nie lubię szkoły

[mama_kasia]

Nie lubię. Nie lubię oceniania, nie lubię większego przykładania
uwagi do ocen niż do pracy dziecka, do nauczania. Nie lubię ostrego oceniania,
twierdzenia, że szóstki prawie nikt nie moze mieć. Twierdzenia, że
skoro pani jeszcze dobrze ich nie zna (po całym semestrze?) to nie może
postawić szóstki. Zaskakiwania mnie jedynie dobrym zachowaniem syna.
Przecież były w międzyczasie zebrania, widywałam wychowawczynię
raz w tygodniu. Czy nie można było mi powiedzieć o złym zachowaniu
syna?
A, i jeszcze nie lubię świadectw z paskiem.

Jestem zła, zła, zła, jak mówi kaczka Katastrofa,..ufff

Lubicie szkołę? ...Jak się na to uodpornić?

[pawlinka]

Kasiu, widzę tutaj duuużo emocji. Oj, widzę, że zła jesteś! Już lepiej teraz?
Wiesz, ja nie będę obiektywna Czy lubię szkołę? A co mogę odpowiedzieć ?

A tak serio:
chyba nikt nie lubi oceniania. Ja też nie lubię. Myślę, że w naszych szkołach
pokutuje pewien sereotyp: ocenia się dzieci wg tego, czego jeszcze nie umieją.
Nie ocenia się niestety tego, co już umieją. A zresztą, przecież czasem tak
jest w domu. Niezadowolony rodzic narzeka: gdyby to i tamto, byłoby to idealne
dziecko. Dążymy do ideału.

Jak chwalimy, czy chwalimy?
To chyba takie polskie niezadowolenie.
O, taka rozmowa ze sklepu: "Mamo, dostałem czwórkę z testu!"
"Tylko, a czemu nie piątkę?"
A w szkole? Inaczej to brzmi: "Proszę, sama przyjemność uczyć w takiej klasie,
same czwórki i piątki". A ta klasa z trójami i "dopuszczającymi" to co, nie
jest przyjemna?

Ilu jest nauczycieli, którzy nie lubią narzekać na przeciętniactwo? Ilu jest
rodziców, którzy nie narzekają na szkoły, że nie uczą dobrze? Nastawienie na
sukces, w każdej postaci...

Dlaczego myślimy, że lepiej jest dać słabszą ocenę? żeby się wykazał potem?

Dlaczego od razu dobrze jest być świetnym?

Te pytania we mnie się kłębią w przeddzień wystawiania ocen na dopiero
pierwszy semestr.

Kasiu, będzie dobrze!

[direta]

pawlinka napisała:

> Wiesz, ja nie będę obiektywna Czy lubię szkołę? A co mogę odpowiedzieć ?

Ja lubiłam szkołę. Najbardziej lubiłam liceum. Lubiłam tam chodzić i lubiłam
się uczyć. Studia też lubiłam, chociaż ze wszystkich szkół do których chodziłam
chyba liceum wspominam najmilej. Teraz też chodzę do liceum. Tyle, że staję z
drugiej strony katedry.
I z całą pewnościa nie lubię szkoły. W życiu nie czekałam tak na wakacje jak
czekam teraz.
Dlaczego nie lubię?
Bo uważam, że ostatnie reformy wyrządziły jej wiele zła.
Bo ogłupia zamiast rozwijać
Bo nie potrafię przebić się przez mur obojętności kompletnie
niezainteresowanych uczniów. NIe zainteresowanych nie tylko moim przedmiotem,
ale w ogóle czymkolwiek, co im chcę powiedzieć. Mój przedmiot jest powiązany z
wieloma innymi naukami, ale wszelkie dygresje przyjmują z taką samą
obojętnością jak opowieści o treściach zgodnych z podstawą programową.
Bo w ostatnich dwóch trzech tygodniach przed wystawieniem ocen uczniowie nagle
się budzą i próbują zaliczyć materiał nad którym nie pracowali przez mijający
semestr.
I ja muszę im umożliwić poprawę jedynek (zgodnie ze statutem szkoły)chociaż co
do niektórych wiem, że nie poprawią, bo mają za duże braki i zaległości.
I kiedy mnie proszą o szansę nie umiem odmówić.
Bo widzę łzy matek kiedy oglądają oceny swoich dzieci i nie potrafię im pomóc,
bo nie mogę się za nich nauczyć, ani nie mam sposobu by przekazać tym
dzieciakom, że wbrew temu, co widzą dookoła jednak warto się uczyć dla samej
przyjemności uczenia się.
Oni wiedzą, że i tak nie znajdą dobrej pracy (o ile jakąkolwiek) i że dobre
świadectwo takiej pracy nie gwarantuje ani nawet nie zwiększa ich szans.
> A tak serio:
> chyba nikt nie lubi oceniania. Ja też nie lubię. Myślę, że w naszych szkołach
> pokutuje pewien sereotyp: ocenia się dzieci wg tego, czego jeszcze nie
umieją.
> Nie ocenia się niestety tego, co już umieją. A zresztą, przecież czasem tak
> jest w domu. Niezadowolony rodzic narzeka: gdyby to i tamto, byłoby to
idealne
> dziecko. Dążymy do ideału.

W mojej szkole jest tak, że dla wielu ocena dopuszczająca (dawniej mierna) to
cel, poza który nie próbują wychodzić.
Moim zdaniem oceniam to, co umieją. Np na klasówce - dostają punkty za to, co
wiedzą i/lub umieją (chociaż coraz częściej myślę o wstawianiu punktów ujemnych
za pisanie bzdur "bo a nuż się trafi"), a ponieważ ich umiejętnośc jest jakąś
cząstką tego, co umieć powinni, to i ocena jest cząstką tej, jaką mogliby
zdobyć gdyby umieli wszystko, co powinni.
Wyobrażasz sobie inny system?
>
> Jak chwalimy, czy chwalimy?

