materializm

[mamalgosia]

Wątkopłodna jestem, wybaczcie, to chwilowa słabość.

Co można mieć? Czego można chcieć?
Ubóstwo jest radą ewangeliczną i nie każdego chrześcijanina obowiązuje
praktykowanie tej cnoty w stopniu heroicznym. Możemy posiadać, byle z umiarem
i byle dzielić się z innymi. posiadanie bywa wręcz oznaką rozsądku - no bo
jak byłoby gdyby ojciec rodziny rozdał wszystko co ma i własne dzieci naraził
na głód.
Ale czy można pragnąć dóbr materialnych? Mieć ochotę na książkę? Na coś
dobrego do zjedzenia (ale zbędnego, marcepan, a nie kartofle). Wgapiać się z
rozmarzeniem w globus i marzyć o podróży, która kosztuje roczny zarobek? Moje
myśli zrodziły się w związku z pobytem wieśniaka w stolicy. Wstyd się
przyznać, ale podobały mi się te wszystkie sklepy, ciuchy, zabawki, książki,
boty, bielizna... Zachłysnęłam się dosłownie. "Być", a nie "mieć", a ja
patrzę na spódnicę z ochotą graniczącą z pożądaniem. Ludzie złoci, czy tylko
fakt, że mieszkam na prowincji chroni mnie przed totalnym zepsuciem?
No to mogę chcieć tej spódnicy? Mimo tego, że jedną już mam?

[samboraga]

hihi, Mamalgosiu, na własny użytek uważam, że siedzenie z dzieckiem też chroni
przed zepsuciem, bo przecież przy dziecku t-shirt sprawdza się najlepiej...
- dopóki się nie pojedzie na zakupy do dużeeeego centrum handlowego, bo trzeba
dziecku czy mężowi coś kupić - i wtedy wyłazi: a ja?!!!

[mamalgosia]

"hi hi", powiadasz?
Właśnie jestem na etapie, o którym piszesz: po dwuletnim siedzeniu w domu
wróciłam do pracy. I okazało się, że nie mam nic, co potrzebuję.
Ale nie pisałam o tym, czego potrzebuję, tylko czego chcę. Bo spódnicę naprawdę
mam, nowej tak w gruncie rzeczy nie potrzebuję, tylko chcę.
Źle postawiłam więc pytanie: nie "być", czy "mieć". Także nie: czy mieć. Ale:
czy wolno chcieć mieć?
Ale konkretnie

[samboraga]

> Źle postawiłam więc pytanie: nie "być", czy "mieć". Także nie: czy mieć. Ale:
> czy wolno chcieć mieć?
> Ale konkretnie

myślę, że wolno mieć marzenia materialne, natomiast czym by się to rózniło od
życia w luksusie, w przepychu? może skalą?
to trochę jak ze świątecznym jedzeniem - nie oznacza, że się grzeszy obżarstwem
czy nieumiarkowaniem, po prostu jest to czas i miejsce na ekstra jedzenie (a
odwrotnie objadając się kawiorem na codzień człwoek zaczyna gardzić karpiem w
galarecie i przestaje on być taki wyczekiwany - ale to inny temat)
jeżeli ma się słabość do butów to może raz na te pół roku warto sprawić radość
sobie (jeśli się może), aby nie wystawiać sie na pokusę zazdrości...chyba, że
się ma zacięcie ascetyczne...
chyba w tym rzecz - taka para butów inaczej smakuje jak to jest ta jedna para
ekstra na rok niż gdy się może i kupuje co miesiąc 'bo się lubi buty'
ale samoograniczanie to inny, choć też ważny!, temat

[mama_kasia]

> No to mogę chcieć tej spódnicy? Mimo tego, że jedną już mam?

Tak, możesz. Moja spódnica czeka na mnie w sklepie - jeszcze tylko
nie wiem, w jakim - chociaż jedną już kupiłam sobie na wiosnę

Piszę tutaj o spódnicy, a mąż akurat do mnie mówi:
"No więc musisz sobie kupić spódnicę, albo dwie..." - ale trafił
w temat

[dorotkak]

malgosiu - poruszylas kwestie mojego odwiecznego dylematu
widząc jakąś ładna rzecz myśle sobie po co mi kolejny ciuch, skora szafa pęka, a
drugiej strony coś mi szepce - przecież tak ciężko pracujesz, coś się należy od
życia
raz wygrywa jeden głosik raz drugi
obecnie głosik szepce mi coraz głośniej, żeby kupić nowe autko - narazie nie
ulegam

