Co robicie dla siebie ?

[mader1]

Czy robicie coś z myślą o sobie ? Czy gdy robicie zakupy, myslicie, co Wy
byście zjadły, czy tylko zastanawiacie się, jak ucieszyć najbliższych ? Co
zjedzą dzieci bez marudzenia... co będzie smakowało męzowi... Złapałam się na
tym...
Czy uważacie, że wogóle konieczne jest myślenie o sobie, czy wystarczy
dawanie, by zachować radość i spokój ?
A małżeństwo ? Czy zawsze powinno być nastawione na potrzeby dzieci ? My niby
wiedzieliśmy, wiemy, że nie, ale w musimy sobie o tym ciągle przypominać ,
bo "łatwiej" kupić bilety na wystawę czy film także dla dzieci niż wybrać się
samemu, we dwójkę. Zawsze się to odkłada, jest się zmęczonym. Ostatnio
przypilnowałam parę razy wyjścia we dwójkę...
Ja... kupuję książki... a potem je czytam zaniedbując wtedy świat , więc
dbam o siebie...

[mama_kasia]

A mnie właśnie chodził po głowie podobny wątek, tylko o innym zabarwieniu
Bo ja to mam wrażenie, że zbyt wiele robię ...dla siebie właśnie.
Zastanawiam, czy w jakiś sposób nie jest to spowodowane lansowanym
"w świecie" podejściem do życia, że szczęśliwa mama równa się
szczęśliwe dzieci, rodzina. Tym, że mama powinna myśleć o sobie,
dbać o siebie. Tak, tak też powinno być. Myślę jednak, że z rozdawania
miłości czerpie się główną i prawdziwą radość, szczęście.

> A małżeństwo ? Czy zawsze powinno być nastawione na potrzeby dzieci ?

A tutaj to już inaczej. To małżonek jest pierwszą osobą w mojej rodzinie,
a nie dzieci. I tak na siebie patrzymy

[netus]

Ja zaczęłam od jakiegoś czasu "dbać" o swoje. Chodzę na angielski raz w tyg. na
aerobik, czytam książki i odsyłam wtedy dzieci do pokoju, uczę siebie i ich, że
każdy ma czas na swoje sprawy. Ale jest to wynik mojej pracy nad soba
(przyznaję, że ta praca to też zasługa męża). Kompleksy powoli demaskuje i
odkrywam i próbuję uświadamiać.
A jest ich sporo, ostatnio np. mąż zastępował w niedziele organistę i leżałam w
łóżku do ... 11.30 i czytałam "Los powtórzony" Wisniewskiego, czytając miałam
cały czas skrupuły, że nie tak, że nie powinnam tak długo, że co sobie
pomyślałby o mnie mąż. Wstałam i ekspresem zaczęłam ogaerniać dom, szykować
dzieci itd, które tez w tym czasie miały labę i świetnie się razem bawiły.
Gdy powiedziałam to mężowi ubawił sie i zawsze zadziwia, że mam jakies takie
zahamowiania... Jestem pewnie ciągle kłębkiem kompleksów, które stopniowo z
mężem odkrywamy/

[mader1]

> Gdy powiedziałam to mężowi ubawił sie i zawsze zadziwia, że mam jakies takie
> zahamowiania...

O ! Mój uważa, że wstaje się wcześnie i "ogarnia". Musiał się wobec tego "
nauczyć" - choć wcale nie uświadamiałam go, bo miałam tak, jak Ty wyrzuty
sumienia- że lubię czasem poczytać w łózku, córka w wolne dni dłużej pospać,
zamiast zaraz " ogarniać".

[netus]

Chyba podświadomie czuwam, jak wypadnę przy mężu nawet, oczywiście nie zawsze i
jednak coraz mniej, ale jakieś takie zakodowanie powinności, że trzeba tak, bo
jestem żoną, tak, bo jestem matką i trzeba tak, bo jestem taka, taka i taka...