Chwalę. Tylko kurczę, czasem naprawdę nie mam za co! Ale jeśli tylko da się
pochwalić, to staram się to robić. Jestem jednak ostrożna - pochwaliłam kiedyś
chłopaka i tak go to zawstydziło, ze momentalnie przestał się uczyc, by nie
odstawać od kolegów.

> Ilu jest nauczycieli, którzy nie lubią narzekać na przeciętniactwo? Ilu jest
> rodziców, którzy nie narzekają na szkoły, że nie uczą dobrze? Nastawienie na
> sukces, w każdej postaci...

Ja nie lubię narzekać. Ale narzekam, bo mnie to dołuje (to przeciętniactwo, ten
mur) i podświadomie chyba liczę na to, ze jeśli wyleję te żale, to coś się
zmieni.
>
> Dlaczego myślimy, że lepiej jest dać słabszą ocenę? żeby się wykazał potem?

Ja czasem daję lepszą - na zachętę. Prawdę powiedziawszy to na klasówkach
najlepszym prawie zawsze naciągam nieco oceny do ciut wyższej, niż wynika z
punktacji a najgorszym, jesli niewiele brakuje do dopa, tez często go daję. Ale
to różnie. Bo jeśli widzę, że uczen sobie totalnie bimba i że w ogóle nie
próbował nic robić, by było lepiej, to jestem bezlitosna.
>
> Dlaczego od razu dobrze jest być świetnym?

Od razu? Ech! Świetnego ucznia miałam kilka razy w mojej karierze. Chociaż
jeden był zabawny, bo bardzo zależało mu na ocenach i kiedyś dostał słabszą i
sfałszował punktację, by jednak załapać się na bardziej pozytywna.
Ale ja jestem spostrzegawcza
>
> Te pytania we mnie się kłębią w przeddzień wystawiania ocen na dopiero
> pierwszy semestr.
>
> Kasiu, będzie dobrze!

Ja już wystawiłam.
W jednej klasie połowa to jedynki. W drugiej ponad 1/4 w innych też sporo. Nie
było klasy w której nie postawiłabym chociaż 2 jedynek. I niestety chyba żadnej
piątki, albo jedną.
Może na koniec roku będzie lepiej. Może zrozumieją, ze mówiłam poważnie, gdy
prosiłam by się jednak uczyli.
Ech... Nie lubię szkoły.
(A co do rodziców mama_kasiu, to na tych kilka klas, które uczę na wywiadówki
przychodziło mi dwoje, troje i tylko raz się zdarzyło by dwie matki pojawiły
się więcej niz raz w semestrze.
Ech...

[mama_kasia]

Wcale nie jest lepiej Wiem, że nie powinnam być taka zła,
ale nie potrafię przechodzić obok szkoły z dystansem. Co
gorsza mój brak dystansu udziela się całej rodzinie
Bardzo zdenerwował mnie brak sygnału ze strony wychowawczyni, że
coś jest nie tak. Przecież rozmawiałam z nią wielokrotnie,
nie tylko na zebraniach. Nie rozumiem, po prostu tego nie
rozumiem.
I szkoda mi, że przy tym wszystkim zblakły świetne oceny syna,
jego tak naprawdę pierwsze semestralne oceny
A w gruncie rzeczy lubię to jego rozrabianie No, może nie
zawsze Ale wiem, że ta jego żywiołowość przekłada się też
na chłonięcie wiedzy, na różnorodność zainteresowań.

[katriel]

Mamo_kasiu, kiedy przeczytałam pierwszy raz Twój post, to długo nie mogłam
zrozumieć, czy zaskoczyło cię *dobre*, czy *złe* zachowanie syna. W końcu
zrozumiałam: *dobre* to ocena, która świadczy o tym, że syn zachowywał się *źle*
(bo gdyby zachowywał się *dobrze*, to zachowanie miałby *wzorowe*). Zrozumiałam,
ale ciągle mnie to dziwi. No bo *dobre*, to chyba jednak powinno znaczyć
*dobre*, prawda?...

Nie mam dzieci, nie uczę w szkole (uczę studentów, z dziećmi mam kontakt
sporadyczny) więc może nie powinnam sie wypowiadać. Ale ciekawa jestem, co masz
na myśli mówiąc "nie lubię większego przykładania uwagi do ocen niż do pracy
dziecka". Bo widzisz - ja też tego nie lubię. Ale jakoś kojarzy mi się to raczej
z zarzutem nauczyciela lub dziecka pod adresem rodziców, niż rodziców pod
adresem nauczyciela. No bo nauczyciel te oceny po prostu stawia. Nie może ich
postawić "tylko trochę" - stawia i już. Jaką wagę przywiąże do tego uczeń i
rodzice, to już ich rzecz. To nie tak?
I ciekawa też jestem, co znaczy "prawie nikt" w zdaniu "szóstki prawie nikt nie
może mieć". Wydawało mi się (znowu: nie mam dzieci, nie uczę w szkole, nie wiem
jak jest, proszę mi wybaczyć ignorancję), że to tak właśnie powinno być: szóstka
to ocena celująca, dla elity, dla olimpijczyków i im podobnych. W dobrej szkole
może sie czasem trafić nawet kilku takich w jednej klasie, ale normą byłby
raczej jeden szóstkowicz na kilka klas. Jak to naprawdę jest?

[mama_kasia]

Jak to pani powidziała, dobry, tzn dobry. Nie jest to zła ocena, ale
taki dobry mają prawdopodobnie tylko 4 osoby. Jest to jednak ocena obniżona.
Potem jest bdb i wzorowy. Patrząc na nazewnictwo, uważam, że syn jest dobry.
Ale w opinii szkolnej jest to jednak ocena obniżona i jestem nią zaskoczona,
bo była tylko jedna uwaga na początku września i tyle. W czwartek zebranie,
mam nadzieję, że dowiem się więcej... Nie czepiam się już tak bardzo
oceny, ale braku jakiejkolwiek informacji, że coś było nie tak.