[kulinka3]

Można mieć.
Mieć po to,by używać a nie gromadzić , mieć by służyć innym, pomagać, dobrze
wyglądać.
Mieć wtedy, gdy rzeczywiście jest potrzeba,mieć jak matka wielodzietnej rodziny,
bo to chroni przed rozrzutnością, mieć rzeczy dobre, które służą długo,mieć
rzeczy na "swoją" miarę -kiedy trzeba z najwyższej półki,kiedy nie wymagają tego
okoliczności- zadowalać się skromniejszymi.
To tak na szybko.

[kamilla14]

Mamalgosiu!
Dzieki za ciekawy -dla mnie- temat...

Tak na goraco sadze, ze gdyby te rzeczy (powiedzmy ksiazki i spodnice) byly
tansze lub nasze zarobki wyzsze, nie byloby tego dylematu...Tymczasem przecietna
pensja starcza glownie na produkty zywnosciowe, podczas gdy na zachodzie wydaje
sie na nie ok. 30% zarobkow, a ubrania czesto sa tansze niz u nas (no i
wyprzedaze sa prawdziwa okazja, a nie pozbywaniem sie przeterminowanych lub
wybrakowanych produktow (choc zaczyna sie to i u nas zmieniac)...
Wiec wydaje mi sie, ze to wina naszych pensji, ze mamy wyrzuty sumienia, ze chce
nam sie kolejnej ksiazki, zamiast zbierac na lepsze buty dla dziecka...

Poza tym mysle, ze bardziej niechec do kupienia czegokolwiek, skapienie sobie i
rodzinie w imie powiekszania kupki na koncie moznaby nazwac materializmem, niz
chec kupienia ksiazki czy spodnicy raz na jakis czas?
Trzeba jak zwykle znalezc zloty srodek miedzy skapstwem i materializmem, a
rownie niebezpiecznym konsumpcjonizmem, do ktorego moze prowadzic nadmiar
pieniedzy...

Poki co -jesli musimy liczyc sie z pieniedzmi, to oczywiscie w zakupach decyduje
czynnik praktyczny - i raczej zjawisko, o ktorym Mamalgosiu piszesz, nazwalabym
gospodarnoscia (na zasadzie:nie widac roznicy? wiec po co przeplacac, lub po
co kupowac tytul, ktory mozna pozyczyc w bibliotece?)
Chociaz ostatnio chyba rozpedzilam sie w swoim praktycyzmie i posprzeczalam z
moim bardziej fantazyjnym mezem pod wzgl. wydawania pieniedzy - o
fajerwerki...(stoja one w mojej hierarchii waznosci w okolicach ostatniego
miejsca (przeliczam je oczywiscie na ksiazki), a w mezu z kolei odezwala sie
pasja z lat mlodzienczych - konstruowanie wybuchow

A jesli chodzi o zakupy ciuchowe, to akurat mam malo czasu i cierpliwosci (i
niewiele wiecej pieniedzy)na grzebanie w sklepach (po 2h ogladania i
niemoznosci wybrania rzeczy jakosciowo adekwatnej do ceny staje sie meczace),
wiec jak juz upatrze cos, co mi sie podoba i akurat na mnie pasuje, to kupuje
bez wahania...
A ksiegarnie to moja prawdziwa slabosc - chociaz nie wydaje mi sie, zebym
kupowala wiecej ksiazek niz 1-2 na miesiac...To powinno byc normalne uwazam
-wiec rozgrzeszylabym Cie Mamalgosiu natychmiast i nie widze zadnego zbytku w
checi sprawienia sobie przyjemnosci...
A przy okazji - dostep do wielkich centr handlowych ma tez swoje wady, m.in. to,
ze "markowosc" produktu, jaki posiadasz staje sie kryterium wartosci czlowieka -
a nie pamietam tego problemu na taka skale w swoim biednym miescie w czasach
PRL-u, gdy wszyscy mieli tyle samo, czyli prawie nic...

pozdrawiam,chyba strasznie namieszalam, ale jest poznawo...
k.

kulinko

[mamalgosia]

jeśli możesz, to przeczytaj ostatni akapit mojego postu do samboragi. I
odpowiedz

[kulinka3]

Jeśli nie potrzebujesz tej spódnicy ( pisałaś że wróciłaś do pracy )?) to bez
sensu kupować tylko po to ,by zaspokoić swoje chcenie.
Chcenie wg mnie musi byc ukierunkowane.Nie ma sensu mnożyć sobie potrzeb.

