a ma ktoś z was jedynaka(czkę) i co na to ksiądz?

[korniz]

z wyboru .I co na to ksiądz-robi wam kazania,przekonuje was że macie mieć
więcej dzieci?

[alex05012000]

uśmiałam się... mam jedynaczkę ale nigdy z żadnym księdzem nie rozmawiałam na
temat liczby dzieci! to moja prywatna, osobista i intymna sprawa... poza tym
kiedy i gdzie ten ksiądz miałaby mi kazania prawić na temat liczby potomstwa?
był 2 czy 3 razy "po kolędzie" (u nas co dwa lata chodzi) ale nic na temat ten
nie mówił, a innych "okazji" nie widzę...
uważam, że to bardzo osobisty temat i absolutnie nie do rozmowy z obcymi
osobami, nie wyobrażam sobie pytania: a dlaczego państwo mają tylko jedno
dziecko?, bardzo nietaktowne i niedelikatne...

[mamaki]

Alex, podpisuję się obiema rękami pod tym co napisałaś! Również mam jedno
dziecko i nie wyobrażam sobie, że miałabym komukolwiek odpowiadać na pytanie:
dlaczego? Tak jak napisałaś, to bardzo osobista sprawa a zadawanie takich pytań
jest dla mnie po prostu nietaktem.
P.S. Już dawno chciałam to napisać, bardzo lubię czytać Twoje posty, jesteś
bardzo mądrą kobietą!

[pysio8]

"Po kolędzie" rzeczywiście nie musi być miejsce na tego typu rozmowy.
Mnie nie pytał, bo dość długo nie przyjmowałam księdza w domu, czyli tzw.
kolędy.
W konfesjonale jednak wszystko zdarzyć się może, rozmowa może tak się potoczyć,
że zahaczycie o ten temat. Zależy Kto/ kto pyta - wścibski ksiądz, czy też sam
Pan chce o tym z tobą porozmawiać np. podczas spowiedzi.

A wypowiedziałam się, bo długo byłam mamą jedynaka.

[direta]

Dziwne pytanie. Mamy jedynaka i NIGDY żaden ksiądz, nawet podczas spowiedzi,
nie pytał mnie dlaczego tylko jedno.
To jakiś mit, że księża wścibiają się w intymne sprawy. Ja nigdy nie miałam
takiego wrażenia.
Poza tym KK nigdy nie narzucał nikomu ILE ma mieć dzieci. Owszem zachęca do
wielodzietności, ale też do używania rozumu.
Czym innym jest sprzeciw wobec antykoncepcji a czym innym nakazywanie
posiadania konkretnej ilości dzieci. Ze strony księzy nigdy się z czymś takim
nie spotkałam. Znam wprawdzie pewną osobę, która niedwuznacznie daje każdemu,
kto opowiada o swoim dziecku do zrozumienia, ze nie ma czym się chwalić, bo cóż
to jest pierwsze, drugie, trzecie czy n-te dziecko, ale to indywidualny
przypadek tej osoby, a nie Kościoła jako takiego.
Czy komuś ksiądz wścibiał się w sprawy, w które zaglądać nie powinien?
Napiszcie.

Ania

[samboraga]

> To jakiś mit, że księża wścibiają się w intymne sprawy.

niestety, nie masz racji, bywają i tacy księża
mnie odpytał, włąsnie na spowiedzi, jak moje dziecko miało dwa czy trzy lata -
dlaczego nie mamy kolejnego i kiedy planujemy, dość natarczywie się
dopytywał(( i nie dało się wytłumaczyć, że względy zdrowotne nie pozwalają...

[dominikjandomin]

samboraga napisała:

> > To jakiś mit, że księża wścibiają się w intymne sprawy.
>
> niestety, nie masz racji, bywają i tacy księża
> mnie odpytał, włąsnie na spowiedzi, jak moje dziecko miało dwa czy
trzy lata -
> dlaczego nie mamy kolejnego i kiedy planujemy, dość natarczywie się
> dopytywał((

Odpowiedz: Czy to jest grzech mieć tylko jedno dziecko? Czy jest
grzechem mieć przerwę większa niż 2 lata pomiędzy potomkami?

Jak jesteśmy przy spowiedzi, to kierujmy sprawy na grzech, a nie na
widzimisię księdza.

[maadzik3]

Ja. Ale pastor nie uwaza zeby to byl jego problem))

[mader1]

Dosyć długo Najstarsza była jedna. Nigdy żaden ksiądz czy siostra zakonna nie
pytali mnie o więcej )) Natomiast sąsiadki i " dobrzy ludzie" i owszem.
Trzeba dodać, że wydawało się, że ze względów medycznych nie będę miała więcej
dzieci, więc było to dla mnie przykre. Zwłaszcza, że wyglądało to mniej więcej
tak : " A nie chciałabyś siostrzyczki albo braciszka ?" ( chciała), " To namów
rodziców, niech ci kupią ! " I już miałam robotę - tłumaczenie, dlaczego nie
mogę kupić, dlaczego się nie kupuje i tym podobne rzeczy. Potem się
przyzwyczaiłam.
Z czasem urodziłam drugie i trzecie dziecko. I tu - ksiądz się wyraźnie
uśmiecha " Jaka piękna i duża rodzina..." a sąsiadki były zdziwione ))) i
sugerowały, że to jakaś wpadka kiwając współczujaco głowami. Ewentualnie, że
mąż MUSIAŁ mieć syna, więc mnie do tego celu wykorzystał )))

[mama_kasia]

Jak widać, "życzliwi" zawsze będą niezadowoleni ))

[dominikjandomin]

mader1 napisała:

> tak : " A nie chciałabyś siostrzyczki albo braciszka ?" (
chciała), " To namów
> rodziców, niech ci kupią ! "

Wybacz, ale mi się tylko cisną same *^%$&() i $^&$$ na usta!