"nie lubię większego przykładania uwagi do ocen niż do pracy" - np. wf (akurat
nie dotyczy mojego syna) - w klasie syna oceny dostawało się za przeprowadzone
sprawdziany. Jak może konkurować delikatna dziewczynka z silną postawną
dziewczynką w rzucie piłką lekarską? Sa jakieś widełki ocenowe i niektóre
dzieci mają słabsze oceny z wf-u. Niestety ocena z wf wlicza się do
średniej. A można było nie robić tylu testów (bo można - mam znajomych
wuefistów), oceniać gotowość do pracy, samo zaangażownie, zapał do ćwiczeń.
Dla z wf-u dzieci przede wszystkim powinny wynieść chęć do aktywności
fizycznej, radość ze zmęczenia wysiłkiem fizycznym, a nie niechęć,
bo znowu jestem słaba...

Sprawa szóstek. I tutaj może pomogą nauczycielki. Wydaje mi się jednak, że
szóstkę dostaje się za wiedzę zdobytą na lekcjach (tak usłyszałam od znajomego
nauczyciela). Owszem, np. z matematyki; trzeba przy zadaniu na szóstkę
wykazać się myśleniem, trochę kombinowaniem, ale wykorzystuje się wiedzę
zdobytą na lekcjach.
Tych szóstek czepiałam się w ciągu całego semestru, bo jeśli ktoś napisał
dyktando bezbłędnie jako jedyny na trzy klasy, to zasługuje na szóstkę
czy nie? ... Po prostu nie lubię tej oceny, bo zbyt szeroka jest możliwość
interpretacji przy jej wystawianiu

[alex05012000]

szkoła??? brrrr, jak pomyślę, że za dwa lata, ba półtora roku, Ola opuści nasze
wspaniałe cieplutkie przedszkole z opiekuńczymi, super paniami i pójdzie do
szkoły to mnie mrozi!!! nie lubię szkoły? ja NIE CIERPIAŁAM SZKOŁY! ze szkoły
mam jak najgorsze wspomnienia, swojej podstawówki nienawidziłam, chciałam sie
przenosić w 8 klasie!, w liceum było nieco lepiej, inne towarzystwo, ale widmo
przedmiotów ścisłych (mat, fiz, chem...) z których nigdy nic nie rozumiałam
było straszne, maturę wspominam tragicznie [a propos, pan z francuskiego nie
postawił mi 5 bo szłam na romanistykę i bał sie żebym nie miała najlepszej
oceny gdybym zdała słabo czy nie wiem sama o co mu chodziło .... obraziłam się
wtedy, pamniętam, że wyszłam z sali po ogłoszeniu wyników!!!], studia to był
raj! nareszcie uczyłam sie tego co mnie interesowało!!! chyba w szkole
najbardziej mnie to męczyło: uczenie sie tego co mnie nie interesuje, nie mam
do tego zdolności, tego co mi sie w życiu do niczego nie przyda... no i inne
dzieci, w podstawówce ... byłam bardzo wrażliwym dzieckiem, nieopornym na
dokuczanie, z nieco innego środowiska niż większość.... eh stare dzieje, ale o
szkole myślę z gęsią skórą... mam nadzieję ze Ola jakoś trafi nie tragicznie...

[oleswava]

Dziewczyny, a ja jestem nauczycielką, i niektóre wasze uwagi uważam za trochę
niesprawiedliwe. Rozumiem, że nie cierpicie szkoły bo same nie macie zbyt
dobrych wspomnień z nią związanych.
alex05012000 napisała:
> szkoła??? brrrr, jak pomyślę, że za dwa lata, ba półtora roku, Ola opuści
nasze
> wspaniałe cieplutkie przedszkole z opiekuńczymi, super paniami i pójdzie do
> szkoły to mnie mrozi!!!
Akurat nie pracuję w nauczaniu zintegrowanym ale zapewniam, że wiele moich
koleżanek, które tam pracują to naprawdę cudowne osoby, które mają świetny
kontakt zarówno z uczniami jak i ich rodzicami a w pracę wkładają całe serce. Z
kolei znam też kilka nauczycielek przedszkolnych, które są po prostu tragiczne.
Takie uogólnianie, że panie w przedszkolu są cudowne i opiekuńcze a panie w
szkole to stare zołzy jest delikatnie mówiąc trochę niesprawiedliwe, nie
uważacie?

Oczywiście nie mogę usprawiedliwiać zachowań konkretnych nauczycieli, które tu
opisałyście, typu zaniżanie ocen ze sprawowania czy konkretnych przedmiotów. A
co do w ogóle systemu oceniania to ja również często jestem sfrustrowana tym,
że mam ocenić ucznia jakąś cyferką - zwłaszcza, że jestem w pełni świadoma, że
dzieciaki w wieku szkolnym utożsamiają się całkowicie ze swoimi ocenami i na
nich najczęściej budują poczucie własnej wartości. No ale niestety nie ja
wymyśliłam system oceniania, ja najwyżej mogę popatrzeć na niego z przyrużeniem
oka i ewntualnie zawyżyć trochę ocenę, jeśli np na semesrtr niejestem pewna czy
postawić trzy czy cztery.