[mamamonika]

Strasznie jesteś rygorystyczna wobec siebie...

[kulinka3]

To nie rygoryzm. Mam po prostu inne uzasadnione potrzeby, też przyjemne
jednocześnie).

[mamamonika]

Każdy ma
Ale strzel se ciucha od czasu do czasu, co będziesz sobie żałować ))

autko

[mamalgosia]

No to mnie dobiłaś. No tak, tak. Pożądam spódnicy, a jak napisałaś o autku, to
wylazła następna sprawa: piękny wiśniowy Picasso.
Człowiek najwyraźniej nie składa się z samej duszy

[dorotkak]

sportowa srebrna honda civicwyznam szczerze, chcialabym miec ten samochod
tylko dla samej przyjemnosci, bo do jezdzenia mam obecny

[tres_ka]

Dla mnie materializm ma szerszy wymiar. Książkę sobie czasem kupię, spódnicę
też, choć zastanowię się przedtem, czy mi potrzebna, czy będę w niej chodzić.
Zastanawia mnie inny problem. Otóż, będąc na studiach, miałam znajomych,
przyjaciół nawet, którzy nie myśleli wcale o pieniądzach, mieli inne, "wyższe"
cele. Właśnie "być", nie "mieć". Minęło parę lat i ludzie się tak zmienili, że
trudno mi z nimi się dogadać... Nikogo nie oceniam, przeciwnie, zastanawiam się
nad sobą, może to ze mną coś nie tak. Nie marzę o luksusie, nie muszę mieć
wszystkiego super. Nie stawiam sobie takich materialnych celów. Owszem, marzę o
podróży, o paru innych rzeczach, ale moim celem nie jest gromadzenie pieniędzy
po to by cos mieć, coś kupić, zrealizować swój cel.

[mamamonika]

Martwiłabym się, gdybym się w jakiś sposób podporządkowywała rzeczom, gdyby
fakt nieposiadania tego czy owego sprawiał, że czuję się nieszczęśliwa czy
niezrealizowania, gdybym nie umiała zastąpić jednej rzeczy inną, gdybym
wartościowała ludzi i fakty przez pryzmat rzeczy (chociaż to mi się zdarza
przyznam, ale bardziej biorę pod uwagę gust i klasę rzeczy niż stan
posiadania ). A tak - dopóki rzeczy sprawiają przyjemność, ale nie
ograniczają czy nie stresują, myślę, że jest OK.
Nie ma problemów w kwestii "czy mam za dużo"

[rycerzowa]

A czy to czasem nie jest tak, że mamy moralny obowiązek nie tylko tej
"niepotrzebnej" spódnicy pragnąć, ale k u p i ć ją?
Po prostu, żeby czuć się piękną, zadbaną, atrakcyjną?

W mojej starej książeczce do nabożeństwa jest rachunek sumienia, i jeden z
grzechów przeciwko VI przykazaniu brzmi : "Nie starałem/am się podobać
współmałżonkowi, nie dbałem/am o siebie, o swój ubiór". (Cytuję z pamięci).

Wychowując dziecko "w wierze" nie należy zapominać o tym aspekcie. Żeby w
społecznej świadomości nie utrwaliło się zniechęcające przekonanie , że
"gorliwa chrześcijanka to osoba gruba , zaniedbana, w brzydkich okularach".
Tłumaczyłam swoim dziewczynom ,że mają o b o w i ą z e k być piękne i
eleganckie, właśnie dlatego, że są zaangażowane w działalność w Kościele.
(Wszystko w ramach materialnych możliwości, oczywiście).
Cnota skromności i ubóstwa na czym innym polega.

Teraz tłumaczę młodej mamie , czyli mojej córce, że dżinsy i t-shirt nie powinny
być jedynymi składnikami jej garderoby, skoro mały wyrósł już z raczkowania.
Właśnie dla dobra dziecka, dla męża (i dla młodszej siostry) - trzeba sobie
kupić nowy super ciuch, i to często. "Nic tak nie podnosi na duchu kobiety, jak
nowa rzecz do ubrania".
Czyli tego ducha nie gaście.

