Religia w przedszkolu

[krtek7]

Przede wszystkim chciałabym się przywitać, bo jestem na tym forum pierwszy
raz ))))))
Ja mam dwóch chłopców 4- i 6-latka, których wychowujemy z mężem. W wychowaniu
pomagają też dziadkowie, babcie i przedszkole.

Od 5 roku życia starszy syn chodzi na religię, w zeszłym roku sprawa była
prosta: wykładała ją nasza sąsiadka, dobra znajoma, do której mamy zaufanie
jeśli chodzi o podejście do dzieci i do wiary.
Więc gdy zdarzyło się że dzieci zadawały mi pytanie na które ja nie
znajdywałam odpowiedzi - szukałam wsparcia u Pani Krysi.

Wyjaśnie tutaj, iż jestem wierząca, chodze do kościoła, ale pewnych rzeczy -
szczególnie jeśli chodzi o stary testament - sama nie rozumiem, niestety

W tym roku religię prowadzi siostra zakonna i... tu pojawiają się
schodki.... Przede wszystkim dzieci nie lubią religii, mój syn mi mówił że
siostra na każdych zajęciach na nich krzyczy A znając go - nie
przesadza... Wiem, wiem, nie zawsze musimy wszystko w życiu lubić, ale... po
co dzieci na tym etapie zrażać do nauki religii?

Myślałam o tym żeby z nią porozmawiać, poznać ją, ewentualnie rozmawiać z
dyrektorką przedszkola, jakoś rozwiązać ten problem... Ale z tym radykalnym
krokiem jeszcze poczekam, jeszcze poobserwuję...

Ostatnio powiedziałam młodszemu, że jesli ktos go będzie bił (zdarza się) to
ma powiedzieć "Nie bij mnie!!" a jesli sobie nie poradzi to ma powiedziec
Pani, na to starszy, słysząc to: "nie wolno skarżyć, bo wtedy zbliżamy się do
piekła!!!" (((

Na to ja: że nie robimy źle szukając pomocy...

A on: zawsze gdy mówimy o innych źle (na przykład że nas biją) popełniamy
grzech...

Ja nie opowiadam im o piekle, mówię że Bóg jest dobry i miłosierny, że i my
mamy byc dobrzy. Nie ma mowy o piekielnych mękach ((((

Jestem zaniepokojona, proszę, jak myślicie, czy mam rację martwiąc się? Czy
przesadzam??

[sion2]

Zawsze jak czytam takie posty jak ten, jestem bardzo zawstydzona co tez ci
katecheci/katechetki czyli moi koledzy po fachu, wyczyniają. Ja tego nie
rozumiem, skąd sie biorą tacy nauczyciele, bo że z kursow katechetycznych to
nie wierze gdyz chodzilam 2 lata i mielismy naprawde super pedagogow, polowe
swieckich a polowe ksiezy i zakonnic,i zeby nam ktokolwiek kazal straszyc male
dzieci pieklem to nie moge sobie przypomniec .

Czy ta siostra zakonna jest starsza wiekiem czy mloda? bo jak starsza to moze
jest niereformowalna i uczy dzieci tak samo jak ją uczono... nie wiem. Mloda
zakonnica to musialaby chyba byc nienormalna zeby teraz tak uczyc.

Moim zdaniem nie powinnas juz nic czekac, obserwowac ale isc do zakonnicy i
oczywiscie zaczac spokojnie, ze zaniepokoily cie takie a takie teksty dziecka o
piekle, ze ty uczysz dzieci ze Bóg jest miloscia i na pewno nie posyla dzieci
do piekla za złą wypowiedź. Jesli po reakcji siostry bedziesz widziala ze jest
ona winna, powiedz stanowczo ze nie zyczysz sobie aby twoje dziecko bylo
straszone pieklem i czy masz porozmawiac z przelozona siostry na ten temat.