A co powiecie na to? szkoła w której teraz pracuję to moje drugie m-ce pracy -
w poprzedniej nauczyciele musiali gęsto się tłumaczyć przed dyrekcją z każdej
wystawionej na semestr szóstki, praktycznie tylko wtedy dyrekcja nie miała
zastrzeżeń jeśli uczeń brał udział w olimpiadach i konkursach międzyszkolnych i
zajął tam jedno z czołowych miejsc. Trzeba było się również tłumaczyć, jeśli na
semestr zostało wystawionych zbyt wiele piątek, bo to był rzekomo przykład
tego, że nauczyciel wystawia oceny zbyt pochopnie, przecież "to niemożliwe,
żeby tak wiele uczniów miało piątki!" (cytat) Jeśli pomyślicie, że taka logika
zupełnie nia ma sensu, to absolutnie się z tym zgadzam. Miałam kiedyś tak
zdolną klasę, że większość miała piątki, było tylko kilka czwórek i trójek.
Oczywiście wystawiłam te oceny, ale nie obyło się bez tłumaczeń. Piszę to
wszystko po to, by wam pokazać, że nauczyciele też są czasami ograniczani
przez "siły wyższe" i czasami mają dość ciągłych durnych tłumaczeń się u
dyrektora.

mama kasia napisała:
>A w gruncie rzeczy lubię to jego rozrabianie No, może nie
>zawsze Ale wiem, że ta jego żywiołowość przekłada się też
>na chłonięcie wiedzy, na różnorodność zainteresowań
Rozumiem to i dobrze, że żywiołowość syna jest właśnie w ten spostrzegana przez
mamę Ale postarajcie się też drogie mamy zrozumieć taką nauczycielkę, która
takich żywczyków ma dziesięciu i w dodatku ma lekcję do przeprowadzenia - zanim
zaczniecie krytykować ją za to, że narzeka na waszą pociechę chociaż wyobraźcie
sobie siebie na jej miejscu...

Dziewczyny, ja rozumiem, że współpraca z nauczycielami w szkole stanowi jakieś
wyzwanie i nie zawsze jest taka jak byście ją sobie życzyły, ale przecież takie
właśnie jest życie, pełno w nim właśnie tego typu sytuacji. Jak nie w szkole to
w pracy, jak nie w pracy to w domu. Uwierzcie, że praca nauczyciela też nie
jest łatwa i dzierżąc odpowiedzialność za dwudziestkę piątkę dzieci łatwo
czasami o jakis błąd, czy niesprawiedliwą ocenę... A jak się czyta wypowiedzi
typu "nienawidzę szkoły", pisane przez tyle matek, to aż się odechciewa tam
pracować.

[alex05012000]

olesiuwavo,
ja nie uogólniam, ja tylko napisałam, bo się pytano, że ja, osobiście i tylko
Ja, nie lubię szkoły, mam okropne wspomnienia z mojego szkolnego dzieciństwa i
obawiam sie o szkolne lata córki, tyle i NIC WIĘCEJ...
dlaczego mam pisać że szkoła jest fajna skoro moje wspomnienia są tragiczne, a
Ola do szkoły nie chodzi więc nie wiem jak tam będzie??? może lepiej, ale moze
i nie...
po drugie: nie twierdze ze przedszkolanki są wszystkie cudowne!, ale my akurat
na takie trafiłyśmy!!! i napewno przedszkole będziemy wspominac bardzo miło i
ciepło, i Ola i ja jako matka; o nauczaniu integrowanym czy jak tam to się zwie
nie mam pojęcia - za moich czasów niczego takiego nie było...
wiem, ze praca nauczyciela jest bardzo trudna, ale chciałabym aby moja córka
trafiła na nauczycieli z powołania, dobrych pedagogów itd a pewności przecież
nie mam stąd moje obawy, wzmocnione negatywnymi doświadczeniami własnymi...

[mama_kasia]

> mama kasia napisała:
> >A w gruncie rzeczy lubię to jego rozrabianie No, może nie
> >zawsze Ale wiem, że ta jego żywiołowość przekłada się też
> >na chłonięcie wiedzy, na różnorodność zainteresowań
> Rozumiem to i dobrze, że żywiołowość syna jest właśnie w ten spostrzegana przez
>
> mamę Ale postarajcie się też drogie mamy zrozumieć taką nauczycielkę, która
> takich żywczyków ma dziesięciu i w dodatku ma lekcję do przeprowadzenia - zanim
>
> zaczniecie krytykować ją za to, że narzeka na waszą pociechę chociaż wyobraźcie
>
> sobie siebie na jej miejscu...

Ależ ja to doskonale rozumiem. I w zasadzie ma rację dając mu dobry, ale
jeszcze raz powtarzam, czemu nie powiedziała mi, że są problemy. I to
ponoć nie na lekcji, a na przerwie, co jest szczególnie niebezpieczne.

[direta]

mama_kasia napisała:

>
> Ależ ja to doskonale rozumiem. I w zasadzie ma rację dając mu dobry, ale
> jeszcze raz powtarzam, czemu nie powiedziała mi, że są problemy. I to
> ponoć nie na lekcji, a na przerwie, co jest szczególnie niebezpieczne.

A pytałaś? Tak bardzo konkretnie o jego zachowanie? Bo postaw sie w sytuacji
nauczyciela, który ma...policzmy niech bedzie skoromnie - 5 róznych klas i w
kazdej po 30 uczniow (takie sa normy kuratorium) to daje 5x30=150 dzieciaków.
Nawet jesli w kalasch bedzie mniej niz 30 to wiekszosc naczycieli ma wiecej niz
5 klas wiec tak czy inaczej przeszło setka wychodzi. Wiec kogo sie zapamietuje
po jednym semsetrze? Tych największych drani i łobuzów, ktorzy robia na
przerwach rzeczywiscie niebezpieczne rzeczy, albo sprawiaja problemy na
lekcjach i tych ponanprzeciętnych w druga stronę, z ocenami jak z obrazka
wzorowego ucznia.
A jesli syn ma zachowanie dobre to pewnie znaczy, ze byly jakies drobne
problemy (np u nas za spóźnienia odejmuje się punkty, za uwagi na lekcji, za
różne drobne wykroczenia i z tego moze wyjsc tyle punktow ujemnych, ze uczen
sie "nie zalapie" na ocene wzorową bo zgodnie ze statutem na wzorową nie moze
miec mniej niz bodajze 100 punktow, wiec jesli na rodbiazjach przetraci tych 51
ze 150 jakie dostaje na poczatku kazdego semestru, to chocny na rzesach stawał -
nie dostanie oceny wyzszej niz to wynika z punktacji a moze dostac nizsza
jesli innu nauczyciele zglosza dodatkowe zastrzezenia (ale zawsze wychowawca
moze z wlasnej puli przyznac dodatkowe punkty za szczegolnie wyrozniajaca sie
(in plus) postawe jako ucznia lub jako kolegi.
Nie wiem jak jest w tej szkole z punktacją, ale moim zdaniem rodizc na
wywiadowce powinien drazyc i wypytywac, sprawdzac dziennik itp bo jesli uczen
znaczaco sie nie wyroznia na plus lub minus, to nauczycel po prostu zapomni. Ty
masz tylko swoje dzieci a nauczyciel ma takich dzieci setkę lub wiecej i zna
ich czesto dopiero od kilku m-cy.