Poważnie mówiąc, pragnienie posiadania dóbr materialnych jest naturalne i jest
dobre, póki nie przysłania innych wartości, i póki jest impulsem do pracy, a nie
do przestępstwa lub zgorzknienia.
Dzięki temu pragnieniu (zysku, nie straty) rozwijają się społeczeństwa, budowane
są domy, mosty, katedry.
Jak każdy naturalny instynkt, wymaga kontroli intelektu i sumienia.

[mamamonika]

Być piekną to sama radość, nie obowiązek )) I nie tylko ciuchów dotyczy...
Nie rozumiem kobiet, które uważają, że im "nie wypada" wydawać pieniędzy na
siebie.

[mama_kasia]

Słowa mojego męża: chrześcijanka musi być piękna To, co
pisałaś - tym bardziej, gdy się nagażuję i widać ją.

Tylko, że on jednocześnie uważa, że żeby wyglądać pięknie specjalnie
wiele robić nie trzeba ))

[samboraga]

> A czy to czasem nie jest tak, że mamy moralny obowiązek nie tylko tej
> "niepotrzebnej" spódnicy pragnąć, ale k u p i ć ją?
> Po prostu, żeby czuć się piękną, zadbaną, atrakcyjną?

są i takie, któzy czują się zadbane i atrakcyjne w jednej spódnicy)
analogicznie - kupują sobie krem do peelingu i robią parówkę nad garem z
wrzątkiem, bo wizyta u kosmetyczki to zbytek)

dopóki ktoś się w tym dobrze czuje to w porządku, ale z duszenia w sobie na siłę
potrzeb i z postawy 'nie dążenia do zbytków' można stworzyć sobie takiego samego
bożka jak z kultu pieniądza
w życiu świeckim nie składamy ślubów ubóstwa, które mówi właśnie o tej 'jednej
sukience' czyli niemnożeniu potrzeb, pycha rodzi się ze skrajności, tak samo z
dążenia do bogactwa, jak i z dążenia do ubóstwa

[mader1]

mamalgosia napisała:

> Wątkopłodna jestem, wybaczcie, to chwilowa słabość.

To Twoja zaleta )) ulegaj tej słabości )))

> Ale czy można pragnąć dóbr materialnych? Mieć ochotę na książkę?

Książek i płyt u nas najwięcej Nie zaliczmy bowiem książek do dóbr
materialnych - cóż warte są kartki, często nienajlepszego papieru, popryskane
trochę tuszem druku ? Myśl, przeżycia, wrażenia zawarte w muzyce, kartach są
dopiero coś warte. Książka - przyjaciel może poruszyć do myślenia, do
działania, ukoić, pocieszyć, pobudzić do refleksji.
Po domu walają się więc książki, książeczki, gazety... Moja teściowa z
początku czuła się oszukana - ze tak trwonimy ciężko zarobione pieniądze, a
potem gadamy jeszcze o tym godzinami ))) I jeszcze dzieci zarażamy ))
Teraz to lubi.

Moje
> myśli zrodziły się w związku z pobytem wieśniaka w stolicy. Wstyd się
> przyznać, ale podobały mi się te wszystkie sklepy, ciuchy, zabawki, książki,
> boty, bielizna... Zachłysnęłam się dosłownie.
Ludzie złoci, czy tylko
> fakt, że mieszkam na prowincji chroni mnie przed totalnym zepsuciem?

kochanie )) nie byłabyś zepsuta. Napiszę Ci dlaczego... Po prostu nie
miałabyś czasu na jeżdżenie i łażenie po tych centrach handlowych. Robiłabyś to
czasem. Dziś w takim byłam - żeby kupić w bacie buty ( sobie, o zgrozo , bo
wyprzedaż )
Po pierwsze nie lubię tłumów. Więc wizyta odbywała się rano. Parę ładnych
egzemplarzy było Niektóre okazały się mieć nie taki kolor. W ten sposób nie
patrzyłam już w stronę połowy ładnych. Potem okazało się, że te bardzo wysokie
też nie )), więc odpadło z tego 3/4, potem ze względu na budowę stopy
odrzuciłam te modne, płytkie Została selekcja finansowa i numerowa. Tych
egzemplarzy do kupienia było 3-4 i to wcale nie tych, które podobały mi się na
początku najbardziej. Pod koniec zakupu w ogóle nie mam wrazęnia, ze kupiłam
coś powodowana chciejstwem czy pożądaniem. Następny raz przyjdę po buty, gdy
podniszczą mi się te Fajnie było zaglądać przez okno, patrzeć na półki,
dotykać. W trakcie wybierania okazało się, ze wybór nie jest tak duży i nie
jest to tak przyjemne )) ogranicz to moej zapędy konsumpcyjne na przyszłość.
Z bielizną pewnie byłoby trochę lepiej - ale mam na razie i już nie miałam
czasu ))
Ciuchy... też jak już przymierzam coś, okazuje się, że nie jest takie ładne,
jak na modelu... Wobec tego najwięcej ciuchów ostatnio kupiła mi mama ))
Zastanawiające, ze wybierając ksiązkę nie mam aż tylu dylematów ))
Największe pokusy mama, jak widzę ciuchy dziecięce i młodzieżowe. Wiem, ze w
większości rzeczy moim dzieciom będzie bardzo dobrze, a w innych dobrze ))
I jak im nie kupić ? ))