Jelsi chodzi o to mleko juz sie rozlało - jesli sama nie czujesz sie na silach
wyjasnic dziecku co siostra miala na mysli, moze popros tą panią Krysie zeby
pogadala z twoim malym. Generalnie nie mow ze "siostra nie ma racji" "nie, to
nieprawda" bo dziecku sie namąci w głowie ale staraj sie rozbudowac tę kwestie
ktorą dziecko poruszylo np. to prawda ze mówiac źle o bliźnich możemy wyrządzic
im krzywdę, czasem nasze sądy są oparte na bardzo niedokladnym zapoznaniu sie z
sytuacją i mozemy kogos falszywie okarżyc, dlatego Pan Bóg przestrzega nas
pezed takim zlem. Ale to nie znaczy ze nie wolno nam sprzeciwic sie gdy widzimy
ze ktos krzywdzi bliźniego albo nam wyrządza zlo. itp.

Ostatnia sprawa to taka ze weź pod uwage ze dzieci w wieku 4-9 lat maja nieco
inną percepcje niz dorosly, one potrafia uslyszec w wypowiedzi jedno zdanie i
tak sie zafiksowac na jego punkcie ze nie pamietaja absolutnie kontekstu ani
calosci wypowiedzi, pamietaja tylko to co ich poruszylo. Stad w nauczaiu w tym
wieku baaardzo trzeba uwazac co sie mowi gdyz stale wycieczki rodzicow do
pokoju nauczycielskiego pt "moje dziecko powiedzialo ze pani powiedziala im na
lekcji..." - to norma w kazdej podstawowce. Dzieci zwlaszcza gdy cos uslysza
pierwszy raz, nie sa obiektywne, nie pamietaja kontekstu, przeinaczaja itd. Nie
bez powodu w klasach 0-3 jako metode porozumienia sie nauczyciela z dzieckiem
stosuje sie ręczne wpisy nauczyciela do dzienniczkow a nie przekazywanie
ustne "powiedz mamusi ze w przyszlym tyg bede zbierala...". To nie jest wina
dziecka ze tak przeinacza ale tez nie wina nauczyciela ze dziecko przeinacza.
Siostra mogla cos powiedziec o piekle ale czy aby na pewno straszyla nim
dzieci - radzilabym ci sprobowac dowiedziec sie. Stawiam jednak na wine
katechetki.

errata

[sion2]

mialo byc "... jako metode porozumiewania sie nauczyciela z RODZICEM.."

[krtek7]

Dziękuję za Twoją wypowiedź, Sion.

Siostra jest starsza wiekiem.

Oczywiście, jestem daleka od tego żeby stanowczo reagować, dlatego chcę
najpierw zaobserwować rozwój wydarzeń, staram się teraz więcej niż kiedykolwiek
rozmawiać z moim dzieckiem w nawiązaniu do religii.

Oczywiście też nigdy nie powiem "Wiesz, nie słuchaj, siostra opowiada głupoty",
chociaż zdarzyło się: "Nie przejmuj się tak bardzo, a jak wrócisz do domu to mi
opowiesz, dobrze?" na to że siostra nakrzyczała na niego, że słuchając jej
podwijał sobie odruchowo nogawkę spodni.

Moje dziecko jest wyjątkowo grzeczne - tak mówią wszystkie panie w przedszkolu
i tak mówiła zawsze już opisana przeze mnie pani Krysia Więc to, że siostra
krzyczy (jak on to określa) na nich na każdych zajęciach wydaje mi się trochę
dziwne.....

Cieszę się jednak z tego, że ogólnie dzieci nie straszy się piekłem Ostatnio
pomyślałam, że może to dzisiaj normalne (nas straszyła właśnie taka starsza
siostra kiedy byłam przedszkolakiem).

[mader1]

dzieci nie straszy się piekłem )))
niektórzy tu podnosili czasem głosy, że nawet w ogóle nie ma mowy o straszeniu,
karaniu, za to dużo o miłości i miłosierdziu i zastanawialiśmy się czy to
dobrze
Musisz na spokojnie porozmawiać, wyłuszczyć swoje racje , rozmawiać z
dzieckiem. Przygotuj się, że być może będziesz musiała zrezygnować z lekcji
religii albo wystąpic o zmianę katechety. Niestety, nie każda siostra nadaje
się do takiej funkcji.

zgadzam się ze sion! n/txt

[mary_ann]

A z drugiej strony

[a_weasley]

krtek7 napisała:

> Ja nie opowiadam im o piekle

No to musi to zrobić za Ciebie ktoś inny.

[mary_ann]

a_weasley napisał:

> krtek7 napisała:
>
> > Ja nie opowiadam im o piekle
>
> No to musi to zrobić za Ciebie ktoś inny.
>

Pytanie, czy koniecznie na samym początku i własnie w ten sposób....