[mama_kasia]

Wiesz co, no nie pytałam... To jest jego wychowawczyni, czyli
rozumiem, że szczególnie ona powinna zwracać uwagę na "swoje"
dzieci. Wydawało mi się, że to jest jej specjalny obowiązek.
Owszem, myślałam kategoriami klas I-III, gdzie nauczyciel uczy
tylko jedną klasę. Nie pomyślałam o tym, o czym piszesz...
Często z nią rozmawiałam. Wyjaśniałam różne sytuacje. Wydawało mi
się, że trzymam kontakt z nauczycielem...
Ale, rzeczywiście, wprost nie spytałam o zachowanie.

> A jesli syn ma zachowanie dobre to pewnie znaczy, ze byly jakies drobne
> problemy

Czy dla nauczyciela to jest po prostu "dobra" ocena? Piszesz - drobne
problemy, a ja myślę z perspektywy matki, i to wzorowej uczennicy
zawsze )) - pewnie dlatego to wyolbrzymiam ...Choć nie
chciałabym czegoś przegapić.

Niemniej nadal uważam, że wychowca sam z siebie powinien mi powiedzieć
o jednak "niedobrym" zachowaniu. Dla mnie ten dobry ciągle jest niedobry
Będę wiec drążyć, dzięki za radę

[samboraga]

To ja napiszę z punktu widzenia mamay doświadczonej tylko w kontaktach z
nauczycielkami przedszkolnymi
Uderzyły mnie dwie sprawy. Z tego co piszesz ocena nauczyciela uraziła...Ciebie.
Czy Twój syn też to tak przeżywa? Może on chce się zachowywać tak jak teraz,
'normalnie' - a to jest oceniane na 'dobry'. Nawet u mojego 'malucha' czasami
jest tak, że ja coś widzę inaczej niż on, a ocena dobra nie jest chyba czymś
nagannym? (bo rozumiem interwencję rodzica przy zachowaniu nagannym czy przy
nieuczeniu się dziecka) Czy Twój syn też jest zły na ocenę z zachowania? Bo
brzmi to tak jakbyś Ty upominała się, jakby Tobie zależało, by mieć 'wzorowego
ucznia'
A druga rzecz jest taka - sprawy mojego syna zwykle załatwiam z nim, ale nie 'za
niego'. To znaczy uważam, że to są 'jego' sprawy. Owszem, idę z nim, ale robimy
tak, że to on rozmawia. Panie zresztą do tego dzieci namawiają. Moim zdaniem w
tym konkretnym przypadku Twój syn powinien udac się do wychowawczyni zapytać co
powinien poprawić w (w swoim przecież zachowaniu (jeżeli mu na tym zależy).
Interweniowałabym natomiast, gdyby pani go zbyła. Rozmawianie 'przez mamę'
przypomina trochę zabawę w głuchy telefon

Mamy teraz 'podobną' sprawę u nas. Dzieci za dobre zachowanie i postępy (poziom
zerówki) zdobywają maskotkę dołączoną do podręczników, ludzika (to taki
celujący). Mój syn jeszcze nie dostał. A wiem, że raczej jest posłuszny,
spokojny, lubi zajęcia i odrabia lekcje. Dlaczego nie dostał? Nie wiem. On
przeżywa. I zaraz po feriach idziemy na rozmowę (bo on chciał, żebym to ja z
panią porozmawiała), tzn. on idzie (a my do towarzystawa) aby zapytać panią co
on powinien zmienić w zachowaniu czy w uczeniu.
I na koniec - oczywiście rozmawiam czasami o zachowaniu czy problemach dziecka
bez niego, gdy chcę zorientować się w całej sytuacji np. czy dziewczynka, która
przeszkadza mu na zajęciach przeszkadza całej grupie czy tylko jemu. Ale już
rozwiązanie problemu (chce się przesiąść na inne miejsce z powodu tej
dziewczynki) - idę z nim i on prosi panią sam.

Twój syn jest juz dużym i samodzielnym chłopakiem

[mama_kasia]

Tak, też nie załatwiam szkolnych spraw za syna. Chyba, że chce,
żeby mu pomóc. Namawiam go jednak zawsze do samodzielności.

Owszem był zaskoczony oceną z zachowania. Spodziewał się czegoś innego.
Powiedział, co mówiła pani przy tej okazji, ale chcę teraz usłyszeć
drugą stronę. Tak, to ja chcę usłyszeć. Nie on, a ja. To nie jest
załatwianie jego sprawy, a mojej jako matki, bo zależy mi na wychowaniu
syna.
Nie chodzi mi o zmianę oceny. Uważam, patrząc na syna, że
dobry może być dla niego odpowiedni. Chcę jednak wiedzieć, co dla pani
oznacza ten dobry (bo ciągle mi się wydaje, że oznacza to obniżenie
sprawowania - nie wiem...) i spytać się, dlaczego nie powiedziała,
że coś było nie tak. Wiesz, żadnych uwag do tej pory i raptem.

> Czy Twój syn też to tak przeżywa? Może on chce się zachowywać tak jak teraz,
> 'normalnie' - a to jest oceniane na 'dobry'.

Może chce się tak zachowywać, ale może to zachowanie nie jest w porządku.
Jeśli wiem, a wiem, że szaleje na przerwach, to nawet jakby nie wiadomo
jak tego chciał, nie powienien tego na zatłoczonych korytarzach robić.