[mamalgosia]

Ja trochę jak mama_kasia - mam wrażenie, że dla siebie robię za dużo. I mam z
tego powodu poczucie winy i wyrzuty sumienia

[mamalgosia]

mader1 napisała:

> A małżeństwo ? Czy zawsze powinno być nastawione na potrzeby dzieci ?
Na pewno wszyscy napiszą, że nie. Ale jak dziecku stopa rośnie, a mnie i Mężowi
już nie, no to komu kupić buty, jesli pieniądze są tylko na jedną parę?

Najlepszym wyjściem byłoby gdyby mi stopa zaczęła rosnąć

[mader1]

> A małżeństwo ? Czy zawsze powinno być nastawione na potrzeby dzieci ?
Napisałaś mamalgosiu :
"Na pewno wszyscy napiszą, że nie. Ale jak dziecku stopa rośnie, a mnie i
Mężowi
już nie, no to komu kupić buty, jesli pieniądze są tylko na jedną parę?"

Właśnie o to mi chodzi
Akurat teraz na buty nam starcza )), ale ciągle w praktyce dokonuje się
wyborów, które są sprzeczne z tzw. teorią. Po pierwsze - tak jak napisałaś :
budżet jest ograniczony. Zaczynamy wybierać wspólne wyjście, bo po prostu nie
stać nas na dwa - i z dziećmi i w parze.
Ale czas ... w tamtym roku Mały był CIĄGLE chory. Albo lekarz, albo siedzenie
po nocy i nawet, jak nie histeryzowaliśmy, bo choroby wcale nie były ciężkie
czy śmiertelne, byliśmy tym ogromnie zmęczeni. Inne dzieci też. Zupełnie
niestosone wydawało się wychodzenie " żeby się odprężyć". Siedziałam i
siedziałam w domu niemalże gryząc ściany.
Tak samo dzieje się, gdy ktoś dużo pracuje. Wiele rozmów u nas w domu (
ostatnio wyjść) odbywa się kosztem snu.

[mamalgosia]

Mader,
Prawda jest taka, że te wybory to jest pic na wodę. No bo jaki jest własnie
wybór, jak pieniądze są na jedną parę butów? Jaki jest wybór: pozmywać czy
pójść do koleżanki, skoro gdy wybiorę pójście do kolezanki, to po powrocie do
domu zastanę dwukrotnie większą hałdę naczyń do zmywania? Jaki to wybór: spać
czy czuwać przy dziecku, skoro płacze tak, że cała dzielnica słyszy?
Dlatego ze mną jest tak, że jak tylko mogę coś zrobić dla siebie - własnie bez
tego "wyboru", to natychmiast robię. A potem mam wyrzuty sumienia.

[malgosiader]

u nas, właściwie u mnie ...
to dzieci sa pierwsze, niby nie chcę, ale jakoś tak wychodzi,
niedalej jak wczoraj rozmawiając z moim mężem o naszej zbliżającej sie 10
rocznicy ślubu, mój Grześ zaproponował, że wybierzemy sie gdzieś razem, tylko
sami ...
a ja co na to? oczywiście, a dzieci? że razem to możemy jak nasze dzieci będa
już dorosłe i nie bedą chciały z nami jeździc,
wychodzimy bez nich jak już to kosztem snu, bo wtedy kiedy są w piżamkach i
śpią sobie słodko,
u mnie wygląda to tak, że ja stram sie im zrekompensowac to, że maja mamę
pracującą, a nie taką, która czeka na nich z obiadem (tak jak ja to miałam
szczęście miec),
kiedyś usłyszałam, że w dziecięcej psychice pozostaje ślad na zawsze po tym jak
jego jego mama wróciła do pracy,
strasznie mnie to przeraziło, bo przecież moje dzieci miały po parę miesięcy
jak ja wracałam do zawodu,
dodam, że usłyszałam to od psychologa,
teraz staram sie byc z nimi jak najwięcej, ile sie da i ile oni tego chcą,
pryjdzie czas, że moi chłopcy będą mieli swoje życie, a mama będzie potrzebna
do zrobienia jedzonka tylko, to wtedy to sobie z mężusiem odbijemy, ale póki co
cała jestem ich!
ach, jeszcze jedno - łapię się na tym, że to dzieci są całym moim światem, a
mąż za nimi, pomimo, że kochamy sie na zbój

do malgosiader

[netus]

oh to podobnie jak my i ta dziesiąta rocznioca slubu i słyszę, że macie synów,
podobnie jak u nas, tez szybko wracałam do pracy (ok. pól roku przy srtarszym i
9 miesięcy przy młodszym), ale to był czas rzeczywiście skrupółów i wyrzutów.
Al eczas z dziećmi niejednoikrotnie spędxam efektywniej, paradoksalnie dlatego,
że mam go mniej. Po prostu nie marnuje go, nie przecieka mi przez palce.