[krtek7]

Ja zawsze myślałam - choć może się mylę - że dziecko nie ma nic wspólnego z
piekłem, tak jak np. nie może mieć z więzieniem.

Dzieci są u Boga na specjalnych prawach: mają być przez dorosłych kochane i
chronione.

Każde dziecko ma Anioła Stróża - a dorosły już nie zawsze...

Tak ja zostałam nauczona, z tym że nie na lekcjach religii. Nie mówię o tym
moim dzieciom. Opowiadam im tylko o DOBRYM Panu Bogu i o DOBRYCH Aniołach. Na
opowieści o piekle przyjdzie czas, sami się pewnie zainteresują w okresie
dojrzewania

[krtek7]

A moja mama na to wszystko powiedziała, że Papież Jan Paweł II mówił że piekło
to sobie ludzie na ziemi tworzą, że tak naprawdę to "gdzieś-tam" piekła nie ma.

Być może powiedział coś podobnego, może tylko ona tak to zinterpretowała.
Jesli znajdę gdzieś wiarygodny fragment - to Wam przytoczę.

[mader1]

Piekło jest. Choć możemy mieć pragnienie i nadzieję, że pozostanie
puste.Rozmawialiśmy już o tym. Fragment, o który Ci chodziło to zapewne ten:

"1. Bóg jest nieskończenie dobrym i miłosiernym Ojcem. Jednakże człowiek, który
ma Mu udzielić odpowiedzi w sposób wolny, może niestety dokonać wyboru
ostatecznego odrzucenia Jego miłości i przebaczenia i w ten sposób pozbawić się
na zawsze radosnej komunii z Nim. Właśnie na tę tragiczną sytuację wskazuje
doktryna chrześcijańska, kiedy mówi o potępieniu lub piekle. Nie jest to kara
Boża wymierzona «z zewnątrz», lecz konsekwencja decyzji podjętych przez
człowieka w tym życiu. Samą rzeczywistość nieszczęścia, jaką ta smutna sytuacja
niesie z sobą, możemy w pewnej mierze wyobrazić sobie w świetle pewnych
tragicznych doświadczeń, które — jak zwykliśmy mówić — czynią z życia «piekło».

Jednakże w sensie teologicznym piekło jest czymś innym: jest ostateczną
konsekwencją samego grzechu, zwracającą się przeciw temu, kto go popełnił. Jest
to sytuacja, w jakiej nieodwołalnie znajduje się człowiek, który odrzucił
miłosierdzie Ojca nawet w ostatniej chwili swego życia."

Poniżej link do całości przemówienia
www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WP/jan_pawel_ii/audiencje/ag_28071999.html
Siostra powinna powiedziec dzieciom, że jest niebo, piekło, czyściec - jeżeli
jest to katecheza katolicka.
Chodzi o to w jaki sposób o tym mówi. w żadnym wypadku nie powinna ich straszyć.

[krtek7]

Ale czy jesli dziecko robi źle to zbliża się do piekła? Dziecko 6 -letnie nie
jest w stanie tego pojąć właściwie.

Pamiętam, jak moja koleżanka w podstawówce powiedziała mi że pójdę do piekła bo
kocham moją mamę bardziej niż Boga. Takie myślenie mają małe dzieci. Nie są w
stanie zrozumiec czym jest sumienie, ich myślenie jest proste.
Dziecko zaczyna się martwić: czy jak rozlałem mleko/złościłem się na tatę i
powiedziałem mu że go nie kocham/popchnąłęm kolegę - jestem bliżej PIEKŁA?? CZy
Bóg mi to wybaczy, czy nie??

To takie moje rozmyślania.

Mój kuzyn w tym wieku lubił opowieści o piekle które mu "serwowałam" na
dobranoc )) Bajkę "O dziewczynie, która podeptała chleb" z wyjątkowo bogatym
opisem piekła... Ja miałam wtedy 12 lat a on 6.

[krtek7]

Czy nie lepiej mówić dzieciom: "Bóg jest dobry i cię kocha. I właśnie dlatego
powinieneś się starać być coraz lepszym człowiekiem. Wtedy Bóg Ojciec będzie
zadowolony." ?