Moim zdaniem w
> tym konkretnym przypadku Twój syn powinien udac się do wychowawczyni zapytać co
> powinien poprawić w (w swoim przecież zachowaniu (jeżeli mu na tym zależy).

Samborago, a jak mu nie zależy? Rozumiem, że piszesz tu, myśląc że dobry
to jest po prostu dobry, a ja widzę drugie dno, bo wiem, kto jeszcze
dostał taką ocenę, bo znam swojej dziecko i wiem, jak potrafi się
zachować.

Bo
> brzmi to tak jakbyś Ty upominała się, jakby Tobie zależało, by mieć 'wzorowego
> ucznia'

A widzisz, o to to ja się upominam, ale nie od nauczycieli, a od syna.
No, może nie wzorowego, a bdb. I uważam, że nie jest to poprzeczka
zbyt wysoko postawiona. Nie chcę opisywać dokładnie problemów z jego
zachowaniem, ale są. Po prostu miałam nadzieję, że wyrósł i jest
lepiej (bo nie było żadnych sygnałów ze szkoły)... Dlatego tyle
emocji, ale już jest dobrze

[samboraga]

>a jak mu nie zależy? Rozumiem, że piszesz tu, myśląc że dobry
> to jest po prostu dobry,

tak myślę
wcześniej napisałam, że ja interweniowałabym (jeżeli by mu 'nie zależało') przy
złym zachowaniu (i złej ocenie, a oceny 'dobrej' za taką nie uważam)

> Owszem był zaskoczony oceną z zachowania. Spodziewał się czegoś innego.

może poprzeczka jest inna niż w nauczaniu początkowym, a syn jest przyzwyczajony
do tego, że był oceniany jako bardzo dobry czy celujący...
no, ale juz pewnie wszystko z panią wyjaśnione

>ale już jest dobrze

cieszę się
najważniejsze to załatwić problem)

[svistak]

hmmm... dla mnie wyjsciowa jest ocena poprawna. potem moze byc tylko na plus:
dobry, bardzo dobry, wzorowy lub na minus: nieodpowiedni, naganny. widocznie
twoj syn W TYM SEMESTRZE az tak sie nie wyroznial, nie angazowal w zycie klasy
by ocenic go wyzej...
szostki sa za wykraczanie poza program, szczegolne osiagniecia. ja nie szafuje
szostkami, bo potem jest szok w gimnazjum: uczen/uczennica mieli szostki w
szkole podstawowej a w gimnazjum ledwo czworki i to po sporej dawce
korepetycji.
dlaczego nie lubisz swiadectw z paskiem? to wyroznienie dla najlepszych, powod
do dumy dla rodzicow. u nas po trzech latach otrzymywania takich swiadectw
absolwent otrzymuje odznake srebrna a czasem zlota plus list plecajacy do
dyrekcji gimnazjum, a rodzice dyplom z podziekowaniem od dyrektora naszej
szkoly.

s.

[my-cha]

Dokladnie tak!
Tez pamietam bylam troche przerazona kiedy moje grzeczne dziecko przynioslo
ocene poprawna z zachowania
I wyjasnienie Pani - nie wyroznil sie na tyle pracami na rzecz klasy i szkoly
zeby dostac cos wyzej!
Sprawdzcie w waszej szkole system oceniania - tam bedzie co jest za co.
I za co szostki tez bedzie choc to juz troche bardziej od nauczyciela zalezy.
Ale ocena z zachowania jest bardzo rozbudowana, u nas byla lacznie z samoocena
i opinia calej klasy.

Podsumowujac - masz super dziecko, wyroznil sie na tyle, ze ma podwyzszona
ocene z zachowania

[mama_kasia]

Jutro zebranie. Dam Wam znać, co i jak z tymi ocenami
z zachowania
Svistaku, wyróżnić to on się wyróżnił (brał udział w konkursi),
ale na minus też, więc mu się zrównoważyło

[verdana]

Nienawidzę szkoły!!! Mamds fobię szkolną!!!
Nienawidzę jej i jako były uczeń i jako rodzic, moze najmniej jako były
nauczyciel.
Nienawidzę szkoły, ponieważ nastawiona jest na złapanie ucznia na tym, czego
nie umie, a przechodzeniu do porządku dziennego nad tym co umie (no, bo
przecież ma umieć, więc o co chodzi?).
Nienawidzę szkoły za to, że dzieci musza uczyć się oszustwa. Nikt nie jest w
stanie odrobić w miarę przyzwoicie wszystkich lekcji, przynajmniej od poziomu
gimnazjalnego.
Nienawidzę szkoły, gdy na wywiadówkach dowiaduję się, ze 3/4 klasy ma 2 i 1 z
jakiegoś przedmiotu, a nauczyciel gromi rodziców, że nie pilnują dzieci, nie
czując sie w obowiazku przyznać, że tyle złych stopni świadczy przede wszystkim
źle o tym, który uczy.
Nienawidzę szkoły, bo w klasach najmłodszych wiekszość nauczycieli znacznie
lepiej ocenia dzieci, z którymi (albo i za które)cały czas pracują w domu
rodzice, a prace samodzielne (krzywe, czy z błędami) są oceniane źle - a wiec
szkoła oducza dzieci samodzielności (tu skłaniam głowę przed nauczycielką mego
najmłodszego - gdyby tak wszyscy..).
Nienawidzę szkoły, bo na wywiadówkach mówią tylko o złych rzeczach, a o dobrych
nie wspominają. To tego stopnia, że kiedy przyszedł do mnie raz ojciec marnego
ucznia, ale rewelacyjnego z mojego przedmiotu i powiedziałam mu, ze jego syn
jest świetny, to facet nie uwierzył i dwa razy przepytywał się, czy o jego syna
chodzi. Oto jak wmówili ojcu, że ma syna idiotę...
Nienawidzę szkoły, bo jest przeznaczona wyłącznie dla pilnych dziewczynek, a
niedostosowana do cyklu rozwojowego i temperamentu chłopców.
I z setek innych powodów.
Mamo-Kasiu! Nie przejmuj się. "Dobry" to dla chłopców norma. Lepsze stopnie z
zachowania stawia się głównie dziewczynkom - tak naprawdę jest. Zapomnij o tej
czwórce- tak ma być. Moi synowie, chwaleni za kulturalne zachowanie nigdy wyżej
czwórki nie podskoczyli. Bo chłopcy, o zgrozo! biegają, zapominają zeszytów,
nie mają marginesów itd.