Czy nie można zapytać sąsiadki, czy ona swe dzieci kupiła na rynku,
skoro takie bzdury opowiada Twojemu dziecku?

[kulinka3]

Decyzja małżonków o przekazywaniu życia jest decyzją moralną, osobistą i
wspólną.Nikt w tej dziedzinie nie może nic nakazywać ani zabraniać.
Wyobrażam sobie jednak,że ów "delikatny temat" może w subtelny(!) sposób stać
się przedmiotem rozmowy podczas spowiedzi lub kierownictwa duchowego. Nie żeby
zaspakajać ciekawość kapłańską, ani po to by stać się przedmiotem nacisków, ale
po to by rozeznawać wolę Bożą.

[alex05012000]

kulinka napisała:
Wyobrażam sobie jednak,że ów "delikatny temat" może w subtelny(!) sposób stać
się przedmiotem rozmowy podczas spowiedzi lub kierownictwa duchowego. Nie żeby
zaspakajać ciekawość kapłańską, ani po to by stać się przedmiotem nacisków, ale
po to by rozeznawać wolę Bożą.
intrygujące, a w jaki sposób ksiądz w rozmowie o posiadaniu dzieci może
rozeznać wolę Bożą??? ...

[kulinka3]

intrygujące, a w jaki sposób ksiądz w rozmowie o posiadaniu dzieci może
> rozeznać wolę Bożą??? ...

Źle to wyraziłam, to penitent ma rozeznawać wolę Bożą, a nie ksiądz.

[addria]

W świetle tego, o czym chyba wszyscy wiemy - KK stoi na niezmiennym stanowisku,
że małżeństwo katolickie powinno być stale "otwarte na nowe życie", a więc
nawet NPR stosować powinno tylko po to, by ewentualnie jedynie odłożyć w czasie
posiadanie kolejnych dzieci (a jest to sprzeczne z postanowieniem
posiadania "jednego dziecka z wyboru"), to takie pytania od księży mnie
osobiście nie dziwią, absolutnie.

[andaba]

Ja nie mam jedynaka, za to mam wścibskiego proboszcza.
Zawsze pyta ile mam dzieci. Na szczęście ze względu na ich ilość nie muszę się
bać spowiedzi u niego - niewielu młodych się odważa i ja się nie dziwię.

[zuzanna56]

Mam co prawda dwoje dzieci ale z żadnym księdzem nigdy nie rozmawiałam na ten
temat.

[direta]

addria napisała:

> W świetle tego, o czym chyba wszyscy wiemy - KK stoi na niezmiennym stanowisku,
>
> że małżeństwo katolickie powinno być stale "otwarte na nowe życie", a więc
> nawet NPR stosować powinno tylko po to, by ewentualnie jedynie odłożyć w czasie
>
> posiadanie kolejnych dzieci (a jest to sprzeczne z postanowieniem
> posiadania "jednego dziecka z wyboru"), to takie pytania od księży mnie
> osobiście nie dziwią, absolutnie.

Sprostowanie. Otwarcie na życie - jak najbardziej, ale Humanae vitae wyraźnie
mówi, że rozeznanie małżonków może zdarzyć się i takie, że owo odłożenie może
być "na zawsze".
I nie stoi to w sprzeczności z otwarciem na życie.
Wola Boża różnie się wyraża w różnych rodzinach i rozeznanie też.
Powtorze raz jeszcze: KK nigdy nie wypowiadał się co do liczby dzieci jakie
powinno posiadać małżeństwo katolickie czy chrześcijanskie.
Są małżeństwa, które na dialogu co miesiąc rozeznają jak powinno tym razem
wyglądać (w praktyce) ich otwarcie na życie.
I albo odkładają poczęcie w danym cyklu, albo nie, co nie znaczy, ze akurat w
tym konkretnym cyklu poczecie nastąpi
Zresztą pisała o tym kulinka wyżej, więc nie będę się powtarzac.

[addria]

No to problem z głowy. Jeśli ksiądz natarczywie pyta, należy mu encyklike
zacytować

[direta]

W rzeczy samej. Ale jak już pisałam - nas nigdy żaden ksiądz nie pytał, a
rzeczoną encyklikę cytowalismy z mężem kilkakrotnie ale raczej w dyskusjach z
osobami spoza KK
Może księża się nas boją?

[samboraga]

> Sprostowanie. Otwarcie na życie - jak najbardziej, ale Humanae vitae wyraźnie
> mówi, że rozeznanie małżonków może zdarzyć się i takie, że owo odłożenie może
> być "na zawsze".
> I nie stoi to w sprzeczności z otwarciem na życie.
> Wola Boża różnie się wyraża w różnych rodzinach i rozeznanie też.
> Powtorze raz jeszcze: KK nigdy nie wypowiadał się co do liczby dzieci jakie
> powinno posiadać małżeństwo katolickie czy chrześcijanskie.

jak być powinno to wiadomo i wszyscy się (przynajmniej tu na forum) z tym zgadzają
ale piszemy jak jest/bywa i tego okrągłe zdania nie zmienią
co więcej, w pewnych środowiskach kościelnych, np. neokatechumenalnych, nie
wypada pozostać nie tylko przy jedynaku, ale nawet przy dwójce i to się daje
odczuć w kontaktach (przyznam, że sporadycznych i powierzchownych, ale jednak
z rodzinami będącymi na tej drodze, zaryzykowałabym nawet słowo 'wyścig'...