[franula]

Krtek tu masz bardzo ciekawą dyskusję o możliwośći grzeszenia przez dzieci
(aczkolwiek trochę starsze)
forum.gazeta.pl/forum/72,2.html?f=16182&w=35761450&a=35899625

Piekło dozwolone od lat... ?

[minerwamcg]

krtek7 napisała:

> Ja zawsze myślałam - choć może się mylę - że dziecko nie ma nic wspólnego z
> piekłem,

Dziecko to też człowiek. Nie ma sensu wymyślać jakiejś nowej religii specjalnie
dla dzieci - ta co jest, nieźle się sprawdza, dla każdego.

> tak jak np. nie może mieć z więzieniem.

Owszem. Nie można go tam wsadzić. Ale nie należy przed nim ukrywać faktu, że
więzienia są i że jak dorosły wie, że tak się nie robi, a robi, to potem tam
trafia. I jest mu tam bardzo źle.
I to wcale nie znaczy, że ludzie, którzy go tam wsadzają, są niedobrzy. Oni to
robią słusznie.

> Każde dziecko ma Anioła Stróża - a dorosły już nie zawsze...

??? Przepraszam, do jakiego wieku przysługuje Anioł Stróż? I czy ten, co mi
zagląda przez ramię i czasem łapie za rękę, żebym nie napisała czegoś naprawdę
ostrego jest nadterminowy czy na umowę-zlecenie? )))

> Tak ja zostałam nauczona, z tym że nie na lekcjach religii.

Mnie zaś na lekcjach religii uczono, że Anioła Stróża ma każdy. Przez całe życie.

> Nie mówię o tym
> moim dzieciom. Opowiadam im tylko o DOBRYM Panu Bogu i o DOBRYCH Aniołach.

A o Bogu, który jest DOBRY, ale jak ludzie grzeszą, to się gniewa - też nie?

> Na opowieści o piekle przyjdzie czas, sami się pewnie zainteresują w okresie
> dojrzewania

Kiedy już będzie po wszystkim i słodka wizja Bozi dla małych dzieci zostanie
najpierw utrwalona, a potem zrzucona jak dziecinne ubranko.

Uważam, że nie powinno się infantylizować religii. Moim zdaniem należy
przedstawiać ją jak coś dobrego, ciepłego - ale i bardzo poważnego. Należy mówić
o grzechu i jego konsekwencjach. Nie "straszyć" piekłem - ale i nie ukrywać
faktu, że ono istnieje i trafią tam ci, którzy świadomie i dobrowolnie odrzucą
Bożą łaskę. Nie ci, którzy nie słuchali mamy albo jedli w piątek parówki, tylko
ci, którzy z własnej woli i chęci wybrali zło.

[maadzik3]

Ja generalnie jestem przeciwniczka religii w przedszkolu i szkole. I juz sie
boje na co moge sie natknac jesli (zwlaszcza w podstawowce) okaze sie ze Mlody
to ten rodzynek w klasie co na religie nie chodzi. Poza tym biorac pod uwage ze
religia zaczela liczyc sie do sredniej, a srednia (konkurs swiadectw) liczy sie
przy przechodzeniu do gimnazjum i liceum dzieci na nia nie chodzace jesli w
szkole nie ma etyki a oceny z punktu katechetycznego nie przepisza (moga byc
problemy) nie sa traktowane nierowno sprzecznie z konstytucja, ale to temat na
osobna dluga dyskusje (zainteresowanych prosze o wypowiedzi, rozwazam skarge
konstytuacyjna) Co do Twego przykladu - mowienie o innych PRAWDY w tym
niepochlebnej nie przybliza nas do piekla (chyba raczej przepis na pieklo
bezmyslnosci). W tym sensie dorosly zglaszajacy przestepstwo tez grzeszy?
Urocze. Porozmawialabym koniecznie z katechetka i chyba wychowawczynia.
Magda

[praktycznyprzewodnik]

Czy ta siostra na pewno zna program nauczania ? Dzieciom w przedszkolu nie mówi
się jeszcze o grzechach, a tym bardziej o piekle.

