sprawianie Bogu przykrości

[mama_kasia]

Czy ludzie są w stanie sprawić Bogu przykrość?
Wiem, że tak się czasami mówi, ale pamiętam też, jak kiedyś jeden
z franciszkanów uczył nas, żeby nie mówić przy spowiedzi:
obraziłam Boga grzechami, ale żeby raczej mówić: popełniłam
grzechy.
Jak to jest z "uczuciami" Boga?

[sion2]

mama_kasia napisała:

> Czy ludzie są w stanie sprawić Bogu przykrość?
> Wiem, że tak się czasami mówi, ale pamiętam też, jak kiedyś jeden
> z franciszkanów uczył nas, żeby nie mówić przy spowiedzi:
> obraziłam Boga grzechami, ale żeby raczej mówić: popełniłam
> grzechy.
> Jak to jest z "uczuciami" Boga?



Czyli inaczej mówiąc "czy Bóg cierpi?".
Miałam kiedyś genialny artykuł na ten temat, odszukam i napsize konkluzje.
Krótko mówiąc Bóg emocji nie przeżywa ale można zranic Go, gdyż miłuje wszystkich.
Ludzie uważają że doświedczanie cierpienia = niedoskonałość, a w takim znaczeniu
Bóg oczywiście nie cierpi. On cierpi bo kocha ale nie dlatego że jest
niedoskonały, nie cierpi z powodu braku czy czegoś czego nie moze zaspokoić w
sonie samym
cierpi gdyż np. ten kogo kocha postępuje źle i oddala sie od Niego

to tak na szybko

[izzunia1]

Mysle sobie, ze racje mial ten franciszkanin.
Tak naprawde popelnione grzechy dotykaja glownie nas samych powodujac odcinanie
sie od Dawcy Zycia. Gdyby mowic o obrazaniu to znaczyloby, ze jest gdzies
granica - albo obrazy albo Obrazanego - za ktora nie da rady sie posunac. A
przeciez wiemy, ze Bog jest nieskonczenie milosierny.
A z przykroscia - to mysle sobie, ze w odniesieniu do dzieci mozna sie takim
okresleniem posluzyc, ale my powinnismy pamietac o czyms wazniejszym. Nasz Bog
to ten, ktory dal sie opluwac, biczowac, wysmiewac i w koncu przybic do Krzyza.
Za nas. Czy w tym kontekscie mozna mowic o sprawianiu Bogu przykrosci? Chyba
nie bardzo.

[nulleczka]

Bóg jest Miłością, więc nie może nie cierpieć patrząc na nasze grzechy - tak
myślę. Wyobrażam sobie kochającą matkę, która przecież nie pozostaje obojetna,
kiedy jej dziecko robi coś złego.A cóz dopiero Bóg, będący samą Dobrocią i
Delikatnością.
Pamiętam też słowa jakiegoś księdza, który powtarzał, że na każdej Mszy Pan
Jezus umiera za nasze grzechy (nie jest to pamiątka tylko uobecnienie tej
ofiary).
Poza tym Jezus utożsamia się ze swoim Mistycznym Ciałem, czyli Kościołem, a
przecież nasze grzechy na pewno są w pewnym sensie raną dla Kościoła, więc
ranią także Jego. Przecież powiedział do Szawła będącego w drodze do
Damaszku "Szawle, dlaczego MNIE prześladujesz?"
To takie moje przemyślenia, może mało teologiczne, ale jakoś trudno mi
wyobrazić sobie miłość Bożą bez cierpienia. Przecież On cierpi tez w nas.

[mama_kasia]

Sion, czekam na artykuł

W między czasie znalazłam króciutki opis książki, w której mowa jest
o tym, że Bóg nie cierpi
www.wdrodze.anonser.pl/9/1/a_81255/index.php?&l=10&so=DESC&sf=s2217
I artykuł, mówiący o tym, że Bóg cierpi
www.list.media.pl/list-katolik-wiara-pl-138.htm

[kulinka3]

mama_kasia napisała:

> Czy ludzie są w stanie sprawić Bogu przykrość?
Przykrość to słowo,które wg mnie nie do końca oddaj rzeczywistość.Myślę,że Boga
ranimy brakiem miłości,naszymi grzechami, bo On nas kocha do szaleństwa.
Lumen gentium mówi wręcz,że grzech to zniewaga wyrządzona Bogu.

> Wiem, że tak się czasami mówi, ale pamiętam też, jak kiedyś jeden
> z franciszkanów uczył nas, żeby nie mówić przy spowiedzi:
> obraziłam Boga grzechami, ale żeby raczej mówić: popełniłam
> grzechy.
Formuła sakramentu mówi-obraziłam Pana Boga następującymi grzechami-. Jeżeli
spojrzeć na świętość i majestat Boga to nasze występki i grzechy rzeczywiście Go
obrażają i znieważają.
Dla mnie ta formuła nadaje też właściwy kierunek. Mój grzech jest skierowany
przeciw Bogu, a nie koncetruje mnie tylko na sobie.
A czym ten franciszkanin uzasadniał zmianę formuły?