[direta]

Owszem, zgadzam się (co do "wyścigu" w niektórych, podkreslam _niektórych_
grupach neo) Ale nie wolno mieszać nauki Kościoa z jej interpretacją przez
pojedyncze osoby. I tu będę protestować zawsze.
Po drugie ta sama nauka moze byc róznie odczytywana przez pojedyncze osoby, bo
każdego Bog powołuje do czegoś innego.
Na ten sam szczyt prowadzi wiele dróg. Nauka KK mówi tylko, ze szczyt należy
zdobyć. Ale inną drogę wybierze taternik, inną piechur, inną człowiek o kulach
albo na wózku, inną zawałowiec a jeszcze inną kobieta w ciaży. Kazdy tez bęedzie
dochodzić w swoim czasie. I idiotą jest zarówno taternik ciągnący na ścianę
kobietę w zaawansowanej ciazy jak i człowiek idący utartym szlakiem i pouczający
taternika, że idzie niewłasciwą drogą i grzeszy.

[minerwamcg]

Mity, mity, mity...
Zaraz będziemy musiały tłumaczyć, że Kościół Katolicki nie nakazuje współżycia
wyłącznie w celu spłodzenia potomka, że orgazm według KK nie jest grzechem i że
ksiądz Rydzyk nie jest papieżem.
Pamiętam z katechezy przedmałżeńskiej, że małżonkowie mają prawo w pewnym
momencie poczuć się spełnieni jako rodzice i więcej dzieci nie mieć. Moment
"poczucia się spełnionymi" jest sprawą ich sumienia.

[isma]

A co ksiadz na to, to mnie malo obchodzi, bo to moje i slubnego
dziecko, a nie ksiedza (no, z pewna korekta - ostatnio nasze dziecie
sie z lekka zapedzilo na religii w przedszkolu, i odpytywane przez
siostre z zadania domowego pt. zapytaj tatusia i mamusie, czy
spotykali sie z umilowanym Ojcem Swietym - wrrrrr! - zaczelo swoja
obfita wypowiedz od frazy "no wiec tatus, jak jeszcze byl
ksiedzem..." Na szczescie udalo mi sie dosc latwo siostrze
katechetce nieporozumienie - a wlasciwie dwa - wyjasnic ))

Powaznie zas: w takich, nierzadkich niestety sytuacjach, uprzejmie
ze slubnym zapytywamy interlokutora, na jakichze to dokumentach
Kosciola opiera swe przeswiadczenie o tym, iz wielodzietnosc jest do
zbawienia koniecznie potrzebna. Zazwyczaj nie ma potrzeby dalszej
dyskusji )).

[katriel]

Ja nie mam nawet jedynaka (to znaczy mam, ale nie żyje - jestem po poronieniu).
Jeśli ktoś mnie pyta o dzieci, mówię albo po prostu, że nie mam, albo że
chciałabym, ale nie mogę (zależy w jakim kontekście pada pytanie, na ile
osobista jest rozmowa itp.). Taka wymiana zdań zdarzyła mi się już dobre
parędziesiąt razy; z tego pięciokrotnie usłyszałam zaraz potem mniej lub
bardziej wprost postawione pytanie-pretensję "dlaczego nie adoptujecie,
powinniście adoptować". W każdym z tych pięciu przypadków pytającym była osoba
duchowna: ksiądz lub zakonnica. Raz zdarzyło mi się to na spowiedzi - i tam
potraktowałam to jako może niezbyt przyjemne, ale jak najbardziej na miejscu:
faktycznie, trzeba nam było wtedy akurat stanąć wobec takiej ewentualności i
rozeznać. Ale pozostałe cztery razy odczułam jako niczym nie uzasadnione
wścibstwo. Jak gdyby rozmówcy przez myśl nie przeszło, że może to nasza rzecz i
nasza decyzja; że może dotyka w ten sposób drażliwego tematu; że może nie mamy
ochoty wysłuchiwać pouczeń co do tego, jak mamy kształtować swoją rodzinę, z ust
osoby trzeciej i to w dodatku celibatariusza...
Znakomita większość ludzi, z którymi rozmawiałam o swojej niepłodności - a są
wśród nich zarówno duchowni, jak i świeccy - odnosi się do tej sprawy z taktem i
delikatnością. Ale wśród tej mniejszości, która tego nie potrafi, duchowni
stanowią 100%.

[zuzanka79]

Ja mam jedynaka z wyboru ( póki co, bo nie chcę, by moje dziecko nie
miało rodzeństwa). Ale nie zdarzyło się, by ksiądz parafialny
podczas kolędy, zakonnice z przedszkola syna, znajomi franciszkanie
z Duszpasterstwa czy ktokolwiek pytał mnie o to, dlaczego moje
dziecko nie ma brata, ani siostry. I prawdę powiedziawszy osobiście
nie chciałabym być na miejscu tej osoby w tym momencie. Aczkolwiek
miałam w czasie wakacji taką sympatyczną rozmowę z dawno
niewidzianym kolegą ( dodam, że w międzyczasie został wyświęcony).
Filipka widział, jeszcze jako kleryk, gdy mały był po roczku. Więc
widząc okazałego kawalera pyta się Filipa.:
- Filip co takiego fajnego masz w domu?
- Zabawki ( tu wymiana najróżniejszych),
- A lubisz się nimi bawić
- Tak
- A z kim się bawisz?
- Sam (???!!!!???)
- A nie chciałbyś mieć takiego fajnego brata, albo
siostrzyczki do zabawy?
- Nie ja chcę mieszkać z mamą, tatusiem i ze mną.
Na to ten kolega do mnie.
- Aga nie myślicie o drugim dziecku.
A ja na to:
Kacper jesteś taki durzy i nie wiesz, że dzieci nie biorą się od
myślenia.