[krtek7]

U nas religia jest w piątek.
Jeśli będzie szansa - postaram się umówić z siostrą na krótką rozmowę.
Jesli stwierdzę że faktycznie uczy "po swojemu" i mi sie nie spodoba - moje
dzieci nie będą chodzić na religię.
Choć mam nadzieję że ta rozmowa wiele wyjaśni.

nalzey dzieciom mowic o piekle, ale...

[sion2]

Mysle ze jednak czekac do okresu dojrzewania z powiedzeniem o piekle dzieciom
nie nalezy a i tez sie nie da po prostu, same sie o tym dowiedza najpoxniej w
pierwszych klasach podstawowych.

Istnienie piekla - podkreslam ze pieklo to nie miejsce fizyczne: kotly ze smołą
i buchajacy ogien, ale STAN DUCHOWY, oddzielenia od Boga, ktore nigdy nie
bedzie mialo konca i bedzie ostateczne - jest prawdą wiary chrzescijanskiej i
nie mozna dziecka oklamywac ze piekla nie ma albo ze go nie dotyczy. Ale trzeba
uwazac w jaki spoosb sie przekazuje tę treść. Zdecydowanie najpierw dziecko
powinno sie ugruntowac w wierze w Boga, ktory jest Miłoscia,ktory jest dobry,
opiekuje sie, daje nam dary kazdego dnia, na ktorego zawsze mozna liczyc itd.
Pieklo - owszem gdzies tam moze sie przewinac w opowiesciach ale baaaardzo
marginalnie przynajmniej do konca 6-tego roku zycia dziecka. potem zas nalezy
bardzije podkreslac ze pieklo to WYBÓR CZŁOWIEKA a nie decyzja Boga "potepiam
cie, skazuje na piekło" itd.

Prawda o piekle uczy nas ze zlo ma swoje konsekwencje. Naprawde jest tak, ze
kazdy grzech, ktory popelniamy, zwieksza w nas sfere mroku. jesli czlowiek
dorosly uparcie przez wiekszosc zycia twki w grzechach ciezkich, swiadomie
bluxni Bogu, odrzuca Go, w nim samym powstaje niezdolnosc duchowa do
przebywania z Bogiem który jest swiety, ta niezdolnosc naprawde moze w koncu
przybrac charakter wyboru potepienia.
Dziecko od najmlodszych lat powinno wiedziec ze kazdy grzech nie pozostaje bez
echa w duszy ale ze kazde zlo mozna zmyc aktem zalu za zlo. Nie powinno sie
mowic dziecku pytajacemu "czy jak pobilem sie z kolega o pojde do piekla" "alez
kochanie, wcale nie, nic sie nie stalo" tylko raczej polozyc akcent na to ze
skoro czuje wyrzuty sumienia moze ukleknąć i przeprosic Boga a On mu
natychmiast przebaczy i przytuli z miloscia i ze nie musi bac sie piekla wtedy.
Trzeba podkreslac dziecku 1000 razy ze ten kto żałuje za zlo, jest daleko od
piekla.

[mader1]

Nic dodać , nic ująć

[wicio2004]

> Dziecko od najmlodszych lat powinno wiedziec ze kazdy grzech nie pozostaje
bez
> echa w duszy ale ze kazde zlo mozna zmyc aktem zalu za zlo. Nie powinno sie
> mowic dziecku pytajacemu "czy jak pobilem sie z kolega o pojde do
piekla" "alez
>
> kochanie, wcale nie, nic sie nie stalo" tylko raczej polozyc akcent na to ze
> skoro czuje wyrzuty sumienia moze ukleknąć i przeprosic Boga a On mu
> natychmiast przebaczy i przytuli z miloscia i ze nie musi bac sie piekla
wtedy.
>

Mam wątpliwość. Mój synek ostro rozrabiał w przedszkolu. Nie słuchał się,
pyskował, namawiał do głupot kolegów. Nie było na niego rady. Znaczy sie pani
sobie rady nie dawala. Ale wystarczylo kilka rozmow ze mna, wytlumaczenie ze
moze zrobic krzywde komus, ze to moze bolec itd. Syn zdolal sie chyba postawic
w sytuacji "ofiary". Zreszta "odegralismy" w domu kilka takich scenek kiedy to
ja go popychalem a on o maly wlos by sie o cos rabnal. Podobno teraz jest
grzeczny.