[malgosiader]

mój staraszy synek miał 5 mies., a młodszy 8 mies. jak wracałam do pracy,
pamiętam jak to bolało,
jeszcze uwagi coniektórych koleżanek typu "podziwiam cię, jak bym chyba
zwariowała jak bym musiała zostawić takie małe dziecko w domu",
pewnie, że można było pójść na wychowawczy, żyć (wegetować raczej) z jednej
pensji (b. małej wtedy), ale czy o to chodzi?
dzieci zostały z moją mamusią, to mnie uspokajało, że jedyne co im może zrobić,
to rozpuścić na maxa, ale to z miłości, bo oni byli dla niej całym światem,
dodam, że w międzyczasie robiłam studia - też czas zabrany,
ale wszystko to robię też dla nich, bo moje osiągnięcia zawodowe przedłkadają
się na moje pobory i wtedy możemy pozwolić sobie na więcej (ale nie na
wszystko ),
dlatego wszędzie gdzie wyjeżdżamy, to jedziemy razem, nawet wsród znajomych
byłam z tego znana, że ze mną trzeba się umawiać tak żebym mogła z
dzieciaczkami pojechać , teraz to już ich wieczorami zostawiam, bo są starsi,

i będę tak robiła dopuki moi synowie będą chcieli spędzać z nami swój czas, bo
też zdaję sobie z tego sprawę, że za chwilę bardziej fajowo będzie z kolegami
gdzieś pojechać,
wtedy my z mężem zaczniemy wyruszać sami
to nie jest moje poświęcenie, bo fajnie jest pojeździć z dzieckiem na rolkach,
rowerach, czy pójść do kina np. na madagaskar ,
robię to z radością, chociaż ..... czasami tęsknię do czasów, kiedy ja i
Grześ ..., ale wiem, że jeżeli nawet pojechałabym bez nich gdzieś, to tęsknota
przysłoniła by mi radość wyjazdu we dwoje,

ale każdy oczywiście czuje inaczej i nie krytykuję tych, którzy mają inne
zdanie na tenże temat,

[dorotkak]

dla sibie chodze na basen, silowni, cwiczenia
do kosmetyczki, do fryzjera, na zakupy ciuchowe
do jedzenia - poza tym zeby bylo zdrowe nie przywiazuje wagi
a sprawic radosc innych to dla mnie wiecej niz przyjemnosc

[k_j_z]

dorotkak napisała:

> dla sibie chodze na basen, silowni, cwiczenia
> do kosmetyczki, do fryzjera, na zakupy ciuchowe
> do jedzenia - poza tym zeby bylo zdrowe nie przywiazuje wagi
> a sprawic radosc innych to dla mnie wiecej niz przyjemnosc

to prawie tak ajk ja tylko bez ciuchowych zakupów i siłowni, ale kosmetyczka
fryzjer basen aerobic to dla mnie . Ciuchy rekompensuję książkami i sprzętami
kuchennymi.
A zdrugiej strony radość jaką sprawia dzieciom mój widok po powrocie od fryzjera
na przykład i pełne podziwu spojrzenia i słowa że łądnie wyglądam mówi mi, że ne
tylko dla siebie to robię.
Ponadto rzadko mam wyrzuty sumienia czytając dla przyjemnoiści czy robiąc inne
rzeczy.
Wychodzę zd omu rzadko bo nie bardzo lubię, więc nie ma tego problemu.
Ale trochę zdrowego egoizmu jest potzrebnego każdemu z nas.
A jeśli myślę komu kupić buty, to owszem na pierwszym miejscu dzieci.
I dodam, że sprawianie innym przyjemności to jeszcze większa frajda niż
sprawianie sobie.