[mama_kasia]

Verdana, dzięki

[alex05012000]

a propos, przypomniało mi się jak w podstawówce przyniosłam dzienniczek mamie z
taką uwagą:
"uczennica Marysia P. biega na przerwach" - a mama moja na to: a co ma na tych
przerwach niby robić????

[svistak]

... w mojej szkole uczniowie moga na przerwach spa-ce-ro-wac!
biegaja na wf-ie i treningach (szkola sportowa)
S.

[svistak]

my-cha napisała:

> Sprawdzcie w waszej szkole system oceniania - tam bedzie co jest za co.
> I za co szostki tez bedzie choc to juz troche bardziej od nauczyciela zalezy.
> Ale ocena z zachowania jest bardzo rozbudowana, u nas byla lacznie z
samoocena > i opinia calej klasy.

wlasnie.ssprawdz. aaaaa u nas jeszcze n-le powadzacy zajecia w tej klasie moga
sie wypowiedziec w sprawie ocen z zachowania.

ale to nieprawda ze chlopcy nie maja wyzszych stopni niz "dobry". osobiscie na
koniec tego senestru postawilam kilka bardzo dobrych i wzorowych / nota bene
wzor pod kazdym wzgledem, czyli wyyyysoka srednia plus aktywnosc, konkursy i
rozne takie/. w drugim semestzre moze byc lepiej!
s.

[isma]

Poniewaz mam dzisiaj chwile, to sobie powspominam... Moge?
Otoz, w szkole podstawowej to mi szkola ani nie przeszkadzala, ani nie
pomagala. I tak 75% czasu bylam chora )).

Natomiast liceum uwielbialam, prawie bez zastrzezen. Ale to szczegolne liceum
bylo. Przede wszystkim na wejsciusmy sie dowiadywali, ze mamy byc dobrzy w tym,
co nas interesuje, a cala reszta jest malo istotna ;-O. Mielismy nauczycieli,
ktorzy nie tylko, ze nie lubili odpytywania, albowiem byli zdania, ze uczymy
sie dla siebie, to jeszcze mieli odwage to uzewnetrzniac. Napisze Wam troche o
tym ocenianiu, bo, jak o tym mysle, to kazdy plus-minus "normalny" sposob
oceniania wydaje mi sie hipersprawiedliwy )).

Np. historyk (wykladal tez specyficznie - twierdzil, ze to, co jest w
podreczniku, kazdy glupi sobie moze przeczytac, zatem one bedzie mowil
wylacznie o zdarzeniach w tymze nieujetych) przeprowadzal dwa razy do roku tzw.
egzekucje (poza tym w ogole nie pytal). Egzekucja polegala na tym, ze pierwsza
dziesiatka z dziennka szla pod sciane, i pierwszy otrzymywal pytanie. Jesli nie
odpowiedzial, dostawal bombe w dziennik (wpisywana olowkiem), a pytanie
dziedziczyl nastepca. Jesli odpowiedzial, szedl pod przeciwlegla sciane.
Wyczerpawszy skazancow pod pierwsza sciana, pan profesor zadawal pytanie
skazancom zlokalizowanym pod sciana naprzeciwko. I tak do skutku, tj. do
momentu, az sie panu profesorowi znudzilo. Pozostali przy zyciu otrzymywali
dostateczne, albowiem pan profesor byl zdania, ze jest to ocena uczniowi
wlasciwa (dobre i bardzo dobre zarezerwowane byly dla olimpijczykow oraz osob
wyrozniajacych sie w inny sposob, o ktorym na razie zamilcze). Na nastepnej
lekcji egzekucja byla powtarzana, jesli ktos znowu zasluzyl na bombe, to tym
razem ta bomba pozostawiala w dziennku slad dlugopisu. I tak dwa razy do roku.
Pod koniec roku mozna bylo aspirowac do poprawiania uzyskanych stopni, co
udawalo sie niewielkiemu procentowi chetnych, i raczej w przedziale - bomba -
dostateczny )). Aha, pytania byly nie tylko z historii, ale takze z szeroko
rozumianego zycia spolecznego i kultury, np. slynna egzekucja polegajaca na
wymienianiu romantykow ("z wylaczeniem Trzech Wieszczow"). Nadmieniam, ze w
czterdziestoosobowej klasie pierwszej bylo blisko trzydziestu uczestnikow
olimpiady polonistycznej. procent ten rozl, tak, aby w klasie maturalnej
zblizyc sie do stu (w mojej klasie DWOJE absolwentow olimpiada ominela).

Inny wariant niecheci do oceniania - pani profesor od biologii (humanistom
raczej malo przydatnej). Klasowka raz w semestrze, za to na zasadach absolutnej
uczciwosci: sciagajacy zagrozony byl bomba bez prawa apelacji. Po wpisaniu ocen
z tejze klasowki, pozostale oceny w dzienniku pani profesor hmmmmmmmmm.... no,
ogolnie, byly one plus-minus adekwatne do tej z klasowki )). Fizyka: patrz
wyzej, z tym, ze klasowki (zadania tylko omawiane na lekcjach) byly bodaj
cztery, wiec juz nie bylo potrzeby hmmmmmm...