Zastanawiam sie czy metoda "ukleknij i przepros Boga" jest uzasadnona. Czy
malczy czlowiek nie pomysli sobie tak: jak zrobie cos zlego to moge pojsc do
piekla, ale wystarczy ze przeprosze Boga i juz jest dobrze. Nie jestem
psychologiem ani pedagogiem, ale tak to wyglada na moj zdrowy (chyba) rozum.

Oczywiscie "kochanie nic sie nie stalo" jest najgorszym mozliwym wyjsciem z
sytuacji.

[sion2]

Jakies nieporozumienie. Nie ma "metody": ukleknij i przepros Boga. Oczywiscie
ze nalezy za wszelką cenę unikac instrumentalnegon traktowania
slowa "przepraszam" ale to mi sie wydawalo oczywiste.

Autorka watku tutaj podala konkretna sytuacje na katechezie, i do niej sie
odnosioslam, nie pisalam natomiast o samym procesie wychowywania, w ktory
przeciez wplecione jest wychowanie w wierze. Nie ma relacji do Boga oddzielnej
od relacji z moim bliźnim, sadzilam ze nie musze podreslac ze gdy dziecko np.
skrzywdzi kolege to ze powinno 1. wiedziec ci zrobilo zlego 2. dlaczego 3.
przeprosic kolege. Ja napisalam tylko co z odpowiedzia na dramatyczne pytanie
kilkulatka "czy pojde do piekla bo sie pobilem z Zosią", pisalam ze nalezy
zawsze podkreslac Boze przebaczenie, żal za grzechy ktory w wymierze duchowym w
relacji do Boga ma moc zadoscuczynienia - ŻAL a nie "ukleknij i powiedz
<przepraszam>". Nie przyszlo mi do glowy ze ktos wychowujacy dzieci w wierze
nie tlumaczylby im zlego zachowania w kontekscie milosci blixniego.

Gdy widzimy ze dziecko traktuje slowo "przepraszam" jako slowo-klucz, slowo-
zalatwiajce sprawe, nie ma w nim postawy skruchy, na pewno nalezy zaregowac i
ukierunkowywac dziecko na żal za zlo ktory uczynilo - wzgledem Boga a wzgledem
bliźnich na szczere przeprosiny i postanowienie poprway.

Piekło a dziecko

[rycerzowa]

Lekcje religii w salkach miały tę przewagę, że rodzic uczestniczył w lekcji,
wiedział, co dokładnie siostra powiedziała, i mógł potem ten problem z dzieckiem
przedyskutować, czyli mu wytłumaczyć.

Dziecko myśli konkretami, to raz.
Dwa - zawsze tłumaczy mu się to co "dalsze", abstrakcyjne, przy pomocy tego co
bliższe, konkretne.

Dziecko szybko dowiaduje się o piekle, nie potrzeba do tego katechezy. Słyszy, o
czym rozmawiają dorośli, chodzi przecież do kościoła.
Poza tym ogląda telewizję.
Oj, pójdziesz za to do piekła - ile razy dzieci słyszą ten tekst, w
odniesieniu i do siebie, i do innych.


Tłumaczyłam dzieciom, że piekło to jest kara, taka naturalna konsekwencja.
Zrobiłeś coś źle, są złe skutki. Potem cierpisz za to.
Na przykład idziesz do więzienia.
To "więzienie" brzmiało strasznie.
A jest też więzienie dożywotnie.

Ale wydaje mi się, że dzieci i tak rozumiały to jako karę odwracalną.
Że można się poprawić i wszystko naprawić.
Trzeba dorosnąć, dojrzeć, by zrozumieć, że niektóre sprawy są nieodwracalne,
nawet tu, na ziemi.

Co bym zrobiła na miejscu autorki wątku?
Niezależnie od konieczności rozmowy z katechetka, trzeba sobie uświadomić, że
wychowanie religijne ciągle należy do rodziców. Katecheci tego za nas nie
załatwią. Po każdej lekcji trzeba porozmawiać, wytłumaczyć, jak my dany temat
rozumiemy, coś wyprostować, coś utrwalić.
W ostateczności poprosić o to kompetentną sąsiadkę.