[dorotkak]

od kiedy schudlam uwielbiam zakupy ciuchowe
poza tym z tego co pamietam z dziecinstwa to uwielbialam jak mama przychodzila
usmiechnieta od fryzjera a ja wachalam zapach lakieru do wlosow

[szymama]

ja tez mialam wyrzuty sumienia kiedy zostawialam mlodego, zeby wrocic do pracy
po urlopie macierzynskim. Teraz, gdy moj syn ma 5 lat i chodzi do szkoly,
widze, ze wcale mu to na zle nie wyszlo. A zamiartwialam sie, ze bedzie mial
traume, ze problemu psychiczne itd. Teraz, gdy mieszkam z dala od kraju, i moim
synem musza sie nie arz zajmowac przypadkowe osoby( w osobach opiekunek,
kolezanek , kolezanke kolezanek) a nie babcia czy ciocie, moj syn sprawdza sie
w 100%.
Na szczescie juz nie mam dylematow czy kupic buty mlodemu, sobie czy mezowi.
Ale mam dylematy gdzie pojechac i co robic w wolym dniu. Bo np. chcialabym
zwiedzic jakas galerie czy muzeum, a nasz syn, ze sie tak wyraze nie wyjawia
zainteresowan w tym temacie. Czy robimy to, co on chce: po raz tysieczny zoo,
jazda na rowerze, base4n, czy to co my: muzeum, galeria itp.
Czesto to drugie wygrywa.
Poza tym czytam ksiazki. Duzo i namietnie. szczerze mowiac wtedy nawet njie
slysze wolania mojego syna o cokoliwek. Na szczescie moj maz tez ma pasje i
wie, ze jesli zatopie sie w jakiejs kasizce to trzeba przejac obowiazki
domowe i mam jeszcze jedna slabosc- kiedy mam wolne, uwielbiam paradowac w
pizamie do poludnia, a nie raz nawet dluze, na szczescie moj maz i syn ta
slabosc tez podzielaja.

[alex05012000]

ano NIESTETY NIC, albo bardzo niewiele... oczywiscie nie chodzę nieumyta i
nieuczesana czy w brudnej bluzce, ale poza niezbednym minimum nie robię nic dla
siebie, nie myślę o sobie robiąc zakupy, jeśli coś sobie kupuję to najtańsze z
możliwych a moim koronnym stwierdzeniem jest: mnie nic nie potrzeba... CO WCALE
NIE JEST DOBRE, bo jak napisała jedna z poprzedniczek trochę zdrowego egoizmu
jest potrzebne każdemu z nas.... ja się tego zdrowego egoizmu wyzbyłam z
różnych przyczyn (chude kilka lat, oszczędzanie na wszystkim weszło mi w krew,
i ciagle na sobie oszczędzam, choć na czym innym przestałam...)
Ponieważ dużo pracuję, czas wolny po pracy poświęcam w całości dziecku,
ewentualnie mężowi (jak "sprzedajemy" Olę w niedzielne popołudnie), dla mnie
nie zostaje nic. do fryzjera chadzam raz na jakiś czas, ale to tylko ok 1/2
godziny i czasem idę z Olką, na basen chodzimy we dwie, na wystawy/muzea we
dwie, wszelkie sporty jeśli juz to - razem, kosmetyczkę i kino odwiedzam raz w
roku jak Ola jest z babcią na wakacjach, książek nie czytam z braku czasu, tv
nie oglądam, oprócz wiadomości i bajek... ulubione pismo o sztuce "w
przelocie"..., na jakiekolwiek zajęcia typu aerobic, język obcy czy inne
lepienie z gliny nie mam czasu ani sił.... (co można robić dla sibie i kiedy
jeśli sie wraca do domu ok 18h00 lub 19h00, obiadokolacja, bajki, mycie,
ogarnięcie spraw róznych, zabawy z córką i jest 22h00 - i nadaję się wyłącznie
do spania..., w sobotę zakupy, coś dla domu lub jakieś wyjście lub
basen/lodowisko... w niedzielę rozrywki dziecięce: kino, teatr, FN czy inne
place zabaw i tak schodzi...) jedyna moja "rozrywka" to nieśpieszne sobotnio-
poranne zakupy...
sprawianie innym przyjemności to jeszcze większa frajda niż sprawianie sobie -
owszem, tylko nie można sie w tym zatracić, zagalopować, wykreślenie wszystkich
swoich potrzeb nie jest dobre dla psychiki...potem sie trafia do
psychoterapeuty....