[alinaw1]

A dlaczegóż większośc z was jest tak oburzona i twierdzi, że to
bardzo osobisty/intymny/delikatny temat i broń Panie Boże go ruszać
bo Ziemia się rozstąpi? Kiedy mój Staś był jedynakiem kilka razy
zostałam zagadnięta o tę sprawę (np. w konfesjonale), nie dziwiłam
się, nie oburzałamn. Wręcz przeciwnie- był to zaczątek mądrej
rozmowy, dużo dawało mi to do myślenia. Przecież to nie jest kwestia
zakazu księdza (raczej powiedziałabym namawiania przez kosciół), czy
rachunkowości. To włściwie wszystko mogłoby podchodzić pod urazę.
Mam w rodzinie bezdzietne małżeństwo. I kobieta jest strasznie
sfrustrowana z tego powodu. Kiedyś pożaliła mi się, że ksiądz
podczas kolędy spytał dlaczego są 7 lat po ślubie i nie mają dzieci.
Była oburzona i niemal wyrzuciła gościa (który powinien pewnie tylko
odmówić modlitwę i kurtuazyjnie spytać o samopoczucie- absolutnie
nie o zdrowie- bo też kogoś mogłoby urazić). Wówczas powiedziałam
jej, żeby nie kryła swego bólu, żeby podzieliła się nim- może
właśnie z owym księdzem. Może dla niego też to będzie ważna rozmowa,
też nauczy go czegoś. Przecież nie wszyscy, którzy dzieci nie mają
albo mają jedynaka- nie chcą powiększenia rodziny. Z drugiej strony
może właśnie ci, którzy zamykają się na życie np. dlatego by nie
psuć sobie stopni awansu w pracy- po takim pytaniu i po takiej
rozmowie zmienią perspektywę myślenia? Ja nie boję się żadnych
rozmów- nawet trudnych, zachęcam do tego innych. Nie musicie się tak
oburzać!

[alex05012000]

witam,
Alino, to jest temat bardzo osobisty, bardzo delikatny i bardzo
intymny i poruszać/zaczynać go powinni tylko i wyłącznie sami
zainteresowani, ja doskonale rozumiem twoją bezpłodną kuzynkę!!! i
też byłabym wściekła na owego księdza... bo temat znam, najpierw
bezdzietności a potem jedynactwa... uwierz mi, rozmowy na ten temat
są jak dżuma, ucieka sie od nich z rekordem na 100m... a ból, żal,
wściekłość towarzysząca kobiecie, która chciałaby a nie może mieć
dzieci są naprawdę ogromne, dalej piszesz ...kiedy mój syn był
jedynakiem... ale domyślam sie, że był on "na razie" jedynakiem, to
wtedy temat jak każdy inny, ale w przypadku problemów z poczęciem
potomstawa naprawdę pytania na ten temat czy rozmowy są często nie
do zniesienia, temat wraca jak rozdrapywana rana, czy mam opowiadać
całemu światu, że z przyczyn a i b nie możemy mieć dzieci, albo
jedno mamy a nastepnych i tak mieć nie bedziemy... trzeba nie mieć
za grosz delikatności by takie pytania zadawać! i śmiem twierdzić,
ze osoby, które tego problemu nie miały nigdy nie zrozumieją drugiej
strony..., owa kuzynka mogłaby i być może powinna podzielić się
swoim bólem, ale tylko z jej inicjatywy, ona powinna zacząć rozmową,
wtedy kiedy czuje że tak chce, zresztą rozmowy w takich przypadkach
nieiwele dają, pamiętam siebie, nie chciałam rozmawiać, chciałam
zajść w ciążę! jak te tysiace kobiet obok mnie, i miałam ocean żalu,
do świata, do Boga...
ja też sie nie boję trudnych rozmów, ale nie o to chodzi akurat w
tej kwestii... czasami lepiej rozmowy nie inicjować... i doskonale
rozumiem "święte" oburzenie...

[imbirka]