[mama_kasia]

Nie pamiętam tego tłumaczenia niestety.

Mój grzech jest, tak mi się wydaje, skierowany przed wszystkim
przeciwko mnie. Syn marnotrawny z przypowieści po odejściu
od ojca stacza się. Wraca do ojca, bo jest mu źle, bo jest głodny,
a nie dlatego, że myśli o tym, że go skrzywdził. Ojciec natomiast
wybiega przywitać syna i nawet nie chce słuchać tłumaczenia.
Pokazuje swoją wielką radość. Czy ojciec czuje się znieważony?
Wydaje mi się, że nie.
Oczywiście Pismo święte mówi o tym, że Bóg jest zazdrosny.
Jest zazdrosny w takim znaczeniu, że chce, aby człowiek cały
otworzył się na Niego. Nasz grzech jest też odejściem od Boga,
jest sprzeciwieniem się Jego miłości.
Bóg nie chce, abyśmy odchodzili, ale kocha, daje nam wolność,
dopuszcza, że odchodzimy. Nasze odchodzenie w mniejszym lub
większym stopniu jest nieuniknione.

[kulinka3]

mama_kasia napisała:

> Nie pamiętam tego tłumaczenia niestety.

Szkoda.Jestem ciekawa argumentów.


> Mój grzech jest, tak mi się wydaje, skierowany przed wszystkim
> przeciwko mnie.

Grzech jest rzecz jasna czynem osobistym i niszczy mnie samego jako
grzesznika.Tu się zgadzamy.Jest jednak również wg KKK (1850)obrazą Boga."Tylko
przeciwko Tobie zgrzeszyłem i uczyniłem co złe jest przed Tobą.(ps.51,6) Grzech
jest więc "miłością siebie, posuniętą aż do pogardy Boga" Św.Augustyn.
Dlatego formuła spowiedzi jest dla mnie dość czytelna.Obraziłam ( ja konkretny
człowiek)kogo - Pana Boga.

[mamalgosia]

albo np. jak ktoś odrzuca Boga definitywnie,w związku z czym na wieczność
będzie oddzielony od Boga - przecież Bóg nie może być zadowolony z rozłączenia
ze swoim stworzeniem, które kocha.
Nie wiem, trudne to

[kulinka3]

Bóg nie może i nie chce przymuszać do miłości.Jeżeli ktoś definitywnie mówi mu
nie,Bóg szanuje wolny wybór tego człowieka i konsekwencje tegoż.

[mader1]

ale może Mu to sprawiać ból ? Właśnie tym bardziej, że wie, że mógłby nakazać,
wziąć sobie... i jeżeli wie, że nasz wybór to ogromny błąd.
Czy Miłość może być zupełnie wolna od Cierpienia ?

[mamalgosia]

właśnie, czy miłość (przez małe m) może być wolna od cierpienia? jak może być
szczęśliwy człowiek, który co prawda trafi do nieba, ale zobaczy, ż e nei ma w
nim jego żony, matki itp.
Ja to naprawdę heretycko jestem za apokatastazą

[kulinka3]

mamalgosia napisała:

> właśnie, czy miłość (przez małe m) może być wolna od cierpienia?

Podobno właśnie dlatego cierpimy, bo kochamy.Więc chyba to niemożliwe ;-((

jak może być
> szczęśliwy człowiek, który co prawda trafi do nieba, ale zobaczy, ż e nei ma w
> nim jego żony, matki itp.

To jest wielka zagadka Pana Boga.
Piekło jest jednak rzeczywistością tyle razy przywoływaną w Piśmie św.i przez
samego Chrystusa,że trudno o tym zapomnieć.Trzeba nam raczej mobilizacji i
ciągłego nawracania, byśmy wszyscy mogli spotkać się u boku Chrystusa.

[mamalgosia]

ja nie neguje istnienia piekła, ale może ono będzie puste?

[kulinka3]

Może?
Wiadomo jednak.że Pan Bóg dopuszcza możliwość potępienia dla tych, którzy nie
chcą się nawrócić.
Póki co, my żyjmy tak, by tam nie trafić )))

[alex05012000]

w przysyłanym e-mailem czytaniu na każdy dzień, pod datą 19 lutego było:
(Iz 43,18-19.21-22.24b-25)
Nie wspominajcie wydarzeń minionych, nie roztrząsajcie w myśli dawnych
rzeczy. Oto Ja dokonuję rzeczy nowej: pojawia się właśnie. Czyż jej nie
poznajecie? Otworzę też drogę na pustyni, ścieżyny na pustkowiu. Lud ten,
który sobie utworzyłem, opowiadać będzie moją chwałę. Lecz ty, Jakubie,
nie wzywałeś Mnie, bo się Mną znudziłeś, Izraelu! Raczej Mi przykrość
zadałeś twoimi grzechami, występkami twoimi Mnie zamęczasz. Ja, właśnie Ja
przekreślam twe przestępstwa i nie wspominam twych grzechów.
... Mi przykrość zadałeś twoimi grzechami, występkami twoimi Mnie zamęczasz...
to przecież cytat z Pisma....