a ciepło i atmosferę domu
tworzy głównie pani domu: kobieta, żona i matka...
pozdrawiam cieplutko - maria

[kasia_ol1]

a ja jestem nowa na tym forum. mam dwóch synków tak jak mamalgosia. szczerze
mówiąc nigdy wcześniej nie zastanawiałam się nad kwestią ciepła rodzinnego pod
tym kątem. chłopcy są jeszcze mali (starszy ma 3,4 lata, młodszy 1,8). nasze
przygotowania do świąt są dostosowane bardziej do wieku dzieci niż do płci. ze
starszym piekliśmy w zeszłym roku pierniczki, w tym roku zrobimy to w trójkę. o
ile starczy mi cierpliwości (a z tym mam problem), to będzie super zabawa i
okazja do rozmowy o adwencie, o wigilii, o małym Jezusie, o tradycji.
a co do mam i teściowych; z moimi rodzicami mam słaby kontakt, za teściową nie
przepadam, ale gdy trzeźwo myślę, to wiem, że troszczy się o nas bardziej niż
mama. chłopcy do niej jeżdżą na "wakacje". bardzo kochają babcię i dziadka
(moich teściów) i częściej się z nimi spotykają niż z moimi rodzicami, których
prawie nie znają. mieszkamy wszyscy w różnych miejscowościach, więc nie martw
się na zapas, że chłopcy wyfruną Ci z domu do teściowych mój mąż ma brata, z
którym ma dobry kontakt i ja, wychowując synków bardziej będę zwracała uwagę na
ten aspekt - wzajemnej miłosci chłopców, a ciepło rodzinne jest wtedy, gdy mamy
dobre humory, pachnie obiadkiem, choćby tym najskromniejszym ziemniakiem z
kwaśnym mlekiem, ale w miłej, spokojnej atmosferze. to wg mnie jest ciepło
pozdrawiam

nie dotyczy tematu

[mama_kasia]

Kasiu, witaj

[kasia_ol1]

dzięki

[mharrison]

Mamalgosiu,
myślę, że kierujesz się steorotypami. Podobnymi do tych, że gotować (w tym piec
pierniczki potrafi jedynie słodka całuśna i pełna ciepła córeczka w asyście
równie ciepłej mamy, podczas gdy chłopcy.... co robią(?) bawią się samochodami,
majsterkują?

Moje doświadczenia są zupełnie odmienne. Przed długi czas byłam mamą jednego
syna, potem drugiego, by w końcu być w ciąży z "trzecim synem". "Synem", który
okazał się - po urodzeniu - córką, w co nie mogłam uwierzyć przez kilka
pierwszych dni i leżąc obolała po cesarce prosiłam męża by sprawdził czy to aby
na pewno dziewczynka

Tak więc jeszcze wszystko jeszcze przed Tobą. Z drugiej strony nasuwa mi się
pytanie czy głęboko wierzący katolicy powinni wykorzystywać NPR do "uzyskania"
określonej płci dziecka czy też "zaufać Bogu"?


Każe dziecko to swoisty mikrokosmos i pod tym względem je "definiuję", nie zaś
wg "kategorii płci". Mnie tych "ciepłych uniesień" dostarczali głównie chłopcy,
bo starsi i więcej mieli/ma do powiedzeniaA ciepło starałam się wlewać
równomiernie.

Przy okazji, najbardziej "ciepłą" rodziną była trójka chłopców + ojciec +
matka - jedyna kobieta tego stadka. A poznałam ich jako 3 nastolatków.

Moim zdaniem, reguł nie ma.

Czy Twój mąż (jako "zimny" męski ród nie jest ciepły?
Chyba nie, jeśli tak cenisz "ciepło rodzinne" to chyba wybór nie padłby
na "zimnego" człowieka?
Czy jest choć trochę romantyczny, czy przywiązyje wagę, celebruje różne małe
okazje? Jaki wrzorzec (bardziej czy mniej świadomie) przekazuje swoim synom?
Czy pracę, obowiązki domowe, wszelkie urodziny, wakacje, drobne rocznice itd
trakuje jako "zadania do wykonania", ktorym trzeba sprostać, czy tez stara się
tchnąć w to życie, owe ciepło?
Dlaczego uważasz, że ciepło, wyklejanki, kolorowanki, wieńce i pierniczki to
domena mężczyzn?
Twoich synów to nie interesuje? Klejenie wieńców i łańcuchów oraz miętoszenie
ciasta w roli kuchcika? Wspólne rozmowy? Proponowałaś?
(Trochę strzelam(choć nie do końca, gdyż opieram się na swoim doświadczeniu),
gdyż nie wiem, w jakim wieku są Twoi synowie).