Mamalgosiu, w gruncie rzeczy uodporniłabyś się na te bodźce, jeździłabyś do
sklepu, gdybyś czegoś potrzebowałą i wtedy dopiero traciłabyś trochę czasu
przegładając się i wybierając ...

Serio - uważam, że kobieta powinna być zadbana : stosownie do wieku, figury,
zamożności portfela. Nie lubię tylko, gdy jedynie to wypełnia życie i gdy tylko
o tym się myśli. I to może przebiegać dwutorowo - albo jak tu wyglądać
najpiękniej i najbardziej oryginalnie, albo - jak tu wyróżniać się...
skromnością

przepraszam za literowki

[mader1]

przepraszam, ale mały mnie woła, nie miała czasu przejrzeć

[mamalgosia]

Mader, piszesz o tym wybieraniu butów - tyle a tyle odpadło z różnych powodów.
No to polecam Ci sklepy obuwnicze w moim mieście - nie miałabyś tego typu
dylamatów, bo co najwyżej dwie pary byłyby w Twoim rozmiarze.

Masz rację, że dobra materialne też bywają różne. Bo dobro typu piętnasta
bluzka jest typowym zbytkiem i własciwie nic ze sobą nie niesie poza
przyjemnością pokazania się w nowym ciuchu. A takie dobro jak książka
rzeczywiście daje coś dla ducha, powiedzmy, że nie jest wyrzuceniem pieniędzy.
Ale książki są naprawdę drogie i źle się czuję kupując je. Ktoś tu wyżej
napisał o bibliotece - no to zapraszam do naszej głównej. Słowacki, Mickiewicz
i harlekiny.(( A jak wyglądają biblioteki w stolicy?

Sprawa spódnicy dziś rozwiązała się sama - sytuację materialną mamy taką, że
pożądanie jej pozostanie nienasycone, przypuszczam więc, że wzrośnie.
Bynajmniej nie jestem wolna od przywiązania do ziemskich rzeczy.

A w nowych butach przyjdź pod balkon

[mader1]

mamalgosia napisała:

> Mader, piszesz o tym wybieraniu butów - tyle a tyle odpadło z różnych
powodów.
> No to polecam Ci sklepy obuwnicze w moim mieście - nie miałabyś tego typu
> dylamatów, bo co najwyżej dwie pary byłyby w Twoim rozmiarze.

Wiem, bo mnóstwo czasu spędzam na wsi )) W pobliskim miasteczku z piękną
historią jest jeden sklep, gdzie można znaleźć buty )) Wszystkich jest może
10 par, dywany, nici i sweterki w tym samym miejscu. Czasem coś tam kupujemy.
A najbardziej dziwi mnie, że one są droższe ( takoż samo ciuchy) niż te w tfu,
tfu... galeriach handlowych.Niby ludzie na wsi tacy biedni, a zżyna się z nich,
ile się da, wykorzystując , że po jeden sweter nie będą jechali do stolycy.
Ceny usług stolarskich też są nie z tej ziemi .
Te sklepy w centrach handlowych są naprawdę ładne, ale z czasem człowiek musi
się oswoić z tym , że stać go na jedną z bluzek... a potem w niej źle
wygląda )))
I że to pozór.
I Ty byś była tą samą mamalgosią wybierającą się czasem na "polowanie" i
przynoszącą w zębach parę butów, czapeczkę, piękną z wyprzedaży za 9 zł i
bluzkę za jedyne 29 zł
I pod balkon z tym ! )))