[franula]

> Lekcje religii w salkach miały tę przewagę, że rodzic uczestniczył w lekcji,
to ciekawe - nigdy się z tym nie spotkałam?
pozdrawiam
Franula

[mader1]

moja mama uczestniczyła w pierwszej i drugiej klasie - bo kościół mieliśmy
trochę daleko, samochody, noc o tej porze. Jak już mnie doprowadziła, nie
opłącało się wracać. Miało to swoje złe strony. Po komunii zaczęłam chodzić z
powrotem dopiero, gdy sama mogłam dotrzeć na lekcje. Urodził się braciszek,
który nie miał z kim zostać

[rycerzowa]

To było dawno.
Przyprowadzaliśmy maluszki - i siadaliśmy z tyłu. Bo jak inaczej?
Fakt, niektórzy rodzice robili w tym czasie zakupy.

W drugiej klasie ksiądz zwyczajnie wymagał, by rodzice byli obecni na lekcji.
A potem religia już była w szkole.

Takie współuczestniczenie miało dużo dobrych stron.
Dzieci są aktywnymi uczestnikami, dużo pytają , komentują - są szczere,
konkretne, nie ma dla nich tematów tabu.
Sion może mieć na ten temat wiele do opowiedzenia.

Można było się dużo o dzieciach dowiedzieć, o ich sposobie myślenia.
Można było się nauczyć, jak osoby kompetentne radzą sobie z kwestiami,
stawianymi przez dzieci.
Last but not least - sporo rodziców na tej "powtórnej" katechezie duzo
skorzystało, w sensie podstawowej edukacji religijnej.

[wicio2004]

Dzień dobry. Jestem tu nowy. To znaczy czytam od długiego czasu ale piszę po
raz pierwszy.
Wątek przedszkolny mnie szczególnie interesuje bo niedługo mój syn bedzie mial
religie w przedszkolu. Domyślam się, że na religii opowiada się tylko o jednej
religii, a ja dziecku już wiele razy tłumaczyłem że ludzie wierzą w różne
rzeczy. Czy postawa nauczyciela zaburzy mój autorytet (często dzieci nie
zgadzają się z rodzicami "bo pani Ania tak powiedziała"), czy namiesza dziecku
w głowie. Co o tym sądzicie?

[mama_kasia]

Czy postawa nauczyciela zaburzy mój autorytet (często dzieci nie
> zgadzają się z rodzicami "bo pani Ania tak powiedziała"), czy namiesza dziecku
> w głowie. Co o tym sądzicie?

Może niekoniecznie zaburzy, ale ... Pani to jest Ktoś ))
Tzn. - u nas z synem nie było źle. Pani nie specjalnie była
na poidestale. Natomiast inaczej jest z córką. W zerówce było
wiele razy: "a pani od religii powiedziała, że ..." - i tu coś
niebardzo precyzyjnego, w moim pojęciu pani powiedziała.
Pierwszym razem to mnie mocno ruszyło, ale potem tłumaczyłam
swoje. Córka nie zawsze chciala mnie zrozumieć. Jednak co powiedziałam,
to powiedziałam Mam nadzieję, że nasze życie, nasze słowa zapadają
w dzieci i odezwą się ...kiedyś
ps. Witam na forum

ot

[mama_kasia]

rany, ile błędów - przepraszam - nie sprawdziłam, bo leciałam
do telefonu

[rycerzowa]

> Czy postawa nauczyciela zaburzy mój autorytet (często dzieci nie
> zgadzają się z rodzicami "bo pani Ania tak powiedziała"), czy namiesza dziecku
> w głowie

Gdy dziecko wychodzi z domu, wielu zaczyna mu "mieszać w głowie".
Z nauczycielem lub katechetką jeszcze nie problem, bo specjalnych herezji
dziecku nie powiedzą, wszystko da się wytłumaczyć, uzupełnić, naprostować.

Ale potem "mieszać" będą koledzy, nie zawsze odpowiedni, idole pop kultury,
których nie musisz być wielbicielem, albo liderzy partii, do których byś się
raczej nie zapisał.

Czyli "mieszania " nie unikniesz. Trzeba siebie i dziecko uodpornić, nauczyć go
myśleć samodzielnie.
Jeśli jesteś "kimś" , i jeśli dziecko kochasz, twoje zdanie zawsze będzie się
liczyć. O autorytet nie troszcz się za bardzo; doświadczenie uczy, że mają go
raczej ci, którzy nie przejmują się specjalnie jego pielęgnacją.