>A dlaczegóż większośc z was jest tak oburzona i twierdzi, że to
> bardzo osobisty/intymny/delikatny temat i broń Panie Boże go ruszać
> bo Ziemia się rozstąpi?
A dlatego, że jest to temat bardzo osobisty/intymny/delikatny, i nie chodzi o
to, że sie Ziemia rozstąpi, jak ktoś go poruszy, tylko o to, że to JA decyduję z
kim i w jakich okolicznościach o tego typu sprawach chcę rozmawiać. Dlaczego ta
kobieta ma nie kryć swojego bólu? A wiesz, jaki to ciężar, nosić w sobie taki
ból non stop i być narażonym na mało eleganckie nagabywania? Dlaczego przed
osobą, która najczęściej w mało delikatny, a czasem wręcz chamski sposób narusza
moją prywatność, mam się odsłaniać ? 20 % par w Polsce nie może mieć dzieci,
więc prawdopodobieństwo, że zagadując kogoś na ten temat trafię jak kulą w płot,
i zranię, jest bardzo wysokie. Dla mnie to wystarczający powód, aby po prostu
uznać, że jest to temat do poruszania tylko i wyłącznie między osobami o bardzo
bliskich relacjach. Wtedy zazwyczaj sama osoba borykająca się z niepłodnością ma
potrzebę podzielenia się tym, i inicjuje taką rozmowę. Piszę to wszystko, bo
sama mam takie doświadczenia, że z przykrością myślę o spotkaniach rodzinnych,
weselach i tego typu historiach, bo wybierając się na nie wiem, że muszę się
przygotować na cios, że prawie obca osoba mnie zapyta "to kiedy wreszcie u Was
będą chrzciny?"
A ksiądz na kolędzie jest w przeważającej większości przypadków obcą osobą,
która jest gościem w moim domu, i to nie uprawnia do włażenia z buciorami w
prywatne sprawy małżonków.

[ruda110]

Ja bardzo cierpię z tego powodu, że moja córeczka znowu jest
jedynaczką. Moja młodsza Dziewczynka odeszła gdy miałą roczek (w
grudniu 2006) z powodu śmiertelnej choroby genetycznej. Niestety
ryzyko, że kolejne Maleństwo urodzi się z tą chorobą wynosi 25%. Nie
potrafię tak ryzykować, zawierzyć tej sprawy Panu Bogu...Oczywiście
wiele osób ocenia moją postawę negatywnie. Niektórzy mówią wszystko
w rękach Boga, ale to ja widziałam ogromne cierpienie Mojej Córci,
czułam bezradność i nie potrafię zgodzić się świadomie na ewentualną
powtórkę. Księża bardzo różnie podchodzą do tematu. Jedni zabraniają
antykoncepcji (mam na myśli prezerwatywy), inni twierdzą, że w tym
przypadku jest ona usprawiedliwiona. A ja? Jestem rozdarta i liczę
tylko, że Bóg rozumie moje rozterki i mój lęk i może przyjdzie czas,
gdy go przemieni. Pozdrawiam

[alinaw1]

Uderza mnie to, że z góry jest nastwienie na niegrzeczne, ba!
chamskie (cytat) zachowanie kogoś bliskiego albo nawet księdza.
Dlaczego z góry zakładacie, że np. duchowny ma złe intencje pytając
o tak delikatne/intymne sprawy? Wrócę do kuzynki. Ona ciągle święcie
się oburzała na pytania księdza/znajomych/rodziny itd.
Zaproponowałam jej żeby po prostu skróciła te dociekaania
stwierdzeniem: Niestety, nie możemy mieć dzieci. Koniec. Kropka. No
i była impreza u mnie- kinder party. Zjawiły sie mamy z potomkami. I
ona. Bez potomka. Któraś z moich koleżanek zagadnęła: A ty masz
dziecko? Czy to straszne pytanie? Czy owa koleżanka powinna mieć
poczucie winy, ze wdepnęła na ów czuły/delikatny grunt? Spojrzałam
na moją kuzynkę, ona na mnie i; "Nie mamy dzieci, nie możemy", a
wtedy ja dodałam żartem, że już wkrótce będę jej podrzucać swoje i
wszystko było w porządku. Atmosfera była nadal miła. Myślę, że
sprawa dzieci (ich posiadanie lub nie) jest bardzo istotną rzeczą
nie tylko dla małzonków ale i wspólnoty wyznaniowej. Przecież
rodzina to kościół domowy i nie widzę powodu dlaczego o tym nie
można rozmawiać. Podejrzewam, ze jeśli z jakiś przyczyn osoba
zainteresowana nie chce o tym rozmawiać- druga osoba (np.ksiądz-
pastor) uszanuje to. Teraz- kiedy moja kuzynka jest bardziej otwarta
niż kilka lat temu- chyba wszyscy czują się lepiej- i ona i jej
bliscy. Ksiądz (nie tylko po kolędzie)- też.

[imbirka]

> Uderza mnie to, że z góry jest nastwienie na niegrzeczne, ba!
> chamskie (cytat) zachowanie kogoś bliskiego albo nawet księdza.
Ja się z góry nie nastawiam, ja wyciągam wnioski na podstawie swoich, już
kilkuletnich doświadczeń i przygotowuję na to co mnie czeka . Zresztą, jak
pokazuje Twój przykład, każdy ma inną odporność i inną wrażliwość. Gdybym ja
usłyszała taki żart, jakim ty poczęstowałaś swoją kuzynkę, wstałabym i wyszła.
Na pytanie "Czy masz dzieci", odpowiadam, w zależności od tego, kto pyta, że nie
mam, albo dodaję, że nie mam, bo nie mogę. Znam księdza, który znajomej w takiej
sytuacji rzucił tekst: Czy Twojego męża trzeba uczyć jak się dzieci robi?
Naprawdę, sutanna nie gwarantuje taktu ani delikatności.

[dominikjandomin]

Jest zdecydowana różnica w pytaniach typu "Czy masz dzieci"
albo "Czy planujecie drugie" a typu "Czemu masz TYLKO jedno dziecko"
lub "Kiedy będzie drugie"!

Tylko, ze większość ludzi nie myśli, kiedy mówi i nie wie sama, o co
pyta dokładnie.