[k_j_z]

alex dlatego włąśnie pisałąm że odrobina zdrowego egoizmu - kochaj drugiego jak
siebie samego.
Zeby kochac innych musimy pokochac siebie.
A dopieszczanie siebie jest przejawem tej miłości własnej.
Zastanów się moze nie musisz tyle pracowac jeśli brakuje ci czasu na inne rzeczy
i jeśli ten brak odczuwasz.
Może Twoje dziecko nie potrzebuje aż tyle twojego czasu, a bardziej potzrebuje
uśmiechniętej, mniej zmęczonej i bardziej zadowolonej z siebie i ze świata mamy?

[skrzynka3]

W sumie to sporo rzeczy. Gimnastyka, od czasu do czasu jakis drobiazg, prawie
zawsze robiac wieksze zakupy wybieram tez to na co akurat mam ochote. Czas
na "forowanie" jest tylko moj i jest moim relaksem.W ksiazkach tone i zapominam
o nakarmieniu dziatek. Czasem mam wrazenie ze nawet za duzo tego "dla siebie"
udaje mi sie wykroic.Praca w sumie tez jest dla mnie.

W mazenstwie nauczylismy sie tez dbac o siebie juz teraz. Tak naprawde to moj
Maz mnie do tego przekonal, za jak poczekamy na "wylot" dzieci moze juz byc za
pozno, mozemy juz nie umiec ze soba wyjechac, rozmawiac, byc.
To robienie czegos dla nas ma bardzo rozna forme -od "sprzedania" wszystkich
dzieci Dziadkom (tym nie mieszkajacym z nami) na weekend, wyskok do kina poznym
wieczorem jak juz spia, kolacja we dwoje (ze dwa razy do roku gdzies w
knajpce), wyjazd na 3-4 dni, wyjscie wieczorem po polozeniu dzieci na chocby
polgodzinny spacer po okolicy, do wypadu jaki zrobilismy kiedys spontanicznie
bedac nad morzem - korzystajac z odwiedzin Dziadkow wzielismy namiocik
przewedrowalismy okolo 15 km plaza na piechote i zanocowalismy na kampingu. W
sumie wrocilismy nastepnego dnia (nie bylo nas rowno dobe) ale czulismy sie jak
po tygodniowym wyjezdzie. Okazalo sie ze calkiem inaczej sie rozmawia jak nie
trzeba miec oczu dookola glowy
Takie dbanie o siebie bardzo ulatwia nam fakt mieszkania w tym samym domu na
dole Tesciow i Ich nastawienie, ze rodzina to przede wszystkim malzonkowie a
dopiero potem dzieci i ze nie mozna sie zatracic w bieganiu tylko dookola
dzieci. Jak dzieci juz spia to spokojnie mozna wyskoczyc nikogo nie absorbujac -
Tesciowie sobie swoje na dole robia ale jakby ktores sie obudzilo sa na miejscu
i przygarna. Jestem Im za to ogromnie wdzieczna i mam swiadomosc, ze bez Nich
byloby to duzo trudniejsze.
Oczywiscie bywaly okresy po narodzinach kolejnego dziecka kiedy trzeba bylo
przystopowac i zawiesic na czas dluzszy niektore formy pielegnowania
malzenstwa. Bywaly okropne, przechorowane w calosci przez dzieciaki zimy. Ale
to Maz zwykle delikatnie dawal znac ze bardzo tego potrzebuje i juz czas i
mozna. Przed piewrszym dluzszym wyjazdem mialam milion oporow -nie zaluje ze Mu
zaufalam bylo wspaniale, dzieciaki szalaly majac do dyspozycji wszystkich 4-ro
Dziadkow a ja wcale nie myslalam co minuta co w domu? i nie wydzwanialam.