Jezyk polski: zero wykladu, lekcje w formie dyskusji. Za kazda (kazda!)
wypowiedz plusik (lub minusik) do specjalnego zeszyciku. Dwadziescia bodaj
plusikow - piatka w dziennik (jesli byly minusiki - odpowiednio nizsza ocena).
Odpytywanie - po zakonczeniu omawiania kazdego okresu literackiego egzekucja w
formie opisanej wyzej, tylko, zdaje sie, oceny byly nieco bardziej
zroznicowane. Za kazda opuszczona (niezaleznie od powodu i usaprawiedliwienia)
lekcje - obowiazkowe wypracowanie na temat tej lekcji. Brak wypracowania -
bomba. Pozostale wypracowania - dwa rocznie, w postaci prac przygotowawczych na
olimpiade... Klasowki, owszem, ale nie poprawiala ich pani profesor, tylko...
koledzy z innych klas (to sie nazywalo: "adiustacja"). Poprawianie cudzych
klasowek...

Aha - generalnie dosc powszechana byla praktyka, ze uczestnictwo w lekcjach nie
jest konieczne, o ile na koniec semestru zaliczy sie material...

Jak po takim okresie zlotej wolnosci wyladowalam na studiach, i po raz pierwszy
zazadano ode mnie zwolnien lekarskich za opuszczone godziny lektoratu z
rosyjskiego (nadmieniam, ze kolokwium zdalam jako jedyna osoba na roku, na
piatke), autentycznie nie wiedzialam, czy ktos sobie ze mnie zartuje, czy tez
cofnieto mnie do szkoly podstawowej )).

[marzek2]

Zaświadczam, że opisane przez Ismę sytuacje są jak najbardziej prawdziwe -
chodziłam do tego samego liceum, tyle, że o klasę niżej
Ech, te "nieszpory sycylijskie" (egzekucja historyka), te "rzezi niewiniątek"
(matematyk). I przyznam się, że reczoną polonistkę to moja klasa z liceum
wysiudała, tacy odważniśmy byli. Ale wpadliśmy z deszczu pod rynnę, ta nowa była
dużo gorsza

[isma]

A, nie, u nas z matematyka bylo jeszcze inaczej. Pierwsze dwie klasy - w miare
normalnie, w trzeciej przydzielono nam p. prof. M., po dwoch bodaj zawalach
(pomysl, azeby ktos taki nauczal w klasie humanistycznej, byl, delikatnie
mowiac, chybiony). Poczatki byly trudne - pan profesor wykrzykiwal "humanisci-
tumanisci" )), a na zwrocona delikatnie uwage, ze pomylil sie w sumowaniu
punktow skladajacych sie na ocene z klasowki, wygladal na bliskiego apopleksji.
Ale w czwartej klasie doszlismy do porozumienia: zamiast zglebiac trygonometrie
(a nawet proste dodawanie, owych punktow oczywiscie), zajelismy sie wielce
pouczajacym referowaniem sobie wzajem zyciorysow slawnych matematykow. Dzieki
czemu wiem, ze Karol Galois zginal w pojedynku, a d'Alemberta znaleziono
niemowleciem na schodach kosciola, jako podrzutka )). Sinusa od cosinusa
natomiast, ku bezbrzeznemu zgorszeniu mojego ojca, nie odrozniam ))

[marzek2]

Ale Isma, wydaje mi się, że "rzeź niewiniątek" pochodzi właśnie od pana M. ))
To chyba miało określać klasówkę )
Pamiętam, że w czwartej klasie, gdy mi już bardziej zależało na średniej z
matmy, wyuczyłam się czegoś tam na pamięć, udowadniania czegoś itp no i stałam
sobie grzecznie przy tablicy, pisałam itp. M - nie był przekonany, wychodziła mi
trója jak nic... no i w końcu ktoś z klasy powiedział "panie profesorze, niech
pan jej da tą czwórkę, ona dziś tak ładnie wygląda". I dostałam tą czwórkę )

O moich umiejętnościach matematycznych to ja nic nie napiszę, bo jeszcze Ciumak
przeczyta i mi mąż na zawał zejdzie w młodym wieku. Zamierzam się podciągnąć,
jak Zuzia pójdzie do szkoły. Tata będzie uczył i córkę i żonę. Tylko czy nasze
małżeństwo to przetrwa ? )))

[katriel]

isma napisała:
> Karol Galois zginal w pojedynku
Ewaryst, nie Karol.

[isma]

A, przepraszam, z Gaussem mi sie pomylilo (tez na G. )). Ale pojedynek sie,
mam nadzieje, zgadza?

[pawlinka]

no i lubiłyście czy nie Waszą szkołę? tak z ciekawości pytam

[samboraga]

nie lubiłam
ale to też były czasy, gdy wzorowym uczniem zostawał kolega, który miał mamę w
mięsnym...)

[isma]

To by byla dluga odpowiedz. W skrocie: dla mnie byla to szkola idealna. Ale
d_l_a m_n_i_e. Ja mialam w miare sprecyzowane zainteresowania idac do tej
szkoly, w drugiej klasie wygralam stosowna olimpiade, i w zasadzie od tego
momentu szkola stala sie dla mnie glownie miejscem spotykania inspirujacych
ludzi - a byli naprawde fantastyczni, nie tylko w sensie czysto towarzyskim,
ale tez w sensie wplywu na horyzonty intelektualne. W tej szkole sie nauczylam -
od kolegow - madrze sluchac muzyki klasycznej, interesowac sie polityka (ach,
ten zeglarski worek z samizdatami kolegi Artura W.), fascynowac sie swoim
miastem (wagary z niemieckiego - w muzeum albo w Jamie Michalika, z jajkiem po
wiedensku na sniadanie), dowiedzialam sie tez, ze wiedziec, to nie znaczy miec
w pamieci, ale raczej wiedziec, gdzie szukac - dzieki czemu zaliczylam
olimpiady z przedmiotow przecietnie mnie (na poczatku )) interesujacych, a
dalej np. bedac teatrologiem z wyksztalcenia spokojnie sobie uprawialam
dziennikarstwo lokalne, a potem niwe samorzadowa )).

Ale jak bym miala tam poslac wlasne dziecko, to bym sie solidnie zastanowila ;-
))).