[alex05012000]

nikt się na nic nie nastawia, pytania w tej kwestii nie są ani
chamskie ani niegrzeczne, są niedelikatne, bez wyczucia sytuacji i
poszanowania milczenia na pewne tamaty... po prostu o pewne sprawy
lepiej nie pytać...można zapytać: jak zdrowie? bo odpowiedzi mogą
być różne, wymijające, ogólnikowe itd, ale na pytanie dlaczego nie
macie dzieci trudno odpowiedzieć wymijająco/ogolnikowo, a nawet
jeśli to może sie to obrócić przeciwko, bo jak powiemy ogólnikowo,
że myślimy o tym to nastąpi wykłąd, zę lata lecą, potem jest ryzyko
itd.itp...zreszta nawet stwoierdzenie: "nie możemy" róznie ludzie
przyjmują, sa takie reakcje jak opisana przez imbirkę: e tam
gadanie, "weźcie sie do roboty"...
A ty masz dziecko? Czy to straszne pytanie? Czy owa koleżanka
powinna mieć poczucie winy, ze wdepnęła na ów czuły/delikatny grunt?
pisze Alina - otóż moim zdaniem powinna...
Atmosfera była nadal miła. Myślę, że
> sprawa dzieci (ich posiadanie lub nie) jest bardzo istotną rzeczą
> nie tylko dla małzonków ale i wspólnoty wyznaniowej. Przecież
> rodzina to kościół domowy i nie widzę powodu dlaczego o tym nie
> można rozmawiać.
- a ja widzę, widzę, poza tym znajome z dziećmi na kinder-party to
nie rodzina...
Podejrzewam, ze jeśli z jakiś przyczyn osoba zainteresowana nie chce
o tym rozmawiać- druga osoba (np.ksiądz- pastor) uszanuje to. Teraz-
kiedy moja kuzynka jest bardziej otwarta niż kilka lat temu- chyba
wszyscy czują się lepiej- i ona i jej bliscy.
- czy jesteś pewna że kuzynka czuje się lepiej??? a jeśli nawet czy
wiesz ile ją taki pozorny spokój może kosztować... ja wiem co to
jest obsesyjne pragnienie dziecka, kiedy szanse na jego posiadanie
są znikome/nieistniejace... czy kulawego sie dopytują co mu sie
stało, zę ma krótszą nogę? raczej nie, bo to niedelikatne, tak samo
niedelikatne jest pytanie sie czy pani ma męża? (moze nie ma a
bardzo by chciała mieć), dzieci... ipt... nawet jeśli zagadnięte
osoby odpowiadają z uśmiechem: nie mam... mogę sie domyślać co
czują, te pytania są jak rana, którą krtoś otwiera stale na nowo...
p.s. kościół (kk) wiele mówi na temat potomstwa, otwartości na
posidanie dzieci, posłannictwach rodziny, wychowywania dzieci, a
nigdy i wcale nie interesuje sie tymi, którzy nie mogą z różnych
przyczyn owych dzieci mieć, albo mają ledwo jedno, z wydatną pomocą
współczesnej medycyny... czemu ów kościół sie przeciwstawia
zresztą... dla nich jedyna odp. to: widocznie Bóg ma dla was inną
drogę, inny plan... (nic mnie bardziej nie rozwścieczało!)

[alinaw1]

I wychodzą róznice we wrażliwości (przewrażliwieniu?). Moja kuzynka
była wdzięczna za rozładowanie sytuacji (podrzucę jej dzieci-
jeszcze się nie spełniło choć raz gdy starszak był w szpitalu moja
droga kuzynka jako pierwsza wyraziła chęć zaopiekowania się na ten
czas maleńką). Może właśnie dzięki temu, że po tym niedelikatnym
(jak to nazywacie) pytaniu o dzieci- powiedziałam coś takiego - nie
było ciszy, chrząknięć czy na siłę zmiany tematu. Przecież pytanie o
zdrowie też mogą być uznane za niedelikatne i intymne. To samo tyczy
się małżeństwa/seksu (choć o tym modnie jest mówić nawet publicznie)
itd.Może dlatego nie chcąc nikogo urazić ludzie udają, że inwalida
jest jak każdy inny człowiek (i nie ustąpią mu miejsca w autobusie
bo może się obrazić), stąd te określenia "sprawny inaczej", jakby
termin "niepełnosprawny" było jakąś obelgą, a jest prostym
stwierdzeniem faktu. Dlatego jeśli z takich czy innych względów nie
chcemy mówić o tym dlaczego nie mamy dzieci- nie mówmy (przepraszam,
nie chcę, nie mogę o tym rozmawiać) ale po co się obrażać, wychodzić
z przyjęcia itp. Pytający nie musi mieć złej woli. I chyba nie ma.
A kogoś kto mówi "to weźcie się do roboty" można potraktować jakoś
bez zaangażowania (no, nie wiem może- "ok- posłucham twoich rad").
Gdy koleżanka zapytała mnie dl;aczego mam tylko jedno dziecko
odparłam: Jedno ale jakobym czwórkę miała! (co zresztą było prawdą).
Może wynika to z mojej konstrukcji, że czasem odpowiadam albo
abstrakcyjnie albo dowcipnie (nawet o trudnych sprawach).
Miałam taką sytuację; Gdy Staś był drugi dzień na oddziale
onkologicznym sąsiadka rozpytywała mnie o niego. Powiedziałam, ze
łzami w oczach gdzie jest i dodałam: "Przepraszam ale dziś nie
jestem w stanie z panią rozmawiać na ten temat". Sąsiadka to
uszanowała. Dopiero gdy ochłonęłam, może po miesiącu sama
opowiedziałam jej tę historię. Rozumiem, że nie jesteśmy
przygotowani na rozmowy z obcymi (nawet sąsiadami, czy kolegami) ale
w poście tym chodziło o księdza, o zmaganie się z tym problemem we
wspólnocie wierzących. I dlatego to podkreślałam w swoich
wcześniejszych wypowiedziach. Nie musicie mówić o tych
intymnych/trudnych itp, itd sprawach każdemu kto się nawinie ale
myślę, że nawet powinno się o tym rozmawiać z przewodnikiem
duchowym, z przedstawicielem kościoła do którego świadomie się
należy.