Na marginesie, moja córeczka jest raczej "męska", głównie dzięki "wychowaniu"
brata. Nawet mówi "zrobiłem, skończyłem"Lalki leżą grzecznie na półce, słabo
uzywane (choć trochę przybrudzone sokiem z podobno niekapka, w ruchu są
natomiast książki (tak jak i u Adasia) - tu przyznam się - mają to po nas -
taki mały cud dziedziczenia upodobań - czasami wydaje mi się, że mamy w domu
kopie nas samych - ulepszone rzecz jasna

No i jeszcze gwoli dopełnienia obrazu mojej prawie dwulatki wyrażającej swoje
uczucia, choć nie zawsze ciepłe (np. "Nie kocham Cię juz Adasiu"- na głowie
jeden wielki stóg siana, broń boże nie zbliżaj się ze spinkami i gumkami,
spódnicę nosi jedną ( w kratę) i to rzadko. Przytula się tak samo często i mówi
kocham Cię czy I love you (wczesniej I lu lujak jej brat.

Ale...
staram się wychowywać moje dzieci tak samo. Tzn. nie tak, że chłopiec nie może
płakać, po przeciez chłopaki nie płaczą, odpierać wszelkie ataki
fizyczne, "dawać sobie radę", zaś "dziewczę moje słodkie" uczyć ścielenia łóżka
i zagniatania ciasta, a poza tym winna być uległa i "mordeowalna" (wiem, wiem,
upraszczam). Nie uważam, bym powinna się starać "wyposażyć" moje dzieci w
odmienne predyspozycje i umiejętności ze względu na płeć. Może to "odgórny",
rodzicielski wzór, a może samospełniejąca się przepowiednia oczekiwań, że syn
nie jest twardzielem z westernów, a córka "laleczką". W każdym razie
samospełniająca się

Moje doświadczenia z chłopcami kończą się na niestety na niespełna 10 latach...
jednak okres tej dekady nie potwiedza Twoich przypuszczeń.
Wydaje mi się też, że sama się "nakręcasz" mysląc, że coś tracisz.
Gdy ostatni raz byłam u spowiedzi (po traumatycznych przejściach) dostałam
taką "pokutę": spraw byście byli szczęścliwi, by Wasz rodzina była szczęśliwa...
Czego i Tobie życzę.

PS. Znam wiele "porządnych: mężczyzn. W końcu moje przyjaciółki dobrze wybrały:-
)Nie widzę negatywnej dysproporcji "łajdaków" na rzecz wspomnianych "ladacznic".
I z teściową łatwiej sie dogadać niż z własną mamą...

I jeszcze jedno "na marginesie"...
Wychowanie dzieci dla ludzi (innych niż my ludzi, mężą, zony, przyjaciół,
współpracowników itp.), w przypadku ludiz wierzących tez dla Boga, nie tylko
dla nas, naszych potrzeb, naszych oczekiwań...

Reasumując: ciepłu i uniesieniu nie ma co przypisywac płci. Ono takowej nie ma.

[maadzik3]

Dziekuje za tego posta, bo ja choc juz w duzej czesci - jak sama pisalam -
pozbylam sie wszelkich "plciowych" uprzedzen, tez czasem patrze tesknie na
dziewczynki, a jakos tak ladnie ujelas to w co i ja wierze w wychowaniu dzieci
ze mi sie cieplo na duszy zrobilo. Wiele lat wychowywania przede mna i oby mi
sie udalo, ale pulapki i trudne momenty sa zawsze i zapewne z kazdym dzieckiem.
Na razie biegne lepic z plasteliny z moim syneczkiem, trzymajcie kciuki, bo ze
mnie naprawde zadna plastyczka
M.