[alex05012000]

wychodzą róznice we wrażliwości (przewrażliwieniu?).
ci ludzie mają prawo być przewrażliwieni na tym punkcie!!! poza tym
ja tak właśnie rozumiem wrażlwiość: nie pytac o pewne sprawy, dopóki
sam zainteresowany nie powie...
A kogoś kto mówi "to weźcie się do roboty" można potraktować jakoś
> bez zaangażowania
- NIE, nie i jeszcze raz nie, co jest do roboty jak ktoś nie ma (z
przeproszeniem) plemników albo usuniętą macicę???
(no, nie wiem może- "ok- posłucham twoich rad")
- jakich rad? jakie rady można dać bezpłodnemu małżeństwu ? żeby
zapomnieli? zajeli sie czym innym...
porównanie z pytaniem o zdrowie jest niezasadne, przynajmniej dla
mnie, mam 100 chorób i dolegliwości: na pytanie o zdrowie odpowiadam
w zaleznosci od osoby: ok; raz lepiej raz gorzej; jakoś ciągnę; lub
opisuję jak bolą mnie nogi, ręce..., itp. itd. i może być
neutralnie...
natomaist nieposiadających dzieci pytać dlaczego, albo tych co mają
jedno: czemu tylko jedno, kiedy drugie... albo z politowaniem pytać
tych co mają 6 czemu tak dużo... to zupełnie inne pytanie...
Alina pisze jeszcze: Dlatego jeśli z takich czy innych względów nie
> chcemy mówić o tym dlaczego nie mamy dzieci- nie mówmy
(przepraszam, nie chcę, nie mogę o tym rozmawiać) -
ok, ale wyobraź sobie, że powiedzenie: "nie mówmy, nie chcę, nie
mogę o tym mówić"... też może wymagać heroicznej walki ze sobą
i mu sie to przypomina, to co usiłuje może gdzies wkopać w kąt
podswiadomości wypływa na wierzch....
Nie musicie mówić o tych intymnych/trudnych itp, itd sprawach
każdemu kto się nawinie ale myślę, że nawet powinno się o tym
rozmawiać z przewodnikiem duchowym, z przedstawicielem kościoła do
którego świadomie się należy.
zaraz, zaraz, chyba przewodnik duchowy a ksiądz po kolędzie to dwie
różne sosoby, a poza tym ksiądz jak dla mnie w tematyce płodności,
bezpłodności, zmagania sie z tym, ... to ma naprawdę niewiele do
powiedzenia, może sie conajwyzej pomodlić...
jeśli zaś chodzi o wspólnotę wierzacych to nie wiem co masz na
myśli, ja bym raczej szukałą grupy wsparcia kobiet leczących
bezpłodność (teraz sa takie możliwosci choćby w necie, za moich
czasów niczego nie było), a nie wspólnoty wierzących (z których 99%
ma dzieci, a nawet wnuki)
chyba sie zamknę, bo zaczynam sie emocjonować... jest takie
powiedzenie: syty głodnego nie rozumie, świetnie tu pasuje...

[kudyn]

Wrażliwość księży, pewnie jak i innych (również moja), pozostawia wiele do
życzenia. Nie mniej uważam, że pytanie może być zasadne (szczególnie w
konfesjonale).
I dotyczy to wielu sytuacji trudnych, nie tylko ilości dzieci i mamy prawo do
bólu. Ale nie jest rozwiązaniem „wkopywanie w kąt podświadomości”. Takie rzeczy
wymagają uzdrowienia.

a ja wielokrotnie słysząłam że mam za dużo dzieci;

[nati1011]

To dużo to 2. ))

Wielokrotnie - obce osoby lub dalecy znajomi pouczali mnie, że jedno
dzieco w obecnych czasach wystarczy. Mówili to nie pytani o zdanie i
w sposób nie znoszący sprzeciwu. A jak już urodziłam drugie, to
takie teksty stąły się wręcz plagą. Najłagodniejsze to: "no teraz to
już macie kompet".
Nawet moja ginekolog była zdziwiona, że nie podwiązano mi jajowodów
po ostatniej cesarce!!! Oczywiście bez mojej zgody i wiedzy.

A już moja ciotka mająca piątkę i to 2 w poważnym wieku, to może łez
wylała z powodu uszczypliwości sąsiadek.

Nie przysło by mi do głowy pytać nikogo os tan posiadanych dzieci.
Bo przecież jak kogoś blisko znamy, to nie musimy nawet pytać.

[alinaw1]

Przewodnik duchowy i ksiądz po kolędzie to zupełnie coś innego
(raczej ktoś inny)? Nie zawsze. Przy tym przykładzie odpowiedzi
typu: "Ok, posłucham twoich rad" chodziło mi raczej o wydżwięk
sarkastyczny, ucięcie rozmowy , a nie o poważne przyjmowanie tego
typu rad. A swoją drogą nie zawsze pytanie o dzieci dotyczy osób
mających problemy z poczęciem. Przecież mnóstwo ludzi ulega złotemu
cielcowi i tylko z tego powodu świadomie zamyka się na życie. Jeśli
nikt ich o dzieci nie pyta (bo oczywiście nie wypada, to sprawa
intymna i drażliwa) to może choć coś im się otworzy po rozmowie
choćby z tym przykładowym księdzem po kolędzie? My nawiązaliśmy
świetny kontakt z księdzem 3 lata temu - właśnie po wizycie
duszopasterskiej. Nie było czasu na długie i poważne dysputy
(wiadomo- jeszcze cała ulica czekała), dałam księdzu numer telefonu,
zadzwonił po tygodniu. Co prawda nie chodziło o dzieci ale podaję to
jako fakt, że kolęda różnym rzeczom służy, otwiera czasem oczy i
jednym i drugim. Dopóki moja kuzynka nie powiedziała o swoim
problemie (tak jak jej radziłam- choć pewnie uważacie że to była
beznadziejna rada, syty głodnego nie zrozumie itd)- większość ludzi
z jej środowiska oceniała (choć to brzydkie i niedobre oceniać i
wyrokować), że on i mąż są tak pochłonięci pracą, że na dzieci czasu
nie mają. Ja też (spontanicznie i bez delikatności oczywiście)
ucieszyłam się widząc ich nowy dom (o, jaka piękna piaskownica!).
Alex napisała, że właściwie ksiądz nie ma w tej materii nic do
powiedzenia, co najwyżej może się pomodlić. To też dużo, a nawet
bardzo dużo. Pewnie znów ktoś się obrazi jeśli napiszę, że jednak
ksiądz moze coś powiedzieć nie mając osobistego doświadczenia.
Przepraszam ale takie argumenty na mnie nie działają. Ksiądz byłby
bardziej wiarygodny jeśli miałby te same problemy, co współbracia i
siostry? Czy trzeba brać narkotyki żeby wiedzieć jak wielkie to zło?
Czy nie pójdę do faceta-ginekologa bo nie wie co to ból
miesiączkowy? Przepraszam- nie chcę porównywać stopnia cierpienia
(pewnie mi to znów ktoś zarzuci)- chodzi mi o to, że zrozumienie,
pocieszenie, rady (?), a nawet właśnie modlitwa płynąca ze szczerego
serca są potrzebne tym wszystkim, którzy niosą krzyż. Mądry i dobry
ksiądz też może być pewną podporą i fakt, że sam nie ma rodziny nie
dyskwalifikuje go. Przynajmniej w moim odczuciu.

Q&A

[isma]

A, nie, fakt nieposiadania (co do zasady) przez celibatariuszy
dzieci absolutnie ich nie dyskwalifikuje jako partnerow do rozmow o
tychze. Nawet, powiedzialabym, takowy moze sporo dobrego wyniesc z
serio rozmowy na ten temat. I bez ironii to mowie.

Natomiast, wizyta duszpasterska zwana koleda nie jest moim zdaniem
absolutnie okazja do poruszania tego rodzaju kwestii z inicjatywy
wizytujacego. M.in. dlatego, ze on sie ma w planie zmyc po 10
minutach, a to nie sa sprawy do obgadania w 10 minut, jesli,
oczywista, traktujemy je powaznie. I do dialogu, opartego na
zaufaniu, musza byc chetne obie strony, a w te 10 minut nawet
zachecic do takowego trudno.

Nawiasem mowiac, moj slubny kiedys zartem stwierdzil (po kolejnej
wizycie, w czasie ktorej co prawda nas o liczbe pojedyncza latorosli
wprost nie zapytano, za to wyrazono ubolewanie z powodu domniemania,
iz to warunki mieszkaniowe nie pozwalaja nam miec ich wiecej ;-O),
ze mimo wszystko nie bardzo wyobraza sobie wzajemne zapytanie przy
okazji koledy, jak tez sie wizytujacemu wikaremu w zyciu wiedzie bez
intymnych kontaktow z kobietami )). Nawet gdybysmy nastepnie
mieli wyrazic swe szczere wspolczucie ;-P.

[maadzik3]

Ja mam. Pastor nie uważa że to jego problem.

[maadzik3]

o sorry, napisalam to juz i zapomnialam)

[mader1]

bo to dawno było )) nikt się nie dziwi, tu wiele osób jest z
rozpoznaną wstępnie przez Kanna sklerozą ))

[maadzik3]

O, to dobrze ze nie tylko ja tak mam, ze ide z pokoju do kuchni, potem mysle w
kuchni po co przyszlam i wracam do pokoju zeby sobie przypomniec)))

co ma wspólnego kuchnia ze sklerozą

[mader1]

Kuchnia ))...dziś dzieci tak mnie zakręciły, pytając po dwoje na
raz o różne sprawy... że szłam do kuchni własnie ( odpowiadając) po
to, by rozrobić antybiotyk, doszłam ( uściślając odpowiedź) i
zdążyłam zapomnieć )) Ale to nic, w trakcie rozpakowywania
zmywarki i minuty ciszy ( wszyscy uciekli, by mi nie pomagać) ,
spojrzałam na stojącą ostygłą wodę i... doznałam olśnienia ))))
Oto skutki posiadania więcej niż jednego dziecka